Από την τελευταία φορά, και το τελευταίο αντίστοιχο post, έχει περάσει ένας μήνας και μερικές μέρες ακόμα. Μέσα στον Νοέμβριο δεν βρήκα τον απαραίτητο χρόνο να γράψω για μερικά πράγματα που ήθελα. Και είχα στο μυαλό διάφορα θέματα για “θίξιμο”, όπως την φετινή σεζόν The Walking Dead, την επανάκαμψη των Clarkson και σία ως “The Grand Tour”, τον θάνατο του Fidel Castro και τα όσα γίνονται ή δεν γίνονται όλα αυτά τα χρόνια στην Κούβα, και πάει λέγοντας. Κάποια από αυτά θα τα θίξω στο μέλλον, μόλις βρεθεί ο κατάλληλος χρόνος για να τα “βάλω κάτω”.
Πάντως, μέσα στον Νοέμβριο άκουσα αρκετά πράγματα. Και σε μερικά από αυτά θα σταθώ σε αυτό εδώ το post.
Anciients – Voice Of The Void (Canada)
Οι Anciients είναι απλά εντυπωσιακοί. Το λιγότερο εντυπωσιακοί. Μετά το ντεμπούτο τους, ο δεύτερος δίσκος τους είναι ακόμα καλύτερος. Και υπόψιν, ο πρώτος τους είχε προκαλέσει μεγάλη εντύπωση. Ο συνδυασμός των progressive metal στοιχείων τους (με ευθείες αναφορές στην σχολή των Mastodon) σε συνδυασμό με τα ακραία στοιχεία που παρουσιάζουν, και ειδικότερα τα brutal φωνητικά, κάνουν την διαφορά. Δεν είναι μόνο η συνύπαρξη όμως. Είναι η αντίθεση των φωνητικών μιας και τα καθαρά φωνητικά είναι «πεντακάθαρα» και τα brutal είναι αρκετά γεμάτα. Και φυσικά, riff after riff after riff after riff.
Crippled Black Phoenix – Bronze (England / Sweden)
Αυτόν τον δίσκο τον φοβόμουν. Γιατί το White Light Generator του 2014 με είχε καταστρέψει, και το New Dark Age του 2015 με είχε αφήσει ανικανοποίητο. Οπότε, τώρα «έτρεμα» την στιγμή που θα άκουγα την καινούρια τους δουλειά. Και αυτό που έγινε είναι ότι στην εκκίνηση του δίσκου, λόγω του “Dead Imperial Bastard” ηρέμησα. Όχι γιατί είναι κάποιο αξέχαστο τραγούδι, αλλά γιατί είναι τέτοια η μελωδία. Σχεδόν δεν κατάλαβα πότε ξεκίνησε το “Deviant Burials”. Και ξαφνικά μπαίνει το riff. Χάσιμο από εκεί και πέρα. Πολύ γεμάτες ενορχηστρώσεις και ήχος. Φανταστικός δίσκος. Δεν είναι White Light Generator, αλλά στέκεται κοντά του με άνεση. Όσο κρατάνε αυτές οι διφωνίες.
Darkthrone – Arctic Thunder (Norway)
Ο δίσκος αυτός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «ωραίος» αν ήταν ενός συγκροτήματος φρέσκου. Ή τουλάχιστον, με 3-4 albums στο ενεργητικό του. Αλλά, για ένα συγκρότημα με την σειρά των δίσκων που έβγαλαν την περίοδο 1991 – 1996 οι Darkthrone, αυτός είναι ένας μέτριος δίσκος που ίσα που φτάνει τον χαρακτηρισμό «αξιοπρεπής». Αυτό είναι το ένα στοιχείο που δεν με κρατάει σε αυτόν τον δίσκο. Το άλλο είναι ότι, με κάποιες φωτεινές (συγγνώμη) εξαιρέσεις, έχω να κάνω με τους AC/DC του Σκανδιναβικού black. Και αυτή η στασιμότητα που θυμίζει βάλτο σε αυτόν τον ήχο, δεν μου κάνει.
Khemmis – Hunted (USA)
Δεύτερο συγκρότημα που πετυχαίνω αυτόν τον μήνα με τον δεύτερό του δίσκο. Και αυτοί, όπως και οι Anciients, έκαναν φοβερή δουλειά. Με βάση το doom, και την φυσική εξέλιξη του ήχου τους που είναι το stoner metal, με πεντακάθαρα βασικά φωνητικά, και τα σχετικά brutal να εμφανίζονται σε δεδομένες στιγμές για το «κάτι παραπάνω», νιώθω ότι ακούω τα αδέρφια των Anciients από άλλη μάνα και άλλο πατέρα. Με μία μόνο διαφορά: το doom στοιχείο των Khemmis. Που τους βγαίνει αβίαστα, χωρίς να μπορεί να πει ο ακροατής «α, Sabbath». Ή, «α, Candlemass». Ή, «α, Trouble». Και με φανταστικές δισολίες.
The Sword – Low Country (USA)
Γιατί; Γιατί έναν χρόνο μετά τον τελευταίο σας δίσκο, κυκλοφορείτε μία «συλλογή» με τραγούδια από τον τελευταίο σας δίσκο σε ακουστική εκτέλεση; Και όχι live, που θα έβγαζε και κάποιο νόημα. Γιατί; Τα συγκεκριμένα τραγούδια δεν μπορούν να φανούν σε ακουστική ενορχήστρωση. Χάνουν τεράστιο ποσοστό του όγκου τους. Οπότε; Τι; Υποχρέωση προς την δισκογραφική. Αν είναι έτσι, θα το καταλάβω. Αλλά δεν θα συμφωνήσω.
Carnophage – Monument (Turkey)
Κατ’ αρχάς, μπράβο στα παιδιά για την παραγωγή! Άψογη και «αμερικάνικη» παραγωγή. Ότι ακριβώς χρειάζεται για να ακούσεις τον δίσκο και να επαναλάβεις σαν «χαζός» το κλισέ «έλα ρε; Και είναι Τούρκοι τώρα αυτοί; Δεν τους φαίνεται!!», γιατί προφανώς περιμένεις ότι αφού είναι Τούρκοι πρέπει να χορεύουν τσιφτετέλια όλη την ώρα. Ή να γράφουν. Ή και τα δύο μαζί. Πέραν όμως αυτού, τίποτα άλλο. Μία «ακαμψία» λίγο ψεύτικη στα τραγούδια. Μετά από αρκετές ακροάσεις του δίσκου, κανένας ενθουσιασμός. Κρίμα. Θα μου μείνει να λέω για την παραγωγή.
Korn – The Serenity Of Suffering
Ο καινούριος δίσκος των Korn θα πρέπει να είναι αυτός ο οποίος (αν και θα μπορούσε να είχε γίνει και νωρίτερα) θα ξεχωρίσει τους Korn από το υπόλοιπο nu metal, και να τους βάλει μία και καλή την ταμπέλα του alternative metal. Ας αφήσουμε το nu metal και ό,τι κουσούρια έχει, και δεν είναι λίγα αυτά, για συγκροτήματα τύπου Limp Bizkit, και όσους κάνουν το τεράστιο λάθος (που δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα σαν επιλογή) να μιμηθούν και να ακολουθήσουν αυτόν τον ήχο. Δηλαδή, 1000 φορές συγκροτήματα τύπου Dol Theeta με το electro/trancecore τους και τα σχετικά.
Αυτός ο δίσκος είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικός, κάτι που δεν περιμένεις από ένα συγκρότημα nu metal. Και δεδομένου ότι δεν έχουν κάνει κάποια τέτοια κίνηση στο παρελθόν συγκροτήματα όπως οι Limp Bizkit, νομίζω ότι πρέπει να τους ξεχωρίσουμε μία και καλή. Γιατί απλούστατα δεν είναι το ίδιο πράγμα. Και άλλα υποείδη και ιδιώματα της metal μουσικής έχουν τις καλές και τις κακές εκφάνσεις τους, εδώ έχουμε να κάνουμε με δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Και σε καμία των περιπτώσεων δεν γίνεται να αλλάξει αυτό επειδή υπάρχει η πιθανότητα το κοινό των μεν να είναι ίδιο με το κοινό των δε.
Eternal Champion – The Armor Of Ire (USA)
Στις πρώτες ακροάσεις, είχα κολλήσει σε αυτήν την mini στριγκλιά στην εισαγωγή του πρώτου τραγουδιού, και νόμιζα ότι άκουγα στοιχεία από Savatage. Αλλά μετά από πολλές και προσεκτικές ακροάσεις, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν ισχύει αυτό. Και δεν είναι μόνο δικό μου συμπέρασμα, αλλά και αλήθεια. Προσωπικά πολλές φορές έχω βάλλει στο παρελθόν εναντίον του Αμερικάνικου epic metal γιατί το θεωρούσα (εσφαλμένα, το ομολογώ) «τυροειδές». Δεν είχε, νόμιζα, να μου προσφέρει τίποτα πέραν από άτεχνες και «αγκυλωμένες» στιγμές. Όπως η χαρακτηριστική κι εκνευριστική ένρινη χροιά του Mark Shelton. Πέραν του ότι, έχω ένα προσωπικό όριο στο πόσα τραγούδια για ιππότες, πρίγκηπες και βασιλιάδες, μάγους και μάγισσες μπορώ να ακούσω.
Κι ενώ το όνομα του συγκροτήματος δεν μου καθόταν καλά, ο δίσκος με ξάφνιασε θετικότατα. Γεμάτο και «ογκώδες» heavy metal με epic θεματολογία (κοινώς, epic metal) σε διάφορες ταχύτητες αλλά χωρίς υπερβολές, και με μία φανταστική ενορχήστρωση και παραγωγή για να ταιριάξει η αρκετά ιδιαίτερη φωνή του Jason Tarpey. Και είναι και ντεμπούτο.
Nightstalker – As Above, So Below (Greece)
Το space rock δεν είναι το φόρτε μου. Προτιμούσα πάντοτε το stoner. Και ακόμα και αν πιάσουμε συζήτηση για recreational drugs, σίγουρα τα «μανιτάρια» και τα «κουμπιά» δεν θα είναι η επιλογή μου. Οπότε, οι Monster Magnet δεν μου λένε και πολλά. Τους κατατάσσω στην λίστα μου με τα «διασκεδαστικά, αλλά όχι ψυχαγωγικά συγκροτήματα». Και ο καινούριος δίσκος των Nightstalker είναι ένας «κακός δίσκος των Monster Magnet».
Ξέρω ότι πολλοί θα εκθειάσουν τον δίσκο μόνο και μόνο επειδή είναι των Nightstalker. Δεν με απασχολεί. Κρίνω αυτό που ακούω. Και η επιλογή της μπάντας για έναν πιο straight ήχο, έβγαλε ακόμα περισσότερο στην επιφάνεια την άσχημη προφορά αγγλικών του Αργύρη. Και το αποτέλεσμα δεν τον τιμάει καθόλου. Τι να τιμήσει άλλωστε; Και δεν θα κάτσω καν να συζητήσω για στίχους.
Testament – Brotherhood Of The Snake (USA)
Κλασική περίπτωση δίσκου που τον θεωρώ μέτριο. Και «έτσι», αλλά και «αλλιώς». Και καλά σημεία, όπως η παραγωγή και τα φωνητικά του Billy σε πολλά σημεία στα τραγούδια, αλλά και κακά σημεία όπως τις μη αξιομνημόνευτες συνθέσεις. Όχι κακές, αλλά στα δικά μου αυτιά ούτε αυτός ο δίσκος ξεπερνάει το Formation Of Damnation του 2008. Τουλάχιστον, από αυτή την περίοδο «δεύτερης νιότης» που διανύουν οι Testament.
Big Big Train – Folklore (England)
Προφανώς και ως Άγγλοι ξέρουν να παίζουν progressive rock. Η ποιότητα δεν ήταν αμφισβητούμενη ποτέ. Επίσης, πρόκειται για παλιά (σχετικά) μπάντα, μιας και μετράει 26 χρόνια ύπαρξης. Σίγουρα, λοιπόν, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Βέβαια, οι συνεχείς αλλαγές στο line-up (όσο κλισέ κι αν ακούγεται/διαβάζεται) δεν βοήθησαν το συγκρότημα να κάνει την πορεία που του άξιζε. Ο καινούριος δίσκος δείχνει ότι η έμπνευση υπάρχει ακόμα, άσχετα αν σε κάποια σημεία οι συνθέσεις κουράζουν λόγω διάρκειας. Είναι εξαιρέσεις.
Επίσης, υπάρχουν μερικά πολύ «ψαρωτικά» σημεία. Όπως το τελείως The-Tea-Party riff στο εναρκτήριο Folklore. Και το φανταστικό Winkie, με το ακόμα πιο φανταστικό του refrain. Όπως πάντα, ας ελπίσουμε ότι θα βρουν έναν σταθερό δρόμο από εδώ και πέρα.
Aenaon – Hypnosophy (Greece)
Ξέρετε ότι η ελληνική blackmetal σκηνή ανήκει (χρονικά) στο πρώτο κύμα του blackmetal; Ότι, χρονικά πάντα, προηγείται της σκηνής της Σκανδιναβίας; Και όμως. Όμως, η σκηνή δεν εξελίχθηκε όπως θα περίμενε κάποιος. Με εξαίρεση τους Rotting Christ. Κι εδώ έχουμε έναν δίσκο που μου βγάζει ένα αίσθημα «έπρεπε να είχε βγει εδώ και 5 χρόνια». Και ταυτόχρονα μου βγάζει κι ένα συναίσθημα «ούτε σε 100 χρόνια». Το πρώτο μου βγαίνει στις συνθέσεις. Φανταστικές μελωδίες, πολύ καλές ενορχηστρώσεις και το σαξόφωνο να δίνει έναν διαφορετικό τόνο. Το δεύτερο συναίσθημα μου βγαίνει από την 1η φωνή. Πολύ κακή εκφορά αγγλικών, που φαίνεται. Ξέρω, ξέρω… «ούτε ο Σάκης έχει καλή προφορά». Ναι, αλλά ο «Σάκης», είναι ο «Σάκης». Είναι «σήμα κατατεθέν» η φωνή του και η προφορά του. Και επίσης, δεν ισχύει τόσο όσο παλιότερα αυτό για την προφορά του. Οπότε, ας σταματήσουμε αυτές τις άστοχες συγκρίσεις του τύπου «ναι, αλλά ο άλλος», και ας δούμε πως θα βελτιωθούμε εμείς οι ίδιοι.
Animals As Leaders – The Madness Of Many (USA)
Το τόσο «βαρύ» progressive metal (που θα έπρεπε να λέγεται technical metal, αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση για μία άλλη φορά) συγκαταλέγεται στις περιπτώσεις love it or hate it. Κάποιοι το γουστάρουν απίστευτα. Κάποιοι, το χλευάζουν απίστευτα. Εγώ, ανήκω στους πρώτους. Οι πρώτοι θα παραμιλάνε με τον συγκεκριμένο δίσκο. Και θα συμφωνήσω μαζί τους. Παραμιλάω κι εγώ. Οι δεύτεροι δεν θα γουστάρουν ούτε μισή νότα (από τις άπειρες) του δίσκου. Δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να τους αλλάξουμε γνώμη. Αλλά, να ξέρετε: ο δίσκος είναι από αυτούς που θα κάνουν τους «απέναντι» να υποστηρίζουν ότι αυτό το είδος είναι ένας μουσικός αυνανισμός.
