Το πρώτο τέταρτο του έτους, ή το 25% αν προτιμάτε, ολοκληρώθηκε. Και είναι ήδη αρκετοί οι δίσκοι που, φαινομενικά, πάνε για ψηλά στην τελική λίστα. Μπορώ μάλιστα να πω και μία υπερβολή. Ίσως να υπάρχουν και 2-3 δίσκοι που θα μείνουν στην ιστορία του χώρου τους και της σκηνής τους. Το σημαντικό είναι ότι η χρονιά φαίνεται να έχει ξεκινήσει δυνατά, και ακόμα περιμένω και άλλους δίσκους και με ιδιαίτερη μάλιστα αγωνία.
Πέραν όμως αυτού, πρέπει να ενημερώσω ότι σύντομα το μουσικό κομμάτι θα εκλείψει από το παρόν blog. Έχει ξεκινήσει η διαδικασία δημιουργίας μίας καινούριας δουλειάς, σε συγκεκριμένο ύφος και προδιαγραφές, και όλα τα μουσικά θα καταλήγουν εκεί και στο breakroom.gr. Το οποίο σημαίνει ότι εδώ θα μείνουν τα υπόλοιπα, μη μουσικά. Τώρα, δεν μπορώ να δεσμευτώ για κάποια συγκεκριμένη συχνότητα μη μουσικών posts εδώ. Αλλά είναι κάτι που προσπαθώ να βάλω (επιτέλους) στο πρόγραμμά μου εδώ και αρκετό καιρό. Υλικό έχω, ιδέες ακόμα περισσότερες. Ο χρόνος και ο σωστός προγραμματισμός λείπει.
Η “εξωτερική” φωτογραφία αυτού του post, είναι το εξώφυλλο του καινούριου δίσκου των Mother Of Millions. Μίας εξαιρετικής progressive rock/metal μπάντας. Προσωπικά πιστεύω ότι πρέπει να ασχοληθώ περισσότερο μαζί τους, γιατί μέχρις στιγμής δεν το είχα κάνει.
Swallow The Sun – When A Shadow Is Forced Into The Light (Finland) – 96,53
Προσωπικά τους έμαθα από το Songs From The North. Σε εκείνον τον δίσκο με είχε τραβήξει η περιέργεια του 3πλού δίσκου. Η δικαίωση της επιλογής ήταν τεράστια, άσχετα αν με τράβηξε μία λεπτομέρεια που απλώς μου κίνησε την περιέργεια. Περίμενα την επόμενη δουλειά τους για να δω τι θα έκαναν για διαδοχή αυτού του έργου. Το αποτέλεσμα είναι ένας φανταστικός δίσκος μελωδικού doom με death στοιχεία. Ουσιαστικά μιλάμε για μελωδικότερους Paradise Lost, με τα μη καθαρά φωνητικά να κινούνται και σε black και σε death χώρους. Οι δε συνθέσεις παίρνουν ιδέες από παντού. Τόσο από ονόματα που καθόρισαν τον doom/death ήχο (βλ. Anathema) όσο και από progressive death metal μπάντες όπως οι Opeth (στα «ήρεμά» τους). Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ο δίσκος βγάζει έναν αέρα απόλυτης προσοχής σε κάθε μία λεπτομέρεια. Έχουν σκεφτεί και υπολογίσει το κάθετί ξεχωριστά και σε βαθμό τεράστιας λεπτομέρειας.
Carnal Forge – Gun To Mouth Salvation (Sweden) – 71,71
Να το πω εξαρχής, για να μην δημιουργούνται παρεξηγήσεις: μην περιμένετε τίποτα το καινούριο, το πρωτότυπο ή το καινοτόμο. Death/thrash παίζουν οι Carnal Forge, και μάλιστα το παίζουν εδώ και 20 χρόνια (no pun intended). Αλλά, τα riffs τους είναι εξαιρετικά. Φανταστείτε αν ο Amott ήταν μέλος των Slayer και έγραφε riffs στη νοοτροπία του Hanneman. Ναι, ξέρω, είναι δύσκολο. Είναι όμως ο μόνος τρόπος για να περιγράψω τα riffs τους. Πέραν όμως των riffs, και οι υπόλοιπες συνθέσεις έχουν πράγματα να δώσουν. Και φτάνοντας στο θέμα «φωνή» να πω ότι ο Wahlberg δίνει μερικές πολύ παθιασμένες ερμηνείες. Όπως το κουπλέ του Aftermath όπου ακούγονται οι πολύ βιαστικές (και σχεδόν αγωνιώδεις θα έλεγα) προσπάθειες να πάρει ανάσα μεταξύ των στίχων. Πολύ καλός. Αν έλεγε και κανένα στίχο που να μην έχει ειπωθεί καμιά 200αριά τα τελευταία 10 χρόνια, θα ήταν εξαιρετικός.
Children Of Bodom – Hexed (Finland) – 56,34
Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ ούτε να ξέρω, αλλά ούτε και να μαντέψω, ο Laiho ακούγεται συνθετικά «γερασμένος». Οι Children Of Bodom έχουν φτάσει στο 10ο δίσκο τους σε 22 χρόνια. Πολλούς δεν τους λες. Αλλά, παρόλα αυτά, φαίνεται σαν να μην μπορεί να βγάλει τη φρεσκάδα του (μακρινού) παρελθόντος σε riffs και solos. Η τελευταία που μου έβγαλε αυτή τη φρεσκάδα ήταν (δυστυχώς) το 2005 και ο δίσκος Are You Dead Yet?.
Misery Index – Rituals Of Power (USA) – 66,04
Δεν περίμενα ότι ένας δίσκος των Misery Index θα ήταν τόσο εύκολος στο άκουσμα. Τον περίμενα πιο «αρρωστημένο» και επιθετικό. Το περίεργο της υπόθεσης είναι πως ενώ δεν σε «παίρνει» από τα μούτρα, οι συνθέσεις του είναι πολύ βαριές. Αλλά η παραγωγή που έχει γίνει τον έχει κάνει πολύ «ανάλαφρο». Δεν είναι κακός, αλλά δεν κάνει «θόρυβο». Και είναι λίγο περίεργο όταν το λες αυτό για έναν death metal δίσκο με grindcore στοιχεία (ελάχιστα πια).
Ataraxie – Résignés (France) – 56,24
Funeral doom με πολλά death (και όχι μόνο) στοιχεία. Δεν μπορώ να πω ότι είναι κακοί σε αυτό που κάνουν. Αλλά υπάρχουν μερικά προβλήματα που κάνουν την ακρόαση του δίσκου τους δύσκολη. Κατ’ αρχάς, το βάθος στις φωνές. Προσπαθούν μάλλον να ακουστούν απόκοσμες, αλλά δεν νομίζω ότι έχει πετύχει και τόσο η συγκεκριμένη προσπάθεια σε επίπεδο παραγωγής. Επίσης, για funeral doom, οι κιθάρες προσωπικά μου ακούγονται πολύ ελαφρές. Τις ήθελα ΠΟΛΥ πιο βαριές. Τέλος, είναι ένας εξαντλητικός δίσκος 83 λεπτών που χωρίζεται σε 4 συνθέσεις διάρκειας από 17 μέχρι 25 λεπτά. Στο funeral doom παίζεις πολύ αργά, γνωστό αυτό. Αλλά δεν παίρνεις μία κανονική σύνθεση και της κατεβάζεις ταχύτητα μέχρι να ακουστεί σαν funeral doom. Γιατί το αποτέλεσμα είναι μία κουραστικότατη σύνθεση 20+ λεπτών.
Bergraven – Det Framlidna Minnet (Sweden) – 67,38
Τα όρια μεταξύ πειραματικού (experimental), προοδευτικού (progressive) και avant-garde είναι σχετικά. Ειδικότερα στο black metal. Και οι Begraven τα δοκιμάζουν. Θα μπορούσα να πω ότι πάνε τα όρια, στα όριά τους. Σε πολλά σημεία οι συνθέσεις θυμίζουν απλό blackmetal, και σε άλλα θυμίζουν jazz σύνθεση. Με ιδιαίτερη θεατρικότητα στα φωνητικά και αρκετή δουλειά στην παραγωγή της φωνής. Το αποτέλεσμα είναι θετικό για εμένα. Αλλά σίγουρα χρειάζονται πολλές ακροάσεις και λεξικό μιας και οι στίχοι είναι στα Σουηδικά.
Indestructible Noise Command – Terrible Things (USA) – 68,02
Πορωμένο thrash metal αμερικάνικης νοοτροπίας. Βασικά, πολύ πορωμένο και «ανεβαστικό». Αξιοπρόσεκτα κάποια riffs και πολύ εύστοχα τα φωνητικά σε γέφυρες και ρεφρέν. Σε γενικές γραμμές, είναι τίμιο και σε live λογικά θα σε κάνει να ιδρώνεις.
Kings Destroy – Fantasma Nera (USA) – 33,86
Ένα απλό όχι. Δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς ήθελαν να πετύχουν οι Kings Destroy, αλλά είναι ο πιο αδιάφορος και βαρετός δίσκος που έχω ακούσει μέχρις στιγμής το 2019. 2-3 riffs ξεχωρίζουν σε όλο το δίσκο, αλλά μέχρι εκεί. Και η φωνή δεν βοηθάει καθόλου.
Iron Savior – Kill Or Get Killed (Germany) – 47,42
Δεν με ξετρέλανε σε κανένα σημείο του. Βέβαια, δεν είναι ακριβώς και της αρεσκείας μου το ευρωπαϊκό power metal. Άσε που σε κάποια σημεία πάει λίγο προς το «βαρύ» AOR, που και σε αυτό είμαι λίγο περίεργος. Αλλά, σίγουρα θα ήταν καλύτερος δίσκος αν τραγούδαγε μία φωνή τύπου Jorn.
Twisted Tower Dire – Wars In The Unknown (USA) – 57,60
Ένα ενδιαφέρον υπάρχει στα riffs. Και οι συνθέσεις παρουσιάζουν ένα κάποιο ενδιαφέρον. Τιμούν τη σκηνή του αμερικάνικου power metal, της οποίας μέρος θέλουν να γίνουν. Ίσως θα έπρεπε στο μέλλον να ασχοληθούν και λίγο παραπάνω με τη μελωδία, και λιγότερο με την ταχύτητα. Οι φωνές από την άλλη πλευρά, είναι πολύ προβλέψιμες. Και αυτά τα και-καλά-χορωδιακά φωνητικά με τον «όγκο», μέχρι και γέλια προκαλούν από τη στιγμή που επαναλαμβάνονται τόσο συχνά μέσα στον δίσκο.
Enisum – Moth’s Illusion (Italy) – 78,50
Ο δίσκος συστήνεται ως μία μίξη black metal και ambient. Αλλά η αλήθεια είναι ότι έχει τόσα πολλά πράγματα μέσα, που μέχρι και αστείο μπορεί να διαβαστεί το παραπάνω. Το εντυπωσιακό είναι πως οι Enisum τα χωράνε μέσα σε τραγούδια σωστά. Στο ομότιτλο για παράδειγμα, ξεκινάνε με ένα ρυθμό που θα μπορούσε να είναι και τραγούδι των Paradise Lost, πριν έρθει η ώρα του blastbeat και των shrieking vocals που επαναφέρουν την blackmetal τάξη. Ενδιαφέρον δίσκος από ένα συγκρότημα που έχει κυκλοφορήσει μέχρις στιγμής 6 δίσκους, και ψάχνει (προφανώς) το κάτι παραπάνω.
Buckcherry – Warpaint (USA) – 38,19
Μετά από μερικές χαλαρές ακροάσεις, έκατσα να ακούσω τον δίσκο προσεκτικά. Στα μισά του 4ου τραγουδιού άρχισα να χαζεύω στο Youtube έναν ρώσικο διαγωνισμό χαστουκιού. Εσείς, τι άλλα νέα;
Walls Of Blood – Imperium (Canada) – 68,39
Ουσιαστικά είναι solo δίσκος του Glenn Drover με διάφορους τραγουδιστές. Το αποτέλεσμα έχει ένα ενδιαφέρον γιατί ο Drover δεν έχει χάσει το δικό του ύφος για να υπηρετήσει τους τραγουδιστές. Δείχνει να έχει βρει σε κάθε μία από τις συνθέσεις, ένα μέσο πεδίο. Την διασκευή στο Junkhead δεν την καταλαβαίνω. Επίσης, ΚΑΙ εδώ τραγουδάει ο Ripper. Έλεος.
Dream Theater – Distance Over Time (USA) – 65,28
Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για τον καινούριο δίσκο των Dream Theater εδώ.
Queensrÿche – The Verdict (USA) – 81,18
Σκεφτείτε το λίγο. Η δισκογραφική τους στις αρχές τις καριέρας τους χρεοκόπησε. Μέλη του συγκροτήματος έγιναν αλκοολικοί. Διάφορα ψυχολογικά προβλήματα. Ο βασικός τους συνθέτης έφυγε ξαφνικά το 1998. Και τους άφησε (συνθετικά) σύξυλους! Έγιναν τα ατέλειωτα καραγκιοζιλίκια μεταξύ του πρώην τραγουδιστή τους και μερικών μελών τους. Έβγαλαν μερικούς μέτριους δίσκους. Και το 2017 τα παράτησε (εμμέσως πλην, σαφώς) και ο drummer τους. Και όμως συνεχίζουν. Το αντιμετώπισαν με ψηλά το κεφάλι (πέραν κάποιων δηλώσεων) και βγάζουν ακόμα δίσκους. Ακόμα και με μόνο 2 από τα original μέλη (Wilton και Jackson). Και με νέο τραγουδιστή (εδώ και 7 χρόνια) που ξέρει που πατάει και που βρίσκεται. Αν η φωνή του δεν έμοιαζε και τόσο με του Tate, τι ωραία που θα ήταν όλα;
Πάντως, πέραν της όποιας πλάκας, ο δίσκος είναι πολύ καλός. Ο Torre σταμάτησε να μιμείται στις ερμηνείες τον Tate (για την χροιά, δεν μπορεί να γίνει τίποτα), και ως drummer κάλυψε στο 100% την απουσία του Rockenfield. Οι Wilton και Jackson ξέρουν πολύ καλά τι να κάνουν. Και ο Lundgren είναι ήδη 10 χρόνια στην μπάντα. Ποιοτικό αμερικάνικο power/progressive με όλα τα βασικά χαρακτηριστικά των Queensrÿche.
Mark Morton – Anesthetic (USA) – 66,13
Όταν ένας κιθαρίστας ενός συγκροτήματος με το οποίο έχει διαγράψει μία καλή καριέρα, αποφασίζει να κυκλοφορήσει έναν solo δίσκο, πρέπει να προσέχει για μία παγίδα. Το ύφος. Εδώ ο Morton δεν την αποφεύγει την παγίδα. Ενώ τα Sworn Apart, The Never, Save Defiance και The Truth Is Dead ακολουθούν ένα συγκεκριμένο ύφος, τα Axis, Blur και Back From The Dead μοιάζουν να έχουν γραφτεί από κάποιον άλλον, και το Imaginary Days που τραγουδάει ο ίδιος, είναι μία χρυσή μετριότητα. Αλλά, τι να το κάνεις που ο δίσκος θα αποκτήσει μία διαχρονικότητα γιατί περιέχει την τελευταία ηχογράφηση που έκανε ο Chester Bennington (Cross Off), πριν δώσει τέλος στη ζωή του.
Source – Totality (USA) – 85,15
Μετά το Return To Nothing του 2016 (η μεθαδόνη για τους φανατικούς των Tool, όπως εγώ) περίμενα να δω ποια θα είναι η εξέλιξή τους. Και στον καινούριο τους δίσκο υπάρχει μία εξέλιξη. Απλά είναι διακριτική. Ο ήχος τους έχει «ξεφύγει» από τους Tool, είναι πιο γεμάτος, πιο ογκώδης και επιθετικός. Οι δομές όμως παραμένουν πιστές στους Tool. Στις ενορχηστρώσεις φαίνεται η μεγάλη διαφορά. Οι Source πειραματίζονται. Δηλαδή, εφαρμόζουν την πεμπτουσία του progressive metal.
Lethean – The Waters Of Death (England) – 24
Υποτιθέμενο doom rock. Δεν καταφέρνει σε κανένα σημείο του να «επιβληθεί» με κάποιο riff ή με κάποιο «κόψιμο» ταχύτητας. Προβλεπόμενα όλα τα riffs, με βαρετό ήχο στις κιθάρες. Αλλά, ακόμα πιο βαρετή είναι η φωνή της Paavana. Πραγματικά δεν έχω ακούσει πιο αδιάφορη γυναικεία φωνή. Σου δίνει την αίσθηση ότι τραγουδάει όλο τον δίσκο σε 3-4 νότες.
Critical Defiance – Misconception (Chile) – 67,14
Δεν είναι καθόλου κακοί οι Critical Defiance. Μόνο ένα πράγμα πρέπει να προσέξουν. Πρέπει να αξιολογήσουν και να φιλτράρουν καλύτερα στον επόμενο δίσκο τους, τις επιρροές τους. Όλα μαζί, στο ίδιο καζάνι, δεν γίνεται. Και μελωδίες όπως οι Metallica, και ωμή ταχύτητα και δύναμη όπως οι Slayer, και ταχύτητες (σε κάποια σημεία) με το βλέμμα στην Ευρωπαϊκή σκηνή. Επίσης, δεν γίνεται όλα τα τραγούδια να έχουν τον ίδιο ήχο και την ίδια παραγωγή. Αλλά, ντεμπούτο είναι. Το σημαντικό είναι ότι δείχνουν να έχουν καλές βάσεις.
Soen – Lotus (Sweden) – 89,46
Δεν φαντάζομαι να περίμενε κανείς έναν κακό, ή έστω μέτριο, δίσκο από τους Soen, έτσι δεν είναι; ΟΚ, μπορεί όσοι δεν ασχολούνται με το progressive rock/metal να μην τους νοιάζει. Αλλά οι υπόλοιποι σίγουρα χαιρόμαστε. Γιατί πολύ απλά, πρόκειται για έναν εξαιρετικό δίσκο, που τα έχει όλα. Και ειδικά στο συνθετικό κομμάτι, αυτό είναι το πιο σημαντικό. Ότι σε συνθετικό επίπεδο έχει πολλά «είδη» μέσα του, χωρίς να ακούγεται κανένα παράταιρο (κλασικά).
Within Temptation – Resist (Netherlands) – 20,32
Κιθάρες κρυμμένες πίσω από τεράστιες πλάτες με synths, drums/τύμπανα τύπου Imagine Dragons που φαίνονται από «χιλιόμετρα» ότι είναι επεξεργασμένα σε απίστευτα βαθμό, γυναικεία gang vocals (και καλά) για το «νεύρο», ευκολομνημόνευτα ρεφρενάκια, και safe ανεβάσματα στις φωνητικές γραμμές. Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στον πιο καλό pop δίσκο που έχουν βγάλει μέχρις στιγμής οι Within Temptation στην καριέρα τους. Μέχρι τον επόμενο δηλαδή. Καληνύχτα.
Backyard Babies – Silver And Gold (Sweden) – 27,76
Θεωρητικά «30 χρονών μπάντα», «βετεράνοι» και άλλα τέτοια. Αλλά μιας και εδώ γράφω τελείως υποκειμενικά, δεν με απασχολούν όλα αυτά. Τα τραγούδια τους είναι βαρετά, προβλέψιμα, ανούσια και «ακίνδυνα». Ούτε σε glam rock κάνουν κάτι της προκοπής, ούτε σε punk (που, ούτε καν στο σήμερα, αλλά αυτή είναι μία άλλη συζήτηση). Οπότε, όχι.
Battle Beast – No More Hollywood Endings (Finland) – 19,27
«Και άξαφνα, έγινες κύριος. Μεγαλοπιάστηκες και μας περιφρονείς. Άνθρωπε, είσαι μυστήριος. Πίστη δεν πρέπει να σου έχει πια κανείς». Αυτοί είναι στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Επίσης, είναι αυτό που συνέβη στον φετινό δίσκο τους. Διότι, δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς το γεγονός των τόσο μέτριων τραγουδιών. Ειδικά τα Unfairy Tales και The Hero προκαλούν γέλιο. Με τις τόσες ξεδιάντροπες αντιγραφές από ότι-βρήκαν-μπροστά-τους. Άκυρα όργανα σε άκυρες στιγμές. Ρυθμικά μοτίβα που παραπέμπουν μέχρι και σε Eurovision (την οποία, μισώ).
Cellar Darling – The Spell (Switzerland) – 90,94
Το γεγονός ότι πρόκειται για πρώτη μέλη των Eluveitie και το ότι βρήκαν συμβόλαιο εύκολα και γρήγορα στη Nuclear Blast (και επειδή ήταν αναγνωρίσιμα πρώην μέλη των Eluveitie), με είχε κάνει πολύ διστακτικό απέναντί τους. Τον πρώτο τους δίσκο δεν τον έχω ακούσει ακόμα. Αλλά αυτός ο δεύτερο είναι εξαιρετικός. Φοβόμουν μήπως το folk στοιχείο είναι έντονο, κάτι που δεν θα μου άρεσε. Αλλά έκανα μεγάλο λάθος. Μερικά ψήγματα σε 2-3 σημεία σε όλο τον δίσκο. Αντιθέτως, η βασική επιρροή τους είναι οι Gathering της περιόδου με την Anneke στο μικρόφωνο. Μαζί όμως με την επιρροή από τους Gathering, ισορροπούν την νοοτροπία του djent, χωρίς όμως τον αντίστοιχο ήχο. Το αποτέλεσμα είναι ένα ιδιαίτερα ρυθμικά staccato και μελαγχολικό ύφος που υποστηρίζουν με απίστευτη άνεση.
Mother Of Millions – Artifacts (Greece) – 97,31
Αυτός είναι ο τρίτος τους δίσκος. Και αυτός είναι ένας από τους καλύτερους τρίτους (και όχι μόνο) δίσκους που έχω ακούσε από progressive rock/metal μπάντα τα τελευταία 10 χρόνια. Φανταστικός δίσκος με πολλές μελαγχολικές στιγμές και με αντίστοιχα πολλές δυνατές στιγμές. Είχα πολύ καιρό να ακούσω δίσκο που να με επηρεάσει συναισθηματικά τόσο πολύ κατά τη διάρκεια των ακροάσεών του. Καταπληκτική δουλειά από μία μπάντα που ακούγεται μεν εντός συνόρων, αλλά όχι όσο της αξίζει ακόμα. Μπορεί να πάει πολύ μακριά και πολύ ψηλά.
Yngwie J. Malmsteen – Blue Lightning (Sweden) – 5,27
Ο δίσκος έχει μόλις 3 καινούριες συνθέσεις. Η πρώτη δεν ακούγεται. Ο Malmsteen προσπαθεί να τραγουδήσει (δεν θα έπρεπε) και προσπαθεί στα solos του να μην παίζει σαν να είναι ο ίδιος. Πραγματικά, δεν καταλαβαίνω γιατί. Βέβαια, στα 2 τραγούδια που παίζει όπως τον ξέρουμε, είναι εκνευριστικά προβλέψιμος. Και φυσικά, δεν δείχνει να έχει κάνει καν προσπάθεια να στήσει μία σύνθεση της προκοπής για να περιτρυγυρίσει τα solos του. Απλώς, sol-άρει.
Στις διασκευές όμως είναι το μαύρο το χάλι. Κατ’ αρχάς, σε πολλές περιπτώσεις το στυλ του ατέλειωτου και ασταμάτητου shredding, δεν ταιριάζει. Βλέπε My Guitar Gently Weeps, Paint It Black, Forever Man κλπ. Ειδικά στο Blue Jean Blues καταφέρνει να γίνει εκνευριστικός πριν καν αρχίσει η πρώτη στροφή του τραγουδιού. Στα υπόλοιπα είναι απλά κουραστικός. Και αυτός, και αυτά που παίζει, και το πως «τραγουδάει», και ο ήχος των drums, και η παραγωγή.
