Το φινάλε της φετινής ποδοσφαιρικής σεζόν για τον Ολυμπιακό είχε ένα 3-0 από τον ΠΑΣ Γιάννινα (των 3 νικών και 9 ισοπαλιών εντός έδρας φέτος), με μία πολύ άσχημη εμφάνιση από πλευράς Ολυμπιακού στο Β’ ημίχρονο (σύμφωνα με το ρεπορτάζ – δεν είδα τον αγώνα), και με ένα μήνυμα του Βαγγέλη Μαρινάκη, σύμφωνα με ενημέρωση (;) της ΠΑΕ, προς τους παίκτες και το τεχνικό επιτελείο. Το μήνυμα έλεγε:
«Κανονικά πρέπει αντί να γυρίσετε να μείνετε όλοι εκεί, διότι δεν μπορεί να είστε παίκτες του Ολυμπιακού εσείς… Αντί να σας πούμε καλές διακοπές, θα σας πούμε να πάτε να πνιγείτε. Και ισχύει για όλους σας. Παίκτες και προπονητές.
Δεν κάνετε ούτε για χαρτιά υγείας στο Ρέντη και δεν φταίει κανένας άλλος, φταίω εγώ που σας πήρα και σας χρυσοπληρώνω».
Και έτσι, μία από τις περίεργες και αποτυχημένες χρονιές του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού επί προεδρίας Μαρινάκη, έφτασε στο τέλος της. Κατά τη διάρκειά της, ζήσαμε τα «απίστευτα». Φωνές εναντίον της διαιτησίας που δεν έστεκαν πουθενά, γραφικότητες απίστευτου μεγέθους (και δεν με απασχολεί το πρόβλημα υγείας του Σάββα Θεοδωρίδη), τα κλασικά (πλέον) νομικά προβλήματα του ιδιοκτήτη της ομάδας, και ένα θολό τοπίο πάνω από όλα.
Κατ’ αρχάς, ας πιάσουμε το τι έγινε φέτος με τους προπονητές. Πέρυσι το καλοκαίρι προσελήφθη ένας προπονητής που είχε «εμπειρία από knock-out αγώνες στο Champions League», όπως έλεγε η επίσημη θέση της ΠΑΕ. Ο Hasi ήταν άνεργος από το Σεπτέμβριο του 2016, όταν και απολύθηκε από την Legia Warszawa μετά από 18 αγώνες (5 νίκες, 6 ισοπαλίες, 7 ήττες / 1.17 βαθμούς ανά αγώνα) και με την Legia να περνάει από τον 4ο playoff γύρο του Europa και να πηγαίνει στους ομίλους. Πριν, ήταν προπονητής της Anderlecht για περίπου 2 χρόνια (64 νίκες, 28 ισοπαλίες, 27 ήττες / 1.85 βαθμούς ανά αγώνα).
Στην πρώτη του χρονιά στην Anderlecht (2013-14 από τον Μάρτιο και μετά) τερμάτισε στην 3η θέση του Πρωταθλήματος Βελγίου, παίζοντας 4-4-2 με 2 αμυντικά χαφ. Στη σεζόν 2014-15 ήταν ήδη στους ομίλους του Champions League. Εκεί, η Anderlecht τερμάτισε στην 3η θέση, συνέχισε στους 32 του Europa League, όπου και αποκλείστηκε από την Dinamo Moscow. Στο πρωτάθλημα, τερμάτισε πάλι στην 3η θέση. Ένα περίεργο αυτής της χρονιάς, είναι ότι από την 5η περίπου αγωνιστική του πρωταθλήματος, γυρίζει το σύστημά του από 4-4-2 σε 4-2-3-1. Στην σεζόν 2015-16, ξεκινάει με σύστημα 4-4-2 με ρόμβο (!), παίζει στους ομίλους του Europa, προκρίνεται στους 32 του Europa League, όπου αποκλείει τον Ολυμπιακό, και στους 16 αποκλείεται από την Shakhtar Donetsk. Στις 22 Μαΐου 2016, απολύεται. Όπως καταλαβαίνετε, ψάχνω κι εγώ να βρω την εμπειρία του Hasi από «αγώνες playoff».
Πέραν όμως της «εμπειρίας» σε ειδικές καταστάσεις (που δεν έχει νόημα να την ψάχνω μιας και ο Ολυμπιακός πέρασε στους ομίλους του Champions League), ψάχνω να καταλάβω την προπονητική φιλοσοφία του Hasi. Τα συστήματα τα αλλάζει πολύ συχνά. Και, στα μέσα της χρονιάς. Τι γίνεται όμως με το εκάστοτε roster; Πως γίνεται να έχεις στήσει ένα roster με βάση το 4-4-2 με 2 αμυντικά χαφ (το οποίο αμυντικά μάλλον θα γίνεται 4-5-1) σε 4-3-3 επιθετικό ή και σε οτιδήποτε άλλο; Γιατί δεν ζήτησε ή δεν του πήρε η διοίκηση ένα ακόμα βασικό εξτρέμ; Α, ξέχασα…του πήρε…τον Carcela…
Τον αντικατέστησε ο Τάκης ο Λεμονής. Γιατί ο Τάκης ο Λεμονής δεν έχει καμία απολύτως επαγγελματική αξιοπρέπεια. Ξέρω πόσο βαρύ είναι αυτό που λέω, αλλά το γράφω με πλήρη επίγνωση. Ήταν η 4η επιστροφή του στον πάγκο του Ολυμπιακού, με την οποία ξεπέρασε τις θητείες του Νίκου Αλέφαντου. Σε αυτήν τη θητεία (10 νίκες, 2 ισοπαλίες, 6 ήττες / 1.78 βαθμοί ανά αγώνα), πήρε μόνο έναν βαθμό στο Champions League (εντός έδρας ισοπαλία με Barcelona) και έφερε την ομάδα στην 1η θέση της βαθμολογίας και άτυπη πρωταθλήτρια χειμώνα. Μία εξέλιξη που δεν την περίμεναν πολλοί. Όμως, οι κακές εμφανίσεις στο Champions League (με «κορυφαίες» τις εμφανίσεις με τον Odjidja σε θέση «9» απέναντι στην Barcelona), σε συνδυασμό (;) με την προσπάθεια της διοίκησης να πάρει έναν προπονητή που θα δείξει προοπτικές, οδήγησαν στην απόλυσή του. Η θέση καλύφθηκε για 4 μέρες από τον Χρήστο Κόντη (που θα πάρει μάλλον τον ρόλο που είχε μέχρι πρότινος ο Τάκης ο Λεμονής, και θα είναι αυτός ο επόμενος υποψήφιος υπηρεσιακός προπονητής), πριν προσληφθεί ο Oscar Garcia Junyent…
Ο Oscar Garcia ήρθε έχοντας να δείξει ένα συμπαθητικό βιογραφικό. Ένα πρωτάθλημα Israel με την Maccabi Tel Aviv, και 2 double με την RB Salzburg. Θεωρητικά, ένας υποσχόμενος προπονητής, που ήθελε να κάνει το επόμενο βήμα. Η διοίκηση έκανε τις σχετικές δηλώσεις as always, με τα κλασικά non-paper as always. Και να τα «θα στηριχθεί για να στηθεί του χρόνου μια δυνατή ομάδα», και να οι «πιστώσεις χρόνου» (που με μαθηματική ακρίβεια σημαίνουν απόλυση με την πρώτη στραβή), και να τα «γέννημα-θρέμμα Καταλανός» και «πρώτη του προπονητική δουλειά ήταν βοηθός του Cruyff στην Εθνική Καταλωνίας», και αποκορύφωση το «λάτρης του επιθετικού ποδοσφαίρου». Αυτό το τελευταίο, συνοδευόταν και από μία δήλωση του ίδιου, στην οποία έλεγε «Είμαι εμμονικός με την επίθεση, μου αρέσει να βλέπω την ομάδα μου να παίζει επιθετικά και θέλω οι παίκτες μου να έχουν την μπάλα στα πόδια τους όσο γίνεται περισσότερο. Αν μια ομάδα έχει κατοχή, τότε μπορεί να δημιουργήσει περισσότερες ευκαιρίες για να σκοράρει. Αυτό έχω στο μυαλό μου, αυτή είναι η σκέψη μου για το ποδόσφαιρο». Έμεινε για 13 αγώνες (6 νίκες, 5 ισοπαλίες, 2 ήττες / 1.77 βαθμοί ανά αγώνα). Στους 13 αυτούς αγώνες, ο Ολυμπιακός έβαλε 20 γκολ. Δηλαδή, 1.5 γκολ ανά αγώνα ο «εμμονικός με την επίθεση» που έπαιζε με άλλου προπονητή το roster. Απολύθηκε μετά την εκτός έδρας ισοπαλία με τον Λεβαδειακό. Ο Χρήστος ανέλαβε ξανά την ομάδα για 4 μέρες (τυπικά), μιας και προσελήφθη ο Pedro Martins. Για τον οποίο θα πούμε αναλυτικά άλλη φορά.
Πάντως, οι τόσες αλλαγές δείχνουν κάτι που πλέον ούτε τα non-paper δεν μπορούν να καλύψουν. Δεν υπάρχει λογική στο ποδοσφαιρικό τμήμα της ομάδας. Δεν υπάρχει σχεδιασμός, έλεγχος, πειθαρχία, υπομονή. Τίποτα. Απολύτως τίποτα από όλα αυτά. Οι προπονητές απλά προσλαμβάνονται με έναν μόνο στόχο: πρωτάθλημα.
Σε επίπεδο παικτών, το καλοκαίρι η ομάδα «ξεφορτώθηκε» τους Da Costa, Μπουχαλάκη, Cardozo, Ρέτσο, Mark Asigba (!), Σιόβα, Βούρο, Κολοβό, Πλέγκα και Kasami, επέστρεψε τους δανεικούς Cissokho, Leali, Juan Carlos Paredes, και απελευθέρωσε τους Dominguez, Cambiasso, Γιαννιώτη, Τζανδάρη. Και φυσικά, έδωσε συνολικά 21 δανεικούς (ο Κισσαμικός έχει πάρει 9 από αυτούς). Πήρε 12 παίχτες και από αυτούς αυτή τη στιγμή χρησιμοποιούνται οι 6 (Proto, Κούτρης, Engels, Ταχτσίδης, Gillet και Đurđevic). Σε αυτούς προσθέστε και τους Omar, Cisse και Pardo που επέστρεψαν από 6μηνους δανεισμούς της περιόδου 2016-17. Και φυσικά, μην ξεχάσω τους Igor Silva, Hajsafi και Mirallas που ήρθαν τον χειμώνα.
Μερικά σκόρπια σχόλια για το roster:
– Ο Kevin Mirallas ήρθε έχοντας παίξει μέχρι εκείνη την στιγμή στη σεζόν μόλις 5 αγώνες με την Everton, σε κανέναν εκ των οποίων δεν έβγαλε όλο το 90λεπτο. Δύο φορές ξεκίνησε βασικός και αντικαταστάθηκε μία στο ημίχρονο, και μία στο 64’. Οι υπόλοιπες 3 συμμετοχές του ήταν 13’, 6’ και 8’. Η τελευταία του εμφάνιση με την Everton ήταν στις 26 Νοεμβρίου (ήττα με 4-1 από την Southampton) και από τότε δεν είχε συμπεριληφθεί καν στις αποστολές. Επίσης, εντελώς συμπτωματικά, έχει τον ίδιο manager με τον Gillet (Christophe Henrotay). Ο Gillet ήρθε το καλοκαίρι του 2017, και τον οποίο ήξερε ο Hasi από την κοινή τους θητεία στην Anderlecht. Μαζί τους, και ο Proto.
– Ο Emenike ήρθε έχοντας παίξει συνολικά 27 αγώνες την προηγούμενη σεζόν (στην Fenerbahce) και έχοντας σκοράρει 8 γκολ.
– Οι Ταχτσίδης και Ρισβάνης έχουν τον ίδιο manager (ACE Management) με τους Μανωλά, Φετφατζίδη, Μανιάτη, Ζαραδούκα και Καθάριο.
– Οι Marin, Νικολάου, Zdjelar και Μανθάτης έχουν τον ίδιο manager (LIAN Sports) με τους Ρέτσο, Fejsa και Milivojevic.
– Οι Βέργος και Καραμάνος έχουν τον ίδιο manager (SPORTS ACTION) με τους Μήτρογλου και Masuaku.
Και τι έκανε με αυτό το roster ο Ολυμπιακός; Μία τρύπα στο νερό είναι η σωστή και ολοκληρωμένη απάντηση. Τερμάτισε στην 3η θέση του πρωταθλήματος, γλυτώνοντας την 4η θέση επειδή ο Ατρόμητος έχασε την 27η αγωνιστική από τον Παναθηναϊκό. Αλλιώς, τις τελευταίες 3 αγωνιστικές ο Ατρόμητος έκανε 3/3 και περίμενε το (αναμενόμενο) στραβοπάτημα του Ολυμπιακού, το οποίο ήρθε μόνο μία φορά. Ουσιαστικά, και όσο πιο ειλικρινά γίνεται, ο Ολυμπιακός πήρε την 3η θέση γιατί δεν μπορούσε να την πάρει κανένας άλλος, και γιατί ο Ατρόμητος έκανε 1-2 γκέλες παραπάνω από τον Ολυμπιακό μέσα στην χρονιά.
Και τι μπάλα έπαιξε η ομάδα όλη τη χρονιά; Τραγική με εκλάμψεις είναι η σωστή απάντηση. Ο Ολυμπιακός έκανε 807 γεμίσματα όλη τη χρονιά. Από αυτά τα 278 ήταν εύστοχα. Η αναλογία μοιάζει λογική, με τη διαφορά να είναι ότι τα άστοχα γεμίσματα ήταν απελπιστικά άστοχα. Μιλάμε κυρίως για σέντρες από παίχτες που φαινόντουσαν σαν να βάζουν τυχαία δύναμη στην μπάλα. Βασικά, σαν να παίζεις Pro και να πατάς το κουμπί της βαθιάς μπαλιάς στην τύχη. Τα κεντρικά μπακ είχαν εντολή να ανεβαίνουν μέχρι τη σέντρα και να φτιάχνουν παιχνίδι. Μόνο που δεν ήξεραν πώς να φτιάξουν παιχνίδι. Οι εξτρέμ πολλές φορές συνέκλειναν προς το κέντρο, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί η κίνηση του ακραίου μπακ (overlap). Πολλοί παίχτες (με πρώτο και καλύτερο σε αυτό, τον Κώστα Φορτούνη) κοιτούσαν πως θα πάρουν την παράβαση του αντιπάλου (είτε φάουλ, είτε πέναλτι) και λιγότερο πως θα παίξουν μπάλα. Τα εξτρέμ κουβάλαγαν για πολύ ώρα την μπάλα κάνοντας προβλεπόμενη την τελική επιλογή τους. Σέντερ φορ ουσιαστικά η ομάδα απέκτησε από τον Γενάρη και μετά (Ansarifard), αλλά μέχρι εκεί. Το 10άρι αναγκάζεται να γυρίζει στη σέντρα να πάρει μπάλα να κάνει παιχνίδι (ο Φορτούνης κοινώς, την είδε Messi, ή κάποιος στον πάγκο είδε το Messi στα μάτια του Φορτούνη), κίνηση στους χώρους δεν υπήρχε από κανέναν και πολλά ακόμα. Έτσι, τέταρτος σκόρερ της ομάδας είναι ο Cissé με 4 τέρματα, έκτος ο Engels με 3 τέρματα και την έβδομη θέση μοιράζονται οι Mirallas, Romao, Pardo και Odjidja με 2 τέρματα. Όσο για τις assists; ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Οκτώ ο Φορτούνης στο πρωτάθλημα, και μετά το χάος. Πέρυσι ο Seba είχε 9 ΚΑΙ ο Φορτούνης 6.
Ακόμα και όταν ήρθε ο Mirallas στην ομάδα, ελάχιστες ήταν οι φορές που του δόθηκε ο χώρος και η κάλυψη για να κάνει την γνωστή του κίνηση από τα αριστερά (κατέβασμα μέχρι το ύψος της μεγάλης περιοχής, κόψιμο προς κέντρο με την μπάλα στο δεξί, άνοιγμα χώρου για σουτ στην αριστερή πλευρά του τέρματος). Κίνηση την οποία έχουμε δει από την πρώτη θητεία του στην ομάδα ότι την «έχει».
Σε άλλα “highlights” της χρονιάς, έχουμε την αστάθεια στις εμφανίσεις του Pardo (βασικός ήταν «χώμα», όταν έμπαινε αλλαγή πέταγε, έκανε μούτρα που δεν ήταν βασικός, έμπαινε βασικός στον επόμενο αγώνα, όπου έκανε κακή εμφάνιση και ξανά από την αρχή), την αστάθεια στις εμφανίσεις του Marin που δεν δικαιολόγησε σε καμία των περιπτώσεων το «όνομά» του (κορυφαία στιγμή το θέατρο από την απώθηση του διαιτητή, η μήνυση, αλλά και η θέλησή του να φύγει από τον αγωνιστικό χώρο στον ίδιο αγώνα ενώ ο αγώνας παιζόταν).
Δεν θα μείνει απέξω από αυτήν την ανασκόπηση η διοίκηση. Διότι, πέραν των νομικών θεμάτων του Μαρινάκη, έχουμε την εν μέρει άσκηση επικοινωνιακής πολιτικής μέσω του προσωπικού λογαριασμού στο Facebook του Καραπαππά, τις ηλίθιες και γραφικές δηλώσεις του Σάββα Θεοδωρίδη μετά από σχεδόν κάθε αγώνα (και ειδικά μετά τους αγώνες τους Champions League) και την συνολική γκρίνια για τη διαιτησία, που πολλές φορές εκφράστηκε και από προπονητή (ο Τάκης ο Λεμονής πρωταγωνίστησε κι εδώ) και από κάποιους παίχτες.
Ο Κώστας Καραπαπάς (διευθυντής επικοινωνίας της ΠΑΕ) έχει γράψει τα «απίθανα» όλη τη χρονιά σε Facebook και Instagram. Ατάκες (και καλά, του κώλου τα 9μερα), καταγγελίες (του κώλου τα 19μερα), στοχοποιήσεις δημοσιογράφων και εφημερίδων. Ειδικά στο θέμα των εφημερίδων, μετά τον θάνατο του Θεόδωρου Νικολαΐδη και την ανάληψη της θέσης του διευθυντή από τον Γιάννη Φιλέρη, έχει ξεσαλώσει εναντίον της εφημερίδας ΦΩΣ. Είναι να τραβάει τα μαλλιά του κανείς.
Ο δε Σάββας Θεοδωρίδης είπε τις πιο απίστευτες ατάκες. Από το «Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν παίκτη να διασύρει την ιστορία του Ολυμπιακού», μέχρι το «Δεν θα ξαναζήσει τέτοιο δράμα ο κόσμος, θα φέρουμε παιχταράδες» και το «Γίνανε ρεζίλι, ο διαιτητής δεν έδωσε τρία πέναλτι και χτύπησε τον Μάριν». Και δεν ασχολήθηκε κανένας να τον μαζέψει. Η κατάσταση έφτασε στο σημείο η Θύρα 7 Μπραχαμίου-Ηλιούπολης να βγάλει ανακοίνωση εναντίον του…2 φορές!
Και πάνω από όλα, ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Να αποδίδει συνεχώς ευθύνες σε όλους τους άλλους, πλην του εαυτού του. Διακοπή συμβολαίου του Καπίνο, που μετά από λίγες μέρες βρήκε συμβόλαιο στην Nottingham Forest. Εκτός ομάδας Seba και Odjidja, για τον οποίον Seba πάρα πολλοί οπαδοί γκρίνιαζαν από πέρυσι (όπως και με τον Da Costa πέρυσι). Και είτε μέσω των non-papers, είτε μέσω του Facebook του Καραπαπά, είτε μέσω του Θεοδωρίδη, ή οι παίχτες έφταιγαν, ή οι προπονητές ή η διαιτησία. Ποτέ ο ίδιος.
Μετά τις εκλογές στην Ε.Π.Ο. και την εκλογή του Βαγγέλη Γραμμένου στην προεδρία αυτής, οι γνωρίζοντες το παρασκήνιο (που σιχαίνομαι, αλλά τι να κάνω) έλεγαν ότι ο Μαρινάκης έχασε τον έλεγχο του παρασκηνίου και ότι από εδώ και πέρα η διαιτησία στους αγώνες του Ολυμπιακού θα είναι 50/50. Πράγματι, αυτό ακριβώς έγινε (με τα όποια λάθη να οφείλονται στην έλλειψη ικανοτήτων των Ελλήνων διαιτητών). Και εκεί ξεγυμνώθηκε ο Μαρινάκης πλήρως. Μόλις η διαιτησία γύρισε στο 50/50 (σε ότι έχει να κάνει με τον Ολυμπιακό), φάνηκε ότι δεν υπήρχε στην πραγματικότητα η «ομάδα με τις 3 ενδεκάδες» που θα διέλυε τα πάντα στο διάβα της και θα έκοβε και το κεφάλι του Highlander σε μια καλή της βραδιά. Ο Μαρινάκης συμπεριφέρεται με τον κλασικό τρόπο ενός «μέτριου» μικρομεσαίου Έλληνα εργοδότη. Όταν έρχονται οι επιτυχίες, οι υπόλοιποι είναι «συνεργάτες». Και εκείνος, ο πρώτος που ανεβαίνει στο βάθρο να σηκώσει την κούπα με τους παίκτες γύρω του, να περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους. Όταν όμως γίνονται λάθη και υπάρχουν αρνητικά αποτελέσματα, τότε οι «συνεργάτες» γίνονται απλοί «υπάλληλοι». Και στην περίπτωση του Μαρινάκη, «ούτε για χαρτιά υγείας στο Ρέντη». Που σίγουρα τους είπε «κωλόχαρτα».
Το μόνο καλό που έγινε φέτος ήταν ο Νικολάου, ο Cissé, ο Proto, λίγο ο Engels, λίγο ο Ανδρούτσος, και η διαχείριση της κατάστασης στην Τούμπα από τον Θεοδωρίδη. Είναι γραφικός, πρέπει να απομακρυνθεί από την θέση του «χτες» (για να μην πω πέρυσι), αλλά στην Τούμπα έκανε αυτό που έπρεπε. Δεν είχε απολύτως καμία σημασία που όλοι οι φίλαθλοι και οπαδοί που ήταν στις κερκίδες δεν είχαν ανάψει ούτε μισό τσιγάρο, που λέει ο λόγος. Από τη στιγμή που έπεσε ένα αντικείμενο (ότι κι αν ήταν αυτό), έκανε την σωστή κίνηση. «Παίρνω την ομάδα και φεύγω».
Τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα;
Βασικά, να φύγει ο Μαρινάκης. Οπωσδήποτε. Με κάθε τρόπο. Με κάθε τίμημα. Ας πέσει η ομάδα στην Γ’ εθνική. Ας μπει διοίκηση Πρωτοδικείου. Δεν αγχώνομαι. Έτσι κι αλλιώς, σε εμπορικό επίπεδο, ο Ολυμπιακός έχει ένα πολύ δυνατό brand name για το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Έχει γήπεδο, αθλητικές εγκαταστάσεις, προπονητικό κέντρο, ομάδες υποδομών, διασυνδέσεις με ομάδες του εξωτερικού, εμπορικές συμφωνίες μεγάλης αξίας με χορηγούς. Σε περίπτωση που χρειαστεί, κάποιος θα εμφανιστεί που θα έχει την σοβαρότητα και την οικονομική επιφάνεια να αναλάβει την ομάδα. Αρκεί, να φύγει αυτός.
Δεν είμαι «νέο-γαυρος». Δεν είμαι εθισμένος στα πρωταθλήματα. Αλλά, όχι με αυτήν την εικόνα. Σε διοικητικό και αθλητικό επίπεδο. Θέλω η ομάδα που υποστηρίζω, να διεκδικεί. Ας χάνει τα πρωταθλήματα γιατί όσο καλά και αν παίζει, θα υπάρχουν πάντα αντίπαλοι που θα παίζουν καλύτερα. Όχι όμως αυτό που είδαμε φέτος. Που κάποιοι το βλέπαμε από πέρυσι και λίγο πρόπερσι, και αντιμετωπιζόμασταν με χλεύη. Όταν, για παράδειγμα, όλοι χαίρονταν για το εντός έδρας 4-0 απέναντι στην ΑΕΚ, αλλά λίγοι «είδαν» ότι αυτό προήλθε από μερικά διαιτητικά εγκλήματα στο 1ο ημίχρονο, και από την απόφαση του Δέλλα στο ημίχρονο να βγάλει ένα από τα 2 αμυντικά χαφ που είχε μέσα, γιατί έβλεπε ότι μπορούσε να χτυπήσει το παιχνίδι.
Πρέπει να αλλάξουν πολλά στον Ολυμπιακό. Πρόεδρος, διοίκηση, σύνδεσμοι και αρκετοί παίκτες. Και μετά, να ξεκαθαρίσει και λίγο το τοπίο με τους δημοσιογράφους που καλύπτουν το ρεπορτάζ της ομάδας. Μπας και μάθουμε και εμείς καμιά σοβαρή και κανονική είδηση ή πληροφορία. Αλλά πρώτα από όλους, ο «Πρόεδρος».
ΥΓ: Στις 6 Ιουλίου 2010, στην παρουσίασή του από τον Σωκράτη Κόκκαλη, ο Βαγγέλης Μαρινάκης είπε: “…και έχει σημασία γιατί, όπως είπε και ο κύριος πρόεδρος, είμαστε πάνω από όλα Ολυμπιακοί. Αγαπάμε την ομάδα μας και μόνο. Δεν έχουμε τις δικές μας ατζέντες. Ολυμπιακός είναι ένας….“. (δείτε εδώ στο 3:41).
