Εδώ και μερικά χρόνια, έχω καταλήξει σε ένα συγκεκριμένο σύστημα ακρόασης καινούριων δίσκων. Κάθε Παρασκευή ελέγχω για κριτικές σε συγκεκριμένα sites και blogs. Στη συνέχεια, εντοπίζω όσα ηχητικά δείγματα μπορώ, και προχωράω στην “ηλεκτρονική ακρόασή” τους. Εκεί γίνεται το τελικό “ξεσκαρτάρισμα” για να δω ποιους θα “κρατήσω” και ποιους όχι, και στη συνέχεια προχωράω στην απόκτησή τους. Κοινώς, χρησιμοποιώ το internet σε όσο μεγαλύτερο βαθμό γίνεται, ούτως ώστε η δισκοθήκη μου να έχει μόνο δίσκους που πραγματικά μου αρέσουν.
Το σύστημα αυτό μου ήταν αναγκαίο για 2 λόγους. Ο πρώτος ήταν για να καλυφθούν οι ελαφρά ψυχαναγκαστικές ανάγκες μου. Όταν θέλω να “καταπιαστώ” με κάτι, πρέπει να το κάνω με πρόγραμμα και “τάξη” για να το ευχαριστηθώ ακόμα περισσότερο. Ο δεύτερος λόγος ήταν για να μπορέσω να διαχειριστώ τον βομβαρδισμό νέων κυκλοφοριών, από κάθε είδους συγκροτήματα που επικρατεί. Σε καμία των περιπτώσεων δεν ακούω “ότι κυκλοφορεί”. Αλλά, με αυτό το σύστημα έχω μειώσει σημαντικότατα τις πιθανότητες να κυκλοφορήσει κάτι που να είναι αξιόλογο, να μου είναι ενδιαφέρον και να ανταποκρίνεται στα γούστα μου και τα μουσικά “θέλω” μου, και να μου ξεφύγει.
Από εδώ και πέρα, μία φορά τον μήνα, θα ανεβάζω εδώ ένα post με μερικές κουβέντες για δίσκους που άκουσα στον εκάστοτε μήνα. Φυσικά και πάντοτε, ΑΠΟΛΥΤΩΣ υποκειμενικά.
Dawn Of Demise – The Suffering
Death metal ολκής! Σαρωτικό σε πολλά σημεία. Τα φωνητικά είναι το δυνατό χαρτί του συγκροτήματος, με περιστασιακά pig squeals στα βασικά death growls που έχει ο δίσκος. Αλλά, κάτι λείπει από την παραγωγή. Δεν είναι αρκετά ογκώδες για death metal. Και τα φωνητικά προσπαθούν να πάνε προς αμερικάνικο death metal, αλλά δεν τους βγαίνει στη παραγωγή. Σε κάποια σημεία που μένουν τα φωνητικά μόνα τους (κλεισίματα τραγουδιών) ακούγεται και πως ακριβώς βάζει τα χέρια του και κλείνει το στόμά του ή το μικρόφωνο. Βασικά, αν μου έλεγε κάποιος ότι το συγκεκρικένο είναι rough mix των φωνητικών, θα το πίστευα εύκολα.
Πέραν αυτών, death metal κλισέ. Λέξεις όπως sadistic, suffer, wretch, coercion, malignant και wrath που μπορείς να βρεις σε – σχεδόν – κάθε death metal συγκρότημα, βρίσκεις κι εδώ. Σε γενικές γραμμές διεκπεραιωτικός δίσκος.
Grave Desecrator – Dust To Lust (Brazil)
Τα παληκάρια παίζουν death metal. Και επειδή είναι από τη Βραζιλία, ας ψάξουμε να βρούμε την σύνδεση και την σύγκριση με τους Sepultura. Ελάχιστα πράγματα. Σε κάποια τραγούδια έχουν ρυθμούς και ταχύτητες που θυμίζουν τους Sepultura, αλλά μέχρι εκεί. Ούτε τα φωνητικά, ούτε κάτι άλλο. Και η αλήθεια είναι ότι παίζουν τόσο πολύ με τις ταχύτητες που και το προαναφερθέν πρέπει να το «ψάχνεις» για να το βρεις. Και δεν έχει και τόσο νόημα. Ενδιαφέρουσες κιθάρες με πολλά και διάφορα καλά στοιχεία στις λεπτομέρειες. Άστοχη η παραγωγή. Χωρίς όγκο τα drums, η φωνή καλύπτει σχεδόν τα πάντα και είναι πολύ μπροστά.
Helstar – Vampiro (USA)
Τις διαφορές μεταξύ Ευρωπαϊκής και Αμερικάνικης σκηνής στο ίδιο υποϊδίωμα, τις έχουμε εξηγήσει πολλάκις. Όταν οι Αμερικάνοι θέλουν να παίξουν γρήγορο power metal, κατά τα Ευρωπαϊκά πρότυπα, παίζουν speed metal ουσιαστικά. Αυτό κάνουν οι τύποι. Μία μπάντα 35 ετών που έχει αλλάξει 7462687 μέλη (φυσικά), και που ο τραγουδιστής της έχει εμφανιστεί σε καμιά 10αριά ακόμα underground μπάντες. Άσε που είναι και κλασική περίπτωση κάποτε-έπιανα-απίστευτες-νότες-τώρα-το-έχω-γυρίσει-στην-αγριάδα. Συνθετικά κάτι πάνε να πούνε, αλλά δεν το ολοκληρώνουν. Προφανώς, για αυτό είναι μία μπάντα 35 ετών που δεν την ξέρει η μάνα της. Φαντάζομαι ότι στην underground σκηνή θα έχουν ένα σεβαστό όνομα. Αυτό όμως, δεν λέει τίποτα. Πρέπει όμως να παρατηρήσω ότι στα σημεία που έχουν βάλει διφωνίες, φέρνουν λίγο στο μυαλό Crimson Glory.
Hibria – XX (EP) (Brazil)
Εγώ ήξερα τους Hibria ως ένα power metal συγκρότημα από τη Βραζιλία. Στα 4 live τραγούδια αυτού του EP φαίνεται αυτό το συγκρότημα. Στις 3 όμως καινούριες συνθέσεις ακούω ένα συγκρότημα που προσπαθεί να προσεγγίσει νομίζω το AOR, και εκεί θα με χάσει. Κρίμα θα είναι…
Imperium Dekadenz – Dis Manibvs (Germany)
Μπορεί να είναι Γερμανοί, αλλά παίζουν Σκανδιναβικό black. Επειδή ξέρω ότι «απασχολεί» αρκετό κόσμο σε αυτές τις περιπτώσεις, να πω ότι η παραγωγή τους είναι καλή. Έχουν και κάτι το επικό που φέρνει στο μυαλό κάποια μεγαλύτερα ονόματα, αλλά δεν τα αναφέρω για να μην γίνουν συσχετισμοί. Δεν τους βρίσκω τόσο καλούς για να αναφέρω άλλα ονόματα. Πάντως, τάσσονται στο «καταθλιπτικό και πολύ πολύ μαύρο» black. Έχε υπόψιν σου ότι πρόκειται για two-man project. Για τα live επιστρατεύον 1 μπασίστα και 2 κιθαρίστες, και οι ίδιοι μένουν σε drums, πλήκτρα και φωνητικά.
Delain – Moonbathers (Netherlands)
Είναι Ολλανδοί και παίζουν συμφωνικό metal. Χωρίς το αναμενόμενο power στοιχείο. Πιάνα, έγχορδα, ορχήστρες και μερικές κιθάρες κάπου στο βάθος που πιο πολύ θυμίζουν το chagga-chagga των Evergrey. Αλλά με ένα βασικό μειονέκτημα: πολλές φορές σου δίνουν την εντύπωση ότι παίζουν μόνο μία νότα. Ξανά και ξανά. Σαν τους Within Temptation με ΑΚΟΜΑ λιγότερο metal στοιχείο. Άσε που η τραγουδίστρια είναι ένας κλώνος όλων των γνωστών κυριών του χώρου.
King Buffalo – Orion (USA)
Η βάση είναι το ψυχεδελικό ροκ. Προσθέτουμε space και κάποια heavy στοιχεία, και το αποτέλεσμα είναι αυτός ο δίσκος. Το συγκρότημα είναι τρίο (πλέον), και μετά από 1 demo και ένα split LP (έγινε ΚΑΙ αυτό σε αυτόν τον χώρο, δεν μένει τίποτα άλλο να πάρουν από τις underground συνήθειες του blackmetal), βγάζουν αυτό το το-λες-και ντεμπούτο LP. Το Kerosene είναι ένα τραγούδι που ξεχωρίζει στα δικά μου αυτιά, αλλά δεν θα «τραβήξω και τις κοτσίδες μου». Βασικά, είναι αυτό που λέμε «ευχάριστο άκουσμα» αλλά δεν σου μένει κάτι στο μυαλό. Οριακός δίσκος.
Hellbringer – Awakened From The Abyss (Australia)
Ο δίσκος έχει ένα βασικό μειονέκτημα, από το οποίο προκύπτουν και όλα τα υπόλοιπα μειονεκτήματα: κυκλοφόρησε σε κάποια χρονική στιγμή ΜΕΤΑ τον Μάρτιο του 1985. Δεν έχει σημασία που κυκλοφόρησε το 2016. Ίσως να την γλύτωνε τον Απρίλιο του 1985. Άντε και τον Μάιο. Οποιαδήποτε άλλη στιγμή από τον Ιούνιο του 1985 και μετά και να κυκλοφορούσε, ήταν καταδικασμένος. Γιατί, από τη στιγμή που αντιγράφει τόσο εμπεριστατωμένα το Hell Awaits των Slayer, θα έπρεπε να το είχε «προλάβει» χρονικά, για να ασχοληθώ με κάτι άλλο πέραν αυτού του στοιχείου. Από εκεί και πέρα, πραγματικά πιστεύω ότι δεν έχει νόημα. Όταν οι ίδιοι οι Slayer έχουν προχωρήσει από το 1985 και μετά, χαράσσοντας την δική τους πορεία, το να εμφανιστεί ένα συγκρότημα που θα ακούγεται όπως, όχι ένα συγκεκριμένο συγκρότημα αλλά ένας συγκεκριμένος δίσκος, δεν μου προξενεί κανένα απολύτως ενδιαφέρον. Αντιλαμβάνομαι ότι οι οπαδοί του thrash metal (όχι οι ακροατές) θα τον ευχαριστηθούν τον δίσκο όσο δεν πάει, μιας και δεν ενδιαφέρονται για οποιαδήποτε εξέλιξη στον ήχο τους, αλλά προσωπικά με αφήνει παγερά αδιάφορο. Κάτι που δεν ισχύει για το Hell Awaits.
Allegaeon – Proponent For Sentience
Τους πρωτοπήρα χαμπάρι το 2014 με τον 3ο τους δίσκο. Από την αρχή μου φάνηκαν ιδιαίτερα εντυπωσιακοί από τεχνικής άποψης. Παίζουν μεν melodic death metal, αλλά σε πολλά σημεία βάζουν και τις «τεχνικότητές» τους μέσα. Ο καινούριος δίσκος όμως είναι λίγο πιο «ήρεμος» στη παραγωγή. Τα αντίστοιχα «τεχνικά» σημεία (που ήταν και αυτό που περίμενα από αυτόν τον δίσκο) δεν είναι τόσο αιχμηρά όσο στον προηγούμενο. Θα χαρακτήριζα την παραγωγή πιο mellow. Πολύ πιο μαλακή, και ουσιαστικά αταίριαστη με το ύφος της μπάντας.
Almah – E.V.O. (Brazil)
Οι Almah είναι το συγκρότημα του Edu Falaschi. Από τότε που πήρε την οριστική απόφαση πως ότι κι αν κάνει στους Angra (και ΜΕ τους Angra) δεν πρόκειται να ξεπεράσει τον Matos, άρχισε να βρίσκει τα τελείως προσωπικά πατήματά του. Αλλά, κάποια στιγμή τον πέτυχε κι αυτόν η πάθηση που λέγεται «power metal τραγουδιστής που (νομίζει ότι) μπορεί να τραγουδήσει τα πάντα». Το αποτέλεσμα αυτής της πάθησης είναι ένας ασύνδετος δίσκος. Υπερβολικά διαφορετικοί ρυθμοί και διαφορετικά ύφη σε κάθε τραγούδι, και σε πολλά σημεία, μία απεγνωσμένη προσπάθεια να ταιριάξει λίγο περισσότερη ερμηνεία από πλευράς Falaschi. Αλλά, επειδή θέλω να είμαι δίκαιος, μπράβο του γιατί έχει μία normal παραγωγή στα πλήκτρα του, και δεν είναι 500 επίπεδα πιο μπροστά από την υπόλοιπη μπάντα, που θα έκαναν πολλοί άλλοι στην θέση του.
Bellhound Choir – Imagine The Crackle (Denmark)
Πριν καιρό είχα γράψει έναν άρθρο στο FeelA RockA για το πως έχει εξαφανιστεί από πολλούς δίσκους (ποιοτικής) mainstream μουσικής, η ίδια η μουσική. Κλασικό παράδειγμα, το Take Me To Church του Hozier. Κάτι αντίστοιχο είναι κι αυτός εδώ ο δίσκος. Με εμφανείς επιρροές από αυτή τη καλλιτεχνική τάση (που ούτε θέλω, ούτε μπορώ να καταλάβω), το συγκρότημα επιδίδεται σε ένα άκρως minimal ύφος (και ενορχήστρωση) που κάπως στηρίζεται στα blues. Και ίσως το νόημα σε κάποια τραγούδια να «περνάει» και να ψιλο-φτάνει εκεί που θέλουν, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο και με τη μουσική. Και, τα blues είναι ΚΑΙ μουσική. Μην ξεχνιόμαστε.
Charred Walls Of The Damned – Creatures Watching Over The Dead (USA)
Και, ναι λοιπόν! Ναι, μωρέ! Ο Tim Owens συνεχίζει να προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του και τους υπόλοιπους ότι μπορεί να σταθεί και σε άλλες πέραν από tribute στους Judas Priest μπάντες. Ναι. Σίγουρα πράγματα. Και έτσι, μετά από τους Winters Bane, τους Iced Earth (έλεος), τους Beyond Fear (έλεος εις διπλούν) και τον Malmsteen (αν είναι ποτέ δυνατόν), τώρα το «τέρας» ξαναχτυπάει με τους Charred Walls Of The Damned. Οι οποίοι, λες και δεν ξέρουν άλλο τραγουδιστή στον κόσμο. Εκτός αν είναι κατατονικοί οι άνθρωποι, και γουστάρουν να ακούνε ξανά και ξανά τον “Ripper” (μη χέσω) να πιάνει τις ίδιες νότες, με τον ίδιο τρόπο, με τις ίδιες ανάσες, με τις ίδιες διάρκειες, στα ίδια άκρως προβλεπόμενα σημεία ενός τραγουδιού. Νομίζω ότι χαίρονται να πετάνε έτσι στα «σκουπίδια» μερικές φανταστικές συνθέσεις επιτρέποντας σε έναν υπερβολικά μονοδιάστατο τραγουδιστή να τις «ερμηνεύσει». Έλεος πια με τον υπερτιμημένο!
Giraffe Tongue Orchestra – Broken Lines (USA)
Ο Brent Hinds από τους Mastodon, ο Ben Weinman από τους Dillinger Escape Plan, ο Pete Griffin από τους Dethklok, ο Thomas Pridgen από τους The Mars Volta και ο William DuVall από τους Alice In Chains (ευχαριστούμε κύριε Cantrell που μας τον μάθατε), παίζουν σε μπάντες που μεταξύ τους υπάρχει τεράστιο μουσικό χάσμα. Όμως, τα μέλη αυτού του supergroup έχουν φτιάξει εδώ κάτι διαφορετικό από τις βασικές τους μπάντες. Δεν επιδίδονται σε ένα απλό «σύνολο» των στοιχείων που τους κάνει γνωστούς. Παίζουν διάφορα και διαφορετικά πράγματα. Και μάλιστα, κάπως έτσι θα έπρεπε να ακούγεται το σημερινό progressive rock.
1000mods – Repeated Exposure To…
Να την πω την κακία μου; Θα την πω: αυτός είναι ο δίσκος που δεν έβγαλαν οι Planet Of Zeus. Τόσο απλά. Απλώς, ακούστε τον και φανταστείτε τον με τα φωνητικά του Παπανικολάου. Το γνώριμο ύφος των 1000mods, με ελαφρώς μειωμένο το doom στοιχείο (το Road To Burn ακόμα με «καίει»). Αλλά, πάνω από όλα, ποιοτικό και «εγκεφαλικό» stoner με κάποια (ελάχιστα) sludge ίχνη διάσπαρτα στον δίσκο.
Amaranthe – Maximalism (Sweden)
Που είναι το melodic death metal; Που είναι το metalcore; Που είναι το power metal (όχι ότι το έψαχνα, αλλά λέμε τώρα); Που είναι όλα αυτά; Γιατί ακούω μία pop ανακατωσούρα με πλήκτρα σε πολύ πρωταγωνιστικό ρόλο (οχι τύπου Nightwish) και με αρμονικά φωνητικά; Γιατί αυτό το πράγμα πλασάρεται ως metal; Επειδή έχει 2-3 solos πεταμένα «εδώ κι εκεί»; Γιατί δεν βγαίνει κάποιος να πει ότι το “Boomerang” είναι κλεμμένο από το “You Spin Me Round”; Τι κάνω εγώ εδώ πέρα; Γιατί συνεχίζω να ασχολούμαι; Καληνύχτα.
