Αυτό το μήνα τα πήγα λίγο καλύτερα. Και ταυτόχρονα λίγο χειρότερα. Οι δίσκοι που κυκλοφόρησαν και κέντρισαν την προσοχή μου ήταν λιγότεροι μεν, ποιοτικότεροι δε. Σίγουρα, η ποιότητα υπερέχει της ποσότητας πάντα, αλλά είμαι σχετικά “αχόρταγος”. Και όσο περισσότερα ακούω, τόσο περισσότερο “χαίρομαι”.
Lunar Shadow – Far From Light (Germany)
Στα «χαρτιά» έχουν όλα τα στοιχεία που χρειάζεται, για να χαρακτηριστεί ο δίσκος «γραφικός», και να αρχίζει να μυρίζει κάποιο «τυρί» από τα ηχεία. Γερμανοί που παίζουν heavy metal (με εμφανή τάση προς το «παραδοσιακό»), στο ντεμπούτο τους.Όμως, τίποτα δεν πάει στραβά. Αντιθέτως, ο δίσκος είναι πάρα πολύ καλός. Δισολίες, πολλά μελωδικά riffs, ανεβοκατεβάσματα σε ταχύτητες που παίζουν από «μπαλάντες» μέχρι blastbeat, και μία πολύ χαρακτηριστική χροιά να αιωρείται πάνω από όλα.
Bardo Pond – Under The Pines (USA)
Σε καμία από τις ακροάσεις του, δεν κατάφερα να ακούσω ολόκληρο τον δίσκο. Απίστευτα βαρετός δίσκος. Αν το psychedelic rock εξαρτιόταν από αυτόν τον δίσκο, θα είχε εκλείψει. Αν το psychedelic rock είχε ξεκινήσει από αυτόν τον δίσκο, ανεξάρτητα εποχής, θα είχε εκλείψει.
Body Count – Bloodlust (USA)
Η αλήθεια είναι ότι οι Bodycount είναι ένα από αυτά τα πάρα πολλά συγκροτήματα που όλο γυρίζουν μέσα στο κεφάλι μου, όλο λέω να ψάξω μερικά πράγματα παραπάνω, και όλο μου διαφεύγουν. Ο καινούριος τους δίσκος όμως δε μου διέφυγε. Η μουσική είναι ένα τυπικό δείγμα groove metal, χωρίς κανένα τρελό βάρος. Με μία ελαφρά τάση προς το thrash σε κάποια σημεία. Και, οι τεχνικές ικανότητες τους φαίνονται στη διασκευή του Raining Blood. Η φωνή είναι η τέλεια για έναν τέτοιο δίσκο. Φανταστική χροιά του Ice-T και, άσχετα αν τραγουδάει ή όχι, καθηλωτική.
Necroblood – Collapse Of The Human Race (France)
Θα κολλήσω σε μία λεπτομέρεια και μόνο. Έτσι κι αλλιώς, ο υπόλοιπος δίσκος ποσώς με ενδιαφέρει. Πως είναι δυνατόν τα μέλη ενός συγκροτήματος να ακούνε την «παραγωγή» στο εναρκτήριο track (είτε αυτό είναι sample, είτε ηχογραφημένο σε studio), και μετά να ακούνε την παραγωγή στον υπόλοιπο δίσκο και να εγκρίνουν το τελικό αποτέλεσμα; Η απόσταση είναι τεράστια!!! Ακόμα και αν είναι sample από κάποια ταινία, θα έπρεπε να έχουν φροντίσει η παραγωγή τους στον υπόλοιπο δίσκο να ταιριάζει ηχητικά με αυτήν της εισαγωγής. Και όχι να παρουσιάζουν αυτό το χάλι.
Black Sites – In Monochrome (USA)
Κατά την 1η ακρόαση αυτού του δίσκου, χρειάστηκε να σηκωθώ από το γραφείο μου και να βγω για 5 λεπτά έξω. Όταν επέστρεψα στο γραφείο διαπίστωσα ότι δεν είχα πατήσει pause στον player. Το άφησα να παίζει. Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι μέχρι εκείνη την ώρα απολάμβανα ότι άκουγα. Μετά όμως, έγινα σκεπτικός και επιφυλακτικός απέναντί του. Έχει κάποια στοιχεία που μου αρέσουν. Αλλά δεν διατηρεί το ενδιαφέρον μου.
Aherusia – Prometheus: Seven Principles On How To Be Invincible (Greece)
Η ιδέα του black metal αναμειγμένο με ελληνικά folk στοιχεία (κοινώς, παραδοσιακή μουσική) ήταν πάρα πολύ καλή στα χαρτιά. Η ελληνική παραδοσιακή μουσική βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στις πεντατονικές κλίμακες, οι οποίες με την σειρά τους προσφέρουν απίστευτο χώρο για μελωδίες, κυρίως σε μινόρε κλίμακες. Μουσικά, ο δίσκος είναι πολύ καλός. Φωνητικα όμως, έχω θέματα. Γιατί, τα «ηπειρώτικα» φωνητικα μου ακούγονται «προσπαθώ να ακουστώ σαν». Λείπει μία ψηλή/ψιλή κλίμακα που θα κάνει τη διαφορά, και που περίμενα να ακούσω σε τέτοια φωνητικά. Μία μάλιστα από τις φωνές, το έχει πάρει «πατριωτικά» το θέμα. Μάλλον έχει και γνώσεις κλασικής φωνητικής, και το αποτέλεσμα είναι σαν ημιτελής άρια (ή κάτι τέτοιο, δεν γνωρίζω καλά τη συγκεκριμένη ορολογία). Καλή ιδέα, ανεπιτυχές αποτέλεσμα.
Mountain God – Bread Solstice (USA)
Χαοτικός δίσκος. Οι συνθέσεις είναι καλές. Αλλά σε κάποια σημεία η ενορχήστρωση και η παραγωγή τις «θάβουν». Είπαμε, θόρυβο θέλουμε. Αλλά «προσεγμένο θόρυβο». Όχι απλά φασαρία για να γεμίσουμε τα λεπτά. Και, μιας και ήρθαμε ως εδώ, αφαιρέστε λίγα εφφέ από τα φωνητικά. Φτάνουν στο επίπεδο του ενοχλητικού, και όχι με την avant-garde έννοια της «ενόχλησης».
Royal Thunder – WICK (USA)
Κατ’ αρχάς, δε θα φανταζόμουν ποτέ ότι ένας σημερινός δίσκος που αποτελεί μείγμα grunge με hard rock και psychedelic rock θα μπορούσε να ακουστεί τόσο «καινοτόμος» χωρίς να είναι. Γιατί, η διαφορά όλη κρύβεται στα διπλά φωνητικά. Στο 80% του δίσκου ακούμε διφωνίες. Εν συνεχεία, φανταστική χροιά και φανταστικές ερμηνείες. Φανταστείτε την Τάνια των Universe217 σε πιο βατές συνθέσεις. Φανταστικός δίσκος!
Deep Purple – Infinite (England)
Αν ξεπεράσω την «αλλού» εισαγωγή του πρώτου, το «αλλού» keys solo του All I Got Is You, τα «αλλού» εφέ και «βάθια» στο μικρόφωνο του Gillan στο Hip Boots, τα άνευ λόγου και αιτίας «βρώμικα» drums του Get Me Outta Here, την παντελή έλλειψη της έννοιας «διάρκεια» στις φωνητικές γραμμές του Gillan και την ακατανόητη διασκευή στο Roadhouse Blues των Doors, μου αρέσει που η κιθάρα του Morse έχει αποκτήσει έναν αξιοπρεπή ήχο και δεν είναι ακόμα εκείνο το «ξύλινο πράμα» που ακουγόταν στους πρώτους του δίσκους με τους Deep Purple. Κατά τ’ άλλα, όπως είπε κι ένας φίλους «Αν είναι δυνατόν να βγάζουν οι Deep Purple ακόμα δίσκους στο 2017!!!». Δεν έχει κι άδικο…
Ulver – The Assasination Of Julius Caesar (Norway)
Πέραν της δεδομένης ποιότητας που έχει αυτή η κυκλοφορία, μιας και ο Rygg κανονίζει τα πάντα, μου δημιουργεί μία απορία. Δεν μπορώ να καταλάβω αν τα progressive στοιχεία που νομίζω ότι ακούω είναι αποτέλεσμα της συμπάθειάς μου προς το συγκρότημα, ή της γνώσης μου πάνω στη μουσική πορεία, τόσο των Ulver όσο και του Rygg.
Gold – Optimist (Netherlands)
Άλλος ένας δίσκος που μπαίνει στη κατηγορία «κρίμα». Οι συνθέσεις είναι καλές και ενδιαφέρους στην πλειοψηφία τους. Αλλά τα φωνητικά της Eva Milena είναι εκνευριστικά στάσιμα σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. Και επίσης, σε κανένα σημείο του δίσκου δεν φαίνεται από τη παραγωγή ότι το συγκρότημα έχει 3 κιθάρες. Κρίμα.
KXM – Scatterbrain (USA)
Supergroup με τον Doug Pinnick, τον George Lynch και τον Ray Luzier. Ενδιαφέρον δίσκος. Θα τον αντιμετωπίσω όπως όλους τους δίσκους των supergroups: περιμένω από τώρα να ακούσω την επόμενη δουλειά τους. Με νοιάζει αν αυτό που βγήκε από το studio στο δίσκο είναι «τυχαίο», ή συνειδητή επιλογή. Γιατί αν είναι το πρώτο, δε με απασχολεί. Το μέλλον θα δείξει, κι ας είναι παλιοί στο χώρο και οι 3.
The Vicious Head Society – Abject Tomorrow (Ireland)
Συνηθίζω να διαχωρίζω το progressive σε «αμερικάνικο» και «ευρωπαϊκό». Και οι δύο σκηνές μου αρέσουν, για διαφορετικούς (προφανώς) λόγους. Μία από τις λίγες φορές που πετυχαίνω ένα συγκρότημα που συνδυάζει τόσο εντυπωσιακά τα καλύτερα στοιχεία και από τις δύο σκηνές αυτές. Δεξιοτεχνία και θεατρικότητα. Και θεατρικότητα που βγαίνει και από τις συνθέσεις, και όχι μόνο από τις φωνές. Σπάνιο φαινόμενο.
Arduini/Balich – Dawn Of Ages (USA)
Κατ’ αρχάς, ο Arduini έχει περάσει για ένα φεγγάρι από τους Fates Warning (1984-1985). Ο Balich είναι στους Argus σχεδόν από την αρχή. Ο ένας έφερε το doom στοιχείο, ο άλλος το progressive. Το αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό. Φοβερός δίσκος. Θεωρούσα δύσκολο να συνδυαστεί πετυχημένα η doom ταχύτητα με την progressive αισθητική. Αλλά γίνεται, και παραγίνεται. Λίγο από Candlemass και Black Sabbath (φυσικά), με ολίγη από Fates Warning (παλιούς φυσικά).
Cloven Hoof – Who Mourns For The Morning Star (England)
Θρυλικό και παλιό συγκρότημα. Η κυκλοφορία αυτή συνέπεσε για εμένα σε μία περίοδο που ακούω πολύ, παλιό αμερικάνικο heavy. Μπορεί οι Cloven Hoof να είναι Άγγλοι, αλλά προσεγγίζουν τον αμερικάνικο ήχο στο είδος τους όσο λίγοι. Όμως αυτός ο δίσκος είναι «λίγος». «Λίγος» για τους ίδιους, «λίγος» για τον ήχο και τη σκηνή. Γενικά, δε φτάνει.
Cranial – Dark Towers/Bright Lights (Germany)
Βαρύς δίσκος, αλλά με ευδιάκριτους ρυθμούς. Κάνω αυτή την επισήμανση γιατί δεν είναι σπάνιο στο sludge όταν μπλέκονται οι «ατμόσφαιρες» το αποτέλεσμα να είναι λίγο «χυμένο» (με καλή πρόθεση το λέω). Γεμάτος δίσκος, με πολύ καλές συνθέσεις και πολύ εύστοχη χροιά στα brutal φωνητικά. Λίγο flat η παραγωγή, αλλά δεν επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα. Απλά, δεν του δίνει το «κάτι παραπάνω» για να το χαρακτηρίσω «ΔΙΣΚΑΡΑ».
