Όσο πλησίαζε το τέλος του Απριλίου, τόσο διαπίστωνα ότι δεν θα είχα έτοιμο έγκαιρα το επόμενο “Ακούγοντας”. Σκέφτηκα λοιπόν, όπως έχω κάνει κι άλλες φορές παλιότερα, να βγάλω ένα μεγάλο κείμενο στο τέλος Μαΐου, και για τους 2 μήνες. Οπότε, άρχισα να δουλεύω εντατικά σε αυτό το κείμενο. Διαπίστωσα πριν 2-3 μέρες ότι έχει γίνει πολύ μεγάλο, και απειλεί να γίνει ακόμα μεγαλύτερο. Οπότε, αποφάσισα να το κάνω σε 2 μέρη. Μπορείτε να το δείτε έτσι, ή να το δείτε ως το κείμενο που θα έβγαινε κανονικά τέλη Απριλίου, αλλά καθυστέρησα περίπου 20 μέρες να το βγάλω. Όπως και να ‘χει, ορίστε. Και ακόμα, έχω κι άλλα για μέχρι τέλος Μαΐου.
Latitudes – Part Island (England) – 71,18
Η πρώτη μου επαφή με τους Latitudes έρχεται στον 4ο full length τους. Και έχω να επισημάνω ένα μεγάλο καλό, και ένα μεγάλο κακό. Το καλό είναι ότι οι άνθρωποι γράφουν εκπληκτικές μουσικές. Βάση στο post-rock, το οποίο όμως μετατρέπεται με μαθηματικό τρόπο σε post-metal από το ύφος και τις δομές των riffs, που πολλές φορές γίνονται σιδηροδρομικά (!), και τέρμα ατμοσφαιρικά σε σημείο που πολλά blackmetal συγκροτήματα μεσαίας τάξης θα τα ζήλευαν. Φυσικά, η παραγωγή είναι ακριβώς αυτή που πρέπει για να αναδείξει τα πάντα στον βάθμο που έχει αποφασίσει το συγκρότημα. Και πάμε στο μεγάλο κακό. Η φωνή του Adam Symonds. Με διαφορά η πιο βαρετή και αδιάφορη καθαρή φωνή που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Άσε που η επιλογή της παραγωγής να τον έχει τόσο πίσω, τα κάνει ακόμα χειρότερα. Ο άνθρωπος απαγγέλει τους στίχους σε «νότες». Καμία προσπάθεια (ούτε ικανότητα) ερμηνείας. Ο δίσκος χρειάζεται ερμηνείες τύπου Danny Cavanagh, αλλά αντ’ αυτού έχουμε μία αγουροξυπνημένη εκδοχή κάποιου που η φωνή του είναι απείραχτη γιατί δεν έχει καπνίσει και πιει τίποτα πέραν νερού ποτέ του. Βασικά, ένας Πέτρος Γαϊτάνος.
Cities Of Mars – The Horologist (Sweden) – 28,98
Βαρετές συνθέσεις, και ακόμα πιο βαρετά φωνητικά. Υποτίθεται ότι παίζουν stoner/doom. Αλλά δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα σε αυτό τον δίσκο που δεν έχουν κάνει άλλοι, πριν από αυτούς, και πολύ καλύτερα. Και πραγματικά, αυτό το «βάθος» στη φωνή και στις 4 φωνές (!) του δίσκου, που το σκέφτηκαν; Και καλά δίνει μία αίσθηση live ακρόασης του δίσκου; Δεν κατάλαβαν ότι γίνεται μόνο στα φωνητικά και όχι στη μουσική και πως το αποτέλεσμα είναι σαν επιτηδευμένο karaoke;
Bloodbound – Rise Of The Dragon Empire (Sweden) – 25,19
Το τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο έχει το πιο βαρετή και προβλεπόμενη μελωδία που μπορεί να έχετε ακούσει ποτέ από power metal μπάντα. Το δεύτερο τραγούδι έχει τον πιο προβλέψιμο τρόπο να ενώνει εισαγωγή με main riff. Το τρίτο ξεκινάει με το ρεφρέν, σε μία προσπάθεια να βρεθεί λίγη από την (παλιά και χαμένη) μαγική σκόνη των Rhapsody. Το τέταρτο ακούγεται σαν leftover των Nightwish. Το 5ο είναι ένα παντελώς άσχετο συνθετικά τραγούδι με τον υπόλοιπο δίσκο. Και θυμίζει video game. Ή anthem για κάποια χαζο-κωμωδία. Στα πρώτα 5 τραγούδια του δίσκου βρίσκουμε τα 5 πιο βασικά προβλήματα του Ευρωπαϊκού power metal στο σήμερα. Χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο;
Aoratos – Gods Without Names (USA) – 78,39
Δεν περίμενα ποτέ μου ότι θα ακούσω τόσο ποιοτικό και τόσο «ευρωπαϊκό» blackmetal από μία Αμερικάνικη μπάντα. Και όμως, υπάρχει και είναι και πολύ καλό μάλιστα. Συνεχόμενα blastbeats στο μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου. Αρκετές old school αναφορές, και σκισμένα όσο δεν πάει φωνητικα. Αλλά, το σημαντικότερο για εμένα: ωραία και προσεγμένη παραγωγή.
Witherfall – Vintage EP (USA) – 30,82
Το 11λεπτο Vintage από τον τελευταίο τους δίσκο σε ακουστική έκδοση, μαζί με τις ακουστικές εκδόσεις κάποιων ακόμα τραγουδιών τους, συν μία διασκευή στο A Tale That Wasn’t Right των Helloween σε διασκευή. Τα υπερβολικότατα φωνητικά στις ακουστικές εκδόσεις δεν ταιριάζουν καθόλου τις διαφορετικές ενορχηστρώσεις να φανούν. Υπάρχει όμως και άλλος λόγος που δεν φαίνονται οι καινούριες ενορχηστρώσεις. Δεν υπάρχουν καινούριες ενορχηστρώσεις για να αποδωθούν ακουστικά τα τραγούδια. Απλώς χρησιμοποιούνται ακουστικές κιθάρες. Ένα τίποτα ουσιαστικά.
RPWL – Tales From The Outer Space (Germany) – 74,51
Είμαι ελαφρά διχασμένος για αυτόν το δίσκο. Από τη μία σε συνθετικό επίπεδο, οι RPWL έχουν φτιάξει έναν εξαιρετικό δίσκο. Πατάνε στο (ιστορικό) ευρωπαϊκό progressive rock, έχουν κάποια «ταξιδιάρικα» στοιχεία σε επίπεδο ενορχηστρώσεων και όλα καλά. Θα ήθελα προσωπικά να πατήσουν λίγο παραπάνω στο krautrock, αλλά δεν μπορώ να το απαιτήσω γιατί μπορεί να μην τους εκφράζει. Όμως φωνητικά έχω 1-2 θεματάκια. Καταρχάς, η χροιά του Yogi Lang σε αυτό τον δίσκο ακούγεται υπερβολικά όμοια με του David Gilmour. Δεύτερον, το θέμα της «καταπεσμένης κοινωνίας» σε concept progressive rock δίσκους, με έχει κουράσει πια. Αν είναι σε κάθε concept να υπάρχει κάτι το τόσο πεσιμιστικό (ή και δυστοπικό σε άλλες περιπτώσεις), ας μην ξαναβγούν concept δίσκοι. Ξέρω ότι το storytelling είναι δύσκολο «άθλημα», αλλά άμα δεν το έχεις μην το πιέζεις. Αδικείς τον εαυτό σου.
Exumer – Hostile Defiance (Germany) – 57,95
Από τη μία έχουμε ενδιαφέροντα riffs. Οι Exumer παίζουν thrash metal, αλλά όχι προσκολλημένο στη Γερμανική σκηνή. Βάζουν αρκετά στοιχεία από την Αμερικάνικη σκηνή στον ήχο τους. Από την άλλη όμως, οι ερμηνείες είναι λίγο επίπεδες και επαναλαμβανόμενες. Βασικά, θα τις χαρακτήριζα οριακά βαρετές. Οπότε, το replay value είναι χαμηλό.
Periphery – Periphery IV: Hail Stan (USA) – 81,05
Ο δίσκος ανοίγει με ένα 16λεπτο έπος. Τι άλλο μπορεί να ζητήσει κάποιος που του αρέσει το progressive metal και το djent (παίζει κι αυτό μπάλα στη δισκογραφία των Periphery, και ας λέει ο Mansoor ότι θέλει), και που του αρέσουν και οι Periphery; Ναι, θα ήθελα να υπάρχουν πιο metal φωνητικά για να μην χρειαστεί να γίνονται αυτές οι απότομες αλλαγές από πεντακάθαρα σε core φωνητικά, αλλά ας μην είμαι πλεονέκτης. Το σημαντικό είναι ότι οι Periphery συνεχίζουν να παρουσιάζουν πολύ καλούς δίσκους.
Eluveitie – Ategnatos (Switzerland) – 79,09
Όλα καλά, κι όλα ωραία μέχρις ενός σημείου. Παραμένουν πιστοί στο melodic death metal τους, το οποίο διακοσμούν ανά τακτά χρονιά διαστήματα με folk στοιχεία. Θα μου πεις «τόσοι το κάνουν αυτό». Όμως οι Eluveitie σε αυτόν το δίσκο τό κάνουν με σύνεση. Το κάνουν σωστά και αποτελεσματικά. Προσωπικά τα folk στοιχεία με αφήνουν αδιάφορο. Εδώ όμως μετράνε. Το μόνο τραγούδι που δεν μπορώ να καταλάβω τι ήθελαν να κάνουν και τι θέλουν να πούνε, είναι το Breathe. Τι έγινε εκεί ρε παιδιά;
Big Business – The Beast You Are (USA) – 84,60
Πραγματικά, καμία έκπληξη. Δεν άκουσα τίποτα που να μην το περίμενα. Και, επειδή είναι τόσο μοναδικός ο ήχος και ο τρόπος με τον οποίο συνθέτουν οι Big Business, δεν με πείραξε καθόλου που το άκουσα ξανά σε άλλον ένα δίσκο. Δεν είναι και τόσο εύπεπτα αυτά που γράφουν.
Sludgehammer – Antechamber (Canada) – 89,22
Στο όνομα λέει και sludge, αλλά δεν θα ακούσετε sludge. Αυτό που θα ακούσετε είναι καταπληκτικό μείγμα groove και melodic death metal, που δε φοβάται από ανεβοκατεβάσματα στις ταχύτητες και διπλα (!) φωνητικά. Πολύ καλά (και μάλλον φυσικά) brutal από τον Josh Stephney, και καθαρά από τον μπασίστα της μπάντας, Dan Ayers. Δεν έχω ακούσει το ντεμπούτο τους (The Fallen Sun – 2016), αλλά αυτός είναι ένας πολύ καλός δίσκος που σε γεμίζει. Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει στην παραγωγή με τα drums να έχουν έναν εξαιρετικά ογκώδη ήχο.
Valence – Cognitive Dissidents (USA) – 85,54
Ορχηστρικό progressive metal, με πολλά στοιχεία από jazz και κλασική μουσική. Ειδικά για το δεύτερο, να αναφέρω ότι ο μπασίστας της μπάντας (Wilhelmus Sapanaro) παίζει και τσέλο στο δίσκο, και ο ένας από τους 2 κιθαρίστες (Mike Buonano) παίζει και βιολί και βιόλα. Αφού μιλάμε για progressive metal, η αναφορά κάποιων ονομάτων είναι αναπόφευκτη. Οπότε, ναι, σε πολλά σημεία φέρνουν στο μυαλό τους Dream Theater. Είναι εξίσου τεχνικοί, και σε πολλά σημεία ίσως και περισσότερο. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι με κουράζουν οι συνθέσεις τους. Βέβαια, αυτό είναι τελείως υποκειμενικό μιας και μου αρέσει αυτού του είδους το progressive metal. Απλά να πω ότι σε σχέση με τον καινούριο δίσκο των Dream Theater, αυτός μου αρέσει πολύ περισσότερο.
Heavy As Texas – Heavy As Texas (USA) – 77,63
Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά, για να τα βγάλουμε από τη μέση. Μιλάμε για ένα από τα πιο γελοία ονόματα συγκροτημάτων που έχω διαβάσει ποτέ μου. Πρόκειται για τους Marzi, αλλά με διαφορετικό όνομα. Παίζουν heavy/southern metal με πολλές επιρροές (φυσικά) από Pantera. Πρόκειται για οριακά 50άρηδες, που όμως του δίνουν και καταλαβαίνει. Μου έφερε στο μυαλό την ταινία The Rocker με τον Rainn Wilson. Το background όμως των Marzi (κιθάρες) και Kyle Thomas (φωνητικά) είναι εντυπωσιακό. Είναι μέλη ΚΑΙ των Exhorder. Που, θεωρητικά, εφηύραν το groove metal που απογείωσαν μετά οι Pantera. Για να μην μακρηγορώ, αξιοπρεπέστατο southern/groove metal, που φέρνει στο μυαλό τους Pantera (χωρίς τις ερμηνείες Anselmo φυσικά), με κάποια «θεματάκια» στους στίχους, όπως ήταν αναμενόμενο. Μιλάμε για Νότο.
Holocaust – Elder Gods (England) – 67,67
Ο περισσότερος κόσμος ξέρει τους Holocaust λόγω Metallica. Κάποιοι τους ξέρουν και από τη διασκευή των Gamma Ray στο Heavy Metal Mania. Πέραν αυτού όμως, μόνο όσοι ασχολούνται σε μεγάλο βάθος με το NWOBHM γνωρίζουν το έργο και την πορεία τους. Φέτος κυκλοφόρησαν το 10ο δίσκο της καριέρας τους. Και ενώ τους ήξερα ως όνομα του NWOBHM, ξαφνικά βλέπω ότι υπάρχει μία προσπάθεια promotion ως heavy/progressive μπάντας. Και βλέπω και πεντάλφες και τράγους στο εξώφυλλο, τίτλους τραγουδιών όπως Children Of The Great Central Sun, Ishtar, Astaroth, και προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται. Ο δίσκος είναι αξιοπρεπής, αλλά είναι μπερδεμένος. Αυτό είναι το νόημα του progressive ύφους τους; Μπορεί. Πάντως, αξίζει τον κόπο.
Grand Magus – Wolf God (Sweden) – 71,92
Άργησα να εκτιμήσω τους Grand Magus. Όταν όμως το έκανα αυτό, κατέληξα ότι οι πρώτοι 5 (!) δίσκοι τους είναι καταπληκτικοί. Οι επόμενοι 3 μου ακούστηκαν βαρετοί και προβλέψιμοι. Ο φετινός είναι καλύτερος από αυτούς τους 3, αλλά ακόμα δεν έχουν φτάσει στο επίπεδο των πρώτων 5. Δεν είναι κι εύκολο. Αντιθέτως, μου προκαλεί ακόμα θαυμασμό και έκπληξη το πως μία μπάντα στην δεκαετία των 00’s κράτησε τόσο υψηλό επίπεδο κυκλοφοριών για 5 δίσκους. Ο φετινός είναι μία στροφή προς καλύτερο υλικό, αλλά συνεχίζει να απέχει. Επίσης, το εισαγωγικό ορχηστρικό έκτρωμα των πλήκτρων, πρέπει απλά να κοπεί. Δεν ταιριάζει πουθενά με τον υπόλοιπο δίσκο, εκτός του τίτλου.
Black Sites – Exile (USA) – 77,43
Το ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 2017. Καλός δίσκος, αλλά στο χώρο του progressive είχε την ατυχία να κυκλοφορήσει την ίδια χρονιά με καινούριο δίσκο από Soen, Pain Of Salvation, Need, Motorpsycho, Oceanwake και μερικούς ακόμα φανταστικούς progressive δίσκους. Φέτος κυκλοφορούν τον δεύτερο δίσκο τους, και εύχομαι να τον θυμάμαι και μετά τον Αύγουστο. Αν και πιο «βατός» και πιο mainstream από τον προηγούμενο, είναι ουσιαστικά καλύτερος. Γιατί έχουν καταφέρει να εγκαθιδρύσουν σαφέστερα το ύφος τους και να κινούνται σε πιο συγκεκριμένο χώρο από το ντεμπούτο τους. Εξέλιξη κοινώς. Αυτό που ορίζει αυτή τη μουσική.
Chalice Of Suffering – Lost Eternally (USA) – 26,77
Θεωρωτικά, παίζουν funeral doom. Στην πραγματικότητα παίζουν ένα δακρύβρεχτο περίπου αργό πράμα, που δεν τραβάει την προσοχή σχεδόν σε κανένα σημείο του. Ήθελα να ήξερε, για ποιο λόγο έχουν 4 guest τραγουδιστές. Επίσης, δείτε promo φωτογραφία της μπάντας. Για γέλια οι γκριμάτσες. Για parody band στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Waste Of Space Orchestra – Syntheosis (Finland) – 85,43
Οι Oranssi Pazuzu και οι Dark Buddha Rising συνθέτουν και παίζουν ΜΑΖΙ 8 συνθέσεις που συνδυάζουν ότι παίζουν αυτές οι 2 μπάντες. Κοινώς, είναι ένα απίστευτο μείγμα black, sludge και psychedelic rock/metal. Με λίγα λόγια, δεν περιγράφεται. Απλά, ακούστε το αν γνωρίζετε και σας αρέσουν τα 2 προαναφερθέντα συγκροτήματα.
Allegaeon – Apoptosis (USA) – 77,37
Οι Allegaeon μου κίνησαν την περιέργεια πρώτη φορά το 2014 με το album Elements Of The Infinite. Ο συνδυασμός melodic death και technical death metal ήταν κάτι που μου έκανε φοβερή εντύπωση. Φυσικά, δεν είναι εφικτό να «εξελιχθεί» ο ήχος τους. Μπορεί να ακούγονται ακόμα πιο δεμένοι και πιο «ώριμοι», αλλά ουσιαστικά αυτό που έπαιζαν τότε, παίζουν και τώρα. Απλά, αυτό το «κάτι» είναι technical/melodic death metal. Δεν λέει αυτό από μόνο του κάτι;
The Devil And The Almighty Blues – Tre (Norway) – 73,15
Είχα συναντήσει κι άλλες φορές το όνομά τους στο παρελθόν, αλλά δεν είχε τύχει να ακούσω κάποια δουλειά τους και να ασχοληθώ. Ο φετινός τους δίσκος, είναι ο πρώτος μου. Και το αποτέλεσμα είναι θετικό για εμένα. Guitar oriented blues κατά βάση, με πολλά έξυπνα riffs και leads, και αρκετή ρετρό νοοτροπία στα solos, χωρίς όμως αυτό να βγαίνει και στον ήχο. Προσωπικά, με χαλάει ελάχιστα το βάθος στη φωνή, αλλά ευτυχώς είναι ελαφρύ ως εφφέ, οπότε δεν μου χαλάει το συνολικό αποτέλεσμα.
Dead To A Dying World – Elegy (USA) – 36,07
Sludge με doom και πολλά black στοιχεία. Στο χαρτί είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Η πραγματικότητα όμως είναι ελαφρώς διαφορετική. Οι συνθέσεις είναι βαρετές, και το βιολί τους δίνει μία συναισθηματική φόρτιση που δεν υποστηρίζεται πουθενά από τίποτα άλλο στην μπάντα. Επίσης, το να παίζεις απλά αργά το τραγούδι που έχεις γράψει, δεν κάνει το αποτέλεσμα doom metal.
Druids – Monument (USA) – 74,77
Καταρχάς, θα έπρεπε να το πούνε ΕΡ και όχι full length με αυτή τη διάρκεια (5 τραγούδια σε κάτι παραπάνω από 27 λεπτά). Από εκεί και πέρα, ο ήχος τους περιγράφεται ως doom/stoner στη βάση, με πολλά στοιχεία όμως από NWOBHM. Και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να ακούω τέτοιες συνθέσεις. Ηχητικά και φωνητικά είναι stoner. Όμως η νοοτροπία με την οποία έχουν στηθεί οι συνθέσεις έχει πολλές ιδέες από NWOBHM, εκτός από δισολίες. Αλλά, δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο είναι τόσο μικρός ο δίσκος.
