Λίγο καθυστερημένα, αλλά έτοιμο κι αυτό. Αρκετοί οι δίσκοι που ήθελα να ακούσω και (ευτυχώς) αρκετοί οι δίσκοι που ήταν πραγματικά καλοί. Πριν περάσω στο “κυρίως πιάτο”, τρία μικρά πράγματα. Πρώτον, τέλος του μήνα έρχεται διπλό κείμενο με συμμετοχή-βοήθεια από φίλο. Δεύτερον, σύντομα θα αρχίσουν να δημοσιεύονται κριτικές και σε άλλο site. Νεώτερα σε λίγο επ’ αυτού (και κυρίως, μέσω social media). Τρίτον, θα έχω μία γεμάτη σεζόν. Ξέρετε εσείς που διαβάζετε συχνά. Αυτή που έχω “υποσχεθεί” εδώ και 2 χρονιές, και δεν έχει έρθει ακόμα. Αυτή εννοώ. Μέχρι τότε.
Spock’s Beard – Noise Floor (USA) – 100
Το πρώτο 100άρι μου για την χρονιά. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν τον περίμενα τόσο καλό αυτό τον δίσκο. Κατά την υποκειμενική μου άποψη, οι Spock’s Beard δεν έχουν βγάλει κακούς δίσκους. Απλά, κάποιοι δίσκοι είναι ανώτεροι των υπολοίπων τους. Ο φετινός τους κατατάσσεται μέσα στην πρώτη 4άδα της καριέρας τους. Και σχετικά άνετα.
Wiegedood – De Doden Hebben Het Goed III (Belgium) – 89,83
Έφτασαν κι αυτοί στον τρίτο δίσκο τους. Και η φάση είναι «τίποτα, τίποτα δεν μας σταματά». Συνεχίζουν να «βαράνε» αλύπητα όπως κάνουν από τον πρώτο τους δίσκο. Σαρωτικό black metal, με καλή παραγωγή, ωραίες και ενδιαφέρουσες συνθέσεις που τα έχουν όλα (είναι πολύ καλοί όταν ανεβάζουν ταχύτητες), και απίστευτα σκισμένα φωνητικά του Seynaeve σε όλο τον δίσκο. Το ενιαίο concept που ξεκινάει στον πρώτο τους δίσκο (θάνατος του Florent Pevée), ολοκληρώνεται εδώ. Ελπίζω να νιώθουν αρκετά άνετα ώστε να συνεχίσουν να δισκογραφούν. Έστω και αν αλλάξουν όνομα.
Weedpecker –III (Poland) – 87,16
Θεωρητικά, παίζουν stoner με πολλά psychedelic στοιχεία. Αλλά, έχοντας ωριμάσει συνθετικά σε σχέση με τους πρώτους 2 δίσκους τους, και (ίσως) επειδή είναι από την Πολωνία, προσθέτουν και ένα έντονο space στοιχείο που στο αποτέλεσμα όμως φέρνει περισσότερο σε progressive φόρμες. Είναι λίγο μπερδεμένο, αλλά αν ακούσετε τον δίσκο θα καταλάβετε τι εννοώ. Τα φωνητικά έχουν κλασική space παραγωγή. Αλλά με τόσα riffs και leads μέσα στις συνθέσεις, κοινώς με τόσο guitar driven τραγούδια, και χωρίς τα ανούσια και ατέλειωτα jams του space, μπαίνουν στην κατηγορία του progressive. Διατηρούν ακόμα το stoner στοιχείο, αλλά σαν χαρακτήρα περισσότερο. Το σημαντικότερο είναι ότι όλα τα παραπάνω στοιχεία θα τα ακούσετε και θα τα εντοπίσετε, χωρίς κανένα να «βαραίνει» χρονικά μέσα στις συνθέσεις και το δίσκο.
Kalmah – Palo (Finland) – 54,05
Έχω προβλήματα. Και είναι, και δεν είναι Amorphis. Και είναι, και δεν είναι Children Of Bodom (τους οποίους βρίσκω ημι-αδιάφορους). Και επίσης, αυτή η ακροβασία μεταξύ melodic death και power με brutal φωνητικά, με κουράζει λίγο. Επίσης, υπάρχει ένας σχετικά επαναλαμβανόμενος ρυθμός (που με κουράζει). Κλείνοντας, και αλλάζοντας δίσκο, κάτι δεν πάει καλά με την παραγωγή. Είναι ογκώδης και μπουκωμένη ταυτόχρονα.
Tremonti – A Dying Machine (USA) – 62,33
Οι συνθέσεις παρουσιάζουν ένα κάποιο ενδιαφέρον. Άσχετα που καμία δεν με έκανε να στρίψω με έκπληξη το κεφάλι προς τα ηχεία μου. Έξυπνα και σωστά δομημένες. Όμως, η φωνή είναι ελαφρώς ουδέτερη. Δεν ταιριάζει. Και φυσικά, δεν γίνεται να μην κάνω σύγκριση με τον τελευταίο Alter Bridge, που είναι κλάσεις ανώτερος, ή τον solo του Kennedy, που είναι ελαφρώς χειρότερος.
Spiral Skies – Blues For A Dying Planet (Sweden) – 54,48
Άμα εξαιρέσεις τη χροιά της Frida που θυμίζει λίγο Grace Slick, και λίγο το όλο feeling που μου φέρνει στο μυαλό τους Jess And The Ancient Ones (χωρίς τον μυστικισμό των τελευταίων), δε μένει και τίποτα άλλο από το δίσκο. Και οι όποιες προσπάθειες να φανεί στις συνθέσεις μία κάποια επιρροή από Iron Maiden ή Black Sabbath, δεν καταλήγουν σε τίποτα παραπάνω από υποψίες. Και βασικά, σιγά τα αυγά.
Ghost – Prequelle (Sweden) – 87,24
Τα πράγματα είναι απλά. Οι συνθέσεις είναι ευκολομνημόνευτες και «απλές» στο αυτί (όχι όμως στην πραγματικότητα – που τις κάνει ακόμα καλύτερες). Οι φωνές, και ειδικότερα τα χορωδιακά, είναι άψογα στημένα και ενορχηστρωμένα. Τα 2 ορχηστρικά είναι τέρμα soundtrack-ικά, χωρίς να είναι ένα ασταμάτητο «τίποτα» από πλήκτρα (τα soundtracks μπορούν να έχουν full μπάντες). Αλλά πάνω από όλα, είναι η παραγωγή. Η παραγωγή του Tom Dalgety είναι το «κερασάκι» στη τούρτα που αναδεικνύει όλες τις συνθέσεις, με όλα τους τα όργανα, με όλες τους τις λεπτομέρειες.
Σε ό,τι έχει να κάνει με την ατέρμονη και αχρείαστη συζήτηση σχετικά με το αν είναι metal ή όχι. Η θέση μου είναι ότι ο συγκεκριμένος δίσκος (και κατ’ επέκταση όλη η δισκογραφία των Ghost) είναι όσο metal είναι ή δεν είναι οι Rush.
Thou – Inconsolable EP (USA) – 94,83
Όσο «σάπιο» ήταν το πρώτο ΕΡ που κυκλοφόρησαν μέσα στην χρονιά, τόσο απαλό είναι αυτό. Ακουστικές κιθάρες, καθαρά φωνητικά, αιθέρια γυναικεία φωνητικά και σχετικά αργοί ρυθμοί. Βέβαια, κάποια μέρη από αυτές τις συνθέσεις, μπορώ κάλλιστα να τις φανταστώ με «βρωμιά», αλλά αυτό είναι τελείως υποκειμενικό. Το περίεργο είναι…
Thou – Rhea Sylvia EP (USA) – 97,36
…ότι έβγαλαν και τρίτο ΕΡ. Και εδώ πραγματικά δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Τα φωνητικά του Funck είναι βγαλμένα από κάποιο χαμένο blackmetal διαμάντι προηγούμενων δεκαετιών. Οι κιθάρες έχουν μία βρωμιά που εντείνει τον sludge χαρακτήρα των Thou, αλλά τα riffs και τα (ελάχιστα) leads που παίζουν φέρνουν στο μυαλό grunge καταστάσεις. Και συγκεκριμένα, Alice In Chains. Στο παρελθόν έχουν διασκευάσει πολλά και διάφορα συγκροτήματα από τον χώρο του (ευρύτερου) alternative rock χώρου, αλλά δεν νομίζω ότι τον έχουν πλησιάσει ποτέ σε δικές τους συνθέσεις τόσο πολύ. Και έρχεται και full length κυκλοφορία τέλη Αυγούστου!!
Nervosa – Downfall Of Mankind (Brazil) – 53,42
Αν δεν παρακολουθείς τι ακούς και έχεις απλά το δίσκο να παίζει, μπορεί και να εντυπωσιαστείς. Βαριά riffs που δεν σηκώνουν πολλά πολλά, απίστευτο drumming που θυμίζει σε στιγμές μεγάλους θρύλους του σπορ, και τα φωνητικά που κινούνται στο όριο μεταξύ death και thrash. Και βασικά, μπορεί να μπερδευτείς και να νομίζεις ότι ακούς κάποιο underground group από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, τότε που ξεκίναγε το thrash και το death metal. Αυτό όμως θα κρατήσει κάπου για 6 με 7 τραγούδια. Μετά θα νομίζεις ότι επαναλαμβάνεται ο δίσκος από την αρχή. Και μετά θα μπεις στη διαδικασία να τον ακούσεις ιδιαίτερα προσεκτικά. Και εκεί θα παρατηρήσεις την απλοϊκότητα των riffs, την οριακά παιδική αφέλεια των στίχων (Nature’s not a property, people are not tools, creatures are no products, but violence is our rule), και την σχετική έλλειψη έμπνευση μετά από 6 με 7 τραγούδια. Αν είχε κυκλοφορήσει με τα πρώτα 7 μόνο ως ΕΡ (ή και ως full length, thrash παίζουν έτσι κι αλλιώς, δεν θα στράβωνε κανένας) θα μιλάγαμε σε άλλη βάση. Αλλά, έχει 13 τραγούδια (συν 1 bonus) και κρίνεται ανάλογα. Οπότε, όχι.
Kataklysm – Meditations (Canada) – 65,09
Σε όλη τους την πορεία οι Kataklysm άλλαζαν τον ήχο τους ελαφρά από δίσκο σε δίσκο. Στην αρχή έπαιζαν κλασικό death metal, που όμως μέσω αυτής της εξέλιξης έχει φτάσει πλέον στον melodic death ήχο. Αν και είναι αρκετά επιθετικοί για να χαρακτηριστούν ως απλά μία melodic death metal μπάντα. Άσε που υπάρχουν και πολλά χρόνια και έχουν και μεγάλη δισκογραφία. Δεν βαφτίζουμε έτσι αβίαστα.
Σε αυτόν το δίσκο βρίσκω ωραίες συνθέσεις και σε ιδέες και σε δομές και εξέλιξη τραγουδιού. Και με ποικιλία στους ρυθμούς και ταχύτητες. Τα φωνητικά όμως είναι λίγο πίσω στη τελική μίξη. Αλλά, μικρό το κακό. Το μεγάλο κακό είναι ο ήχος της μπότας. Άθλιος και «μικρός». Και όταν το τραγούδι έχει μέρος με δίκαση, τα δάχτυλά μου πάνω σε απλό ξύλινό γραφείο βγάζουν πιο γεμάτο ήχο, και πιο μπάσο.
Yob – Our Raw Heart (USA) – 95,17
Όσοι ακούμε metal μουσική, έχουμε σταθεί πολλές φορές τυχεροί μέσα από την «ατυχία» άλλων. Είναι πολλές οι φορές που έχουμε ακούσει δίσκους, ή και μεμονωμένα τραγούδια, που έχουν γραφτεί από μουσικούς μετά από περιπέτειες υγείας. Και στις περισσότερες των περιπτώσεων, καταλήγουμε να ακούμε συνθέσεις στις οποίες «ακούμε» το τι έχουν περάσει αυτοί οι άνθρωποι. Από το …and justice for all των Metallica, μέχρι το The Gray Chapter των Slipknot, με ενδιάμεσες «στάσεις» δίσκους μετά από τροχαία, από υπερβολικές δόσεις ναρκωτικών και προσπάθειες αποτοξίνωσης. Ενδοσκοπικοί δίσκοι που κρύβουν μέσα τους πολλές λεπτομέρειες που δεν φαίνονται με πρώτη «ματιά». Ούτε καν με τη δέκατη. Αυτό γίνεται και εδώ.
Δεν θα γράψω πολλές λεπτομέρειες (ψάξτε στο διαδίκτυο), αλλά το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε και ξεπέρασε ο Scheidt, τον επηρέασε σε σημαντικό βαθμό. Ευτυχώς, δεν περιόρισε την επιθετικότητα στον ήχο των Yob. Απλά, βοήθησε στο να βγει ένας δίσκος 7 τραγουδιών με διάρκεια 73 λεπτά που δεν κουράζει και δεν κάνει κοιλιά πουθενά. Αρκεί ο ακροατής να γουστάρει βαρύ κι ασήκωτο doom με stoner ήχο.
Zeal & Ardor – Stranger Fruit (Switzerland) – 81,51
Μπορώ να χρησιμοποιήσω πολλά επίθετα και επιθετικούς προσδιορισμούς για να χαρακτηρίσω και να περιγράψω αυτόν το δίσκο. Το μόνο που δεν ταιριάζει είναι το «εύκολος». Σχεδόν όλα τα άλλα του ταιριάζουν. Δεκαέξι συνθέσεις στις οποίες ο Gagneux προσπαθεί να συνδυάσει νέγρικα πνευματικά τραγούδια και blackmetal. Τις περισσότερες φορές αυτά τα συναντάμε ξεχωριστά μέσα στον δίσκο. Αλλά δεν λείπουν και σημεία που μπλέκονται όλα μαζί, και δημιουργείται ένα εντυπωσιακό χάος. Avant-garde καταστάσεις από έναν Ελβετό.
Lunatic Soul – Under The Fragmented Sky (Poland) – 36,61
Progressive rock συγκρότημα από Πολωνία διάβασα, και χάρηκα. Αλλά μετά άκουσα, και βαρέθηκα. Ανούσια πράγματα. Λούπες, ηχοχρώματα από synths, και από ουσία τίποτα. Ναι, ένα riff μπορεί να προκύψει και από κρουστά (μεγάλε Porcaro, λείπεις) αλλά όχι σε τόσο μεγάλη έκταση. Δεν έχει νόημα σχεδόν έτσι.
Split Cranium – I’m The Devil And I’m OK (USA) – 26,47
Υποτίθεται ότι θα ήταν ένας εξαιρετικός δίσκος. Και το βασικό επιχείρημα για αυτό, ήταν η συμμετοχή του Aaron Turner στο εγχείρημα. Αλλά, για κάποιο λόγο, στράβωσα όταν είδα το ΟΚ στον τίτλο. Δεν το είχα ποτέ μέσα στο μυαλό μου ως απαγορευμένη λέξη, αλλά όταν την είδα τη θεώρησα πολύ απλοϊκή. Και τελικά, έτσι απλοϊκό βρήκα και όλο το δίσκο. Post-metal και καλά, με ταχύτητες που θυμίζουν mid-tempo punk (αν υπάρχει αυτό το πράγμα), και με ιδιαίτερα μονότονα και κουραστικά φωνητικά.
Silent Winter – The War Is Here EP (Greece) – 23,23
Είχα κάθε καλή πρόθεση. Αλλά, θα πιάσω το μεγάλο φτυάρι. Κατ’ αρχάς, τα drums έχουν πλαστικό ήχο. Οι συνθέσεις δεν έχουν τίποτα το πρωτότυπο. Palm muted ακκόρντα δίχως αύριο, κάποια leads που μου φέρνουν στο μυαλό τη σκέψη «πως θα το έγραφαν οι Helloween» και το μπάσο να αγνοείται. Και φτάνουμε στη φωνή. Στα παλιά μου τα παπούτσια την ποια νότα μπορεί να πιάσει ο Λίβας. Αδιαφορώ πλήρως. Τι να το κάνω άλλωστε όταν από τις μεσαίες του νότες και πάνω ακούγεται τόσο άχρωμος. Θα μου πείτε «μπορεί να φταίει η παραγωγή». ΟΚ, ίσως. Βέβαια, ακούω έναν άνθρωπο που στις νότες προσπαθεί να κοντράρει Hansen και Tate και ΕΝΤΕΛΩΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΑ τραγουδάει tribute μπάντα στους Helloween (και συγκεκριμένης περιόδου), πέραν της συμμετοχής του σε tribute μπάντα στους Iron Maiden. Με λίγα λόγια, ο Λίβας είναι ένας πολύ ικανός και ταλαντούχος οπαδός. Και με μεγάλη έκταση. Όταν θα αποκτήσει και ύφος σε όλες τις νότες του, όπως στις μεσαίες και χαμηλές (όπως κάνει σε αυτό το ΕΡ στο Sea Of Wonder), τότε να ασχοληθούμε σοβαρά μαζί του. Μέχρι τότε, ας κάθεται μέσα σε όποιο studio γουστάρει να ηχογραφεί δεύτερες δύο οκτάβες πάνω από τις πρώτες. Χέστηκα. Έναν τραγουδιστή θέλω να ακούσω, όχι έναν φωνητικό ακροβάτη.
Κλείνοντας, θέλω να γράψω μία ακόμα τελευταία κακία: ακούγοντας τις συνθέσεις αυτού του ΕΡ και βλέποντας ότι στα 2 προηγούμενα ΕΡ έχει εμφανιστεί μόνο ένα τραγούδι (Far Away), θέλω να απευθύνω μία ερώτηση στον Άκη Μπαλάνο: Θες να μας πεις ότι από το 1997 που μπήκαν οι Silent Winter στον πάγο και 21 χρόνια μετά, με τα όσα έχουν γραφτεί και κυκλοφορήσει όλα αυτά τα 21 χρόνια, αυτά έχεις να παρουσιάσεις; Ένα αξιοπρεπές τραγούδι, μία εισαγωγή, ένα “tribute” στους Helloween και την κλεμμένη εισαγωγή του Kiss Of Judas των Stratovarius για το Eyes Of The World; Ας σοβαρευτούμε λίγο.
Exmortus – The Sound Of Steel (USA) – 81,33
Ενδιαφέροντες συνδυασμοί σε αυτόν τον δίσκο. Η βάση είναι το melodic death metal. Γράφω “melodic” γιατί δεν είναι κλασικό death metal. Αλλά, έχει αρκετές τεχνικές πινελιές που άλλοτε πάνε προς το progressive, και άλλοτε προς το technical, όντας ακόμα πιο τεχνικό. Και φυσικά, τα φωνητικά τα οποία κινούνται στο όριο μεταξύ thrash και death. Και σε όλα αυτά, βάλτε και το πολεμικό στιχουργικό περιεχόμενο. Βέβαια, δεν συγκρίνονται με Bolt Thrower. Και δεν νομίζω να το επιθυμούν. Πάντως, για να επαναλάβω την αρχική μου εντύπωση, πολύ ενδιαφέροντες συνδυασμοί.
Fire Down Below – Hymn Of The Cosmic Man (Belgium) – 95,52
Τα τελευταία χρόνια έχουμε παρατηρήσει μία έξαρση στα stoner συγκροτήματα. Και μπορεί να βγαίνουν πολλά που παίζουν μία από τα ίδια, βγαίνουν όμως και κάποια συγκροτήματα που έχουν να προσφέρουν κάτι παραπάνω ή διαφορετικό. Οι Fire Down Below προσφέρουν μία progressive οπτική, που φέρνει λίγο στο μυαλό τους Tool. Αυτό είναι το βασικό «παραπάνω» των συνθέσεών τους. Και φυσικά, το γεγονός ότι το groove είναι καταπληκτικό σχεδόν σε όλο το δίσκο.
The Konsortium – Rogaland (Norway) – 79,98
Όσοι από εσάς είχατε ακούσει το ντεμπούτο τους πριν 7 χρόνια, να ακούσετε οπωσδήποτε και το δεύτερο δίσκο τους. Ίδιο επίπεδο, ίδια ποιότητα, περισσότερα black σημεία. Αν δεν έχετε ακούσει το ντεμπούτο τους, ακούστε το. Και μετά ακούστε αυτόν εδώ. Πολύ καλός δίσκος. Τα όρια μεταξύ thrash και black μοιάζουν σαν να μην υπάρχουν. Είναι Νορβηγοί, έχουν μάθει από τους καλύτερους και μερικοί παίζουν με τους καλύτερους. Δεν θα χάσετε.
Lesser Glow – Ruined (USA) – 79,85
Καινούριο συγκρότημα και πρώτος δίσκος (κάποιοι το θεωρούν ΕΡ, αλλά νομίζω ότι πρόκειται για full length κυκλοφορία). Πολύ βαρύ sludge/doom metal με πολύ βαριά riffs, λες και όλα έχουν παρθεί από κάποιο breakdown. Ωραίο το κόλπο με τα κάτι-σαν-ιντερλούδια μέσα στα τραγούδια με τα αρπίσματα. Απλώς, ελπίζω να μην το επαναλαμβάνουν κάθε φορά. Στα ιδιαίτερα συν, τα φωνητικά όλου του δίσκου. Διάφορες εντάσεις και εκφάνσεις. Σκισμένα, απλά, στα όρια του brutal. Και πάντοτε με το σχετικό βάθος, τόσο όσο να ακούγονται (πετυχημένα) απόκοσμα.
Tomb Mold – Mirror Of Infinite Forms (Canada) – 63,47
Καλός ο δίσκος. Ενδιαφέρουσες συνθέσεις. Αλλά αυτή η φωνή, ισοπεδώνει τα πάντα. Από ένα σημείο και μετά γίνεται λίγο κουραστικό, γιατί δεν ακούς σχεδόν τίποτα άλλο. Το death metal των Tomb Mold έχει διάφορα ανεβοκατεβάσματα (που παραπέμπουν ελαφρώς στο technical, αλλά γίνεται μόνο σε ταχύτητες των drums), και πολλά από αυτά που κάνουν οι κιθάρες κυρίως, χάνονται από αυτά τα φωνητικά. Πολύ βαριά, αλλά πολύ μπροστά στην παραγωγή και μονότονα.
Rolo Tomassi – Time Will Die And Love Will Bury It (England) – 50,79
Για αυτόν το δίσκο, είχα ενθουσιαστεί πολύ (και δυσανάλογα σε σχέση με το αποτέλεσμα) από τις κριτικές που είχα διαβάσει. «Κλασικός από τώρα» ο ένας, «μεγαλειώδης» ο άλλος, και πάει λέγοντας. Εγώ όμως είμαι ιδιαίτερα μπερδεμένος. Κατ’ αρχάς, από το ίδιο το συγκρότημα. Πως γίνεται μέσα στον ίδιο δίσκο, να υπάρχουν τραγούδια σαν το Aftermath και το Rituals, και μάλιστα το δεύτερο να διαδέχεται το πρώτο; Το βασικό μου κριτήριο όταν ακούω μουσική είναι να καταλαβαίνω τι θέλει να κάνει «ο ποιητής» και να κρίνω ανάλογα του αποτελέσματος. Μόνο που εδώ με μπερδεύουν πολλοί οι Rolo Tomassi στο πρώτο σκέλος. Τους καταλαβαίνω να θέλουν να κάνουν πάρα πολλά πράγματα μαζί. Μπορεί στο όνομα του πειραματισμού να χωράνε όλα, αλλά νομίζω ότι δεν γίνεται ως μουσικό να σε εκφράζουν όλα αυτά ταυτόχρονα. Πολύ μπερδεμένος δίσκος.
The Messthetics – The Messthetics (USA) – 71,16
Το rhythm section των Fugazi μαζί με έναν jazz κιθαρίστα γνωστό στη σκηνή της Washington για τις αυτοσχεδιαστικές ικανότητές του, βγάζουν έναν jazz/progressive δίσκο. Το περίεργο είναι ότι το rhythm section γκρουβάρει φανταστικά. Και φυσικά, είναι όλος ορχηστρικός. Ωραία φάση.
ASG – Survive Sunrise (USA) – 82,04
Πέρα από τις ωραίες και καλές συνθέσεις, τις εμφανείς ή μη επιρροές, το εξώφυλλο των Malleus, υπάρχει αυτή η ξεχωριστή και ευκολοάκουστη χροιά του Shi. Πολύ απλή, αλλά και ξεχωριστή. Ξεχωρίζει λόγω χροιάς, σε έναν δίσκο με όγκο, δύναμη, μελωδία και φανταστική παραγωγή.
Nine Inch Nails – Bad Witch EP (USA) – 64,60
Με δυσκόλεψε λίγο στην ακρόαση, λόγω του θέματος που έχω με την industrial μουσική (δεν μπορώ να κατανοήσω τον λόγο ύπαρξής της). Αλλά, λίγο οι λούπες (όπως στο Ahead Of Ourselves), λίγο τα διάφορα jazz (!) στοιχεία (κυρίως, το σαξόφωνο), βγήκε το 30λεπτο. Και φυσικά, δεν τρελάθηκα. Nine Inch Nails είναι βέβαια, αλλά ΟΚ. Δεν έχασα και το κεφάλι μου.
Khemmis – Desolation (USA) – 95,78
Δεν έχω πολλά να πω. Οι Khemmis έφτασαν στον 3ο τους δίσκο, και πλέον αυτό που τους λείπει είναι μία ΜΕΓΑΛΗ εταιρεία από πίσω, για να τους σπρώξει εκεί που πρέπει σε θέματα περιοδείας, φεστιβάλ, merchandise κλπ. Πρόσφατα είχα διαβάσει ένα άρθρο για το ποια είναι τα επόμενα μεγάλα ονόματα στη metal μουσική, και οι Khemmis ήταν δικαίως μέσα σε αυτά. Τεράστιες συνθέσεις, με πολλές λεπτομέρειες και εξαιρετική παραγωγή.
Marduk – Viktoria (Sweden) – 69,28
Ένας τίμιος δίσκος. Όχι τίποτα το φοβερό και τρομερό, και σίγουρα όχι για πέταμα. Ένας αξιοπρεπής δίσκος, σε συνέχεια των τελευταίων κυκλοφοριών τους. Βασικά, σε συνέχεια της περιόδου με τον Mortuus στο μικρόφωνο. Στις συνθέσεις υπάρχει και μία τάση old-school, αλλά ευτυχώς δεν έχει περάσει στην παραγωγή. Κλείνοντας, βρίσκω το εξώφυλλο υπερβολικά λιτό.
Lucifer – Lucifer II (Germany) – 84,45
Ο πρώτος τους δίσκος ήταν πολύ καλός. Το doom που έπαιζαν ήταν φανταστικό. Και στον δεύτερο δίσκο τους, βάζουν στους Sabbath πολύ Deep Purple, και το αποτέλεσμα είναι ακόμα καλύτερο. Και φυσικά, ο Nicke Andersson στα drums πλέον, έχει ευθύνη σε αυτό. Και η Sadonis με τη φωνάρα της. Και να φανταστεί κανείς ότι όλα ξεκίνησαν με τους The Oath και τη διάλυσή τους.
Immortal – Northern Chaos Gods (Norway) – 72,36
Κατ’ αρχάς, να πω ότι δεν ασχολήθηκα καθόλου με το όλο θέμα μεταξύ Demonaz και Abbath, και δεν πρόκειται. Μετά τη φυγή του Abbath υπήρχε μία συζήτηση σχετικά με το αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν οι Immortal χωρίς αυτόν. Ο Demonaz είπε «φυσικά». Και ξαφνικά, ανέβηκαν οι ταχύτητες, τσιτώσαμε τα πάντα ακούγοντας αυτόν το δίσκο. Σαρωτικός. Αν ακούγαμε και λίγο μπάσο, που έχει παίξει ο Tägtgren, θα ήταν ακόμα καλύτερα τα πράγματα.
Between The Buried And Me – Automata II (USA) – 72,75
Το Ι μου είχε φανεί φλύαρο. Αυτό, όχι. Βέβαια, στη διαμόρφωση αυτής της άποψης έχει παίξει πολύ ρόλο το παίρνω-από-Dream-Theater-αυτά-που-μου-κάνουν εναρκτήριο The Proverbial Bellow.
Toledo Steel – No Quarter (England) – 58,85
Το NWOBHM επανακάμπτει σχετικώς τα τελευταία χρόνια. Και είναι κάτι που μου αρέσει και το βρίσκω ενδιαφέρον. Ειδικά όταν ακούω συγκροτήματα σαν τους Toledo Steel που χρησιμοποιούν τις επιρροές τους για να γράψουν το δικό τους υλικό και να βγάλουν το δικό τους ήχο, χωρίς να αντιγράφουν τους ήρωές τους όπως οι Monument. Μόνο που δεν μου αρέσει καθόλου η φωνή του Rutter.
Evilizers – Center Of The Grave (Italy) – 43,32
Tribute μπάντα των Judas Priest, που αποφάσισε να κυκλοφορήσει και δικό της υλικό, με άλλη ονομασία. Μόνο που ξέχασε να κλείσει τον διακόπτη Judas Priest. Και μάλιστα, τον Tim Owens era διακόπτη, γιατί εκεί φτάνει ο τραγουδιστής τους. Next…
Lycanthro – Four Horsemen Of The Apocalypse ΕΡ (Canada) – 76,26
Με τέτοιο όνομα συγκροτήματος και τίτλο δίσκου, περίμενα κάτι μεταξύ death και black. Και όμως, είναι απλό και παραδοσιακό heavy. Και είναι και από τον Καναδά, που σαν πληροφορία με βάζει στη διαδικασία να ψάξω να βρω το «διαφορετικό» και το «ιδιαίτερο» που έχουν. Δεν μπορώ να πω ότι το βρήκα, αλλά δεν έχει και τόση σημασία ακόμα. Αυτό που φαίνεται είναι οι πολύ δουλεμένες συνθέσεις σε επίπεδο δομής και ενορχήστρωσης, οι κιθάρες που λοξοκοιτάνε προς Metallica (μεταξύ άλλων, όπως Diamond Head), και η φωνάρα του Delbridge. Περιμένω το ντεμπούτο full length.
Arena – Double Vision (England) – 63,52
H (ελαφρώς άγνωστη) μπάντα του πρώτου drummer των Marillion (μην αγχώνεστε, 5 έχουν αλλάξει και ο συγκεκριμένος εμφανίστηκε μόνο σε έναν δίσκο) βγάζει τον 12ο της δίσκο. Αγγλικό progressive rock που βασίζεται λίγο παραπάνω στα φωνητικά από ότι θα έπρεπε σε θέματα μίξης και παραγωγής. Έχει κάποια τεχνικά σημεία, που να δείχνουν και τον progressive χαρακτήρα της μπάντας, αλλά όχι τίποτα το σούπερ. Ευχάριστο άκουσμα πάντως.
Obscura – Diluvium (Germany) – 80,34
«Ακραία» progressive death metal, που σε επίπεδο κιθάρας και μπάσου φτάνει στο technical death metal. Αλλά η αίσθηση της μελωδίας είναι ισχυρή στους Obscura (Yoda talk). Οπότε το αποτέλεσμα, αν και ιδιαίτερα τεχνικό, έχει πολύ μελωδικότητα. Τα φωνητικά στα ρεφραίν μου έφεραν στο μυαλό λίγο τους Cynic, αλλά χωρίς το αντίστοιχο ψάρωμα. Με αυτόν το δίσκο ολοκληρώνεται ένα concept 4 δίσκων, που μόνο οι φανατικοί οπαδοί του συγκροτήματος πήραν χαμπάρι. Τους πήρε 9 χρόνια για να το ολοκληρώσουν, και δεν υπήρξε και η ανάλογη προώθηση για να φανεί η εννοιολογική συνέχεια μεταξύ των δίσκων. Πάντως, έχουν τραγούδια που σε σπρώχνουν προς το κοπάνημα λίγο.
Firtan – Okeanos (Germany) – 53,15
Δεν είναι κακοί οι Firtan. Απλά μπερδεμένοι είναι. Δείχνουν να μην ξέρουν τι ακριβώς θέλουν να πρωτοκάνουν. Σιδηροδρομικά riffs, blastbeat σε εναλλαγές με odd time signatures, σκισμένα φωνητικά σε συνδυασμό με κάποια brutal, σε συνδυασμό με απόκοσμες χορωδίες, πάρε και μερικά spoken στα γερμανικά, ακουστικές κιθάρες σε «ιντερλούδια», μαζί με κάποια έγχορδα δίκην συμφωνικής. Και φυσικά, οι τόσες πολλές εναλλαγές στις ταχύτητες. Άξιοι όσοι μπορούν να τα κάνουν όλα αυτά. Αλλά αυτό που χρειάζονται οι Firtan είναι να επαναξιολογήσουν το ποια από όλα αυτά θα βάλουν σε κάθε σύνθεσή τους, για να μην μπερδεύει τον ακροατή.
Imperial Triumphant – Vile Luxury (USA) – 34,94
Η ιδέα, στα χαρτιά, ήταν καλή. Blackmetal και jazz, σε μία (προφανώς) avant-garde συνεύρεση. Το αποτέλεσμα όμως δεν πέτυχε, κυρίως λόγω παραγωγής. Τα drums ακούγονται πολύ φασαριόζικα, τα φωνητικά μοιάζουν να είναι πρόσθετα, ή σαν να είναι χαλασμένο το μικρόφωνο του τραγουδιστή, και οι συχνότητες από τα πνευστά δεν ταιριάζουν σε κανένα σημείο του δίσκου με τις συχνότητες των υπολοίπων οργάνων, κυρίως των drums.
Malsanctum – Malsanctum (Canada) – 12,59
Όχι. Συνεχής θόρυβος από τις κιθάρες λόγω ανεξέλεγκτου feedback, και σχεδόν ανύπαρκτη μίξη στα φωνητικά. Βασικά, φανταστείτε να βρίσκεστε στο control room την ώρα της ηχογράφησης των φωνητικών, να ακούτε τη «μουσική» από τα monitors, αλλά τα φωνητικά να τα ακούτε όσο ακούγονται μέσα από τον χώρο που ηχογραφούνται live. Δηλαδή, σαν να φωνάζει κάποιος από το διπλανό διαμέρισμα.
Powerwolf – The Sacrament Of Sin (Germany) – 64,34
Επειδή δεν είμαι οπαδός κανενός ιδιώματος της metal μουσικής, και επειδή δεν τρελαίνομαι ιδιαίτερα με το ευρωπαϊκό power, είμαι πάντοτε περισσότερο αυστηρός γιατί ψάχνω μήπως βρω κάποιον δίσκο (ή συγκρότημα) που θα με κερδίσει. Αυτό που λέμε «ανοιχτός σε προτάσεις». Το ίδιο κάνω και με τους Powerwolf, κρατώντας στο μυαλό 3 δίσκους (Bible Of The Beast, Blood Of The Saints και Blessed & Possessed).
Οι οποίοι Powerwolf συνεχίζουν να κρύβουν αποτελεσματικότατα το ότι δεν έχουν να προσφέρουν στο power metal τίποτα το καινοτόμο συνθετικά (δεν ξέρω αν υπάρχει και κάτι γενικά να προσφερθεί) πίσω από την σκηνική τους παρουσία, τους ποικίλης θεματολογίας στίχους, και το συνεχόμενο παιχνίδι με τα όρια μεταξύ χιούμορ και χαβαλέ, μαζί με κάποια ελάχιστα θέματα μυστικισμού, dark horror και λυκανθρώπων, και κάποια εξτρά κολπάκια, όπως το ολόκληρο κουπλέ στα λατινικά του Strossgebet. Ευχάριστος δίσκος, ψυχαγωγικό άκουσμα, αλλά με σαφείς αδυναμίες στις ερμηνείες. Όταν ένας τραγουδιστής επιστρατεύει την παραγωγή για να αλλάξει ύφος μέσα σε ένα τραγούδι, κάτι δεν πάει καλά κατά την άποψή μου.
Black Elephant – Cosmic Blues (Italy) – 73,86
Η αγάπη τους για το jam-άρισμα φαίνεται από το πρώτο τραγούδι. Δέκα δευτερόλεπτα σιωπής, 16 δευτερόλεπτα παρουσίασης του βασικού riff, και από το 0:27 μπαίνει το solo. Το βάθος στη φωνή είναι για το space στοιχείο, η χροιά για το stoner/blues στοιχείο. Και τα solos για το rock της υπόθεσης. Αλλά, επειδή είναι έξυπνα παιδιά, έχουν και το hit τους στο Walking Dead, που κυκλοφόρησε σε video clip πριν την κυκλοφορία του δίσκου. Όλα καλά.
Extremity – Coffin Birth (USA) – 65,72
Τυπικό Αμερικάνικο death metal. Με τα πάνω – κάτω στις ταχύτητες του, και με τα βαριά φωνητικά του. Βέβαια, δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά προσωπικά μου αρέσει η Αμερικάνικη death σκηνή, και η συγκεκριμένη κυκλοφορία στέκεται μια χαρά.
Jungle Rot – Jungle Rot (USA) – 66,64
Άλλος ένας τυπικός δίσκος αμερικάνικου death metal. Εδώ είναι πιο έντονο το στοιχείο του groove. Επίσης, η χροιά του Matrise φέρνει και έναν thrash αέρα, που προφανώς υποστηρίζουν γενικότερα οι Jungle Rot αν κρίνουμε από τη συμμετοχή του Schmier στο Fearmonger.
