Πάει και ο Οκτώβριος. Δύο μήνες έμειναν για να τελειώσει το έτος, και να φτάσουμε στη μεγάλη λίστα, την καλύτερη της χρονιάς. Το σύνδρομο “high fidelity” σε μία από τις μεγαλύτερες εξάρσεις του.
Μέσα στον Οκτώβριο δεν βγήκε καμία μεγάλη έκπληξη. Αντιθέτως, μπορώ να πω ότι υπήρξαν και 1-2 απογοητεύσεις από παλιά, μεγάλα ονόματα. Και στη μία από αυτές τις περιπτώσεις, ήταν αναμενόμενη. Επειδή όμως δεν μπόρεσα να ακούσω αρκετούς (πάλι) δίσκους που ήθελα, δεσμεύομαι ότι το αντίστοιχο άρθρο που θα βγει σε έναν μήνα, θα έχει μερικά πολύ δυνατά ονόματα μέσα. Μέχρι τότε, enjoy this.
Chelsea Wolfe – Hiss Spun (USA)
Συνεχίζοντας το δικό της (και ψιλο-μοναδικό) ύφος, η Wolfe βγάζει άλλον έναν πολύ καλό δίσκο. Συνεχίζω βέβαια να μην μπορώ με ευκολία να περιγράψω τη μουσική που γράφει και παίζει. Κρατάω το “experimental”, που χρησιμοποιεί και η ίδια ως λέξη, και απολαμβάνω.
Cradle Of Filth – Cryptoriana: The Seductiveness Of Decay (England)
Οι φωνές, οι ατμόσφαιρες και οι στίχοι είναι εκεί, όπως πάντα. Οι συνθέσεις όμως, δεν είναι εκεί. Ναι, έχουμε τα ανεβοκατεβάσματα στις ταχύτητες, τα blastbeats και τα N.W.O.B.H.M. περάσματα. Ακόμα και μερικές πιο κλασικές heavy στιγμές. Αλλά δεν εμπνέουν. Και η διασκευή στο Alison Hell δε μπορεί να σώσει τα προσχήματα.
Mastodon – Cold Dark Places EP (USA)
Πολύ μελαγχολικό EP. Η ποιότητα αναμφισβήτητη. Για τους Mastodon μιλάμε. Είναι ένα από τα συγκροτήματα που δεν έχουν βγάλει «κακό» δίσκο. Γιατί να το κάνουν τώρα;
Grave Pleasures – Motherblood (Finland)
Οι Killing Joke αν είχαν βγει σήμερα, και σε πιο guitar-oriented έκδοση. Ή μήπως οι Sisters Of Mercy; Μάλλον οι Killing Joke. Όπως και να ‘χει, δεν έχει νόημα. Γιατί είναι απίστευτο το πώς βγήκε ένας δίσκος με τόσα πολλά κολλητικά τραγούδια.
Cripper – Follow Me: Kill (Germany)
Ο δίσκος είναι σαν ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Ξεκινάει δυνατά και ορμητικά, το πάει για όλο το 1ο ημίχρονο έτσι, μπαίνει και λίγο στο 2ο ημίχρονο φουριόζος, και κάπου εκεί ξεφουσκώνει. Όχι τελείως, αλλά ξεφουσκώνει. Κάποια στιγμή στο Pretty Young Thing, ξανανεβαίνει (σαν να έκανε αλλαγές ο προπονητής ένα πράγμα), αλλά κρατάει πολύ λίγο και είναι και λίγο «βιαστικό». Μάλλον όμως φταίει η σειρά των τραγουδιών. Γιατί οι συνθέσεις δεν είναι κακές. Και τα φωνητικά πολύ καλά. Αλλά το tracklist δεν βοηθάει καθόλου.
Ensiferum – Two Paths (Finland)
You ‘ve heard it once, you ‘ve heard it a million times. Power metal βάσεις, με εναλλασσόμενα brutal και καθαρά φωνητικά, και το περιστασιακό φλάουτο, για να καταλάβουν το folk στοιχείο και οι κουφοί. Ήξερα και τι να περιμένω, και τι να μην περιμένω. Όλα στη θέση τους και σταθερά.
Enter Shikari – The Spark (England)
Ο συγκεκριμένος δίσκος κάνει τους Enter Shikari να ακούγονται σαν μία πιο «σκληρή» εκδοχή των Nickelback. Με τη διαφορά ότι ο Reynolds ξέρει να τραγουδάει. Και να μην κλέβει τραγούδια.
Godspeed You! Black Emperor – Luciferian Towers (Canada)
Πρέπει κάποια στιγμή να ζήσω έστω μία εβδομάδα στον Καναδά. Θα προσπαθήσω να καταλάβω τι έχει αυτή η χώρα και βγαίνουν τόσο ιδιαίτερα συγκροτήματα, με κυρίως προοδευτικές τάσεις. Οι GY!BE δεν είναι απλά μία post-rock μπάντα. Δεν έχουν απλά τόνους delay, και κινηματογραφική αισθητική στις συνθέσεις τους. Είναι κάτι παραπάνω που δεν μπορώ να το εξηγήσω και να το περιγράψω. Εκτός αν κάνω μία εβδομάδα στον Καναδά. Τότε, ίσως μπορέσω. Μέχρι τότε όμως, σταμάτα ότι κάνεις και άκου αυτόν τον δίσκο.
Mogwai – Every Country’s Sun (Scotland)
Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι έπαθαν “stranger things”, ο δίσκος είναι αξιοπρεπής. Αλλά αυτό το “stranger things” σύνδρομο, είναι λίγο βαρετό ώρες ώρες. Δεν είναι για 6λεπτα τραγούδια. Δείτε πως το έκαναν οι Ulver στο The Assassination Of Julius Caesar.
Act Of Defiance – Old Scars, New Wounds (USA)
Φοβερά riffs από τον Broderick. Όλος ο δίσκος είναι γεμάτος από φοβερά riffs, και γενικότερα πολύ καλές συνθέσεις. Και ο Drover πετάει, και ο Bachand επίσης. Απλώς, κάποιες «ψηλές» νότες του Bonner ακούγονται λίγο…κάπως.
Portrait – Burn The World (Sweden)
Τίμιο ευρωπαϊκό heavy metal που «θυμάται» τις παλιές, καλές και χρυσές (?) εποχές του αμερικάνικου heavy metal. Ή κάπως έτσι. Ίσως τα φωνητικά στην τελική μίξη να έπρεπε να είναι λίγο πιο «πίσω». Γιατί με τη συχνότητα της φωνής του Lengstedt, είναι κάπως κουραστικό σε σημεία. Μην δείτε όμως το εξώφυλλο. Είναι άθλιο.
Enslaved – E (Norway)
Τον περίμενα καλό αυτό τον δίσκο. Έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση τους Enslaved, και κυρίως για τις παραγωγές τους. Τόσο καλό όμως, ήταν λίγο έκπληξη.
Jag Panzer – The Deviant Chord (USA)
Άλλο ένα συγκρότημα και άλλος ένας δίσκος που ξέρεις τι να περιμένεις. Και είναι εκεί, σαν να μην πέρασε μία μέρα. Είτε μετράς από το 2011 που υποτίθεται ότι «διαλύθηκαν», είτε από το 1997 και το Fourth Judgement. Μην κράξετε: το License to Kill είναι μία κατηγορία μόνος του.
Robert Plant – Carry Fire (England)
Προσπάθησα, αλλά όχι. Δεν έχει να κάνει με την απόδοση, έχει να κάνει με τον ήχο και το ύφος που έχει επιλέξει εδώ και χρόνια ο Plant, που απλώς δεν μου κάνει. Pass.
Steelheart – Through Worlds Of Stardust (USA)
Κατ’ αρχάς, μεγάλη έκπληξη ότι δισκογραφούν ακόμα. Ο δίσκος του 2008 είχε περάσει ελαφρώς απαρατήρητος. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω κάτι: τα πρώτα 4 τραγούδια έχουν ηλεκτρικές, ένταση, ρυθμούς και γενικά είναι hard rock. Στα επόμενα 7 που έχει ακόμα ο δίσκος, τι έγινε; ΟΚ, να μπει μία μπαλάντα. Άντε και δεύτερη. Και επειδή μιλάμε για τους Steelheart, να μπει και τρίτη. Αλλά 7 συνεχόμενες μπαλάντες; Too much.
