Δεύτερος μήνας του έτους και νομίζω ότι η φετινή χρονιά θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Κρίνοντας από τους δίσκους που έχω ακούσει μέχρις στιγμής, αλλά και από το τι δίσκους περιμένουμε μέσα στον χρόνο, νομίζω πως μόνο καλή μπορεί να είναι η χρονιά. Θεωρητικά, ελλοχεύει ο κίνδυνος κάποιων απογοητεύσεων, αλλά είναι τέτοιος ο όγκος των αναμενόμενων κυκλοφοριών που το τελικό plus/minus θα είναι θετικό.
Evergrey – The Atlantic (Sweden) – 69,19
Φοβόμουν ότι θα ακολουθούσε τη γραμμή του ιδιαίτερα συναισθηματικού ύφους του προηγούμενου. Εν μέρει, δικαιώθηκα. Αλλά ευτυχώς αυτή τη φορά οι συνθέσεις θυμίζουν λίγο περισσότερο Evergrey από ότι στον The Storm Within. Βέβαια, πλέον έχει μείνει μόνο ένα feeling Ευρωπαϊκού progressive και καθόλου από τα power στοιχεία του παρελθόντος, αλλά δεν είναι κακό το αποτέλεσμα. Και δεν μου δημιουργεί πρόβλημα που γράφει στο όνομα συγκροτήματος “Evergrey” (όπως έκανε ο προηγούμενος).
Rival Sons – Feral Roots (USA) – 73,11
«Αποφασίζω και διατάσσω» να αδιαφορήσω πλήρως σχεδόν για πάντα για τα πρώτα 2 τραγούδια του δίσκου. Αν ήθελα να ακούσω κάτι σαν Black Keys, θα άκουγα κατευθείαν Black Keys. Από εκεί και πέρα, σκληρά blues με διάφορες ταχύτητες και ωραίες κιθάρες σε riffs, σε ακκόρντα, σε leads, σε solos. Παντού. Αποθέωση είναι το Too Bad. Τραγουδάρα που μένει. Κανονικά, αυτό έπρεπε να το είχε γράψει ο Bonamassa.
A Pale Horse Named Death – When The World Becomes Undone (USA) – 82,66
Ο δίσκος που δεν κυκλοφόρησαν οι Paradise Lost στην περίοδο 1998-2007. Πραγματικά, αν είχαν βγάλει αυτά τα τραγούδια τότε οι Paradise Lost, μπορεί σήμερα να μιλάγαμε για αυτούς ως ένα πολύ μεγαλύτερο όνομα από ότι (ήδη) είναι. Αλλά ας ξεκολλήσω από τους Paradise Lost. Γιατί οι A Pale Horse Named Death (και μετά σου λένε μην εμπιστεύεσαι συγκροτήματα με πρόταση για όνομα) στον τρίτο τους δίσκο (τίποτα δεν είναι τυχαίο) βγάζουν την πιο ώριμη δουλειά τους. Τέλειο μοίρασμα μεταξύ gothic και doom metal, με απλά και ενδιαφέροντα riffs και φωνητικά που έχουν και το κάτιτις τους από industrial (λογικό).
Incite – Built To Destroy (USA) – 67,45
Έχουμε ένα βασικό πρόβλημα. Αυτό ευθύνεται για τη μέτρια βαθμολογία μου. Προσπαθούν πολύ να ακουστούν σαν ένα μείγμα Sepultura με Machine Head, που πιστεύω ότι είναι οι βασικές επιρροές του Richie C(avalera). Αλλιώς, τα riffs είναι πολύ καλά (αν και μονόπαντα σε χαμηλές συχνότητες), τα leads και τα solos είναι και τεχνικά και μελωδικά. Και οι ενορχηστρώσεις είναι ικανοποιητικές, χωρίς να κάνουν κάτι το εξωπραγματικό. Αλλά, προσπαθούν πάρα πολύ να κεφαλοποιήσουν στο επίθετο του τραγουδιστή τους.
Altarage – The Approaching Roar (Spain) – 29,01
Επικρατεί ένα μεγάλο μπέρδεμα και χάος με την παραγωγή αυτού του δίσκου. Death drums, σχεδόν sludge κιθάρες, death φωνητικά και αναζητούνται τα black στοιχεία που μου είχαν πει ότι θα έβρισκα. Σε κάποια φωνητικά. Επίσης, και με τη μίξη δεν έχει γίνει καλή δουλειά. Αλλού χάνονται οι κιθάρες, αλλού χάνονται τα πιατίνια. Ένα χάος. Οπότε, πως ακριβώς να καταλάβω τις συνθέσεις;
Backstabber – Conspiracy Theorist (Canada) – 70,80
Δέκα τραγούδια σε μισή ώρα. Βέβαια, το τελευταίο ορχηστρικό που κλείνει το δίσκο, είναι σαν να «μη μετράει». Αλλά δεν έχει και τόσο σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι το death/thrash των Backstabber. Επειδή είναι από τον Καναδά έκανα το λάθος να το περιμένω πιο progressive και ψαρωτικό. Γρήγορα κατάλαβα ότι δεν είναι αυτό το είδος τους. No harm no foul όμως γιατί ο ήχος τους είναι πλούσιος, με αρκετά φορτωμένα riffs και solos. Τα φωνητικά είναι όσο «βοθρέ» πρέπει να είναι. Εν ολίγοις, ένας τίμιος δίσκος. Και είναι μόνο το ντεμπούτο.
Tedeschi Trucks Band – Signs (USA) – 83,65
Ένας καταπληκτικός δίσκος, εκεί που δεν τον περίμενα. Blues και soul σε ίσες δόσεις. Πολύ καλές κιθάρες, αν και minimal. Καταπληκτικά πνευστά, επίσης minimal. Αυτό που λέμε «λίγα και καλά». Και φυσικά, η καταπληκτική φωνή της Susan Tedeschi. Μοιάζει λίγο σε αρκετά σημεία με τη Beth Hart, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι ερμηνείες της είναι πιο «κατεβασμένες». Πιο «ώριμες» και κατασταλαγμένες θα τις έλεγα.
Rotting Christ – The Heretics (Greece) – 66,26
Δεν θα το πει κανένας προφανώς, έτσι; Ούτε ένας; Δηλαδή, θέλετε να μου πείτε ότι οι Rotting Christ τυγχάνουν κάποια ειδικής μεταχείρισης; Πρέπει να αποθεώνουμε στα καλά και στα κάπως μέτρια, να γράφουμε ΞΑΝΑ διθυράμβους επειδή «δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν»; Ούτε ένας λοιπόν, ε (έχω κάνει σχετική έρευνα πριν το γράψω αυτό προφανώς); Τότε, θα το πω εγώ.
Οι Rotting Christ επαναλαμβάνονται εδώ και χρόνια. Και συνεχίζουν, ειδικά σε συνθετικό επίπεδο, να το κάνουν και σε αυτό το δίσκο. Και το κάνουν «άσχημα». Γιατί επαναλαμβάνουν τα εύκολα στοιχεία του παρελθόντος τους, όχι τα δύσκολα. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Αν παρατηρήσετε την πορεία τους, υπάρχει η περίοδος που διαμόρφωσε τον τωρινό τους ήχο, και ακούσαμε για πρώτη φορά πλήρη και τελικό στο Sanctus Diavolos (2004). Για παράδειγμα, στο Athanati Este. Που το ξανασυναντάμε διασκευασμένο και με άλλο τίτλο στο Aealo (2010). Εκεί το λένε Δαίμονων Βρώσης. Και εδώ στο Heaven and Hell and Fire (που μοιάζει με το Ελθέ Κύριε στην αρχή), το συναντάμε στο solo.
Μην παρεξηγηθώ, δεν είναι κακός δίσκος. Αλλά άμα έχει όνομα Rotting Christ δεν περιμένεις μία αντιγραφή των καλύτερων μανιέρων που χρησιμοποιούν στους τελευταίους δίσκους. Και ειδικά σε στιχουργικό επίπεδο. Fire, Death and Fear στο Aealo, Heaven and Hell and Fire και Fire, God and Fear στον φετινό.
Και, κάτι τελευταίο. Όταν ένα συγκρότημα διασκευάζει Aphrodite’s Child, Νίκο Ξυλούρη, Diamanda Galas και μελοποιεί Καζαντζάκη, θα το κρίνω βάσει των πειραματισμών του και όταν σε σημαντικό ποσοστό καινούριου δίσκου επιλέγει την ασφαλή οδό, θα το διακρίνω, θα το αναφέρω και θα κρίνω και βάσει αυτού.
Hexvessel – All Tree (Finland) – 42,40
Αν ήταν απλά ακουστικός δίσκος, δεν θα είχα τόσα προβλήματα. Συγγνώμη όμως, με το folk δεν τα πάω καλά. Και τόσα φλάουτα και βιολιά, δεν μου κάνουν απολύτως καμία αίσθηση. Ας περάσουμε παρακάτω.
Pounder – Unicivilized (USA) – 71,97
Θα του δώσω το ότι είναι «ανεβαστικό». Σε σπρώχνει σε headbanging, air-guitaring και άλλα τέτοια. Σε «κουνάει» στο ρυθμό των τραγουδιών. Δεν κάνει τίποτα το καινοτόμο. Είναι σφιχτό, δεμένο και τίμιο. Και, το πιο σημαντικό, δεν πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Τίμιο heavy metal με ανεβασμένες ταχύτητες. Το ότι ακούγεται σαν χαμένο διαμάντι της δεκαετίας του ’80 δεν νομίζω ότι χρειάζεται να το αναλύσω. Δείτε όνομα συγκροτήματος και θα καταλάβετε.
Last In Line – II (USA) – 71,14
Μπορεί να δημιουργήθηκε ως tribute band στον Dio, αλλά σε αυτόν τον δίσκο δεν πέφτουν στην παγίδα της αντιγραφής. Ξεκάθαρο heavy metal, της εποχής Dio σε νοοτροπία αλλά όχι σε ήχο, χωρίς όμως να έχουν προσπαθήσει κάπου να αντιγράψουν κάτι από την πορεία του ειδώλου και πρώην συνεργάτη τους. Καλός ο δίσκος. Με έκανε να ξεχάσω τις προ ετών δηλώσεις του Campbell πως δεν του αρέσει η heavy metal μουσική.
Sanhedrin – The Poisoner (USA) – 63,79
Πραγματικά μία χρυσή μετριότητα. Ο δίσκος κυλάει αβίαστα αν τον βάλεις να τον ακούσεις. Ούτε πήρα χαμπάρι πως πέρασαν τα 42 λεπτά του. Και τις 4 φορές που τον άκουσα. Αυτά.
O.R.k. – Ramagehead (England) – 59,72
Θεωρητικά το «είναι Άγγλοι και παίζουν progressive rock» θα έπρεπε να έφτανε. Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν φτάνει. Ούτε ο χαρακτηρισμός supergroup που (μάλλον) τους κόλλησε η εταιρεία τους φτάνει. Ναι, οκ, οι συνθέσεις έχουν progressive χαρακτήρα, αλλά δεν «συναρπάζουν». Ναι, τα φωνητικά είναι καλά, αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Και επίσης, προσωπικά δεν μου φτάνει που σε κάποιες νότες ο Farnasari ακούγεται σαν τον Gildenlow. Επειδή ο Gildenlow είναι ακόμα ενεργός. Οπότε, δεν φτάνει.
Rhapsody Of Fire – The Eighth Mountain (Italy) – 51,45
Κατ’ αρχάς, ποιος τους είπε ότι ο κόσμος χρειάζεται 3 εκδόσεις των Rhapsody; Μεγάλη μου απορία. Αλλά, έχω κι άλλες. Πιστεύει ο Staropoli πραγματικα ότι ο Giacomo Voli είναι ο ιδανικός τραγουδιστής για τις συνθέσεις του; Και συνεχίζω. Πόσες ακόμα μπάντες θα δούμε όπου όταν ένας οργανοπαίχτης/ιδρυτικό μέλος φύγει από την μπάντα, στις επόμενες δουλειές τους το όργανό του (που πλέον το χειρίζεται ΑΛΛΟΣ) θα χάνεται στη μίξη; Πάρτε για παράδειγμα το Seven Heroic Deeds και τα 2 solos που έχει (σε λιγότερο από 5 λεπτά). Ακούστε τη μίξη στο solo της κιθάρας, και τη μίξη στο solo των πλήκτρων. Θαμμένη η κιθάρα, κανονικά όλα στο keys solo. Και φυσικά, όταν οι κιθάρες είναι (γενικά) θαμμένες, δεν έχει όγκο ο ήχος. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά οι The Frozen Tears Of Angels και From Chaos To Eternity μου άρεσαν. Αλλά μετά αποφάσισαν να συμπεριφερθούν σαν μία αμοιβάδα.
Candlemass – The Door To Doom (Sweden) – 91,11
Ο δίσκος της επιστροφής του Johan Längqvist. Και η «επιστροφή» του Edling στις full length κυκλοφορίες, που μας είχαν λείψει. Ο δίσκος είναι γεμάτος από πολύ ωραία riffs, επικούς ρυθμούς σε διάφορες ταχύτητες και πολύ καλές ερμηνείες από τον Längqvist. Η παραγωγή είναι φανταστική και ο όγκος που βγαίνει από τα ηχεία είναι σεμιναριακός. Τίποτα το αρνητικό σε αυτόν τον δίσκο. Μέχρι και guest από Tony Iommi έχει, τι άλλο να είχε δηλαδή;
