Επιτέλους! Τα κατάφερα! Όχι σε ολοκληρωτικό βαθμό (ακόμα έχω εκκρεμότητες), αλλά κατάφερα μέσα στο Μάιο να ακούσω πολλούς από τους δίσκους που είχα σημειώσει και ήθελα να ακούσω. Από κάποιους, δυστυχώς, απογοητεύτηκα οικτρά. Αλλά ευτυχώς, υπήρξαν και κάποιοι που με ενθουσίασαν ιδιαίτερα. Πάντως, ακόμα είναι νωρίς μέσα στη χρονιά για να πω “αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος”. Το αναφέρω αυτό, γιατί δυστυχώς, βλέπω στα social media πολλούς να το κάνουν. Και διαφωνώ κάθετα. Ήδη, μέσα στην πρώτη 5άδα που είχα σχηματίσει από τους προηγούμενους 4 μήνες, μπήκαν 2 δίσκοι από αυτόν τον μήνα.
Παρόλα αυτά, η χρονιά ακόμα κινείται σε μέτρια επίπεδα. Υποκειμενικά πάντα. Αλλά, μέτρια πράγματα. Ειδικά στο θέμα replay value. Πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να γυρίζει σε παλιότερες κυκλοφορίες ξανά και ξανά. Μέχρις στιγμής, με εξαίρεση το καινούριο Harakiri For The Sky, δεν έχω βρει δίσκο που θα με κάνει να γυρίζω ξανά και ξανά σε αυτόν. Ελπίζω πιο κάτω μέσα στη χρονιά να βρω κι άλλους.
A Perfect Circle – Eat The Elephant (USA) – 88,49
Ο δίσκος έχει μερικούς απίστευτους στίχους, με κορυφαίους τους στίχους του The Doomed, του So Long, And Thanks For All The Fish, του DLB και του Hourglass. Μουσικά, είναι αυτό που περίμενα από τους A Perfect Circle, and then some. Τα διάφορα έγχορδα που έχουν προστεθεί σε κάποια τραγούδια δίνουν έναν πολύ ιδιαίτερο τόνο στα τραγούδια. Και, κρατήθηκα και δεν περίμενα (ούτε αυτή τη φορά) να ακούσω κάτι σαν Tool, λόγω του δίσκου τους που περιμένουμε τόσα χρόνια. Οπότε…όλα καλά!
Judas Priest – Firepower (England) – 70,10
Οι Judas Priest καταφέρνουν πάντοτε να βγάλουν αξιοπρεπείς δίσκους. Ακόμα και όταν όλα δείχνουν ότι δεν θα τα καταφέρουν. Μπορεί στον συγκεκριμένο τα περισσότερα τραγούδια να είναι φωτοτυπίες του Nightcrawler, αλλά στο δεύτερο μισό του δίσκου η ποιότητα ανεβαίνει. Στα συν, το Sea Of Red που κλείνει τον δίσκο. Πλέον, η φωνή του Halford (δηλαδή, οι αντοχές και η έκτασή του στο σήμερα) είναι ταμάμ για τέτοια τραγούδια.
Kamelot – The Shadow Theory (USA) – 39,01
Θα ξανασχοληθώ σοβαρά μαζί τους, όταν ο Youngblood θα αποφασίσει ότι ο Khan έφυγε από την μπάντα, και ότι πρέπει να αρχίσει να γράφει μουσική για ΑΛΛΟΝ τραγουδιστή. Αισίως φτάσαμε στον 3ο δίσκο που ο Karevik μιμείται τον Khan. Και μάλιστα, αυτή τη φορά το κάνει χειρότερα από κάθε άλλη φορά. Και σε μερικούς μήνες οι Conception βγάζουν καινούριο ΕΡ με τον Khan του σήμερα. Κάποια στιγμή πρέπει κάποια πράγματα να μπουν στη θέση τους.
Monster Magnet – Mindfucker (USA) – 66,03
Ένας καλός, rock-n-roll-άδικος, hard-rock-άδικος και ελαφρώς garage δίσκος. Τώρα, γιατί λέγεται Monster Magnet, δε μπορώ να καταλάβω. Αλλά, μέχρι εκεί. Όχι κάτι παραπάνω ή παρακάτω.
On Thorns I Lay – Aegean Sorrow (Greece) – 77,82
Ο δίσκος είναι καλός, αυτό δεν αμφισβητείται. Αλλά, βαριές λέξεις στους τίτλους, βαριά φωνητικά που ακούγονται στο εκπαιδευμένο αυτί πως βγάζουν με σχετική δυσκολία τόσο χαμηλές νότες χωρίς brutal, και διάφορες τέτοιες λεπτομέρειες με αποτρέπουν από το να πω «δισκάρα!!!». Πάρτε για παράδειγμα το Skotos που κλείνει τον δίσκο. Φανταστική μελωδία. Είναι απλή και ταυτόχρονα εύστοχη. Αλλά, σε σύγκριση με τον τίτλο της (Skotos, υπενθυμίζω) είναι απλά μελαγχολική. Όταν «βαφτίζεις» ένα τραγούδι “Skotos”, δεν γίνεται να παίζεις απλά κάτι πιο βαρύ από το The Pierced Spirit των Iced Earth. Θέλει κάτι ακόμα πιο πένθιμο. Και κάτι τελευταίο: θέλω να ακούσω τους On Thorns I Lay να βουτάνε περισσότερο προς το funeral doom, που δείχνουν να το «έχουν».
Poem – Unique (Greece) – 82,67
Ένας γεμάτος δίσκος. Ενώ στα πρώτα 2 τραγούδια δείχνουν ότι μπορεί και να «αναλωθούν» σε djent περάσματα και riffs, η συνέχεια του δίσκου δείχνει ότι η πρώτη μου εντύπωση ήταν σφαλμένη και βιαστική. Και αυτό το Brightness Of Loss. Μεγάλη σύνθεση. Τι λείπει όμως από τον δίσκο; Λίγος παραπάνω όγκος στην παραγωγή.
Royal Hunt – Cast In Stone (Denmark) – 30,48
Το πρόβλημα με το «μελωδικό progressive» (ποιος σκέφτηκε αυτή τη μαλακία ήθελα να ήξερα…) είναι ότι αν βασιστείς λίγο παραπάνω στα πλήκτρα, ακούγεται σαν μία εκλεπτυσμένη τσιχλόφουσκα. Και στα όρια της pop νοοτροπίας. Αν ήταν έτσι, και οι 30 Seconds To Mars θα έλεγαν ότι παίζουν «μελωδικό progressive».
Secret Illusion – Awake Before The Dawn (Greece) – 37,71
Ένας δίσκος case in point για τα προβλήματα που ταλαιπωρούν το ευρωπαϊκό power metal τα τελευταία 20 χρόνια (αισίως). Ταχύτητες, στους Helloween. Φωνητικά, στους Helloween. Μελωδίες-δισολίες-intros-διάφορα σκόρπια leads, στους Helloween. Οι ίδιοι οι Helloween έχουν ξεπεράσει τους εαυτούς τους όλα αυτά τα χρόνια (άσχετα της μη επιτυχίας), και παρόλα αυτά, εν έτη 2018 εξακολουθούν να εμφανίζονται τέτοιοι κλώνοι. Η διαφορά τους; Μπόμπα παραγωγή. Και ο καημένος ο Αξιώτης, να γονατίζει σε κάθε ερμηνεία, σε κάθε νότα «στο Θεό», σε κάθε αναγκαίο ανέβασμα ακόμα-πιο-ψηλά, σε κάθε ο-Kiske-θα-το-έλεγε-εκεί-πάνω ρεφραίν. Και ακόμα να πάρουν χαμπάρι τι ακριβώς έκανε ο Kiske τότε. Και συγκεκριμένα, τι δεν έκανε.
TesseracT – Sonder (England) – 66,29
Κάτι δεν πήγε καλά αυτή τη φορά. Κάτι δεν πέτυχε. Πολύ λιγότερα «τεχνικά» σημεία, και ένας πολύ πιο έντονος pop αέρας. Κάτι άλλαξε νομίζω, και δεν ξέρω αν είναι για έναν δίσκο, ή παραπάνω. Ελπίζω πως όχι.
Therion – Beloved Antichrist (Sweden) – 64,26
Άλλος ένας δίσκος που θα με διχάσει. Κατ’ αρχάς, είναι σίγουρα ένας ποιοτικός δίσκος. Ειδικά σε σύγκριση με τις τελευταίες 2-3 κυκλοφορίες των Therion. Όμως, ένας δίσκος 46 τραγουδιών και συνολικής διάρκειας πάνω από 3 ώρες, είναι υπερβολικός για εμένα. Προσωπικά, μου αρέσουν τα μεγάλης διάρκειας τραγούδια. Αλλά όχι και ένας δίσκος με διάρκεια 3 ώρες. Πως θα τον παρακολουθήσεις; Ένα μουσικό έργο πρέπει να έχει μία συγκεκριμένη maximum διάρκεια. Και, όχι, δεν πάω με τα «standards της αγοράς», αλλά με το τι μπορεί να κατανοήσει/συγκρατήσει/παρακολουθήσει ο ανθρώπινος εγκέφαλος. 3 ώρες διάρκεια, 46 τραγούδια, 15 διαφορετικοί ρόλοι. Και όλα αυτά, χωρίς εικόνα! Όχι. Υπερφιλόδοξη προσπάθεια.
Art Of Illusion – Cold War Of Solipsism (Poland) – 90,26
Είναι Πολωνοί και παίζουν progressive. Μπορώ να σταματήσω εδώ. Αλλά, να προσθέσω ότι έχουν βρει την (δύσκολη) χρυσή τομή μεταξύ Ευρωπαϊκού και Αμερικάνικου progressive metal. Αυτοί, και οι Pain Of Salvation την έχουν βρει με τόσο όμορφο αποτέλεσμα.
Aura Noir – Aura Noire (Norway) – 67,94
Ιστορική μπάντα, ιστορικά μπλουζάκια μεταξύ των Ελλήνων, αξιοπρεπής δίσκος. Πιστοί και τίμιοι σε ότι κάνουν (σταθερά) εδώ και 25 χρόνια.
Bong – Thought And Existence (England) – 72,00
Τους ξέρετε; Αν ναι, ξέρετε και τι να περιμένετε. Αν όχι, να σας πω ότι το όνομα της μπάντας έχει κυριολεκτική μετάφραση «ναργιλές». Δύο τραγούδια είναι όλος ο δίσκος. Ένα για κάθε πλευρά του βινυλίου. 17.5 το ένα και 19 λεπτά το άλλο. Drone φάση με πολύ ισχυρές δόσεις ψυχεδέλειας και space ατμόσφαιρας, χωρίς ιδιαίτερους αυτοσχεδιασμούς. Κοινώς, αν ακούσει κάποιος το δίσκο αυτό νηφάλιος, δεν θα καταλάβει τίποτα.
Candle – The Keeper’s Curse (Sweden) – 64,73
Οι συνθέσεις είναι πολύ καλές. Πατάνε κάπου ανάμεσα σε King Diamond/Mercyful Fate και σε κλασικό αμερικάνικο epic. Αλλά η φωνή έχει σοβαρά θέματα. Και όχι μόνο σε θέματα ερμηνείας και απόδοσης/ικανοτήτων, αλλά και σε θέματα φωνητικών γραμμών. Το πώς έχουν γραφτεί και τι νότες πρέπει να πιάσει ο Nordkvist. Σοβαρό πρόβλημα.
Dimmu Borgir – Eonian (Norway) – 41,27
Το τελευταίο τραγούδι του δίσκου (το παραδοσιακό ορχηστρικό) είναι φανταστικό. Όλο το υπόλοιπο, είναι μία μετριότητα. Και οι χορωδίες καλύπτουν τις συνθέσεις. Οι οποίες είναι από τις πιο αδιάφορες που έχουν παρουσιάσει ποτέ οι Dimmu Borgir. Σε συνέχεια του τελευταίου τους ΕΡ.
God Is An Astronaut – Epitaph (Ireland) – 77,88
Το καλό με τα «καινούρια» post συγκροτήματα είναι ότι έχουν ξεφύγει από τους ατέλειωτους κύκλους echo, delay, reverb και βάθους του πρόσφατου παρελθόντος. Αυτό έχει αφήσει χώρο στα συγκροτήματα που πραγματικά αξίζουν, να απλώσουν τις συνθέσεις τους. Ναι, οι περισσότερες είναι μελαγχολικές και «φθινοπωρινές». Αλλά δεν έχει να κάνει. Είναι ένας πολύ καλός και ολοκληρωμένος δίσκος.
Godsmack – When Legends Rise (USA) – 56,53
Για πότε άρχισε, για πότε έφτασε στην μπαλάντα, για πότε τελείωσε, ούτε που κατάλαβα. Είναι μικρός σε διάρκεια (38 λεπτά), και αυτό γιατί οι συνθέσεις είναι τελείως προβλεπόμενες. ΟΚ, δεν περίμενα από τον Erna να αρχίσει να γράφει τώρα τα ατελείωτα έπη, αλλά δείχνει να μην κάνει καν προσπάθεια να αναπτύξει λίγο την σύνθεση. Και μέχρι πρόσφατα, κάτι έκανε. Υποχρέωση από συμβόλαιο ήταν αυτός ο δίσκος;
Ihsahn – Amr (Norway) – 92,00
Ο Ihsahn είναι ο πιο εγκεφαλικός συνθέτης σε όλο τον (πολύ ευρύ) χώρο του Σκανδιναβικού blackmetal. Όπως ήταν και οι Emperor το πιο εγκεφαλικό συγκρότημα. Σε αυτόν τον δίσκο ο Ihsahn τα βάζει όλα μέσα. Τις ατμόσφαιρες παραδοσιακών progressive metal συγκροτημάτων (τύπου Dream Theater, χωρίς τις ακροβασίες), το σύνδρομο “strange things” που «ταλαιπώρησε» και τον Ulver στον τελευταίο του δίσκο, τα blastbeats του παρελθόντος, και τον ίδιο του τον εαυτό να τραγουδάει με 4-5 διαφορετικούς τρόπους. Κοινώς, ο ορισμός του progressive metal.
Kalte Sonne – Ekumen (Spain) – 75,83
Το post-rock είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό. Βέβαια, το συγκεκριμένο είναι λίγο παραπάνω δυνατό, αλλά δεν με χαλάει καθόλου. Το αντίθετο μάλιστα. Οι τάσεις τους προς metal φόρμες μου αρέσουν. Αλλά, από την άλλη, κάποια space στοιχεία μου μοιάζουν αταίριαστα με το υπόλοιπο σύνολο. Θα δούμε την εξέλιξή τους.
Summoning – With Doom We Come (Austria) – 18,18
Δεν γίνεται στο έτος 2018 να βγαίνουν black metal δίσκοι με τέτοιο χάλια ήχο σε drums (ακόμα και αν είναι drum machine) και κιθάρα. Άσε που αυτά τα φωνητικά δεν ψαρώνουν ούτε 12χρονο.
Long Distance Calling – Boundless (Germany) – 74,02
Υπάρχει ένα μικρό θέμα με αυτόν τον δίσκο. Ενώ συνεχίζουν να στήνουν τις συνθέσεις τους όπως πάντα (σε σημείο που μερικά «θέματά» τους νομίζω ότι τα αναγνωρίζω από προηγούμενους δίσκους), έτσι όπως έχουν στηθεί οι συγκεκριμένες συνθέσεις και αναπτύσσονται, μου λείπουν solos.
Umphrey’s McGee – It’s Not Us (USA) – 83,60
Συνολικά είναι ένας καλός δίσκος. Αλλά, τα πρώτα 2-3 τραγούδια είναι πολύ ελαφριά σε σχέση με τα υπόλοιπα. Ειδικά το εναρκτήριο The Silent Type, είναι ένα σχεδόν pop rock τραγούδι. Ιδανικό για ραδιόφωνο. Ειδικά ελληνικό ραδιόφωνο με “rock” χαρακτήρα, που παίζει τα ίδια 50 τραγούδια ξανά και ξανά.
Tribulation – Down Below (Sweden) – 78,41
Συμπαθητικός δίσκος. Οι συνθέσεις είναι ισορροπημένες μεταξύ του black και του ατμοσφαιρικού στοιχείου. Και τα φωνητικά του Andersson είναι στο σωστό τόνο και χροιά για να ανεβάσουν τα δύο αυτά στοιχεία.
The Atlas Moth – Coma Noir (USA) – 66,52
Άλλως ένας δύσκολος δίσκος. Οι συνθέσεις είναι ωραίες. Προσωπικά, μου αρέσει ιδιαίτερα που υπάρχουν στοιχεία από διάφορες σκηνές μέσα, μιας και δεν λείπουν τα heavy μέρη. Τα φωνητικά είναι διπλά. Τα harsh είναι λίγο κουραστικά μιας και μένουν στάσιμα σε όλο τον δίσκο. Τα καθαρά (περίπου) είναι και αυτά σταθερά σε όλο τον δίσκο, αλλά λόγω μικρότερης συνολικής συνεισφοράς, δεν κουράζουν τόσο πολύ. Η παραγωγή δεν μου αρέσει απόλυτα, αλλά σε γενικές γραμμές υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι έχει δουλευτεί αρκετά ο ήχος της μπάντας.
VOJD – The Outer Ocean (Sweden) – 64,16
Τυπικό heavy metal της «αναβίωσης» από τη Σουηδική σκηνή. Το πρόβλημα είναι ότι πρόκειται για ΑΛΛΟΝ έναν τέτοιο δίσκο. Οπότε, οι ιδέες είναι σχετικά περιορισμένες. Δεν μπορεί να συγκλονίσει ή, έστω, να πορώσει. Αξιοπρέπεια έχει όμως.
Visigoth – Conqueror’s Oath (USA) – 80,98
Συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησε το ντεμπούτο τους. Πολύ καλός δίσκος. Πορωτικός και ξεσηκωτικός. Μπορεί να φαίνονται κάπως απλοϊκές οι συνθέσεις τους, αλλά δεν στερούνται «κεφιού». Το γράφω σε εισαγωγικά γιατί δεν είναι χαζοχαρούμενοι. Απλώς, αν έλειπε αυτή η μαλακία-για-τραγούδι Salt City, θα ήταν ένας τέλειος δίσκος.
Mile Marker Zero – The Fifth Row (USA) – 93,65
Ένας progressive οργασμός. Στα 67 λεπτά που διαρκεί βρίσκονται στοιχεία σχεδόν από όλες τις σχολές του progressive metal, και από αρκετές του progressive rock. Dream Theater, Rush και Yes έχουν τις τιμητικές τους. Και ειδικά η παραγωγή στα drums θα έκανε περήφανο τον Portnoy (και όχι τους τωρινούς Dream Theater). Αξίζει κάθε ακρόαση ο δίσκος, και ίσως και η υπόλοιπη δισκογραφία τους.
Lizzard – Shift (France) – 49,18
Καλή προσπάθεια, δεν μπορώ να μην το πω αυτό. Αλλά μετά από τα πρώτα 2-3 τραγούδια, ξεθυμαίνει. Προφανώς έχει ευθύνη και το tracklisting, αλλά άμα φτάσουμε σε σημείο να αναλύουμε έναν δίσκο σε τέτοιο επίπεδο, χάνεται η μπάλα. Το θέμα είναι ότι οι Γάλλοι δίνουν εντυπώσεις συνεχώς κατά τη διάρκεια του δίσκο, που δεν πραγματώνονται. Εκεί που νομίζεις ότι θα «σκάσει» και το breakdown θα σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του, αυτό το breakdown δεν έρχεται σχεδόν ποτέ.
Spectral Lore/Jute Gyte – Helian (split) (Greece/USA) – 24,01
Αυτή τη φορά ο Ayloss δεν τα κατάφερε. Ενώ μέχρι τώρα οι δουλειές του ήταν πάντοτε πολύ καλές (δεν έχω ακούσει το split με Underjordiska), αυτή τη φορά το αποτέλεσμα δεν τον τιμάει. Το μεν Helian του Gyte είναι ένα «πράγμα» χωρίς νόημα, το δε δικό του Helian είναι πραγματικά βαρετό. Κρίμα. Next time.
Michael Schenker Fest – Resurrection (International) – 62,40
Το Time Knows When It’s Time είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του δίσκου. Το riff μοιάζει πολύ (μα πάρα πολύ) με το Cowboys From Hell (!). Ο ρυθμός φέρνει στο μυαλό Sonata Arctica και τα φωνητικά στο ρεφρέν μου θυμίζουν Helloween εποχής Deris. Και όλα αυτά, σε μία σύνθεση και έναν δίσκο με το όνομα Michael Schenker στην μαρκίζα. ΟΚ, συμπαθητικά τραγούδια. Αλλά, μπερδεμένα πολύ μπερδεμένα. Και, με αυτά τα ονόματα τραγουδιστών (McAuley, Barden, White, Bonnet) είχα προκαταληφθεί για έναν δίσκο ανάλογα του παλιού Malmsteen. Ταχύτητες, σολίδια και χαμός. Αλλά…όχι.
The Sword – Used Future (USA) – 44,98
Στους τελευταίους δύο δίσκους τους έχουν αρχίσει να προσεγγίζουν το jam feeling του space rock πολύ. Όταν θα αποφασίσουν να ενδώσουν σε αυτό και θα αρχίσουν να jam-άρουν πραγματικά, θα ξανασυζητήσουμε. Μέχρι τότε, όσο συνεχίζουν σε αυτή την τακτική, θα βγάζουν ημι-αδιάφορους δίσκους για μουσικό υπόβαθρο ενώ κάνεις άλλες δουλειές. Για παράδειγμα, σκούπισμα και σφουγγάρισμα.
Phantom Winter – Into Dark Science (Germany) – 55,18
Τα ήρεμα σημεία του παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Αλλά, το πρόβλημα είναι με τα «σκληρά» σημεία, και ειδικότερα με τα μισά φωνητικά. Ένας εκ των Shmittfull και Krank (δεν ξέρω ποιος από τους δύο έχει αναλάβει τα shrieking vocals) είναι βαρετός, μονότονος και ελεεινά μονοδιάστατος. Και, όλο το αποτέλεσμα στραβώνει πολύ εξαιτίας του.
Myles Kennedy – Year Of The Tiger (USA) – 51,14
Σε απλά ελληνικά, και μιας και το γενικότερο country κλίμα του δίσκου δεν μου λέει κάτι, ο Myles Kennedy έπαθε «καλλιτέχνης».
Revertigo – Revertigo (Sweden) – 70,78
Πέραν από κάποια ωραία riffs που υπάρχουν σε κάποια από τα τραγούδια, η ερμηνεία του Mats Leven σε όλον τον δίσκο κάνει τη διαφορά. Αλλά, μέχρι εκεί. Μην αναζητήσετε τίποτα παραπάνω εδώ.
Sleep – The Sciences (USA) – 79,61
Έχει περάσει «στα ψιλά» αλλά είναι το album επιστροφής των Sleep, σχεδόν 20 χρόνια μετά το (ΕΠΙΚΟ) Dopesmoker. Προσπάθησα και δεν έκανα στο μυαλό μου σύγκριση με το προηγούμενο album. Αυτό μου φαίνεται λίγο πιο groove-άτο από ότι περίμενα. Όπως και να ‘χει, είναι η επιστροφή των Sleep. Ακούς τον δίσκο, και καπνός βγαίνει από τα ηχεία σου. Απλά πράγματα.
Yossi Sassi & The Oriental Rock Orchestra (Israel) – 55,91
Οι πιο folk στιγμές του, μου φέρνουν (δυστυχώς) στο μυαλό ελληνικό σκυλάδικο. Και δεν θέλω κάτι τέτοιο όταν ακούω άλλα πράγματα. Άσε που, έχει πολύ πιο έντονο το folk στοιχείο (middle-eastern στην προκείμενη περίπτωση) από ότι οι Orphaned Land.
Varathron – Patriarchs Of Evil (Greece) – 85,45
Οι Varathron έχουν μία μεγάλη ιστορία στο ελληνικό blackmetal. Έκαναν το αναγκαστικό κενό στη δισκογραφία τους (1995-2004), και με το μεγάλο άνοιγμα των Rotting Christ, επωφελήθηκαν και αυτοί (όπως και πολλά άλλα συγκροτήματα). Έχουν ενσωματώσει (πλέον) κάποια στοιχεία των Rotting Christ στον ήχο τους και τις συνθέσεις τους (αναπόφευκτο), αλλά δεν αντιγράφουν. Αντιθέτως, προσθέτουν ακόμα περισσότερα πράγματα, όπως συνθέσεις που βασίζονται στο heavy ή και στο απλό thrash. Το αποτέλεσμα είναι ένας γεμάτος δίσκος που στην νοοτροπία του προσεγγίζει μέχρι και το progressive, από τη στιγμή που εμπλέκονται τόσα διαφορετική είδη μεταξύ τους.
Thou – The House Primordial EP (USA) – 91,21
Απίστευτα «σάπιο»! Και κλειστοφοβικό, και «απόκοσμο», και τέλος πάντων, όλα αυτά τα κλισέ που έχουν γραφτεί πάρα πολλές φορές για τέτοιες κυκλοφορίες. Όλα αυτά.
