Σαν άνθρωπος, είμαι λίγο ψυχαναγκαστικός. Ψέματα. Είμαι αρκετά, και υπό περιπτώσεις πολύ, ψυχαναγκαστικός. Παρόλα αυτά, μέσα στο μήνα που πέρασε, αθέτησα πολλές φορές το καθημερινό μου πρόγραμμα. Κάτι η άδεια του φαντάρου αδερφού, που είχε ως αποτέλεσμα πολλούς καφέδες, πολλές συζητήσεις και διάφορα παρελκόμενα (μπάλα, συζήτηση για τον ΟΣΦΠ, συζήτηση για μελλοντικά σχέδια, NBA2K), κάτι κάποιες συνεντεύξεις για εργασία, δυσκολεύτηκα να τηρήσω το καθημερινό μου πρόγραμμα. Που είχε ως αποτέλεσμα να μην ακούσω όλους τους δίσκους που ήθελα. Βέβαια, υπάρχουν ακόμα μήνες μέχρι το τέλος του χρόνου. Όπως και να ‘χει, άκουσα τους παρακάτω.
Ex Eye – Ex Eye (USA)
Η περιγραφή που κυκλοφορεί παντού, είναι σαφέστατη: jazz fusion metal. Με στοιχεία από πολλά είδη metal (από απλό heavy έως και διάφορα blastbeats), με κυρίαρχο σαξόφωνο. Αλλά….Shining δεν είναι…
Alpha Tiger – Alpha Tiger (Germany)
Σε γενικές γραμμές, αξιοπρεπέστατος δίσκος. Βέβαια, το Welcome To Devil’s Town δεν το καταλαβαίνω. Εκεί στη μέση που το γυρίζουν σε mariachi, δεν το καταλαβαίνω. ΟΚ, ταιριάζει λόγω στίχων. Αλλά, είναι τελείως «κουλή» αυτή η στροφή. Όπως και να ‘χει, το The Last Encore είναι κομματάρα!!!
Apolis (Απόλις) – The Sun Has Fallen (Greece)
Όχι για 2 λόγους. Πρώτον, η προφορά της φωνής. Και δεύτερον, η κλινική studio παραγωγή στις κιθάρες, σε συνδυασμό με τη κακή μίξη φωνητικών (ίσα που ακούγονται).
Incura – Incura II (Canada)
Κάτι δεν μου στρώνει με τα φωνητικά. Σε κάποια σημεία διακρίνω προσπάθειες θεατρικότητες, όχι και τόσο πετυχημένες. Σε κάποια σημεία διακρίνω προσπάθειες να ακουστούν πιο μοντέρνα τα τραγούδια, και ίσως να προσεγγίσουν και οπαδούς είτε του metalcore, είτε συγκροτημάτων όπως οι My Chemical Romance. Αλλά, δεν πείθει.
Jaw Bones – Wrongs On A Right Turn (Greece)
Πολύ καλός δίσκος. Με το είδος που έχουν διαλέξει οι Jaw Bones, το σημαντικό είναι να πετύχουν το «ύφος». Και το έχουν καταφέρει απόλυτα. Heavy metal με alternative αέρα, που σε πολλά σημεία φέρνει μέχρι και Danzig στο μυαλό.
Belphegor – Totenritual (Austria)
Σε γενικές γραμμές, καλός δίσκος. Έχει δύναμη, έχει «σκοτάδι», έχει μαυρίλα. Σε κάποια σημεία τα φωνητικά (που μάλλον δεν είναι αληθινά) ακούγονται λίγο «κάπως», αλλά το ξεπερνάς εύκολα.
Rex Brown – Smoke On This (USA)
Ακούγοντας τον δίσκο, εισπράττω και μεταφράζω την εξής αίσθηση: μέσα σε κάποιο studio, ο Brown μαζί με τους υπόλοιπους που συμμετείχαν στον δίσκο, έχει μία ιδέα μικρής έκτασης. Δηλαδή, κάποιο εφέ στη φωνή, κάποιο riff. Και λέει στους άλλους: Wow, shit! Wouldn’t it be cool if we did this? Τυχαία πράγματα δηλαδή. Και κάπως έτσι, 11 τραγούδια. Τώρα, γιατί; Ε, εξαργύρωση του ονόματος που έφτιαξε με Pantera και Down. Ύφος; Πολλά κιλά! Δεν το συζητώ. Ουσία; Καμία.
Queens Of The Stone Age – Villains (USA)
Καλός δίσκος, αλλά δεν με ενθουσιάζει. Λίγο μόνο το πρώτο τραγούδι, επειδή χτίζεται ωραία μέχρι να «μπει» κανονικά. Πέραν αυτού, ουδέν.
Leprous – Malina (Norway)
Ενδιαφέρον δίσκος. Βέβαια, έχει λίγο περισσότερα «ηλεκτρονικά» στοιχεία. Μη φανταστείτε όμως «μπλιμπλίκια». Απλά, σε πολλές σημεία οι κιθάρες ακούγονται σαν πλήκτρα. Βασικά, σαν ψηφιακά εφέ. Γενικά, είναι λίγο δύσκολο να τις περιγράψεις. Πάντως, ενδιαφέρον δίσκος.
Black Country Communion – BCCIV (England)
Είχα έναν συγκεκριμένο φόβο για αυτόν τον δίσκο. Ο «φόβος» αυτός έλεγε πως εξαιτίας κάποιων διαμαχών και διαφωνιών μεταξύ Hughes και Bonamassa (που είχαν διαλύσει προσωρινά το συγκρότημα), οι δυο τους θα επιδίδονταν σε μία συνεχή «κόντρα» στα τραγούδια. Υπερβολικά φωνητικά από πλευράς Hughes, υπερβολικά solos από πλευράς Bonamassa και πάει λέγοντας. Ευτυχώς, δεν επιβεβαιώθηκα.
Foo Fighters – Concrete And Gold (USA)
Άσχετα αν συμπαθείς ή αντιπαθείς τους Foo Fighters, ο συγκεκριμένος έχει ένα τραγούδι ΚΑΙ για εσένα, που θα το ακούς για 3-4 εβδομάδες και μετά θα το ξεχάσεις. Αλλά, αυτές τις 3-4 εβδομάδες, θα το ακούς 10 φορές την ημέρα. Εύκολα. Το δικό μου είναι η πιο ξεδιάντροπη αντιγραφή αισθητικής Pink Floyd, Beatles και Queen. Το Sunday Rain.
Paradise Lost – Medusa (England)
Οι Paradise Lost δεν έχουν επιστρέψει στο παρελθόν τους. Ή τουλάχιστον, δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Μπορεί να το έκαναν στους προηγούμενους 3 δίσκους, αλλά σε αυτό τον δίσκο δείχνουν τι ακριβώς γίνεται εδώ και μία 8ετία στο συγκρότημα. Από κάθε περίοδο τους, κρατάνε τα καλύτερα στοιχεία τους. Κρατάνε αυτά στα οποία είναι πραγματικά καλοί. Και τα συνδυάζουν.
