Είναι πραγματικό εκπληκτικό και άξιο απορίας και “θαυμασμού” το πως υπάρχουν ακόμα ακροατές “δεινόσαυροι”. Το πως υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται με την μουσική σε καθημερινό επίπεδο, και εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι η εποχή που ΑΥΤΟΙ έζησαν, είναι η καλύτερη/σημαντικότερη/ουσιαστικότερη στην ιστορία της μουσικής. Και αυτό που με κάνει να “βγαίνω από τα ρούχα μου” είναι όταν η εποχή στην οποία αναφέρονται είναι το 80’s. Σαν να μην πήραν χαμπάρι τι άλλο συνέβαινε στην εν λόγω δεκαετία, εκτός της metal μουσικής. Ποιος ξέρει, ίσως να μην έχουν πάρει χαμπάρι.
Αφορμή για το παρόν στάθηκε ένα άρθρο του Κώστα Πολύζου στο Rocking με τίτλο “Last Of A Dying Breed”. Δεν έχω σκοπό να τα βάλω προσωπικά με τον αρθρογράφο, όσο με αυτά που γράφει σε αυτό το κείμενο. Αλλά, ακόμα δεν μπορώ να “χωνέψω” αυτά που γράφονται μέσα σε αυτό το κείμενο.
Σε τελείως υποκειμενικό επίπεδο (ολοκληρωτική έκφραση προσωπικού γούστου), στα “παλιά μου τα παπούτσια” που ο Dee Snider καθήλωσε χιλιάδες κόσμου στο Hellfest, ενώ η πλειοψηφία του κόσμου δεν ήταν οπαδοί των Twisted Sister. Δεν είναι “μέτρο σύγκρισης” ο Dee Snider και οι Twisted Sister. Ως πότε θα εξακολουθούμε να θεωρούμε τους Twisted Sister κάτι το “μεγάλο” και “σοβαρό”; Ένα set 13 τραγουδιών (με μία διασκευή), που περιορίστηκε σε 4 δίσκους, ΟΛΟΥΣ από τα 80’s. Εξακολουθούμε να θεωρούμε “μεγάλα τραγούδια” τα You Can’t Sop Rock ‘n Roll, We’re Not Gonna Take It, I Wanna Rock και το S.M.F. Το ημερολόγιο έχει φτάσει στο 2016 και ακροατές της rock και metal μουσικής δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την διαφορά μεταξύ διασκεδαστικών και ψυχαγωγικών τραγουδιών.
Στην συνέχεια ο Πολύζος αναφέρεται στον “θάνατο του stadium rock”. Δύο μόνο στοιχεία για να επιχειρηματολογήσω πάνω στο γεγονός ότι αυτό δεν είναι κακό. Το 2009 οι AC/DC έπαιξαν στο ΟΑΚΑ (μαζί με τους The Answer και το εισιτήριο κόστιζε 80€. Το 2010 οι Metallica έπαιξαν στο Terra Vibe (μαζί με Megadeth, Stone Sour, Slayer, Bullet For My Valentine και Suicidal Angels) και το εισιτήριο κόστιζε 85€. Ναι, το stadium rock πέθανε. Για την ακρίβεια, αυτοκτόνησε και κανένας λογικός άνθρωπος δεν λυπάται. Άλλωστε, υπάρχει πάντα η μέση λύση (Iced Earth στην περιοδεία του Horror Show – Γήπεδο Μπάσκετ Σπορτιγκ – 25€). Σίγουρα εδώ το αντεπιχείρημα είναι “το light show”, το “stage show”, τα πυροτεχνήματα κι όλα αυτά, αλλά δεν νομίζω ότι σε όλες τις περιπτώσεις τα προαναφερθέντα στοιχεία που ανεβάζουν την τιμή ενός εισιτηρίου, αξίζουν τα λεφτά τους. Και να παραθέσω και ένα παράδειγμα. Αν και λόγω ηλικίας δεν έζησα ενεργούς τους Queen, όσες συναυλίες τους έχω δει σε YouTube, DVD ή και βιντεοκασέτα που λέει ο λόγος, δεν είδα κανένα “φοβερό και τρομερό” light show. Γιατί, προφανώς δεν το χρειάζονταν. Ξέρω, ξέρω. Δεν ήταν τα 80’s τότε. Βέβαια, με αυτό έρχεστε στα λόγια μου, αλλά ας μείνουμε εδώ.
Το κείμενο συνεχίζει και διαβάζουμε την μεγάλη άποψη ότι πλέον, δεν δημιουργούνται μεγάλες μπάντες. Ζητώ ταπεινή συγγνώμη από τον άνθρωπο Κώστα Πολύζο, και γελάω υστερικά με τον αρθρογράφο Κώστα Πολύζο. Πότε δημιουργήθηκαν μεγάλες μπάντες; Προσοχή: πότε ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ; Ναι, έγιναν στη συνέχεια, αλλά πότε ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ; Ήξερε ο Harris ή ο Young ή ο Ulrich στα σίγουρα ότι θα γίνουν μεγάλη μπάντα; Όχι. Το κατάλαβαν από την αρχή; Όχι. Το ανακάλυψαν στην πορεία. Και γιατί δεν υπάρχουν μεγάλες μπάντες σήμερα; Και από πότε λογίζεται το σήμερα; Δηλαδή, να παρουσιάσω τα ονόματα των Slipknot και Mastodon ως σημερινά παραδείγματα, ή να έρθω ακόμα πιο πρόσφατα σε ονόματα; Γιατί προκαθορίζουμε ότι δεν είναι ή δεν θα γίνουν μεγάλα ονόματα; Και βάσει ποιων κριτηρίων;
Ή μήπως η παρελθοντολαγνεία έχει φτάσει στο επίπεδο του Κύριου Πετρίδη που έχει γράψει ότι “δεν έχει πέραση πλέον το βινύλιο, γιατί δεν πρόκειται να ξαναβγεί Dark Side Of The Moon”. Τι σόι κριτήριο είναι αυτό; Δηλαδή, αυτός είναι ο τρόπος να κρίνουμε έναν καινούριο δίσκο; Προσπαθώντας να αντιληφθούμε αν θα φτάσει στο μέγεθος ενός “Dark Side Of The Moon”;
Κακά τα ψέμματα, δεν θα ξαναυπάρξει ούτε Lemmy, ούτε Ozzy, ούτε Mercury. Βέβαια, αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Γιατί, άλλος Mercury δεν θα υπάρξει γιατί το ταλέντο του είναι ανεπανάληπτο, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Δεύτερον, ο Lemmy έγινε αυτός που έγινε, ΚΑΙ γιατί δεν υπήρχε ανταγωνισμός. Το ίδιο (και πιο έντονο μάλιστα) ισχύει για τον Ozzy. Αυτό που μόλις έγραψα είναι η άλλη οπτική γωνία του “είναι μοναδικοί”. Ναι, είναι. Αλλά γιατί; Γιατί δεν υπήρχαν άλλοι. Ενώ Halford, που κι αυτός είναι “μοναδικός” βρέθηκαν στην πορεία κι άλλοι που, για παράδειγμα, τραγουδούσαν σε πιο ψηλές/ψιλές νότες από τον Halford. Που λάνσαραν και χρησιμοποιούσαν καλύτερα τα δερμάτινα. Που ήταν καλύτεροι ερμηνευτές από τον Halford.
Προχωρώντας παρακάτω, δυσκολεύομαι απίστευτα να καταλάβω έναν αρθρογράφο που χρησιμοποιεί το internet για να πει ότι το internet έχει κάνει κακό στη μουσική. Η τεχνολογική εξέλιξη φταίει που, για παράδειγμα, οι νέοι ντύνονται όπως ο καλλιτέχνης της προτίμησής τους; Ή μήπως δεν υπήρχε αυτό το φαινόμενο με τους οπαδούς του Elvis, ή του Johnny Cash; Αλλά, προφανώς δεν θα ασχοληθεί κανείς με αυτό το επιχείρημα γιατί δεν μιλάει για metal. Σωστά;
Αλλά, προφανώς ο Πολύζος αναφέρεται στις διαρροές μέσω internet καινούριων δίσκων και τραγουδιών που έχουν ως αποτέλεσμα να χάνουν λεφτά οι μουσικοί. Βέβαια, χάνουν λεφτά οι μουσικοί που μέχρι πριν 15 χρόνια (πριν την έκρηξη του internet) “έκλαιγαν” ότι τα ποσοστά τους από τις πωλήσεις είναι πενιχρά. Και κυκλοφορούσε πολύ το θέμα συζήτησης ότι “αν ένα cd κάνει 20 ευρώ, ζήτημα να φτάνει το 1 ευρώ στο συγκρότημα”. Άρα, ποιοι “κλαίνε”; Κλαίνει οι εταιρείες. Και κλαίνε τα συγκροτήματα που πλέον έχουν τις δικές τους εταιρείες για την κυκλοφορία και διανομή των δίσκων τους. Αλλιώς, οι υπόλοιποι δεν κλαίνε. Πρόσφατα γνώρισα ένα μέλος ενός ελληνικού metal συγκροτήματος. Δεν έχει σημασία ούτε ποιο είναι το μέλος, ούτε ποιο είναι το συγκρότημα. Την ώρα που τον γνώριζα, ένας άλλος παρευρισκόμενος (επίσης δεν έχει σημασία ποιος είναι) τον ενημέρωσε ότι ο καινούριος δίσκος του συγκροτήματός του είναι στο internet και σε συγκεκριμένο site μάλιστα. Η απάντηση του μουσικού ήταν “το ξέρω, εγώ το ανέβασα”. Και το είπε ο άνθρωπος “στην ψύχρα”, μπροστά σε 20 ανθρώπους. Αλλάς ας επανέλθω στο θέμα μου…
Υπάρχουν μεγάλες μπάντες της γενιάς μας. Υπάρχουν επίσης, μπάντες που γίνονται μεγάλες ενώ μιλάμε. Και θα υπάρξουν μπάντες που θα γίνουν μεγάλες στο μέλλον. Θα το καταφέρουν με μικρότερα νούμερα (όπως πωλήσεις) από τους παλιότερους. Γιατί υπάρχουν πολλές μπάντες. Πολλά συγκροτήματα, που μπορούν να καλύψουν πολλά γούστα και προτιμήσεις. Και αυτό λέγεται “φυσική εξέλιξη” των πραγμάτων. Το ψέμα των 80’s (σε κάποιες περιπτώσεις, γνωστό και με το όνομα ΠΑΣΟΚ) με τις εταιρείες που έσπρωχναν ΑΝΑΙΤΙΑ πολλά λεφτά για παραγωγές δίσκων και video clips έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Άλλωστε, τα λεφτά αυτά πήγαιναν για το συγκρότημα και το αλκοόλ, τα ναρκωτικά και τις γενικότερες καταχρήσεις του συγκροτήματος. Μόνο ο Michael Jackson έβαζε ΟΛΑ τα λεφτά που έπαιρνε για την παραγωγή ενός video, στο video. Και μας έδωσε το Thriller.
Καλό είναι, όταν μπαίνουμε σε διαδικασία να συγκρίνουμε εποχές, να έχουμε υπόψιν μας και τις επικρατούσες συνθήκες. Γιατί, τα 80’s είναι πλέον 30 χρόνια πίσω. Και μέσα σε 30 χρόνια, έχουν αλλάξει (ευτυχώς) πολλά πράγματα. Και στο εγγύς μέλλον, θα αλλάξουν πολύ περισσότερα. Εύχομαι, και ελπίζω, να αλλάξουν “χούγια” και οι αρθρογράφοι. Σύντομα.
