Τα (υποκειμενικώς) καλύτερα του 2017

Πρέπει να ομολογήσω ότι μουσικά, δεν ξετρελάθηκα από το 2017. Δεν εννοώ ότι «χάλια μαύρα». Αλλά, πιστεύω ότι σε 2-3 χρόνια από τους δίσκους που θα αναφέρω πιο κάτω, μάλλον θα μου μείνουν 4-5. Δεν το αποδίδω στο internet και σε όλο αυτό το «κυνήγι μαγισσών» που έχει στηθεί από «μουσικόφιλους» προς την χρήση του internet. Μπορώ μάλιστα να υποστηρίξω ότι ίσως να μην μάθαινα την ύπαρξη κάποιων δίσκων και συγκροτημάτων αν δεν υπήρχε το internet.

Οπότε, τι; Τι μπορεί να φταίει και θεωρώ μέτρια την χρονιά από μουσικής άποψης; Η ποσότητα ήταν ικανοποιητική, η ποιότητα αξιοπρεπής, αλλά κάτι έλειπε. Και μάλλον αυτό που έλειπε (δεν θα παιδευτώ πολύ να ψάχνω) είναι η πρωτοτυπία. Με εξαίρεση 2-3 πολύ κραυγαλέες περιπτώσεις (βλ. δίσκος Νο 1), δεν είχαμε και τόσο πρωτότυπους δίσκους. Αλλά, ξαναλέω: δεν θα κάτσω να σκάσω. Ακολουθεί και μεγάλο κείμενο άλλωστε.

Ιδού, λοιπόν. Οι 30 καλύτεροι (κατ’ εμέ) δίσκοι του 2017, συν άλλοι 20 για να κλείσει η 50άδα. Και μετά από όλα αυτά, ένα playlist από YouTube με τραγούδια από τους πρώτους 30, να έχουμε να ακούμε.

30. Marty Friedman – Wall Of Sound

Shredders υπάρχουν πολλοί εκεί έξω. Όλοι τους είναι καλοί κιθαρίστες (αδιαμφισβήτητα), και πολλοί από αυτούς είναι άγνωστοι. Ή τουλάχιστον, για την ώρα. Όλοι τους κυκλοφορούν τις δουλειές τους. Αυτό που κάνει τους λίγους (έως και ελάχιστους) να ξεχωρίζουν, είναι η ικανότητά τους στις συνθέσεις. Εδώ ο Friedman δεν στήνει απλά κάποια backing tracks για να σολάρει από πάνω σαν να μην υπάρχει αύριο. Στήνει κανονικά και πλήρη τραγούδια. Διαφορετικές κιθάρες (σε ήχους) παίρνουν διαφορετικούς ρόλους και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Και σε πολλά από τα τραγούδια αυτού του δίσκου, η βάση είναι μία απλή και ευκολομνημόνευτη μελωδία.

29. Cormorant – Diaspora

Οι Αμερικάνοι στον 4^ο τους δίσκο παίζουν ένα κάπως ιδιαίτερο μίγμα progressive death/black metal. Θεωρητικά έχουν και κάποια folk στοιχεία στον ήχο τους, αλλά είναι σε επίπεδο λεπτομέρειας και όχι «ορατά» εύκολα. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι «μεταχειρίζονται» τους ακροατές τους μέσω των τραγουδιών τους, σαν να τους πηγαίνουν ένα ταξίδι. Από τα black ξεσπάσματα του Preserved In Ash, στα Opeth-like περάσματα του Migration, διαγράφεται μία συγκεκριμένη και πολύ όμορφη πορεία.

28. Iced Earth – Incorruptible

Ο δίσκος είναι αξιοπρεπέστατος. Σταθερός στο ύψος και ύφος του Jon Sch….εεεε…sorry, στο ύψος και ύφος των Iced Earth ήθελα να πω, όπως εδώ και πολλά χρόνια. Πέραν της πλάκας, αν ο συγκεκριμένος δίσκος είχε βγει με τον Ripper στα φωνητικά, όχι στο 28, ούτε στο 128 δεν θα τον έβαζα. Αντίστοιχα, αν είχε Matt Barlow, όχι 28, αλλά μάλλον 8. Γιατί ακόμα ο Schaffer  γράφει για τον Barlow riffs. Ενώ ο Block δεν γράφει ακόμα φωνητικές γραμμές για τους Into Eternity. Get the hint?

27. Damnations Day – A World Awakens

Το ντεμπούτο τους το 2013 μου είχε ξεφύγει. Το άκουσα κάποια στιγμή, αλλά δεν μου «έμεινε». Δεν πειράζει. Ο φετινός (μόλις) δεύτερος δίσκος της μπάντας μου καρφώθηκε στο μυαλό για αρκετούς μήνες και πολλές ακροάσεις. Οι συνθέσεις παίζουν πανέξυπνα μεταξύ power, thrash και progressive. Η παραγωγή είναι φανταστική, παίρνοντας στοιχεία και επιρροές από παντού. Και μπροστά, ο άνθρωπος που θα κάνει τον Kotipelto να σταματάει να τραγουδά. Γιατί έχει την χροιά του, αλλά με φυσικό όγκο στη φωνή (που πάντα έλειπε από τη φωνή του Φινλανδο.

26. Arduini/Balich – Dawn Of Ages

Ένα πρώην μέλος των Fates Warning (και μάλιστα ιδρυτικό) και ο τραγουδιστής των Argus σε κοινές συνθέσεις που, μεταξύ άλλων, τιμούν τους Solitude Aeturnus αλλά και τους Black Sabbath. ΟΚ, κάποιοι δεν είναι ενθουσιασμένοι με τις ερμηνείες του Balich, και τις χαρακτηρίζουν «μεγαλομανείς». Δεν συμφωνώ απόλυτα, και δεν νομίζω ότι μπορεί να κόψει πόντους από τον δίσκο.

25. The Haunted – Strength In Numbers

Μόλις ξεπέρασα το γεγονός ότι για πρώτη φορά στην πορεία τους, δύο συνεχόμενοι δίσκοι έχουν κοινά στοιχεία, δεν σταμάτησα να τον ακούω. Γιατί, αυτό είναι το μόνο ψεγάδι του δίσκου. Η συνεχόμενη εξέλιξη που άκουγα από δίσκο σε δίσκο στην πορεία τους, εδώ δεν συνεχίζεται. Αλλά, κανένα πρόβλημα. Το αποτέλεσμα δικαιώνει το συγκρότημα.

24. Decapitated – Anticult

Οι δίσκοι των Decapitated από το 2011 και μετά έχουν το στοιχείο του groove, που δεν υπήρχε πριν, και έχουν απομακρυνθεί από το technical death metal των πρώτων δίσκων. Αυτός, είναι ο καλύτερος αυτής της περιόδου. Οποιαδήποτε σύγκριση με προηγούμενες δουλειές τους, δεν έχει νόημα αφού ο Vitek δεν είναι πια εδώ.

23. Amenra – Mass VI

Πέντε χρόνια αναμονής για καινούριο δίσκο. Είναι πολλά. Ενδιάμεσα ακούγαμε λίγο Amenra από διάφορα splits και live albums. Αλλά, ένας ολοκληρωμένος δίσκος είναι «άλλη φάση». Επιτέλους ήρθε, και επιτέλους κατάφεραν να ξεπεράσουν το ΙΙΙ. Με το πιο αδιάφορο εξώφυλλο της χρονιάς.

22. Dopelord – Children Of The Haze

Καινούρια σχετικά μπάντα, αλλά οι «ρίζες» τους φτάνουν στους Black Sabbath (φυσικά), περνώντας μέσα από Sleep και άλλους θαυμαστές των πρώτων. Αλλά βασικά, Black Sabbath. Και ένα ομότιτλο με ρεφρέν φτιαγμένο για hit. Όχι καθημερινό φαινόμενο.

21. Ulver – The Assassination Of Julius Caesar

Ο Rygg είναι ένας ακόμα από τους μουσικούς που εξελίσσονται συνεχώς. Σε κάθε δίσκο, σε κάθε συγκρότημα και σε κάθε συνεργασία. Και, από τους δίσκους που κυκλοφόρησαν έχοντας προσβληθεί από το stranger things syndrome, είναι ο ποιοτικότερος με διαφορά.

20. Loss – Horizonless

Ογκώδες, μαύρο, και πολύ αργό funeral death/doom (για να περιγραφεί ολοκληρωμένα). Με καταπληκτικές συνθέσεις και δομές. Αλλά, και με ένα από τα χειρότερα εναρκτήρια τραγούδια δίσκου που έχω ακούσει ποτέ.

19. Breath After Coma – Leaders

Χωρίς να θέλω να μεγαλοποιώ καταστάσεις, πρέπει να πω ότι με την μίξη grunge και stoner των Breath After Coma, αποδεικνύεται ότι rock υπάρχει ακόμα, ότι η μουσική δεν τελείωσε, και ότι το βασικό καύσιμό της είναι η διάθεση για πειραματισμό και εξερεύνηση. Και όλα αυτά, από ένα ντεμπούτο.

18. Enslaved – E

Όπως γράφουν πολλοί και σχεδόν παντού, οι συνεπέστεροι Νορβηγοί από όλα τα black (συν ότι άλλο βάζει ο καθένας τους) metal συγκροτήματα. Καταιγιστικός δίσκος, με το progressive στοιχείο να είναι παρών σε κάθε πιθανό και απίθανο σημείο του δίσκου.

17. Act Of Defiance – Old Scars, New Wounds

Δύο πρώην μέλη των Megadeth, γράφουν αρκετά κοντά στο στυλ των Megadeth χωρίς τα «δύστροπα» riffs του Mustaine, με έναν πολύ καλύτερο τραγουδιστή από τον Mustaine. Φανταστικές συνθέσεις, ειδικά για τους λάτρεις της κιθάρας. Απλώς, κάποιες νότε δεν έβγαιναν με τίποτα κύριε Bonner, ε;

16. Need – Hegeiamas: A Song For Freedom

Ο τέταρτο δίσκος τους συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε ο προηγούμενος. Οι δομές των συνθέσεών τους είναι πραγματικά πολύ καλές. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο μέλος από την 5άδα για τη συνεισφορά του. Ένας πραγματικά προοδευτικός δίσκος, από μία 5άδα μουσικών που είναι τέλεια δεμένοι μεταξύ τους. Και φέρνουν στοιχεία και από επιρροές από παντού.

15. Darkest Hour – Godless Prophets & The Migrant Flora

Όσο περνάει ο καιρός και όσο ακούω ξανά και ξανά αυτό τον δίσκο, απορώ. Απορώ πως γίνεται ένα συγκρότημα να βγάζει στον 9^ο δίσκο του, την καλύτερη (μέχρι τώρα) δουλειά. Ίσως επειδή τώρα συνεργάζεται με τον Ballou πρώτη φορά. Και, by the way, melodic death ή metalcore; Μάλλον το πρώτο είναι.

14. Pain Of Salvation – In The Passing Light Of Day

Απομακρύνθηκαν από το “metal” του progressive metal τους, πλησίασαν πολύ την δεκαετία του ’70, και τώρα, when all is said and done (δείχνοντας τον δρόμο στον Akerfeldt και το πώς γίνεται), επέστρεψαν στις progressive metal μέρες τους. Με έμφαση στο “metal”. Έχουν μείνει ακόμα ιδέες της περιόδου “Road Salt”, αλλά εκφράζονται και παρουσιάζονται με την απαραίτητη ένταση. Έτσι μπράβο.

13. Boris – Dear

Άλλη μία αλλαγή κατεύθυνσης στον ήχο των Boris. Αυτός ο δίσκος, είναι sludge αλλά σχετικά ελαφρύς. Τώρα, το γιατί κανείς δεν το ξέρει με σιγουριά. Αυτό είναι όμως το ζητούμενο με τους Boris. Ξεκινάς να ακούσεις έναν δίσκο τους χωρίς να μπορείς να προβλέψεις τι θα ακούσεις. Τελειώνει ο δίσκος, και δεν μπορείς να περιγράψεις τι άκουσες. Το μόνο κακό του δίσκου είναι ότι (μάλλον) είναι ο τελευταίος τους. Και ο τίτλος του είναι η αρχή ενός αποχαιρετιστήριου γράμματος προς τους οπαδούς. Dear…

12. Full Of Hell – Trumpeting Ecstasy

11 τραγούδια, 23 λεπτά. Παραγωγή Kurt Ballou. Ακραίος θόρυβος. Και διάχυτη αισθητική του «όλοι θα πεθάνουμε μία μέρα».

11. Soen – Lykaia

Κάποιοι τους πλάσαραν (και κάποιοι τους αντιμετώπισαν) ως supergroup. Κάποιοι φάνηκαν λίγο υποψιασμένοι και τους αντιμετώπισαν ως side project. Τώρα όμως που έχουν φτάσει στον 3^ο τους δίσκο (με όλα τα καλά που σημαίνει αυτό), έδειξαν ότι είναι ένα κανονικό full-time συγκρότημα. Και τώρα, μετά από δύο δίσκους «ερωτικά γράμματα» στους Tool, έβαλαν στο mixer και άλλα πράγματα από τα οποία έχουν επηρεαστεί (και στα οποία έχουν εμφανιστεί κάποιοι από αυτούς), και το αριστούργημα είναι έτοιμο. Τώρα, το μόνο που τους μένει να κάνουν, είναι ο επόμενός τους δίσκος να ξεπεράσει αυτόν. Δύσκολο.

10. Akatharta – Spiritus Immundus

Αργό και βαρύ death metal (στα όρια του funeral doom δηλαδή), με όγκο και λάσπη. Και όλα αυτά σε ένα ντεμπούτο. Καλά, μην κολλάμε σε αυτό γιατί και τα 4 μέλη του συγκροτήματος, είναι παλιοί στον χώρο. Αλλά, αυτό το Pneumata.

9. Vallenfyre – Fear Those Who Fear Him

Στην κατά πάσα πιθανότητα τελευταία δουλειά τους (ο Mackintosh είχε δηλώσει ότι θα βγάλει μία τριλογία υπό αυτό το όνομα), ο Mackintosh δείχνει ότι βρίσκεται σε έναν ατελείωτο οίστρο. Πέραν του καινούριου δίσκου των Paradise Lost (δες παρακάτω), βγάζει και αυτό τον ονειρεμένα-old-school-death-metal δίσκο. Μία ωδή στις παραδόσεις και τις αξίες του ευρωπαϊκού death metal. Και με παραγωγή από τον Kurt Ballou.

8. Septicflesh – Codex Omega

Έχουμε πάρει χαμπάρι ότι δεν έχουν βγάλει κακό δίσκο εδώ και 17 χρόνια; Ότι έχουμε φτάσει αισίως στον 10 δίσκο τους, και δεν «κάνουν πίσω» με τίποτα; Δεν το λέω ως fanboy, ούτε για να «γλύψω». Αλλά, είναι λίγο εξωπραγματικό. Είναι ώριμοι, είναι ισορροπημένοι, δημιουργούν τεράστιες ατμόσφαιρες με τα συμφωνικά τους μέρη, σε κάνουν να σκυλιάζεις σαν άλλος Κέρβερος με τα death metal σημεία τους και τα φωνητικά τους. Βασικά, σε κάνουν ότι θέλουν. Μία μόνο απορία: πόσο ακόμα σκοτάδι; Αν πάνε και για άλλο σκοτάδι, πάνε για να ακουμπήσουν το blackmetal. Κι εκεί θα μας στείλουν σε νοσοκομείο με παροξυσμό.

7. Paradise Lost – Medusa

Όπως είχα γράψει και τον Σεπτέμβριο, οι Paradise Lost εδώ και 10 χρόνια δεν έχουν πάθει «μουσικό παλιμπαιδισμό», ούτε έχουν επιστρέψει στις ρίζες τους, ούτε κάτι αντίστοιχο. Πλέον, παίρνουν τα καλύτερα στοιχεία από κάθε περίοδο τους και από κάθε δίσκο τους, και τα συνδυάζουν στο σήμερα. Βασιζόμενοι στο αρχετυπικό doom/death, και όχι στο gothic στοιχείο κάποιας περιόδου τους.

6. Blame Kandinsky – Spotting Elegance In Chaos

Όσο παρανοϊκοί πρέπει, όσο «θορυβώδεις» πρέπει, όσο punk-ιά πρέπει, όσο τεχνικοί πρέπει. Μεταξύ metalcore και mathcore συνεχώς. Απίστευτη διατήρηση ισορροπίας σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. Όχι ακριβώς καθημερινό επίτευγμα, έτσι δεν είναι;

5. Au Champ Des Morts – Dans La Joie

Παρανοϊκοί και ατμοσφαιρικοί ταυτόχρονα. Σε μία ατέλειωτη μαυρίλα. Και, ξανά και ξανά το Nos Décombres.

4. Wolves In The Throne Room – Thrice Woven

Κατ’ αρχάς, χαίρομαι που αυτός ο δίσκος κυκλοφόρησε με σωστή παραγωγή, και όχι με κάποια old-school/lo-fi μαλακία, γιατί θα εκνευριζόμουν πολύ. Θα πήγαινε χαμένος ο δίσκος αν γινόταν κάτι τέτοιο. Πέραν αυτού, δεν έχει σημασία το τρελό blastbeat στα περισσότερα σημεία του δίσκου, γιατί πολύ απλά οι συνθέσεις φαίνονται και αναπνέουν (αποτέλεσμα παραγωγής). Και, οι πειραματισμοί, που είναι βασικό συστατικό στο blackmetal (κι ας μην αρέσει σε κάποιους), είναι παρόντες και αποδίδουν.

3. Ne Obliviscaris – Urn

Επειδή είμαι progressive-άκιας, ο δίσκος έχει ότι θα μπορούσα να φανταστώ σε έναν ουτοπικό δίσκο, and then some. Κατ’ αρχάς, οι συνθέσεις είναι περίπλοκες, πολύπλοκες, με εναλλαγές ρυθμών και ταχυτήτων, και τέλος πάντων τεχνικότατες. Μία πάνε προς το death, μία προς το black, μία σε technical thrash μονοπάτια. Προσθέστε 2 φωνές (μία καθαρή και μία harsh), και ένα βιολί, και καλή όρεξη.

2. Ereb Altor – Ulfven

Quorthon, ζεις! Εσύ μας οδηγείς!

1. Me And That Man – Songs Of Love And Hate

Κατ’ αρχάς, δεν μπορώ να μετρήσω τις φορές που έχω κάτσει να ακούσω αυτόν τον δίσκο ξανά και ξανά από όταν κυκλοφόρησε. Ειδικά το εναρκτήριο, το έχω λιώσει στο YouTube και στο Spotify. Τώρα, γιατί; Δεν ξέρω. Όπως έχω ξαναγράψει, οι Calexico μου ήταν πάντοτε συμπαθείς. Αλλά δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα με την Americana. Μετά την 1^η σεζόν του True Detective, και τους :Skull & Dawn:, ήρθε και αυτό το project του Nergal (!!!) και κόλλησα.

____________________________________________________________________________________________________________________

31. Motorpsycho – The Tower
32. Kreator – Gods Of Violence
33. Cranial – Dark Towers/Bright Lights
34. Mahakala – The Second Fall
35. Blut Aus Nord – Deus Salutis Meae
36. Bathsheba – Servus
37. Until Rain – Inure
38. Puta Volcano – Harmony Of Spheres
39. Half Gramme Of Soma – Groove Is Black
40. Pallbearer – Heartless
41. Dodecahedron – Kwintessens
42. Alpha Tiger – Alpha Tiger
43. Black Country Communion – BCCIV
44. Pyreship – The Liars Bend Low
45. Chelsea Wolfe – Hiss Spun
46. Diablo Swing Orchestra – Pacisticuffs
47. Trivium – The Sin And The Sentence
48. Jaw Bones – Wrongs On A Right Turn
49. Foo Fighters – Concrete And Gold
50. Body Count – Bloodlust