Από την φωτογραφία και τον τίτλο, πρέπει να έχετε καταλάβει με ποιο θέμα θα ασχοληθώ. Αλλά, πρώτα μία εισαγωγή.Είμαι Ολυμπιακός. Με ότι καλό ή κακό μπορεί να σημαίνει αυτό. Δηλαδή, χάρηκα τα σερί πρωταθλήματα της περιόδου 1996-2003. Βλέπετε, όταν ξεκίνησαν αυτά τα πρωταθλήματα ήμουν 14 ετών. Παρακολουθούσα μπάλα, αλλά δεν είχα ιδέα για τις εκλογές της Αλεξανδρούπολης, για την υπόσχεση του Bajevic στους φίλους της ΑΕΚ, για τίποτα από όλα αυτά. Απλά, μερικές μέρες την εβδομάδα καθόμουν να δω ποδόσφαιρο στη τηλεόραση.
Ούτε πολύ του γηπέδου ήμουνα. Και ούτε είμαι ακόμα και τώρα, απλά όσο παιρνάνε τα χρόνια τόσο με κερδίζει το μπασκετικό γήπεδο. Δεν έχει όμως σημασία αυτό. Ας προχωρήσω.
Μετά τη “Ριζούπολη”, άρχισα να ασχολούμαι πολύ πιο σοβαρά. Και εκεί διαπίστωσα το μεγάλο πρόβλημα. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι (κατά την άποψή μου) ελάχιστοι ξέρουν στην Ελλάδα μπάλα. Και δε μιλάω για προπονητές ή ποδοσφαιριστές. Μιλάω για οπαδούς και φιλάθλους. Πραγματικά, δεν ξέρουν από ποδόσφαιρο. Δεν ξέρουν τους κανόνες και τους κανονισμούς, δεν ξέρουν συστήματα, δεν ξέρουν να “βλέπουν” τι γίνεται μέσα στο γήπεδο. Τίποτα απολύτως! “Μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι” θα μπορούσε να απαντήσει κάποιος. Αν κάποιος μου έδινε αυτή την απάντηση, αφού θα του πέταγε ένα φάσκελο κι ένα τελείως υποτιμητικό “τι λες ρε μαλάκα”, θα του εξηγούσα το εξής:
“Τι φάση στον αγώνα της ΑΕΚ με τον Πλατανιά, την είδες; Είσαι σίγουρος; Τι πιστεύεις ότι έγινε; Ε; Οι απόψεις είναι 2, και δε γίνεται να είναι περισσότερες. Ή ήταν πέναλτι, ή δεν ήταν. Βλέπεις τη κίνηση του Μάνταλου, βλέπεις και τη κίνηση του Μπανανά και λες “πέναλτι”. Λίγα είδες. Δες και τη πορεία της μπάλας για να καταλάβεις αν την ακούμπησε ο Μπανανά. Ξαναλες πέναλτι; Ωραία. Δες την αντίδραση του Μπανανά μόλις βλέπει την αρχή της κίνησης του Μάνταλου. Ξαναλες πέναλτι; Πολύ ωραία. Συνέχισε. Γιατί δεν είναι πέναλτι. Αλλά καλά έκανε και το έδωσε ο διαιτητής. Ξέρεις γιατί; Κοίτα που είναι. Δες το replay σε κάποιο site, και κοίτα που είναι. Έχει παίχτη μπροστά του. Δεν μπορεί να δεί με απόλυτη σιγουριά τι γίνεται στα πόδια. Από τα κορμιά μπορεί να ξεχωρίσει με απόλυτη σιγουριά. Γιατί λόγω χρωμάτων φανέλας και δέρματος, μόνο από εκεί μπορεί να ξεχωρίσει. Και η κίνηση του Μάνταλου, όπως κάθε 10αριού που σέβεται τον εαυτό του, είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτή που θα ήταν και αν ήταν πέναλτι…
Λογικά, αν πίστευες ότι ήταν πέναλτι, θα έχεις τσαντιστεί φτάνοντας μέχρι εδώ. Πρόβλημά σου. Άλλωστε, επαφή υπάρχει. Αντικανονικό μαρκάρισμα δεν είναι, άρα δεν υπάρχει παράβαση. Και αφού όλα αυτά γίνονται στη περιοχή, τότε ΔΕΝ είναι πέναλτι. Αλλά, για δεύτερη φορά, από εκεί που είναι ο διαιτητής, και ο πρόεδρος του Πλατανιά πέναλτι θα έδινε.
Και για τη κάρτα ρωτάς; Απλά πράγματα: από την πορεία του Μάνταλου φαίνεται η επόμενη κίνηση να είναι σουτ προς την εστία; Φαίνεται. Άρα, κόκκινη. Τελεία και παύλα.”
Ας περάσω όμως σε κάτι λίγο πιο βαρύ. Μέχρις στιγμής έχω γράψει την άποψή μου βασιζόμενος σε αυτά που ξέρω από κανονισμούς, και αυτό που είδα από το replay και το video της φάσης. Δεν επηρεάζομαι ούτε θετικά, ούτε αρνητικά από το “αν θα δινόταν αυτό στον γαύρο” ή όχι. Δεν υπάρχει πουθενά και σε κανένα κανονισμό το “αν θα δινόταν και στον Ολυμπιακό, είναι πέναλτι” ή κάτι άλλο παρόμοιο.
Με λίγα λόγια και καλά, η φάση είναι μία επαφή μεταξύ Μπανανά και Μάνταλου, που την “παίρνει ως πέναλτι” ο Μάνταλος. A job well done, για ένα 10άρι που σέβεται τον εαυτό του.
ΥΓ: Το παρόν blog δεν υπάρχει πολύ καιρό. Αλλά για κάποιο λόγο μου είχε “κολλήσει” στο μυαλό ότι όταν θα έχω κάποιο post να ανεβάσω, ότι πρέπει να είναι και μεγάλο. Ενώ, προφανώς, δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο. Ένα θέμα από μία αφρομή χρειάζεται μόνο. Έτσι δεν είναι;
