Αν και είναι ακόμα πολύ νωρίς, έχω την αίσθηση ότι ποιοτικά η φετινή χρονιά θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Δεν μπορώ να προβλέψω τι θα γίνει σε κάποια υποθετική κορυφή, ούτε πόσοι δίσκοι θα κυκλοφορήσουν που θα θεωρηθούν “διαμάντια”. Αλλά ήδη μπορώ να πω ότι έχω ξεχωρίσει 3-4 δίσκους από αυτούς τους πρώτους 2 μήνες στους οποίους επιστρέφω με ιδιαίτερη συνέπεια και χαρά. Μόνο το καημένο το power metal φαίνεται να μην μπορεί να σηκώσει κεφάλι με κανένα τρόπο. Δυστυχώς. Anyway, στα ενδότερα…
…And You Will Know Us By The Trail Of Dead – X: The Godless Void And Other Stories (USA) – 57,30
Ένας alternative rock δίσκος από ένα συγκρότημα που κάποτε (μάλλον) φημιζόταν και για πιο περίεργα πράγματα στις συνθέσεις του. Πέραν από κάποια απλά ατμοσφαιρικά κόλπα, δεν βλέπω κάτι τέτοιο εδώ. Αξιοπρεπής δίσκος, αλλά μου βγάζει σε πολλά μέρη των συνθέσεων ένα «πρέπει». «Πρέπει» να γίνει το Χ break, «πρέπει» να γίνει το Ψ κλείσιμο, και πάει λέγοντας.
Annihilator – Ballistic, Sadistic (USA) – 44,65
Ο ίδιος ο Jeff Waters λέει ότι με αυτό το δίσκο έχει γυρίσει στο ύφος και στον ήχο των πρώτων 3 δίσκων. Των πρώτων 3 δίσκων! Αν βρει κάποιος μέσα σε αυτό το δίσκο ένα riff που να μπορούσε να σταθεί σε οποιοδήποτε τραγούδι αυτών των 3 πρώτων δίσκων, του χαρίζω τη μισή μου δισκοθήκη. Τελικά, ο Waters είναι ένας ικανότατος κιθαρίστας που κάποτε είχε τρελή έμπνευση, έγραψε έναν φανταστικό δίσκο (Alice In Hell – 1989), και ποτέ δεν έφτασε πιο κοντά από το 70% της έμπνευσης που είχε τότε. Τέλος.
Serious Black – Suite 226 (International) – 30,71
Ένας αρχετυπικός/κλισέ power metal δίσκος Ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Τα γνωστά ματζόρε ακκόρντα στα περισσότερα τραγούδια, οι γνωστές «φράσεις» στις κιθάρες στα mid-tempo τραγούδια, η απαραίτητη μπαλάντα, οι αναφορές σε μεγάλα power metal συγκροτήματα λες και είναι υποχρεωτικό σαν τους φόρους. Τίποτα το φοβερό και τρομερό, καμία έκπληξη πουθενά. Ένα αδιάφορο 45λεπτο, σαν αγώνας ποδοσφαίρου μεταξύ επαρχιακών ομάδων τοπικού πρωταθλήματος στημένο να τελειώσει το 1ο ημίχρονο 0-0.
Amberian Dawn – Looking For You (Finland) – 21,74
Θυμάστε το τραγούδι που συνεργάστηκε η Sharon Den Adel με τον Armin Van Buuren, το In And Out Of Love; Ωραία. Φανταστείτε ότι ακούτε ένα δίσκο απευθείας επηρεασμένο από αυτό το τραγούδι, ΑΛΛΑ: με λιγότερο ταλέντο στη φωνή, αρκετές κιθάρες αλλά όχι κάτι το φοβερό, και με μία προσπάθεια να αντιγραφεί ένα 80’s pop στοιχείο στις κεντρικές μελωδίες. Αν αυτό σας κάνει, γούστο σας και πρόβλημά σας. Εμένα όχι.
Garganjua – Toward The Sun (England) – 64,88
Αν διαβάσετε κάπου για «stoner στοιχεία», μην το πιστέψετε. Η βάση είναι το doom metal στον ήχο τους, με πολλά sludge στοιχεία. Δηλαδή, βαριά riffs, όλων των ειδών φωνητικά (καθαρά, harsh, brutal, shrieking), και αρκετά πλήκτρα για την ατμόσφαιρα. Ωραίες συνθέσεις με πολλά δάνεια από post και progressive. Το μόνο που με ενοχλεί είναι η πολύ καθαρή παραγωγή για το είδος και το ύφος. Είναι τόσο καθαρή και κρυστάλλινη που σε πολλές ουρές των crash ακούγονται «αστράκια», σαν effects από μουσική σε anime ή κάποιο video game.
Horned Almighty – To Fathom The Master’s Grand Design (Denmark) – 46,61
Δεν μπορώ να αποφασίσω αν θα χαρακτηρίσω το δίσκο ως «πρόχειρο» ή «διεξοδικό». Βασίζονται παραπάνω από όσο περίμενα στο death, παρά τον black χαρακτήρα τους. Προσπαθούν να βγάλουν μία ποικιλία στην ταχύτητα, αλλά γίνεται λίγο άγαρμπα. Και στην παραγωγή είναι όλα μέσα στη μέση, και με πολλά μεσαία. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάτι γιατί δεν με κράτησε ο δίσκος. Ένας μέτριος δίσκος με πολύ χαμηλό replay value.
Thy Catafalque – Naiv (Hungary) – 92,62
Μέσα σε ένα δίσκο, μέσα σε 9 τραγούδια, μέσα σε 47 λεπτά θα ακούσετε επιρροές από blackmetal, synthwave, industrial, post-rock, progressive rock, ηλεκτρονική μουσική και συγκεκριμένα Jean-Michel Jarre. Θα ακούσετε αντρικά φωνητικά, παραδοσιακά γυναικεία φωνητικά, κάποια brutal φωνητικά, κάποια shrieking vocals, πλήκτρα, μία γενικότερη folk ατμόσφαιρα που δεν βασίζεται σε κάποια μελωδία σε σύνθεση αλλά σε πολλές διφωνίες και στην γενικότερη ατμόσφαιρα του δίσκου. Φανταστική δουλειά!
Blasphemer – The Sixth Hour (Italy) – 46,35
Από αυτά που ήξερα για τους Blasphemer περίμενα κάτι περισσότερο σκληρό και περισσότερο τεχνικό. Αλλά δεν το άκουσα. Άκουσα κάτι που μουσικά βασίζεται στο blackmetal (που άλλοι το κάνουν καλύτερα) και φωνητικά στο death metal (που άλλοι το κάνουν καλύτερα, επίσης). Δεν θα χάσουμε και τίποτα. Ειδικά με τόσο πειραγμένες κιθάρες.
Grey Fallen Skies – Cold Dead Lands (USA) – 85,49
Δεν έχω ξανακούσει Αμερικάνικο doom/death metal συγκρότημα να ακούγεται τόσο Ευρωπαϊκό. Επίσης, πάνε πολλά χρόνια από τότε που άκουσα τόσο καλό doom/death δίσκο από συγκρότημα που να μην είναι/ήταν μέσα στη γνωστή τριάδα. Διφωνίες στα καθαρά που σε συνδυασμό με τους στίχους, φέρνουν εύκολα κόμπο στο λαιμό. Τα δε brutal έχουν την καλύτερη παραγωγή που έχω ακούσει σε brutal φωνητικά εδώ και αρκετό καιρό. Και η παραγωγή είναι του Swanö. Ρε γαμώτο μου, για αυτό το λόγο ακούμε μουσική. Όχι μόνο για τον επόμενο δίσκο των Paradise Lost. Τους ξέρουμε τους Paradise Lost. Τους περιμένουμε έτσι κι αλλιώς. Στα μικρότερα ονόματα είναι η ουσία. Στο τι έγινε επειδή έβγαλαν ένα δίσκο κάποτε οι Paradise Lost.
Konvent – Puritan Masochism (Denmark) – 52,3
Αν ψαρώσετε με το γεγονός ότι πρόκειται για μία death/doom all female metal μπάντα, θα ξεψαρώσετε από το δεύτερο, άντε τρίτο, τραγούδι και μετά. Πολύ επανάληψη στα riffs. Και στα φωνητικά. Τα οποία είναι εντυπωσιακά, αλλά μονότονα. Λογικά θα εξελιχθούν στο μέλλον και θα ακούσουμε καλύτερες δουλειές. Αλλά για την ώρα, δεν θα χάσουμε και κάτι.
Psychotic Waltz – The God-Shaped Void (USA) – 92,19
Ένα συγκρότημα που δεν περίμενα να «ζήσω» καινούρια τους κυκλοφορία. Ναι, καλοί οι Deadsoul Tribe, αλλά σαν το original δεν είναι. Άσε που έχουν διαφορές στον ήχο. Αυτό το είναι-δεν-είναι Fates Warning που μου έβγαζαν οι Psychotic Waltz, είναι ακόμα εδώ. Και μου αρέσει. Γιατί έχει και heaviness, και μελωδία, και προοδευτική νοοτροπία, αλλά και τεχνική δεξιότητα. Η φωνή ίσως να έχει πέσει ελάχιστα, αλλά δεν με απασχολεί καθόλου. Άντε, και live.
Blaze Of Perdition – The Harrowing Of Hearts (Poland) – 43,47
Με αυτή τη μίξη και παραγωγή, δεν μπορώ να καταλήξω σε κάποιο ξεκάθαρο συμπέρασμα σχετικά με το αν μου αρέσει ή όχι ο δίσκος. Στα drums η μπότα ακούγεται πολύ ελαφρά, αλλά πολύ ξεκάθαρα σε θέμα συχνοτήτων, την ώρα που το ταμπούρο ακούγεται πολύ παραπάνω από όσο θα έπρεπε. Οι κιθάρες όταν πάνε σε tremolo picking (κοινώς, πολύ συχνά) χάνονται πίσω από τις ουρές των πιατινιών που ακούγονται σαν βροχή σε τσίγκινη σκεπή. Και κάποιες κιθάρες με πολύ βάθος και echo (ήχος βασισμένος στο post rock για κάποιο λόγο) ακούγονται σαν φάλτσα πλήκτρα. Και τι να καταλάβει κάποιος από αυτό?
On Thorns I Lay – Threnos (Greece) – 72,72
Πρόσφατα τους είδα και live. Τους πάει αυτό το ύφος πλέον ακόμα περισσότερο. Αλλά, δεν άκουσα καμία τρομερή εξέλιξη σε σχέση με το προηγούμενο. Ίσος δίσκος με το Aegean Sorrow, αλλά μέχρι εκεί. Ξαναλέω, μπορούν να παίξουν και πιο αργά. Επιμένω από το 2018 ότι το funeral doom τους πάει περισσότερο. Να κρατήσου το βιολί, να βαρύνουν ηχητικά κι άλλο τις κιθάρες και να «απλώσουν» τα φωνητικά σε επίπεδο μίξης και παραγωγής παντού. Το αποτέλεσμα πιστεύω ότι θα «σκοτώνει».
Mondo Generator – Fuck It / Shooter’s Bible (USA) – 62,39 / 69,89
Σε ότι έχει να κάνει με το Fuck It, συνεχίζουν να μου δημιουργούν το ίδιο μπέρδεμα. Παιδιά, punk ή blues/rock ‘n roll? Ξέρω ότι πολλοί θεωρούν ότι δεν υφίσταται τέτοιο δίλημμα, αλλά για τα δικά μου αυτιά τα θέλω λίγο πιο ξεκάθαρα τα πράματα. Για αυτό και ο δίσκος μου φαίνεται μπερδεμένος. Σαν να έχει συνθέσεις από 2 τελείως διαφορετικά sessions. Τα θέλω λίγο πιο ευδιάκριτα.
Σχετικά όμως με το Shooters (ή Shooter’s) Bible, είναι ένας δίσκος που ηχογραφήθηκε το 2010 και δεν κυκλοφόρησε ποτέ, εκτός από 2-3 τραγούδια που βγήκαν το 2012 στο Hell Comes To Your Heart. Λιγότερο punk και πολύ ωμό. Μου αρέσει.
Saturnalia Temple – Gravity (Sweden) – 78,39
Τα περιεχόμενα του δίσκου είναι επιρροές από την δεκαετία του ’70, doom riffs με αρκετό βάρος στην παραμόρφωση (αν και λίγο πίσω στη τελική μίξη), αργούς και «συρτούς» ρυθμούς σε σχεδόν όλες τις συνθέσεις, και τα πιο περίεργα είναι-δεν-είναι brutal φωνητικά. Ο καινούριος δίσκος τους, ο 3ος τους μάλιστα, είναι για αυτούς που τους αρέσει το είδος. Όχι για άλλους. Αν αυτό ψάχνεις, εδώ είσαι.
