Biff Byfford – School Of Hard Knocks (UK) – 71,5
Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή δεν είχα πάρει με καλό μάτι αυτό το album. Σκεφτόμουν: «Τί θέλει τώρα και ο Biff στα 69 του και μετά από 40 χρόνια Saxon να κάνει και solo δίσκο;». Μετά πάτησα το play και ανακάλυψα ένα αναπάντεχα και απρόσμενα καλό album. Με πολύ ενδιαφέρον guitar work, δυνατά drums και άφθονο heaviness. Εκτελεστικά δε, ο Biff ακούγεται σε φοβερή φόρμα (στουντιακά τουλάχιστον). Οι συγκρίσεις με τους Saxon είναι αναπόφευκτες και οι συνθετικές παραπομπές σε εκείνο τον ήχο παραπάνω από αναμενόμενες (βλ. Hearts Of Steel, Pedal To The Metal και το ομότιτλο). Υπάρχουν όμως και κάποιες πολύ δυνατές και απολαυστικές στιγμές όπως τα The Pit And The Pendulum και Worlds Collide. Τέλος, οι πολύ ενδιαφέρουσες διασκευές σε Simon & Garfunkel και Wishbone Ash βάζουν το κερασάκι στην τούρτα μιας αξιόλογης προσπάθειας που δεν θα αλλάξει το σύμπαν, αλλά που θα σε ικανοποιήσει πλήρως ακούγοντας την. Λ.Π.
Demons & Wizards – III (USA) – 64
Η αρχή με το Diabolic ήταν αρκετά υποσχόμενη. Στη συνέχεια όμως αυτή η υπόσχεση ναυάγησε κάτω από χλιαρά, generic riffs και ανεπαρκές (για έναν drummer του επιπέδου του Smedley) drumming. Φωνητικά ο Kürsch στέκεται αρκετά καλά, κάνοντας ότι μπορεί για να σώσει την κατάσταση. Κάπου κάπου το συγκρότημα βγαίνει από το λήθαργο και δείχνει να έχει «σφυγμό» (Dark Side Of Her Majesty, New Dawn, Split), αλλά μέχρι εκεί. Σε γενικές γραμμές ο δίσκος δεν είναι άσχημος. Για την ακρίβεια είναι καλύτερος από τον προηγούμενο, ο οποίος ήταν σκέτη απογοήτευση. Από την άλλη βέβαια δεν φτάνει ούτε στο ελάχιστο το ντεμπούτο αυτού του side project. Λ.Π.
Sepultura – Quadra (Brazil) – 84,5
Ο δίσκος, όπως περιγράφει και ο τίτλος του, είναι χωρισμένος σε 4 διακριτά μέρη των τριών τραγουδιών έκαστο. Στο πρώτο έχουμε μια επιστροφή στις πρώιμες thrash/death μέρες της μπάντας, με τις γρήγορες και επιθετικές συνθέσεις να θυμίζουν εποχές Arise και Beneath The Remains. Στο δεύτερο, την σκυτάλη παίρνουν τα βαζιλιάνικα tribal στοιχεία που φέρνουν τον ήχο στα μονοπάτια του Roots. Στο τρίτο αρχίζουν οι πειραματισμοί. Χορωδίες, ορχηστρικά μέρη και ατμόσφαιρες μπαίνουν στο παιχνίδι, ενώ παράλληλα το συγκρότημα φλερτάρει με το tech thrash. Οι πειραματισμοί συνεχίζονται και στο τέταρτο μέρος. Οι ταχύτητες μειώνονται για να δώσουν τη θέση τους σε ατμοσφαιρικές μελωδίες και σε καθαρά (ακόμα και γυναικεία) φωνητικά. Δεν ξέρω γιατί χρειάστηκε να περάσουν 24 χρόνια για να μπορέσουν οι Sepultura να βγάλουν ένα τόσο καλό album. Ούτε όμως θα κάτσω να υπεραναλύσω αυτό το «γιατί». Θα πω απλά «κάλλιο αργά παρά ποτέ» και θα ξαναβάλω το δίσκο να παίζει. Αυτό να κάνετε κι εσείς. Λ.Π.
Goblinsmoker – A Throne in Haze, a World Ablaze (UK) – 71,5
Από το όνομα και μόνο είχα καταλάβει τι θα ακούσω. Stoner/sludge/doom metal. Όλα όσα περίμενα ήταν εκεί. Οι απελπιστικά αργοί ρυθμοί, οι βαριές και θορυβώδεις κιθάρες με το fuzz να χτυπάει κόκκινο και η ζοφερή, ατμόσφαιρα. Το μόνο που με χάλασε ήταν τα φωνητικά. Όχι για την black metal πινελιά που βάζουν, αλλά για το ότι είναι τόσο πίσω στη μίξη που σχεδόν δεν τα ξεχωρίζεις. Κατά τ’ άλλα, όλα μια χαρά. Λ.Π.
Ritual King – Ritual King (England) – 80,08
Πρώτος δίσκος μετά από 2 EPs (για τα οποία δεν έχω καμία εικόνα). Φαίνεται όμως ξεκάθαρα ότι οι συνθέσεις έχουν δουλευτεί εδώ και πολλά χρόνια, παρόλο που καμία δεν εμφανίζεται στα EPs. Stoner rock με πολλά blues-jazz στοιχεία. Το No Compromise έχει το chord progression του Take Five (συν ένα μέτρο ακόμα). Και σε αρκετά ακόμα σημεία εμφανίζονται τέτοιες μικρές και ωραίες εκπλήξεις. Φωνητικά τα πάντα είναι καθαρά και μου φέρνουν στο μυαλό τους 1000mods. Καθαρά και μετρημένα φωνητικά.
Lowrider – Refractions (Sweden) – 63,53
Ο πρώτος τους δίσκος κυκλοφόρησε το 2000. Δεν είχα ιδέα. Και τώρα, βρίσκομαι στην «περίεργη» θέση του να ακούω έναν δίσκο ενός συγκροτήματος που στα αυτιά μου είναι κανούριο, ενός συγκροτήματος που έχει βγάλει έναν δίσκο πριν «μία ζωή», και χωρίς σημείο αναφοράς. Οπότε, θα τους περιγράψω λέγοντας ότι παίζουν stoner metal (το ξεχωρίζω από stoner rock λόγω βάρους στις κιθάρες) με πολλές αναφορές στους Kyuss. Τα φωνητικά βέβαια είναι πολύ πιο βατά από τους Kyuss. Η διάρκεια του δίσκου είναι 41 λεπτά, και νομίζω ότι σοφά είναι τόση. Έχω την αίσθηση ότι λίγο παραπάνω και θα γινόταν ελαφρώς βαρετός ο δίσκος. Έχει ωραίες μελωδίες και riffs στις συνθέσεις, αλλά όχι μεγάλη ποικιλία. Το 11λεπτο Pipe Rider δεν περνάει εύκολα.
Beneath The Massacre – Fearmonger (Canada) – 27,93
Τα όρια μεταξύ του technical death metal και του deathcore είναι πολλές φορές δυσδιάκριτα. Αν ρωτήσει κανείς τα ίδια τα συγκροτήματα, οι απαντήσεις τους είναι πολλές φορές αποτελέσματα «αποφάσεων» του τύπου «θα πω το τάδε γιατί έχει πιο πολύ κοινό», ή «δεν θέλουμε αυτή την περίοδο να ταυτιστούμε με τη Χ σκηνή». Η ουσία όμως παραμένει η ίδια. Πολλά συγκροτήματα αναλώνονται σε έναν διαγωνισμό. Πόσο πιο γρήγορα, πόσα περισσότερα sweeping arpeggios χωράνε, πόσο πιο brutal φωνητικά θα έχουμε, πόσο περισσότερο χτυπήματα θα βγάλει η μπότα στο μέτρο. Τα triggers βαράνε κόκκινο (#διπλής), και το αποτέλεσμα είναι μη ακροάσιμο. Οι Beneath The Massacre σώζονται μόνο από το γεγονός ότι δεν καταφεύγουν σε διάφορα brutal (τύπου pig squeals κλπ) και μένουν στα βασικά. Από εκεί και πέρα όμως, το αποτέλεσμα είναι μη ακροάσιμο. Δεν μπορείς να παρακολουθήσεις το τι γίνεται. Δεν προλαβαίνει καμία στιγμή κάποιου τραγουδιού να σε «κρατήσει» και να πεις «πω ρε φίλε τι έκανε?». Περνάει «αέρας» και δεν παίρνεις χαμπάρι τίποτα.
Ironflame – Blood Red Victory (USA) – 74
Ηeavy/power metal, που δεν μυρίζει ξεπατίκωμα (σπάνιο), ούτε «τυρίλα» (ακόμα πιο σπάνιο). Οι συνθέσεις είναι προσεγμένες και σφιχτοδεμένες, με στιβαρά riffs, anthem-ικά ρεφραίν, γρήγορους και ξεσηκωτικούς ρυθμούς όμορφα solos και άψογα εκτελεσμένα φωνητικά. Σίγουρα ο δίσκος δεν φέρνει ούτε κάτι καινούριο, ούτε κάτι πρωτότυπο, ειδικά στο στιχουργικό κομμάτι. Το γενικό σύνολο όμως αποπνέει μια κάποια φρεσκάδα. Μου άφησε την αίσθηση ότι ο δημιουργός κόπιασε και δούλεψε. Δεν έπαιξε εκ του ασφαλούς κοπιάροντας τις φόρμουλες του παρελθόντος και το αποτέλεσμα είναι τίμιο και αξιοπρεπές. Λ.Π.
Black Royal – Firebride (Finland) – 76
Όταν το death metal περνάει μέσα από heavy, doom, stoner φίλτρα και στο τέλος πασπαλίζεται με λίγο sludge, «έτσι για τη μυρωδιά», μόνο κάτι καλό μπορεί να βγει. Πόσο μάλλον όταν αυτό γίνεται με τη μαεστρία αυτών εδώ των τύπων. Μεγαλειώδη riffs που λάμπουν μέσα στην απλότητα τους, λασπωμένα brutal φωνητικά και επιβλητικό rhythm section. Ρυθμοί άλλοτε αργοί και μακρόσυρτοι και άλλοτε up tempo και groove-άτοι που κάνουν τα τραγούδια να ακούγονται σαν να το έσκασαν από κάποιο ακυκλοφόρητο demo των Down. Ωραία πράγματα. Λ.Π.
Envy – The Fallen Crimson (Japan) – 77,5
Το συγκεκριμένο album με εξέπληξε ευχάριστα. Διαβάζοντας στην περιγραφή post-hardcore/screamo/post-rock και μάλιστα εξ Ιαπωνίας, περίμενα να ακούσω κατι «άρρωστο». Εν τέλει όμως, αυτό που άκουσα ήταν ένα ευχάριστο στην ακρόαση και αρκετά εύπεπτο και συμβατικό, για τα δεδομένα του post, album. «Πειραγμένα» και αλλόκοτα στοιχεία βέβαια υπάρχουν. Τον συνδυασμό σκισμένων harsh φωνητικών με στίχους εξ ολοκλήρου στα ιαπωνικά για παράδειγμα, δεν τον λες και συνηθισμένο… Οι διακυμάνσεις των δυναμικών και οι εναλλαγές ρυθμών και μέτρων φλερτάρουν λίγο με το progressive, κάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα. Αν θα ξεχώριζα κάτι, αυτό θα ήταν το πολύ ενδιαφέρον guitar work και τα ατμοσφαιρικά πλήκτρα. Άκρως ενδιαφέρουσα δουλειά που προσφέρεται για πολλές επαναλαμβανόμενες ακροάσεις. Λ.Π.
God Dethroned – Illuminati (Netherlands) – 79,5
Αν θες να ακούσεις ευρωπαϊκό death metal με πολλά στοιχεία από black και ταυτόχρονα να ξεφύγεις από την «εύκολη λύση» των Behemoth, αυτός είναι ένας δίσκος για σένα. Κτηνώδη riffs, βλάσφημοι και ανίεροι στίχοι, λυσσασμένα φωνητικά και αιφνίδιες μεταπτώσεις στους ρυθμούς που σε κάνουν να τρομάζεις. Επίσης, ο ήχος στα drums έχει φτιάξει αρκετά σε σχέση με τον προηγούμενο δίσκο. Τα toms και οι μπότες ακούγονται λιγότερο ξερά και έχουν έρθει σε καλή ισορροπία με τα πιατίνια. Αλλά ρε παιδιά, αυτό το ρημάδι το hi-hat γιατί είναι τόσο μπροστά; Γιατί ένας κατά τ’ άλλα καλός δίσκος να χαλάει στη λεπτομέρεια; Λ.Π.
Ozzy Osbourne – Ordinary Man (UK) – 22,5
Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω προς τι αυτή η υπέρμετρη λατρεία που διαβάζω εδώ κι εκεί για αυτό το δίσκο. Ημι-αδιάφορες συνθέσεις, άχρωμες ενορχηστρώσεις, νερόβραστες εκτελέσεις. Ενας Ozzy που ακούγεται «στα καλά του» χάρη στη δουλειά των ανθρώπων στο στούντιο. Και τέλος ένα lineup από guests, δήθεν πολυσυλλεκτικό, που μου δίνει την εικόνα ενός πρωτόπειρου barman που βάζει στο shaker τυχαία υλικά ελπίζοντας να βγει κάτι καλό (και εννοείται δεν πετυχαίνει). Κι αυτό ενώ υπάρχει ένα δοκιμασμένο lineup, που θα μπορούσε να φέρει πολύ καλύτερο αποτέλεσμα. Έχω την αίσθηση ότι ο Ozzy (ή για να το πω καλύτερα η Sharon μέσω του Ozzy) μάλλον απλά εκμεταλεύεται τη φήμη του ονόματος του και των καλεσμένων του “for a few dollars more”. Γιατί κατά τα άλλα, μηδέν εις το πηλίκο. Λ.Π.
Dark Fortress – Spectres From The Old World (Germany) – 63,23
Ο δίσκος ακούγεται σαν να είναι μοιρασμένος στα 2. Το πρώτο μισό είναι σαφέστατα black. Έχει κάποια progressive στοιχεία στο πως είναι στημένες οι συνθέσεις, αλλά είναι στην ουσία του ένας blackmetal δίσκος. Το δεύτερο μισό όμως είναι ιδιαίτερα μπλεγμένο. Έχει death, έχει thrash, έχει καθαρό progressive με κάποια (λίγα) καθαρά φωνητικά. Και σε μπερδεύει. Επίσης, όταν έχεις τραγούδι στο δίσκο σου με διάρκεια 3:16 (Pulling At Threads) το να έχεις πιο μετά ένα interlude με διάρκεια 2:36 είναι ένας πλεονασμός. Σε συνδυασμό με το γενικότερο πλήθος (10 τραγούδια συν 2 interludes με συνολική διάρκεια 58 λεπτά) με αναγκάζει να σκεφτώ «ότι είχαν το έβαλαν μέσα;»
Intronaut – Fluid Existential Inversions (USA) – 75,36
Οι Intronaut είναι progressive για 2 λόγους. Πρώτον, γιατί είναι τεχνίτες. Δεύτερον γιατί δεν μπορούν να είναι κάτι άλλο. Τι έχουν βγάλει φέτος λοιπόν? Έναν progressive metal δίσκο, που είναι και στην ουσία progressive. Με «δάνεια» από πολλά και διάφορα. Djent (εύκολα), λίγο hardcore, ελάχιστο sludge, λίγο πιο «τεχνικά» πράγματα.
Kvaen – The Funeral Pyre (Sweden) – 86,23
Είναι χρήσιμο να εξηγήσω ότι πρόκειται για one-man project. Αλλά όχι απόλυτα μιας και σε όλα τα τραγούδια έχει έναν guest drummer και σε 2 έχει guest τραγουδιστή. Το one-man project με φόβισε λίγο. Δεν θα ήθελα να ακούσω έναν kvlt-trve blackmetal-death-to-posers δίσκο. Και ευτυχώς δεν είναι κάτι τέτοιο. Είναι ένας melodic black metal δίσκος (γιατί υπάρχει και αυτό πλέον), με πολύ εύστοχα δάνεια από speed και thrash metal. Το μεγάλο του πλεονέκτημα είναι ότι έχει κολλητικές μελωδίες στις κιθάρες, είτε σε riffs είτε σε leads.
Hällas – Conundrum (Sweden) – 100
Πέντε Σουηδοί που παίζουν progressive/psychedelic rock. Ήμουν σίγουρος ότι το αποτέλεσμα θα είναι καλό. Αλλά δεν θα μπορούσα να προετοιμαστώ για κάτι τόσο καλό. Γιατί οι Hällas έχουν βρει την χρυσή τομή μεταξύ των ‘70s, των ‘80s, των progressive rock συνθέσεων και της psychedelic rock αισθητικής. Δεν είναι καθόλου εύκολο. Αλλιώς, θα είχε γίνει μέχρι τώρα. Πολλοί έχουν πλησιάσει αρκετά, αλλά πιο κοντά από αυτούς, κανείς. Ακούγεται σαν ένας δίσκος από κάποιο obscure συγκρότημα που κυκλοφόρησε το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70, αλλά είναι δίσκος του 2020.
My Dying Bride – The Ghost Of Orion (England) – 82,15
Δεν απογοητεύουν ποτέ. Μπορεί κάποιοι δίσκοι να μην είναι τόσο καλοί όσο κάποιοι άλλοι στη δισκογραφία τους, αλλά κανένας δεν είναι μέτριος. Πολύ περισσότερο, δεν μπορείς να πεις για κάποιο δίσκο τους ότι είναι κακός. Συνεχίζουν σταθερότατα στο δικό τους ύφος και στον δικό του ήχο. Σαν να μην πέρασε μία μέρα. Μόνο που δεν είναι AC/DC. Δεν είναι εύκολο το στυλ τους για να μπορείς να πεις «ε, εντάξει μωρέ! Άλλος ένας δίσκος. Σιγά!».
Seven Planets – Explorer (USA) – 59
Blues/hard rock, με ελαφριά stoner στοιχεία. Στο στυλ των Clutch, αλλά χωρίς φωνητικά. Αυτή η ομοιότητα με τους Clutch, τόσο στον ήχο των κιθάρων, όσο και γενικότερα σε ενορχηστρώσεις κάποιων τραγουδιών, δεν είναι απαραίτητα κακή. Δεν είναι όμως και καλή, καθώς ακούς τον δίσκο και αντί να τον ξαναβάλεις από την αρχή, πας και βάζεις το The Elephant Riders ή το Jam Room. Συμπαθητικό, πράγμα σπάνιο καθώς τα full instrumental albums συνήθως με κάνουν να βαριέμαι, αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Λ.Π.
Faustian Pact – Outojen Tornien Varjoissa (Finland) – 52,5
Αρχετυπικό black metal σκανδιναβικού τύπου. Ευτυχώς η παραγωγή είναι ανεκτή, αν και έχει κάποια προβληματάκια. Οι μπότες στο κομμάτι των blastbeats ακούγονται μουντές και ψιλοχάνονται. Τα δε φωνητικά είναι λίγο περισσότερο μπροστά στη μίξη από όσο θα έπρεπε και σε αρκετά σημεία υπάρχει masking. Στο συνθετικό κομμάτι, τα blastbeats, τα «σιδηροδρομικά» riffs και τα (πιο κλασικά πεθαίνεις) shrieking φωνητικά βρίσκονται σε αφθονία, κάνοντας τον δίσκο αρκετά προβλεψιμο, στα όρια του βαρετού. Για καλή μου τύχη, η μονοτονία αυτού του μοτίβου διακόπτεται από περιστασιακά ακουστικά μέρη, κάποιες ανάλαφρες folk μελωδίες από τα πλήκτρα και κάποια γυναικεία φωνητικά. Οι «πρωτοτυπίες» όμως τελειώνουν εκεί, μαζί με το ενδιαφέρον μου. Λ.Π.
Godthrymm – Reflections (UK) – 74
Ο δίσκος που συναντιούνται οι Paradise Lost με τους My Dying Bride κατά τη διάρκεια των ’90s. Ειδικά στα φωνητικά, ήταν σαν να άκουγα τον Holmes. Στις δε κιθάρες σχεδόν έβλεπα τον Mackintosh να παίζει riffs που απορρίφθηκαν από το As The Flower Withers και το Turn Loose The Swans. Σαφώς οι επιρροές, δεδομένου και του από πού προέρχεται ο βασικός πυρήνας των Godhtrymm, είναι αναπόφευκτες. Και ναι, ο δίσκος σαν άκουσμα είναι απολαυστικός. Αλλά λίγο παραπάνω προσωπικό ύφος δεν θα έβλαπτε. Ευτυχώς πρόκειται για ντεμπούτο, οπότε υπάρχει ελπίδα. Λ.Π.
Sylosis – Cycle Of Suffering (UK) – 89,5
Από όπου και να το πιάσεις αυτό το album, σκοτώνει. Ξεκινάς από τα θηριώδη drums που σε ποδοπατάνε. Συνεχίζεις με τις καταιγιστικές κιθάρες όπου τα riffs και τα solos φτάνουν για να γεμίσουν δύο δίσκους. Περνάς στις πανέξυπνες εναλλαγές δυναμικών και ταχυτήτων που τηρούν ίση απόσταση μεταξύ μελωδίας και κοπανήματος. Και καταλήγεις πίσω από το μικρόφωνο, όπου ακούς ένα κτήνος να βρυχάται. Αν επιβιώσεις από όλο αυτό, κάτι πήγε στραβά. Ξαναπάτα το play. Λ.Π.
Svart Crown – Wolves Among The Ashes (France) – 75
Τους γνώρισα στο προηγούμενο album τους και ήταν love at first sight. Μανιασμένο black/death metal, που δεν στερούταν ατμόσφαιρας. Στη νέα τους δουλειά θυσιάζουν λίγη παραπάνω βιαιότητα για χάρη αυτής της ατμόσφαιρας. Δίπλα στις υποβλητικές ψαλμωδίες που προϋπήρχαν προσθέτουν και μερικά λιγότερο brutal, έως και καθαρά σε κάποια σημεία, φωνητικά. Ταυτόχρονα οι ταχύτητες πέφτουν αρκτετά και εξομαλύνονται, δίνοντας τη θέση τους σε πιο groove-αριστούς ρυθμούς. Οι μόνες αμιγώς ωμές και βίαιες στιγμές του δίσκου βρίσκονται στο Thermageddon και το At The Altar Of Beauty. Εν τέλει, αν και λιγότερο ορμητικό από τον προκάτοχο του, παραμένει ένα πολύ ενδιαφέρον album. Λ.Π.
Death The Leveller – II (Ireland) – 75,57
Μία σχετικά καινούρια μπάντα στον πρώτο της full length. Ευρωπαϊκό epic doom, με αρκετά καταθλιπτικές συνθέσεις και στίχους. Η παραγωγή αναδεικνύει όλα τα ατού τους, αλλά σε κάποια λίγα σημεία ο τραγουδιστής φαίνεται να μην μπορεί να αποδώσει την απόγνωση των στίχων. Όμως, ντεμπούτο. Οπότε θα περιμένουμε και παρακάτω.
Ihsahn – Telemark EP (Norway) – 81,49
Στα 4 τραγούδια του δίσκου, ακούω κλασικό Ihsahn (από solo κυκλοφορίες) με τους Andersen και Munkeby σε drums και σαξόφωνο, και όλα καλά όλα ανθηρά. Τώρα, η διασκευή του Wrathchild δεν είναι τίποτα το φοβερό (αν και το σαξόφωνο σε αυτό το ρυθμό σε κάνει να νομίζεις ότι ακούς funk), αλλά ο Ihsahn έχει πλέον το μέγεθος και το δικαίωμα να διασκευάζει ότι θέλει.
Regarde Les Hommes Tomber – Ascension (France) – 92,52
Αυτή την περίοδο διαβάζω το Lords Of Chaos. Πέραν της εξιστόρησης της δολοφονίας του Euronymous στο πρώτο μισό, στο δεύτερο μισό υπάρχουν ιστορίες για τις βασικές σκηνές του Ευρωπαϊκού black metal. Και κάπου υπάρχει μία απάντηση του Ihsahn σε μία συνέντευξη που λέει: «Το black metal δεν θα έπρεπε να έχει σχέση με τα πολιτικά. Υπάρχει το hardcore και το punk για αυτή τη δουλειά. Το black metal για εμένα είναι συναίσθημα». Αυτό ακριβώς κάνουν οι Regarde Les Hommes Tomber. Βγάζουν συναίσθημα. Από το 2013 και μετά που έβγαλαν το ντεμπούτο τους και τους παρακολουθώ, το συναίσθημα είναι το βασικό στοιχείο κάθε τους τραγουδιού και δίσκου.
Sylvaine/Unreqvited – Time Without End (Canada) – 80,26
Ένα πολύ μελαγχολικό split EP. Τα 2 τραγούδια της Sylvaine είναι πολύ απαλά και όμορφα, ενώ τα 2 του Unreqvited είναι ορχηστρικά, με απλές δομές αλλά πολύ εύστοχες μελωδίες. Προσωπικά θα προτιμούσα αν υπήρχε κάποιος τρόπος να συνεργαστούν σε πρωτότυπες συνθέσεις από κοινού. Από αυτά που ακούω, δεν νομίζω ότι έχουν μεγάλες αποστάσεις χωρίς κοινά σημεία. Αντιθέτως.
Lucifer – Lucifer III (Germany) – 79,60
Έχει περάσει καιρός από τον πρώτο τους δίσκο που δεν εντόπιζα τις επιρροές από κλασικά hard rock συγκροτήματα που έλεγαν τα Δελτία Τύπου. Στον δεύτερο δίσκο φάνηκαν αρκετά. Και σε αυτόν παίρνουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η φωνή της Sadonis έχει ωριμάσει και σε αρκετά σημεία οι ερμηνείες της μου φέρνουν στο μυαλό την (προσωπική αδυναμία) Ann Wilson, χωρίς την αντίστοιχη έκταση της φωνής. Φυσικά, το occult στοιχείο στους στίχους υπάρχει ακόμα, είναι έντονο και όσο το εξασκούν, γίνεται όλο και πιο λογοτεχνικό.
Serpent Noir – Death Clan OD (Greece) – 92,5
Το δυνατότερο σημείο του δίσκου βρίσκεται στο εξαιρετικό guitar work. Δίπλα στα πατροπαράδοτα tremolo pickings, έχουμε άφθονα κοφτά, staccato riffs με ρίζες στο κλασικό heavy metal και γεμάτα, μελωδικά leads και licks, που λοξοκοιτάνε Amon Amarth και Dissection. Αν και απείρως πιο επιθετικός από τον προηγούμενο, ο δίσκος είναι αρκούντως ατμοσφαιρικός. Οι περιστασιακές μειώσεις στην ταχύτητα, τα μελωδικά clean περασματα, οι απόκοσμες βαρύτονες ψαλμωδίες και φυσικά οι a la Therion αποκρυφιστικοί στίχοι του Thomas Karlsson φροντίζουν γι’ αυτό. Μια από τις λίγες black metal κυκλοφορίες που έχω ακούσει τελευταία και που μπορώ να την χαρακτηρίσω ως αριστουργηματική. Λ.Π.
Karg – Traktat (Austria) – 89,5
Hχητικά δεν διαφέρει σχεδόν καθόλου από τον τελευταίο δίσκο των Harakiri The Sky, αν εξαιρέσω τους στίχους που είναι στα γερμανικά. Δεν διαφέρει καν με ό,τι έχουν κάνει οι Karg μέχρι σήμερα. Παραμένει όμως ένας πραγματικά απίστευτος δίσκος σε μουσικό επίπεδο. Ο τρόπος που αναμειγνύονται οι θλιμμένες post μελωδίες με τα εκκωφαντικά blastbeats, τα αδυσώπητα riffs και τα σπαρακτικά, μέσα στην αγριότητα τους, φωνητικά, είναι το λιγότερο εκπληκτικός. Επίσης, το να έχεις αυτό το άψογο σε όλα τα επίπεδα αποτέλεσμα κάνοντας τα πάντα (από την σύνθεση μέχρι την τελική μίξη και παραγωγή) μόνος σου, είναι από μόνο του αξιοθαύμαστο. Και ναι, όσον αφορά τις ομοιότητες, ο δίσκος μοιάζει λίγο με «κόπια». Μακάρι όμως όλες οι «κόπιες» να είχαν αυτή την ποιότητα. Λ.Π.
Angellore – Rien Ne Devait Dourir (France) – 32,5
Το συγκρότημα δηλώνει ότι παίζει atmospheric doom. Η αλήθεια είναι όμως ότι ο ήχος του είναι μια ακροβασία μεταξυ doom και gothic, με σαφή κλίση προς το δεύτερο. Επίσης, έψαξα πολύ να βρω μια μανιέρα και κάποιο κλισέ του είδους που να ΜΗΝ εχει χρησιμοποιηθεί στο δίσκο. Μάταιη η αναζήτηση, καθώς όλα είναι εκεί. Οι μελαγχολικές μελωδίες, οι καταθλιπτικοί στίχοι, τα χορωδιακά (πότε αντρικά, πότε γυναικεία) φωνητικά, τα symphonic και τα folk περάσματα, τα brutal ξεσπάσματα. Σε μικρές δόσεις όλα αυτά είναι, ας πούμε, ανεκτά. Όμως με τρία τραγούδια από τα έξι συνολικά του δίσκου να διαρκούν αθροιστικά κάτι λιγότερο από 45 λεπτά, τίποτα δεν είναι ανεκτό. Μετά το πρώτο 20λεπτο, μόλις δηλαδή τελείωσε το πρώτο τραγούδι και ξεκίνησε το δεύτερο, άρχισα να βαριέμαι. Στα μισά τον είχα ήδη σταματήσει. Λ.Π.
Richie Kotzen – 50 For 50 (USA) – 95
Το παν με αυτό το δίσκο είναι να μην τον ακούσεις μονοκοπανιά. Κι αυτό γιατί αν κάτσεις να ακούσεις προσεκτικά, θα εξαντληθείς. Αν πάλι τον βάλεις να παίζει κάνοντας κάτι άλλο παράλληλα, ή θα χάσεις πολλά από αυτά που έχει να σου δώσει ή θα σταματήσεις αυτό που κάνεις με την πρώτη ευκαιρία. Προσωπικά τον άκουσα σε τρεις δόσεις, όσα και τα μέρη του. 50 συνολικά τραγούδια όπου αναδεικνύεται το τεράστιο μουσικό ταλέντο του Kotzen. Rock, blues, funk, soul, jazz, μέχρι και στοιχεία από r&b και pop, συνδυάζονται ισορροπημένα, σε ένα άκρως απολαυστικό μείγμα. Ένας πραγματικά χορταστικός δίσκος, για όλα τα γούστα. Λ.Π.
Myrkur – Folkesange (USA) – 26,86
Μετά από έναν δίσκο με πολλά στοιχεία black metal (για αυτό τον άκουσα) και έναν που ήλπιζα ότι θα είναι black metal (για αυτό τον άκουσα), φτάνουμε στο 3ο δίσκο της Myrkur. Είναι ένας απόλυτα folk δίσκος και δεν έχω κανένα απολύτως ενδιαφέρον για το είδος.
Candlemass – Pendulum EP (Sweden) – 76,14
Ένα χρόνο μετά τον τελευταίο τους δίσκο, βγάζουν και ένα ΕΡ με υλικό που κόπηκε από το δίσκο. Τρία πλήρη τραγούδια, και τρία ορχηστρικά που μοιάζουν με ιδέες που δεν έγιναν τραγούδια. Ο Languist ακούγεται λίγο καλύτερα από το δίσκο, η μπάντα είναι σε καλή φόρμα, και το δωράκι για τους οπαδούς (γιατί αυτό είναι αυτό το ΕΡ) πολύ καλό ποιοτικά.
Me And That Man – New Man, New Songs, Same Shit Vol. 1 (International) –62,07
Τα τραγούδια πρέπει να γράφτηκαν σε συνεργασία με τους συμμετέχοντες. Για αυτό και το Confession (feat. Niklas Kvarforth) έχει ένα παντελώς άσχετο, αχρείαστο και άκυρο blastbeat στο κλείσιμό του. Για αυτό το How Come? (feat. Corey Taylor, Rob Caggiano και Brent Hinds) έχει ένα απίστευτο rock solo. Για αυτό και το Coming Home (feat. Sivert Høyem) θυμίζει τόσο πολύ Madrugada. Το πείραμα με τους διάφορους τραγουδιστές δεν φαίνεται να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Γιατί στα περισσότερα τραγούδια δεν υπάρχει η ατμόσφαιρα του προηγούμενου δίσκου, την οποία προφανώς και ήθελε ο Nergal να διατηρήσει και σε αυτόν. Αλλιώς δεν θα ονόμαζε έτσι το δίσκο. Τα δε Run With The Devil (feat Jørgen Munkeby) και Deep Down South (feat. Johanna Sadonis και Nicke Anderson) δεν έχουν καμία σχέση με το δίσκο. Εκτός από το ότι έχουν country βάσεις.
