Φτάσαμε στον πιο “βαρύ” και φορτωμένο μήνα του έτους για ένα τέτοιο blog, σαν αυτό εδώ. Ήρθε η ώρα των τελικών κατατάξεων, γιατί με τρώει αυτό που από το 2000 και μετά λέγεται ως “high fidelity syndrome”. Κοινώς, η ανάγκη που νιώθω να κάνω λίστες στο τέλος της χρονιάς με τους δίσκους που ξεχώρισα.
Πριν όμως από αυτές τις λίστες, ας γράψω μερικές λέξεις για τους δίσκους που άκουσα αυτόν τον μήνα, πριν περάσω στο να περιγράψω-ενημερώσω-δεσμευτώ για το τι έρχεται τις επόμενες μέρες.
Primus – The Desaturating Seven (USA)
Τίποτα δεν είναι απλό και συμβατό με την καθημερινότητα με τους Primus. Ένας concept δίσκος που στηρίζεται σε ένα παιδικό βιβλίο (που γράφτηκε το 1978), με πολλές επιρροές από Pink Floyd και Frank Zappa (όπως πάντα), συν το κάτι παραπάνω αυτή τη φορά από King Crimson. Ανεξάρτητα του πόσοι δηλώνουν ακροατές τους, είναι δύσκολοι. Και ο συγκεκριμένος δίσκος πρέπει να πω ότι είναι από τους πιο δύσκολους της πορείας τους. Αλλά, μ’ αρέσει.
Amberian Dawn – Darkness Of Eternity (Finland)
Μερικά από τα προβλήματα του power metal είναι μαζεμένα εδώ. Κατ’ αρχάς, οι pop καταβολές της Capri δημιουργούν πρόβλημα στις συνθέσεις των Amberian Dawn. Βέβαια, αυτό συμβαίνει εδώ και καιρό. Αλλά φέτος παράγινε. Πέραν αυτού, η επιθετικότητα του συγκροτήματος αγνοείται. Πραγματικά, που είναι το “metal” στοιχείο στα τραγούδια αυτού του δίσκου; Δύο-τρία σκόρπια solos και το gain/distortion (δεν ξέρω πως θέλουν να το λένε οι ίδιοι) στις ρυθμικές; Και τι γίνεται με το πακέτο φωνητικών-πλήκτρων που μας προσφέρουν απλόχερα σε κάθε τραγούδι;
Sons Of Apollo – Psychotic Symphony (USA)
Ένα ακόμα project/μπάντα για τον Portnoy, και ένα ακόμα supergroup. Sheehan, Soto, Sherinian, Portnoy και Bumblefoot. Ο χαμός, όπως φαντάζεστε. Η αλήθεια είναι ότι ακούγονται αρκετά δεμένοι για πρώτο δίσκο. Και με τις πρόβες μεταξύ τους, να αποτελούν τα sessions που συνέθεταν τον δίσκο. Αλλά δεν είναι στο 100% πιστεύω. Όχι ακόμα. Οι Dream Theater σαν feeling είναι παρόντες, αλλά όχι all over the place. Φαίνεται υποσχόμενο, αλλά δεν με συγκλόνισε. Να δούμε παρακάτω.
Electric Wizard – Wizard Bloody Wizard (England)
Από τον τίτλο, στα riffs, στους στίχους, στο ύφος, στο χτίσιμο των τραγουδιών, τα πάντα βρωμάνε Black Sabbath. Τίποτα παρακάτω, τίποτα παραπάνω. Και δεν είναι η πρώτη φορά που οι Electric Wizard φωνάζουν την αγάπη τους για τους Sabs. Αλλά, ως πότε;
Blut Aus Nord – Deus Salutis Meae (France)
Κρύο. Ψυχρό. Παγωμένο. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που ένας blackmetal δίσκος μου «έβγαλε» αυτούς τους χαρακτηρισμούς. Απίστευτα ζοφερή ατμόσφαιρα. Soundtrack για εφιάλτες. Και φυσικά, με την εγγύηση της γαλλικής black σκηνής. Μην τα ξεχνάμε αυτά.
Cavalera Conspiracy – Psychosis (USA)
Από τους πιο ακατανόητους δίσκους της χρονιάς. Δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς θέλουν να κάνουν τα αδέρφια. Θέλουν να πειραματιστούν; Θέλουν να κάνουν ότι δεν μπορούσαν να κάνουν ως Sepultura; Γιατί εμφανίστηκαν industrial που δεν μου αρέσουν και που με ανάγκασαν να θυμηθώ τους Nailbomb; Γιατί δεν εξελίσσουν τον ήχο και το ύφος των προηγούμενων δίσκων; Γιατί «κλέβουν» το Zero The Hero των Black Sabbath στο Terror Tactics; Γιατί είναι τόσο άθλια τα drums στο Hellfire; Γιατί στο εξώφυλλο «κλέβουν» τους εαυτούς τους από τη περίοδο του Roots; Γιατί να κρατήσω αυτόν τον δίσκο; Γιατί δεν κάνουν reunion οι Sepultura; Γιατί ακούω ακόμα αυτόν τον δίσκο;
Mausoleum Gate – Into A Dark Divinity (Finland)
Οι Saviour Machine συναντούν τους παλιούς Supetramp και jam-άρουν πάνω σε backing track των Pink Floyd του More.
The Quill – Born From Fire (Sweden)
Αξιοπιστία και τιμιότητα. Χωρίς φανφάρες, με πολύ ουσία, και με πολύ έξυπνα licks και leads μεταξύ των riffs. Λίγο παραπάνω από καθαρή η παραγωγή, αλλά όχι σε επίπεδο προβλήματος. Και αυτό το Keep It Together…
Godflesh – Post Self (England)
Έχω προσπαθήσει αρκετές φορές. Τo industrial metal όμως, εξακολουθεί να μην έχει κάποια ουσία στα αυτιά μου, πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων. Αυτός ο δίσκος δεν ανήκει σε αυτές. Ενοχλητικός ψηφιακός ήχος από τα διάφορα «εφφέ», τα οποία δεν τα καταλαβαίνω. Και, με ενοχλητικές συχνότητες. Αυτό φαντάζομαι ότι είναι ένας από τους στόχους του. Οπότε, μπράβο! Success. Αλλά δεν το μπορώ.
Morbid Angel – Kingdoms Disdain (USA)
Τον ακούω, τον ξανακούω, τον ακούω συνέχεια. Αλλά δεν μπορώ να αποφασίσω αν τον θεωρώ έναν καλό ή όχι δίσκο. Νομίζω ότι πρόκειται για μία χρυσή μετριότητα. Και με την πληθώρα κυκλοφοριών του σήμερα, ποιος την χρειάζεται μία «χρυσή μετριότητα»;
Diablo Swing Orchestra – Pacisticuffs (Sweden)
Η θεατρικότητα ήταν για εμένα το ζητούμενο όταν ξεκίναγα να ακούσω αυτόν τον δίσκο. Αυτό είναι που με «απασχολεί» σε κάθε δίσκο τους. Σε αυτόν τον δίσκο η «επίδειξη» θεατρικότητας είναι ιδανική. Όλα καλά, όλα ανθηρά.
Jess And The Ancient Ones – The Horse And Other Weird Tales (USA)
Κατ’ αρχάς, οι κιθάρες είναι εξορισμένες σε ένα κανάλι μόνο λες και είναι δανεικές από άλλο δίσκο άλλου συγκροτήματος. Μετά, οι επιρροές από την επικαιρότητα είναι εμφανείς και ελαφρώς άσχετες με το συγκρότημα. Η τύπου-Stranger-Things εισαγωγή του Return To Hallucinate, η πως-θα-τραγούδαγε-ψυχεδελικό-rock-η-Adele φωνητική γραμμή στην αρχή του You And Eyes, η απουσία κάποιων ευκόλως διακρινόμενων δεύτερων φωνητικών σε οποιοδήποτε τραγούδι. Κύριες και κύριοι, ο δίσκος είναι καλός, αλλά ούτε αυτή τη φορά κατάφεραν να ξεπεράσουν το ντεμπούτο τους.
Motorpsycho – The Tower (Norway)
Ότι ακριβώς περίμενα και ήθελα. Περίμενα άλλο έναν δίσκο από ένα καταπληκτικό συγκρότημα του οποίου τα μέλη (και συγκεριμένα οι Sæther και Ryan) έχουν καταλάβει ακριβώς τι έκαναν τα είδωλά τους (από τους Yes και τους Pink Floyd ως τους Rush), και γράφουν ανάλογα τη μουσική τους. Χωρίς να αντιγράφουν, χωρίς (άμεσα) να επηρεάζονται. Απλά, με την ίδια νοοτροπία.
Septicflesh – Codex Omega (Greece)
Πέραν των καταπληκτικών συνθέσεων, των φανταστικών φωνητικών γραμμών, των καταπληκτικών ενορχηστρώσεων (ξεμένω από επίθετα), η παραγωγή του δίσκου είναι απίστευτη. Ακούγονται τα πάντα, όσα και αν είναι αυτά, με συγκεκριμένο ρόλο και χώρο. Στο βάθος, πίσω δεξιά, μπροστά αριστερά, να και κάποια έγχορδα μπροστά σου, και κιθάρες από παντού. Που είναι τα όρια; Υπάρχουν;
Trivium – The Sin And The Sentence (USA)
Μετά από τους 4 πρώτους δίσκους, και την ταμπέλα «νέοι Metallica» που τους κόλλησαν, μοιάζουν εδώ και 3 δίσκους να προσπαθούν να φτάσουν εκείνους τους «δύο συγκεκριμένους δίσκους» (κοινώς τα Ascendancy και Shogun). Τους φτάνουν με τον φετινό, αλλά δεν τους ξεπερνούν. Δεν είναι κι εύκολο όμως. Θα προσθέσω στην εξίσωση και το γεγονός ότι οι Trivium έχουν παίξει 3-4 διαφορετικά είδη στην πορεία τους. Οπότε, μια χαρά πάνε και να συνεχίσουν έτσι.
Wolves In The Throne Room – Thrice Woven (USA)
Η περίπτωσή τους είναι το μόνο «κακό» του Internet στην εποχή μας. Αν αυτός ο δίσκος είχε εμφανιστεί πριν 15 χρόνια (και αντίστοιχα αν η πορεία του συγκροτήματος είχε ξεκινήσει 15 χρόνια νωρίτερα από το 2002), ο κόσμος θα παραμίλαγε. Πραγματικά, θα γράφονταν διθύραμβοι επί διθυράμβων, τεράστια αφιερώματα, το promotion από την Artemisia Records θα έφτανε σε απίστευτα επίπεδα (αν τον έβγαζε αυτό τον δίσκο αυτή η εταιρεία), και άλλα πολλά που θα θύμιζαν λίγο ‘80s σε κάποιους. Αλλά, έχουμε 2017. Όχι 2002. Αυτό σημαίνει ότι οι WITTR πρέπει να «δουλέψουν» πολύ περισσότερο στην προώθηση του δίσκου, όπως πρέπει. Ζωντανά. Σε σκηνές. Σε κάθε (σχεδόν) πιθανή σκηνή, σε κάθε (σχεδόν) πιθανή χώρα. Ξανά και ξανά. Γιατί μόνο στη σκηνή μπορεί να φανεί αυτό που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια σε καμία κριτική αυτού του δίσκου. Έπος.
Και για όσους έφτασαν ως εδώ, τις πρώτες μέρες του 2018 θα βγει η λίστα μου με τα 50 (!) καλύτερα albums της χρονιάς, σε κατάταξη και με μερικές κουβέντες για τα πρώτα 30. Κάπου στις τελευταίες μέρες του Ιανουαρίου θα βγει κι ένα post με δίσκους του 2071 που μου ξέφυγαν ή δεν πρόλαβα να ακούσω. Και από εκεί και πέρα, συνεχίζουμε κανονικά. Και, με πρόθεση να αυξηθούν τα posts.
