Θα ήθελα να μπορώ να πω κάτι “θετικό” που προέκυψε από την απαγόρευση κυκλοφορίας, την “καραντίνα” και το αναγκαστικό κλείσιμο στο σπίτι. Θα ήθελα να μπορώ συνειδητά και ειλικρινά να γράψω ότι “βρήκα ευκαιρία να ακούσω δίσκους/δω σειρές/ταινίες”. Αν το έγραφα θα ήταν αλήθεια. Αλλά δεν μπορώ να το γράψω για 2 λόγους. Καταρχάς, γιατί σε πολύ μεγάλο ποσοστό δίσκους άκουγα έτσι κι αλλιώς, και σειρές/ταινίες έβλεπα έτσι κι αλλιώς. Εν συνεχεία όμως, και σε πιο σημαντικό επίπεδο, είναι πάνω από 270.000 οι άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους. Έχω την λογική και την ψυχραιμία που χρειάζεται για να καταλάβω ότι ήταν αναπόφευκτο καθώς πρόκειται για έναν “πρωτοεμφανιζόμενο” ιό (ή μάλλον, πρωτοεμφανιζόμενο στέλεχος ιού). Αλλά έχω και τη λογική για να συνειδητοποιώ ότι το νούμερο “270.000” είναι πολύ μεγάλο. Anyway, στα ενδότερα…
What I kept…
Code Orange – Underneath (USA) – 88,98
Νομίζω ότι μπορούμε για αρκετό καιρό να είμαστε σίγουροι ότι οι Code Orange δεν θα βγάλουν κακό δίσκο. Αρκεί να αντέχεις τον ήχο τους. Industrial hardcore (όχι ανάποδα, είναι άλλο πράγμα) με πολλά καθαρά φωνητικά που ήταν μία έκπληξη για το δίσκο. Αρρώστια που μόνο στο επίπεδο των Anaal Nathrakh είχα συναντήσει, και «μαυρίλα» που πολλές black κυκλοφορίες των τελευταίων 15 ετών δεν μπορούν να διανοηθούν καν.
Azusa – Loop Of Yesterdays (International) – 70,13
To progressive το αντιλαμβάνονται στην πιο αρχετυπική μορφή του. Αυτή της ταυτόχρονης ύπαρξης δύο (ή και παραπάνω) θεωρητικά ασύμβατων ειδών μαζί. Και αυτό το πετυχαίνουν με τις βάσεις των συνθέσεων στο thrash metal, και τα φωνητικά να κινούνται σε 2 «ταχύτητες»: core για τα «άγρια» μέρη, και ethereal pop για τα ήρεμα μέρη (με τη σχετική παραγωγή). Τα riffs είναι λίγο προβλεπόμενα μετά από 2-3 τραγούδια, αλλά όχι άσχημα. Απλώς είχα σχηματίσει την εντύπωση ότι θα έχουν περισσότερη ποικιλία. Σώζεται η κατάσταση πάντως από τα jazz solos/leads που υπάρχουν σε αρκετά από τα «ήρεμα» μέρη.
Spectral Lore/Mare Congitum – Wanderers: Astrology Of The Nine (International) – 81,49
Ο δίσκος είναι φανταστικός. Δεν μπορώ να το πω αρκετές φορές. Και ο/οι Spectral Lore αλλά και ο/οι Mare Cognitum (και τα 2 σχήματα είναι one man project) είναι από τα πιο δυνατά ονόματα στο χώρο του ατμοσφαιρικού black metal. Και οι συνθέσεις αυτού του split album (και όμως, album) είναι πολύ καλές. Δεν περίμενα να μην είναι πολύ καλές, αλλά αξίζει να ειπωθεί. Το πρόβλημα που έχω με το δίσκο είναι ότι είναι πολύ μεγάλος σε διάρκεια. Είναι ένα concept album, αποτελούμενο από 10 συνθέσεις. Οι 4 είναι σύνθεση Spectral Lore, οι άλλες 4 είναι Mare Cognitum και άλλες 2 είναι κοινές συνθέσεις. Το concept είναι οι 9 πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Οι 2 κοινές συνθέσεις αφορούν τον Πλούτωνα και οι 2. Και η συνολική διάρκεια του δίσκου είναι 1 ώρα και 55 λεπτά. Όσο καλές και αν είναι οι συνθέσεις, που είναι, όσο καλό και αν είναι το τελικό αποτέλεσμα, που επίσης είναι, δεν παλεύεται ο δίσκος από διάρκεια. Δεν βγαίνει με μία συνεχιζόμενη ακρόαση, όσο ενδιαφέρον και αν είναι το concept, που είναι.
Thanatos – Violent Death Rituals (Netherlands) – 76,04
Ακούγεται σύγχρονο και μοντέρνο ηχητικά, παρόλο που προέρχεται από μία μπάντα σχεδόν 40 ετών. Έχουν καταφέρει να υιοθετήσουν όλα τα ηχητικά στοιχεία του σημερινού death metal, και μαζί με πολλά thrash στοιχεία και με συνθέσεις που εξελίσσονται κατά τη διάρκειά τους, έχουν δημιουργήσει έναν πολύ ενδιαφέρον death metal που δεν «χώνει» ή «βαράει» απλά. Έχει νόημα, έχει ουσία.
Villagers Of Ioannina City – Age Of Aquarius (Greece) – 72,12
Υπάρχουν σημεία στο δίσκο που rock-άρουν περισσότερο από τον προηγούμενο, όπως το Millennium Blues. Επίσης σε διάφορα σημεία του δίσκου δεν διστάζουν να προσθέσουν και άλλα στοιχεία από είδη όπως post-punk, όπως κάποια σκληρά φωνητικά κλπ. Κρατάνε στη βάση τους την πεντατονική κλίμακα και την ατμόσφαιρα της Ηπείρου. Και φυσικά το κλαρίνο παραμένει πρωταγωνιστικό σε πολλά τραγούδια, αλλά όχι όλα. Τώρα θέλω να δω αν θα διατηρήσουν το hip κοινό που είχαν συγκεντρώσει μέχρι τώρα, που νόμιζε ότι ακούει Θανάση Παπακωνσταντίνου χωρίς μπουζούκι.
Conception – State Of Deception (Norway) – 74,27
Δεν ξέρω αν οι συνθέσεις του δίσκου ήταν έτοιμες πριν το EP που κυκλοφόρησε το 2018, ή αν γράφτηκαν μετά. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι είναι κλάσεις ανώτερες από αυτό το ΕΡ, πολύ πιο κοντά στο ύφος των Conception, αρκετά μακριά από το ύφος των Kamelot, με πολύ όμορφα και ενδιαφέροντα riffs, και με πολύ πιο καλές ερμηνείες από τον Khan. Κλάσεις ανώτερο από το ΕΡ πάντως.
Aborted – La Grande Mascarade EP (Belgium) – 73,53
Η καφρίλα και η επιθετικότητα είναι δεδομένη, και δεν περίμενα κάτι διαφορετικό. Αλλά αυτή τη φορά οι Jekelis και Patuto έχουν κάνει φανταστική δουλειά σε όλα τα leads και solos των 3 τραγουδιών.
Abysmal Dawn – Phylogenesis (USA) – 70,29
Παραμένουν πιστοί στον ήχο τους, και σταθεροί στο είδος τους. Μπορεί να μην έχουν καμία πρωτοτυπία ούτε σε αυτό το δίσκο, αλλά καταφέρνουν να μην αντιγράφουν τους εαυτούς τους. Άμα το σκεφτείς, είναι λίγο εντυπωσιακό ότι γράφουν ακόμα riffs που δεν θυμίζουν κανένα παλιότερο τραγούδι τους. Δίσκος απλός, κλασικός και όχι φωτοτυπία. Αρκεί να σου αρέσει το παραδοσιακό αμερικάνικο death metal.
Hexvessel – Kindred (Finland) – 75,08
Ο δίσκος έχει σαφέστατα περιορισμένο το folk στοιχείο. Ελάχιστα βιολιά/φλάουτα/ακουστικές κιθάρες. Αντιθέτως, αρκετό fuzz, αρκετό Hammond και φωνητικά φόρος τιμής σε πολλές ψυχεδελικές μπάντες της δεκαετίας του ’60. Από τον προηγούμενό τους, πολύ καλύτερος. Αν άφηναν όλες τις συνθέσεις να αναπτυχθούν όπως το εναρκτήριο Billion Year Old Being, θα έλεγα ότι είναι ένας εξαιρετικός δίσκος.
…and the rest
Pearl Jam – Gigaton (USA) – 65,77
Σίγουρα το σύνολο των ακουσμάτων μου και τα «θέλω» μου από ένα συγκρότημα και ένα δίσκο έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στη γνώμη που σχημάτισα. Η οποία είναι πως πρόκειται για έναν καλό δίσκο για road trip, αλλά μέχρι εκεί. Δεν μου προσφέρει κάτι παραπάνω. Μπορώ να συνεχίσω να γράφω για το από πότε έχουν να βγάλουν μεγάλο δίσκο και τραγούδι οι Pearl Jam, αλλά ίσως να μην είναι πια το ζητούμενο από αυτούς. Γενικότερα από συγκροτήματα με την ιστορία τους και το παρελθόν τους, ίσως να μην είναι πια το ζητούμενο το «μεγάλο» τραγούδι. Alive, Jeremy, Rearviewmirror δεν μπορούν να ξαναγράψουν. Γιατί? Μεγάλη συζήτηση.
Morrissey – I Am Not A Dog On A Chain (England) – 62,58
Τελικά, μου κάνει ο δίσκος. Αμφιταλαντεύτηκα πάρα πολύ. Από τη μία οι ερμηνείες του Morrissey είναι καλές και οι στίχοι ακόμα καλύτεροι. Αλλά μουσικά, έχει γίνει μία προσπάθεια πειραματισμού που δεν πέτυχε. Σε αρκετά από τα τραγούδια γίνεται μία προσπάθεια δημιουργίας ενός μίγματος αλλά σε κανένα δεν νιώθω μία προσπάθεια έστω να εξυπηρετηθεί το εκάστοτε τραγούδι.
Viscera – Obsidian (USA) – 18,74
Άλλη μία προσπάθεια να βρω έναν deathcore δίσκο που τα triggers δεν θα ακούγονται τόσο πλαστικά, και που θα έχει λίγη περισσότερη ποικιλία στα brutal φωνητικά. Ούτε όμως αυτός ο δίσκος πληροί αυτές τις προϋποθέσεις. Αντιθέτως, τα triggers ακούγονται σχεδόν σαν τάπερ. Απορώ πως πουλάει αυτό το είδος έτσι και ακόμα.
Testament – Titans Of Creation (USA) – 61,96
Το Low του 1994 είχε 12 τραγούδια και συνολική διάρκεια 47 λεπτά. Ο φετινός δίσκος έχει και αυτός 12 τραγούδια, αλλά συνολική διάρκεια 58:19. Το πρόβλημα του δίσκου είναι πέρα για πέρα προφανές. Στο πρώτο του μισό (από Children Of The Next Level μέχρι Ishtar’s Gate) τα τραγούδια είναι από 1’ έως 3’ μεγαλύτερα σε διάρκεια από ότι θα έπρεπε. Με πολύ περισσότερα riffs και μέρη από όσο μπορεί να αντέξει το αυτί μου. Δεν περιμένω από τους Testament υπερ-περίπλοκες συνθέσεις με γυρίσματα, γέφυρες ιντερλούδια και solos μέσα σε solos. Έχουν δείξει ότι μπορούν να δώσουν αυτό που θέλουν σε μικρότερες και ουσιαστικότερες διάρκειες. Όχι απαραίτητα σε 2λεπτα, αλλά όχι και σε 6λεπτα. Too much information.
Nine Inch Nails – V: Together & VI: Locusts (USA) – 66,03
Δυο κυκλοφορίες μαζί για να μας κάνουν παρέα στην καραντίνα. Και οι 2 κυκλοφορίες υποτίθεται ότι είναι συνέχεια του concept που ξεκίνησε με το Ghosts I-IV του 2008. Αλλά πολύ πιο minimal. Ειδικά το V: Together, μου μοιάζει σαν soundtrack που κάτι του λείπει. Το VI: Locusts βγάζει λίγο περισσότερο νόημα στα αυτιά μου, αλλά και πάλι μοιάζει σαν soundtrack. Ασυναίσθητα έφερα στο μυαλό την τελευταία (μέτρια) σεζόν της Jessica Jones. Μπορώ να σκεφτώ πολλά σημεία αυτής που θα ταίριαζε πολύ καλά το VI: Locusts ως soundtrack και θα επανέφερε τη σειρά στην noir αισθητική της πρώτης σεζόν. Αλλά ως δίσκος/κυκλοφορία των Nine Inch Nails, δε με γεμίζει.
The Project Hate MCMXCIX – Purgatory (Sweden) – 31,80
Blastbeats, breakdowns, brutal φωνητικά, γυναικεία φωνητικά, spoken parts, shrieking φωνητικά, 894 ρεφρέν, 3289 γέφυρες και ιντερλούδια και 382738492 riffs. Όλα αυτά «πεταμένα» μέσα σε 6 τραγούδια με διάρκειες από 12:30 μέχρι 14 λεπτά. Όλο αυτό το χάος, όλος αυτός ο χαμός μέσα σε συνθέσεις χωρίς καμία συνοχή ή δομή που δεν λένε να τελειώσουν με τίποτα.
Cirith Ungol – Forever Black (USA) – 66,19
Riffs; Ναι. Πολύ καλά. Στίχοι; Ναι. Πολύ καλοί. Παραγωγή; Ναι, ακριβώς αυτό που χρειάζονται οι συνθέσεις. Και σε συνδυασμό με τις πολύ προσεγμένες λεπτομέρειες σε θέματα ενορχήστρωσης, το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. Αλλά, ακόμα δεν μπορώ να δεχτώ τη φωνή του Baker. Με τίποτα. Δεν μου αρέσει, με κουράζει και με κάνει να βαριέμαι. Φανταστείτε το δίσκο με τη φωνή του Conklin, και πείτε μου αν έχω άδικο. Ξέρω, σήμα κατατεθέν η χροιά του Baker, και λοιπά και λοιπά. Εμένα όμως δεν μου αρέσει. Υποκειμενικά είναι αυτά.
Dark Forest – Oak, Ash & Thorn (England) – 21,09
Αν ενδιαφέρεστε για ένα δίσκο που προσπαθεί να ακουστεί ως η χρυσή τομή μεταξύ των Iron Maiden και των Avantasia/Edguy για κάποιο λόγο, ακούστε τον. Εγώ δεν ενδιαφέρομαι. Όμως, ακόμα και ενδιαφερόμουν, δεν μου αρέσει καθόλου ο ήχος από τις lead κιθάρες, τα τόσα πρίμα στα drums και το γεγονός ότι μπερδεύονται οι συχνότητες σε πολλά σημεία και το ταμπούρο αναγκάζει τις κιθάρες να «κρύβονται» στιγμιαία πίσω του. Με πολλά λάθη η παραγωγή.
Elder – Omens (USA) – 37,41
Αν οι συνθέσεις είχα τη μισή διάρκεια, και το αποτέλεσμα ήταν ένα ΕΡ και όχι full length, θα ήταν καλύτερο. Αν θέλουν να γράφουν τραγούδια από 10 λεπτά και πάνω, θα πρέπει να μπορούν να διατηρούν το ενδιαφέρον για τόσο. Και όχι απλώς να επαναλαμβάνουν μέτρα μέχρι να βαρεθεί ο κόσμος. Δεν βγαίνει έτσι η δουλειά παιδιά.
