Την προηγούμενη φορά που είχα γράψει εισαγωγή για άρθρο “Ακούγοντας”, ο αριθμός των ανθρώπων που είχαν χάσει τη ζωή τους από τον κορωνοϊό ήταν πάνω από 270.000. Και αυτό είχε γραφτεί τον Απρίλιο. Σε αυτό το χρονικό διάστημα οι νεκροί παγκοσμίως έχουν ξεπεράσει το μισό εκατομμύριο. Και μάλλον είμαστε στην αρχή αυτής της ιστορίας. Γιατί ακόμα και αν μειωθούν τα κρούσματα και οι θάνατοι το καλοκαίρι, έρχεται ο χειμώνας μετά. Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά. Ναι, το ανθρώπινο είδος θα επιβιώσει άλλη μία φορά. Θα βρεθεί κάποια στιγμή και το εμβόλιο και θα πολεμηθεί ο ιός. Αλλά, με τι κόστος; Anyway, στα ενδότερα…
What I kept…
Khemmis – Doomed Heavy Metal EP (USA) – 84,54
Τρία live τραγούδια, μία φανταστική διασκευή στο Rainbow In The Dark του Dio, και μία διασκευή στο A Conversation With Death του Lloyd Chandler (γιατί μπορούν). Έχω γράψει ξανά πόσο δυνατή μπάντα είναι οι Khemmis. Το EP δε μου φτάνει, θέλω δίσκο με full καινούριο υλικό. Αλλά μέχρι τότε, ας πούμε ότι λειτουργεί καλά ως υποκατάστατο.
Oranssi Pazuzu – Mestarin Kynsi (Finland) – 87,88
Αρκετά περίεργος δίσκος και μακράν ο πιο ψυχεδελικός τους μέχρι τώρα. Συνθετικά έχουν απομακρυνθεί αρκετά από το black metal στοιχείο, το οποίο περιορίζεται στις ατμόσφαιρες και στα φωνητικά, τα οποία είναι πραγματικά love it or hate it. Και το πιο δύσκολο να “ακούσει” κάποιος είναι τα φωνητικά.
Anubis Gate – Covered In Colours (Denmark) – 84,99
Κάθε μια από τις διασκευές που έχουν συμπεριλάβει στο δίσκο είναι ιδιαίτερη. Κι αυτό γιατί έχουν κάνει από την αρχή ενορχήστρωση και σύνθεση. Σε αρκετές δε, κάνουν το εξής εκπληκτικό. Μέσα στο βασικό τραγούδι που έχουν επιλέξει να διασκευάσουν, ενσωματώνουν και ένα δεύτερο. Ενδεικτικό παράδειγμα η διασκευή του Back In Black, στο οποίο έχουν “κολλήσει” το One Of These Days των Pink Floyd.
Naglfar – Cerecloth (Sweden) – 91,78
Οι προηγούμενοι δίσκοι τους είχαν πιο έντονο το “μελωδικό” στοιχείο (πάντα στα πλαίσια του black metal). Σε αυτόν, γυρίζουν λίγο πίσω σε πιο παραδοσιακές φόρμες. Blastbeats, σιδηροδρομικά riffs. Θα τόλμαγα να πω ότι φέρνουν λίγο τους Emperor στο μυαλό, αλλά λείπουν τα πλήκτρα. Οι συνθέσεις όμως εξελίσσονται, δεν είναι απλά κάποια μέρη τοποθετημένα το ένα μετά το άλλο, με κάποιες επαναλήψεις. Υπάρχει μία “λογική” πορεία από το μέρος Α, στο μέρος Β και από στο Γ, και ούτω καθεξής. Επίσης, έχει γίνει φανταστική δουλειά στην παραγωγή με την ατμόσφαιρα του δίσκου να διατηρείται ακέραια σε όλο το δίσκο.
Boris/Z.O.A. – Refrain (Japan) – 73,54
Οι Boris συνεργάζονται με μία Ιαπωνική progressive rock μπάντα που υπάρχει από το 1984. Και βγάζουν ένα EP/ένα τραγούδι διάρκειας 33 λεπτών. Στίχοι στα Ιαπωνικά, οπότε δεν μπορώ πω κάτι για αυτούς. Όμως η μουσική είναι ένα μίγμα ενός σταθερού rock ρυθμού στα χνάρια των Pink Floyd και έχουν προστεθεί πολλά avant-garde και noise στοιχεία των Boris. Πολύ καλή δουλειά ως τελικό αποτέλεσμα.
Enter Shikari – Nothing Is True & Everything Is Possible (England) – 70,46
Συνεχίζουν να γράφουν μουσική με πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία και αρκετή rock νοοτροπία σε διάφορα σημεία. Το σημαντικό στοιχείο, που με κερδίζει κιόλας, είναι πως γράφουν με pop κανόνες, χωρίς όμως το ωραιοποιημένο αποτέλεσμα άλλων περιπτώσεων. Αντιθέτως εντοπίζω έναν πειραματισμό στην προσπάθειά τους. Στο συγκεκριμένο δίσκο με ενοχλούν τα αλλοιωμένα φωνητικά με εφέ που αλλοιώνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τη χροιά, αλλά ας είναι. Το αποτέλεσμα είναι θετικό. Αν είχε και κανένα solo κιθάρας, τι καλύτερα που θα ήταν.
The Black Dahlia Murder – Verminous (USA) – 68,78
Πάντοτε έγραφαν ποιοτικούς δίσκους και ο συγκεκριμένος δεν αποτελεί εξαίρεση. Αρκετά επιθετικός και τεχνικός, με έξυπνες εναλλαγές στους ρυθμούς και τις ταχύτητες και με άψογη παραγωγή. Θα χαρακτηρίσω το αποτέλεσμα ως καλό και αξιοπρεπές αλλά όχι όσο ικανοποιητικό περίμενα.
Katatonia – City Burials (Sweden) – 70,24
Ο δίσκος είναι μοιρασμένος και τα συναισθήματα μου ανάμεικτα. Το πρώτο μισό του δίσκου είναι πιο κιθαριστικό, με περισσότερα riffs σε σύγκριση με τους 2-3 τελευταίους. Στο δεύτερο μέρος όμως δίνεται περισσότερη έμφαση στα πλήκτρα. Επίσης, η απόδοση του Renkse πίσω από το μικρόφωνο είναι αξιοπρεπέστατη. Όμως, η περιορισμένη έκταση της φωνής του τον κάνει να κινείται σε νότες λίγο-πολύ αναμενόμενες. Έτσι, από ένα σημείο και μετά, οι ερμηνείες του κουράζουν ελαφρώς. Και η συναισθηματικότητά του δεν βοηθάει αρκετά.
Black Rainbows – Cosmic Ritual Supertrip (Italy) – 70,45
Δεν έχουν καμία όρεξη για πειραματισμούς. Οι διαφοροποιήσεις του συγκεκριμένου δίσκου από τους προηγούμενους, είναι από ελάχιστες έως ανύπαρκτες. Τυπικός stoner ήχος με ένα ελαφρύ psychedelic ύφος. Ωστόσο απέχει αρκετά από το να χαρακτηριστεί «κόπια». Είναι αρκετά ευχάριστος σαν άκουσμα, με αρκετά ενδιαφέροντα riffs και ανεβαστικούς ρυθμούς με μπόλικο groove.
1000mods – Youth Of Dissent (Greece) – 74,94
Σε σχέση με τον προηγούμενο, που ήταν ο τρίτος τους και έσκισε, ο τωρινός είναι ένα κλικ κατώτερος. Δεν με πείραξε καθόλου, άλλωστε το περίμενα. Είναι όμως πέρα για πέρα ικανοποιητικός. Και αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι πως σε κάθε τραγούδι έχει γίνιε “ξεχωριστή” παραγωγή για να έχει το δικό του ήχο.
Alkymist – Sanctuary (Denmark) – 83,11
Ο ήχος τους πλέον είναι ένα κράμα από sludge και doom παιγμένο με progressive νοοτροπία. Σε σχέση με το ντεμπούτο τους ενώ οι διάρκειες παραμένουν ίδιες, τώρα βγάζουν περισσότερο νόημα. Τα βασικά φωνητικά περιπλέκουν λίγο τα πράγματα βάζοντας στο παιχνίδι και το post-metal, κινούμενα κάπου ανάμεσα σε hardcore και brutal φόρμες. Τα δε πρόσθετα φωνητικά είναι πιο θεατρικά στη βάση τους και με κάποιες black τεχνικές. Το μείγμα είναι αρκετά πολυσυλλεκτικό. Ωστόσο οι συνθέσεις είναι προσεγμένες, χωρίς παραφορτωμένες ενορχηστρώσεις και έτσι δεν σε μπουκώνει. Και το σημαντικό, με καλή παραγωγή. Μου κάνει.
An Autumn For Crippled Children – All Fell Silent, Everything Went Quiet (Netherlands) – 68,30
Κινούνται μεταξύ του post-black metal και του shoegaze. Όπως οι Deafheaven. Η σύγκριση είναι μοιραία. Οι An Autumn… (τεράστιο όνομα, by the way) έχουν μία διαφορετική οπτική μιας και ο ήχος τους είναι πιο “βρώμικος”. Τα τραγούδια τους σε γενικες γραμμές δεν είναι άσχημα από πλευράς συνθέσεων. Υπάρχουν κάποια θέματα όμως στην συνολική παραγωγή του δίσκου. Καταρχάς τα φωνητικά παρότι πιο σκληρά από αυτά των Deafheaven, δεν αναδεικνύονται. Στα δε drums, τα πιατίνια και το ταμπούρο έχουν πολύ κοντινές συχνότητες και “τρίζει” το σύμπαν. Αυτά κόβουν πόντους από το τελικό αποτέλεσμα.
Cryptex – Once Upon A Time (Germany) – 89,67
Το όνομα παραπέμπει πολύ περισσότερο σε death metal μπάντα, παρά σε progressive/folk. Και μάλιστα, πολύ επηρεασμένοι από την Βρετανική σκηνή, αν και Γερμανοί. Ελάχιστα folk στοιχεία που χρησιμεύουν ως στολίδια παρά ως βασικά συστατικά. Αυτό όμως που με κέρδισε είναι η πολύ καλή δουλειά που έχει γίνει με τα φωνητικά σε θέματα παραγωγής και ενορχήστρωσης αυτών. Όπως και στα έγχορδα και πνευστά. Γενικά, πολύ προσεγμένος δίσκος.
Centinex – Death In Pieces (Sweden) – 74,86
Τα παλιά ευρωπαϊκά death metal συγκροτήματα συνεχίζουν να βγάζουν ποιοτικούς δίσκους. Ακόμα και αν βρίσκονται σε μία μόνιμη (ή επαναλαμβανόμενη) προσπάθεια να φτάσουν σε κάποια προηγούμενη κορυφή (Subconscious Lobotomies του 1992 η σχετική κορυφή εδώ), τα αποτελέσματα έχουν ποιότητα και συνέπεια. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς “στολίδια”, κόλπα ή φιοριτούρες. Απλό, αγνό ευρωπαϊκό death metal. Τίποτα άλλο.
Havok – V (USA) – 89,22
Σε πρώτη ακρόαση, είναι ένας thrash metal δίσκος με πολλά riffs. Σε επόμενες ακροάσεις καταλαβαίνεις ότι η παραγωγή του είναι η ειδοποιός διαφορά. Επηρεάζει τον ακροατή γιατί του δημιουργεί ένα αίσθημα επιθετικότητας και ανησυχίας. Τον ξεσηκώνει, χωρίς να ξέρει γιατί. Νομίζω ότι ως thrash δίσκος, τον έχει πετύχει το σκοπό του. Και έχει και πολλά riffs.
Paradise Lost – Obsidian (England) – 84,93
Από το 2010 και μετά περνάνε μία δεύτερη νιότη. Έχω την αίσθηση ότι κάνουν πάλι έναν κύκλο προς πιο gothic φόρμες (τύπου One Second), αλλά θα φανεί παρακάτω. Επίσης, νομίζω ότι τα brutal του Holmes έχουν “πέσει” λίγο. Αλλά και πάλι είναι μια χαρά για να υποστηρίξουν το ύφος του δίσκου.
Horisont – Sudden Death (Sweden) – 87,55
Δεν έχω κανένα σκοπό να κάνω κανενός είδους tribute σε πρόσφατα αποθανών πρώην “πρώην” προπονητή ποδοσφαίρου. Αλλά ο συγκεκριμένος δίσκος έχει όντως “τα πάντα όλα”. Πιάνο, hammond, σαξόφωνο, κιθάρες, δισολίες, άνετα solos. Τα πάντα όλα. Παρόλα αυτά, είναι απίστευτο πόσο ‘70s ακούγεται. Πραγματικά σα να βγήκε τότε. Έχουν πετύχει περισσότερο από κάθε άλλο δίσκο τους τον ήχο της εποχής. ΟΚ, κάποιοι μπορεί να χαλιούνται από αυτό και το καταλαβαίνω. Γιατί να θες να γυρίσεις πίσω? Προσωπικα είμαι τρόπον τινά, διχασμένος. Από τη μία αγαπάω αυτή τη δεκαετία. Και σχεδόν ότι έχει βγει μέσα στα ‘70s είναι άξιο ακρόασης, ανεξάρτητα είδους. Από την άλλη, μου αρέσει και η εξέλιξη. Στον ήχο, στο ύφος, στην τεχνολογία. Με τους Horisont παθαίνω κάποιου είδους ηχητικό reboot.
In The Company Of Serpents – Lux (USA) – 94,09
Δύο βασικά στοιχεία που με κέρδισαν σε αυτό το δίσκο. Το πρώτο είναι ότι οι συνθέσεις τους έχουν πολλά μέρη, οι μεταβάσεις γίνονται με πολύ ωραίους τρόπους. Γενικότερα, νομίζω ότι διακρίνω μία progressive νοοτροπία στις συνθέσεις και στην ενορχήστρωση αυτών. Το δεύτερο είναι η δουλειά που έχει γίνει για να ακουστούν αυτές οι συνθέσεις. Πηχτός και γεμάτος ήχος που δίνει έξτρα βάρος στο sludge τους. Και τα φωνητικά είναι φανταστικά.
…and the rest
Cloven Hoof – Age Of Steel (Sweden) – 29,71
Στο 1ο τραγούδι (Bathory) το editing που έχει γίνει στα φωνητικά είναι απίστευτα άτσαλο για δεδομένα “επαγγελματικής” μπάντας που έχει 40 χρόνια ιστορίας (τα 30 ενεργά). Το 2ο τραγούδι (Alderley Edge) είναι μία φτηνή αντιγραφή σε Iron Maiden. Στο 3ο ο Call προσπαθεί να μιμηθεί τον Dickinson, ενώ δεν κάνει ούτε για Iron Maiden tribute band. Στο 4ο τραγούδι (Touch The Rainbow) έχουν μπερδέψει το ευρωπαϊκό metal με το Evil That Men Do. Και το αποτέλεσμα δεν είναι καλό. Στο 5ο τραγούδι (Bedlam) μάλλον έχουν κολλήσει 2 μισές ιδέες για τραγούδια που είχαν. Δεν υπάρχει άλλη λογική εξήγηση.
Σε όλα τα παραπάνω, όπως και στα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου, τα drums έχουν ένα απίστευτα λεπτό και αδύναμο ήχο, με αποτέλεσμα κανένα τραγούδι να μην έχει έναν κάποιο όγκο. Δεν θα γράψω για τα υπόλοιπα 5 τραγούδια του δίσκου γιατί δεν τα άκουσα προσεκτικά. Μπορεί να έχασα κάποιο διαμάντι? Δύσκολα.
Brant Bjork – Brant Bjork (USA) – 50,79
Τρανταχτό όνομα και σεβάσμια φιγούρα στο χώρο, αλλά αυτό δεν φτάνει. Ο δίσκος χωρίς να θεωρείται κακός, παίζει να είναι ο πιο αδιάφορος desert/stoner δίσκος που έχω ακούσει. Οι συνθέσεις από την πρώτη ως την τελευταία έχουν την ίδια και απαράλλαχτη δομή. Δεν υπάρχει ούτε ένα σοβαρό solo, ούτε κάποιο σημείο που να σου τραβάει έστω την προσοχή, αν όχι να σε ξεσηκώσει.
Green Carnation – Leaves Of Yesteryear (Norway) – 42,64
Κλασική περίπτωση πρώην death metal μπάντας που έκοψε τα brutal και το γύρισε σε πιο “ελαφρές” και “εύπεπτες” μουσικές. Οι συγκεκριμένοι ανακατεύτηκαν με το gothic/progressive. Κάτι σε στυλ Katatonia, αλλά απείρως πιο προβλέψιμοι και βαρετοί. Ανούσια μεγάλες συνθέσεις που φτάνουν μέχρι και τα 15 λεπτά, και μια διασκευή στο Solitude των Black Sabbath γεμάτη κλισέ, που δεν προσφέρει απολύτως τίποτα.
Caligula’s Horse – Rise Radiant (Australia) – 63,35
Παίζουν μοντέρνο progressive metal που φέρνει πολύ στο μυαλό τους Leprous. Είναι και μελωδικοί και τεχνικοί ταυτόχρονα, αν και το παρακάνουν κάποιες φορές με το κλασικό djent riff. Το πρόβλημα είναι ότι φέρνουν πολύ στο μυαλό τους Leprous. Και στη σύγκριση χάνουν δυστυχώς.
Firewind – Firewind (Greece) – 54,28
Καταρχάς πρέπει να επισημάνω την απουσία Κατσιώνη. Δεν ξέρω πως και γιατί, αλλά νομίζω ότι ο Gus έχασε την πυξίδα του. Άλλα τραγούδια μοιάζουν πολύ με Rage, άλλα έχουν πιο neoclassical φόρμες και θυμίζουν πολύ Malmsteen. Και κάποια φέρνουν πολύ σε Ευρωπαϊκό power όπως Stratovarius. Πέραν αυτών, δεν μου άρεσε που δεν μου άρεσε ο Basse, ακόμα λιγότερο μου αρέσει ο Langhans. Κοινώς, υπάρχει πρόβλημα.
Mekong Delta – Tales Of A Future Past (Germany) – 53,19
Τους λατρεύω. Για αυτό νιώθω απογοητευμένος από αυτό το δίσκο. Η διάρκειά του (55 λεπτά) είναι τεράστια όταν κάθε τραγούδι έχει τόσα riffs. Δεν υπάρχει κάποια πεπατημένη για “χρυσή” αναλογία, αλλά ίσως και να έπρεπε. Το γεγονός ότι ο δίσκος είναι concept δε βοηθάει. Επίσης, η παραγωγή δεν αναδεικνύει τις συνθέσεις και, ειδικότερα, τα riffs. Πολύ flat οι κιθάρες.
