Με το Gateways to Annihilation, που το χειμώνα είχε επέτειο 20 χρόνων, οι Morbid Angel δεν επιθυμούσαν μόνο να ανοίξουν τις πύλες του αφανισμού αλλά αναζητούσαν διακαώς να μετακινήσουν έστω μια σπιθαμή από τις πύλες της επιτυχίας που έδειχναν να κλείνουν.
Το Domination του 1995 πούλησε μεν αλλά χαρακτηρίστηκε αμφιλεγόμενο από την πλειονότητα των fans και το αμέσως επόμενο Formulas Fatal to the Flesh (1998) παρολίγον να αποβεί fatal για την ίδια τη μπάντα. Για να μην παρεξηγηθώ ο 5ος δίσκος των Φλωριδιανών δεν είναι καθόλου κακός, όμως όταν είχε ξεπεταχθεί στην αγορά είχε συγκεντρώσει μίσος με συνέπεια να δημιουργήσει ακόμα περισσότερους κλυδωνισμούς στις τάξεις τους.
Ήδη μετά το Domination είχε αποχωρήσει η φωνή που συνέδεσε τις καλές ημέρες των Morbid Angel, ο David Vincent. Τη θέση του σε μπάσο/φωνή είχε πάρει ο Steve Tucker και σαν noob-άς σε μια από τις μεγαλύτερες death metal μπάντες των ‘90s, στο δίσκο απλά έκανε ό,τι του έλεγαν να κάνει. Συγκεκριμένα ό,τι του έλεγε το alpha male τους, ο Trey Azagthoth, που επί της ουσίας έγραψε ολόκληρο το δίσκο.
Στα τέλη των ‘90s ο νεκρομεταλλικός ήχος άρχισε να χάνει την αίγλη του, με τον αντίθετο δρόμο της άνθισης να παίρνουν άλλα είδη του metal (π.χ. nu metal). Αθροίζοντας τα παραπάνω καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό ήταν το Gateways to Annihilation για το συγκρότημα από την Tampa της Florida.
Your religion has died
Το Gateways to Annihilation ξεκινάει και το μόνο που ακούς αρχικά είναι… κρωξίματα αμέτρητων βατράχων στο intro του δίσκου με τίτλο Kawazu που στα γιαπωνέζικα σημαίνει, τι άλλο, βάτραχος. Συμμερίζεσαι τους ήχους και φέρνεις στο νου σου το εντυπωσιακά ανατριχιαστικό εξώφυλλο του Dan Seagrave που συνεργάστηκε ξανά με τη μπάντα μετά από το ντεμπούτο της (Altars of Madness). Ήδη οι εικόνες ενός αποκαλυπτικού τοπίου σχηματίζονται στο υποσυνείδητό σου. Ίσως και τα απομεινάρια μια βιβλικής καταστροφής.
Το Summoning Redemption έρχεται να σου υπενθυμίσει πως οι πύλες άνοιξαν, οι αγαπημένοι Αρχαίοι Θεοί του Trey Azagthoth είναι ήδη στο δρόμο της «επιστροφής» Τους και η μπάντα του υπογράφει με αιματηρά γράμματα το soundtrack. «Ήθελα να είναι δυνατό, brutal και άρρωστο αλλά συγχρόνως να βγάζει και μια εμπορικότητα. Ήθελα ο οπαδός να μπορεί να το τραγουδήσει, χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα έχανε σε δύναμη και θα γίνονταν φλώρικο. Προσπαθούμε να βρούμε ένα ενδιάμεσο μέρος και να μην γίνουμε μια μπάντα που γίνεται εμπορική και χάνει σε δυναμικότητα» έχει προσπαθήσει να εξηγήσει το 2000 το ιδρυτικό μέλος των Morbid Angel. Μου κάνουν εντύπωση τα λόγια του γιατί αυτό που ακούω είναι ελκυστικά προοδευτικό και τεχνικό, παρά εμπορικό.
Εδώ ο ιθύνων νους έχει δώσει τη μπαγκέτα στον Tucker. Ο Tucker παίζει μπάσο, τραγουδάει, γράφει συνολικά τέσσερις συνθέσεις και υπογράφει τους στίχους από όλα τα τραγούδια με εξαίρεση το Secured Limitations που είναι καθαρά υπόθεση του Trey, αναλαμβάνοντας μέχρι και τα φωνητικά στο συγκεκριμένο. Εδώ βλέπεις τη σχέση των δυο βασικών συνθετών να έχει ωριμάσει σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν.
Οι διαφορές σχετικά με τον προηγούμενο δίσκο είναι αισθητές. Οι Morbid Angel εγκαταλείπουν τους υπεργρήγορους ρυθμούς του Fatal Forms to the Flesh. Θα έλεγε κανείς πως επιστρέφουν στην νοοτροπία του Blessed Are The Sick, ενώ πολλά τραγούδια έχουν σαν πρότυπο και το Where The Slime Live, το hit-άκι του Domination.
Τα Summoning Redemption, He Who Sleeps, At One With Nothing λογίζονται σαν μερικά από τα πιο αργά τραγούδια της καριέρας τους. Αρχικά δυσκολεύεσαι να «χωνέψεις» αυτούς τους doom/drone αλλά ικανοποιητικά groovy ρυθμούς. Το groove του έχει μειώσει τα riffs που ήταν εμφανώς περισσότερα στο προηγούμενο album. Είναι λογική η δυσκολία του ακροατή διότι η προσπάθεια των μουσικών να τεστάρουν τα όρια τους στο studio, βγάζει μάτι.
«Πειραματιστήκαμε και με guitar synthesizers αλλά όχι αρκετά για να μη βγει κανένα περίεργο αποτέλεσμα» είχε παραδεχθεί εκείνο τον καιρό σε συνέντευξή του ο κιθαρίστας Trey Azagthoth που συνεχίζει λέγοντας πως υπάρχει πολύ ατμόσφαιρα στις κιθάρες και πως σε κάποια σημεία θυμίζουν τη δουλειά που γίνεται σε μπάντες όπως οι The Gathering (!) και οι Pink Floyd (!), απλά είναι λίγο πιο γρήγορα. Κατάλαβα κάπως τι εννοεί ο… ποιητής όταν άκουσα την συμπεριφορά της κιθάρας στο At One With Nothing.
Δε λείπουν όμως και τα πιο ιλιγγιώδη κομμάτια όπως το thrashy To The Victor The Spoils, ή το Opening Of The Gates. Μόνο στα αυτιά μου ακούω το riff του South Of Heaven στην αρχή του Ageless, Still I Am, του αγαπημένου τραγουδιού του Azagthoth; Βασική λεπτομέρεια είναι πως οι περισσότερες συνθέσεις του Gates Of Annihilation έχουν γραφτεί σε επτάχορδη κιθάρα και λιγότερο σε εξάχορδη κάτι που έχει παραδεχθεί και ο ίδιος αρχηγός των Morbid Angel.
Μια είναι η παραδοχή όσον αφορά τον κιθαριστικό τομέα: Το Gateways of Annihilation είναι η κυκλοφορία όπου αντιλαμβάνεσαι την συνεργασία ανάμεσα στις δυο κιθάρες και τη σημασία του δεύτερου κιθαρίστα. Ο Erik Rutan δυστυχώς για τους Morbid Angel και ευτυχώς για τους οπαδούς του extreme ήχου, μετά από αυτό το δίσκο θα μάζευε τα μπογαλάκια του και θα έφευγε για να σχηματίσει τους επίσης ποιοτικούς Hate Eternal. Ακόμα αναρωτιέμαι αν το μοναδικό τραγούδι που έγραψε στο δίσκο τοποθετήθηκε τυχαία στο κλείσιμο. Είναι η τελευταία του σύνθεση με τους Morbid Angel και θυμίζει πολύ τη μετέπειτα μπάντα του.
Τελευταίος αλλά όχι καταϊδρωμένος ήρωας αυτού του δίσκου είναι ο drummer του. Ο Pete Sandoval σαν ψευδώνυμο έχει το “Commando” και όντως συμπεριφέρεται σαν commando που καταδυναστεύει το drum kit του. Έχει όμως ένα ακόμα «χαϊδευτικό» και αυτό είναι το “Feet”. Απλά ακούστε το δίσκο και δε θα αναρωτηθείτε καθόλου το γιατί τον αποκαλούν έτσι. Εδώ εντοπίζεται η πρώτη μου ένσταση για το δίσκο και αυτή είναι όσον αφορά την παραγωγή στα drums που θάβει κάπως την προσπάθεια του Sandoval.
Η έκπληξη έρχεται από τον ίδιο τον drummer που τότε είχε δηλώσει κατευχαριστημένος από τον τομέα της παραγωγής αναφέροντας πως είναι η καλύτερη παραγωγή στα albums των Morbid Angel που έχει συμμετάσχει, απονέμοντας τα εύσημα στον υπεύθυνο ήχος Jim Morris που έσκυψε πάνω από το δίσκο. «Αυτό το άλμπουμ είναι τόσο πλούσιο γιατί όλοι έχουν βάλει το χεράκι τους συνθετικά» είχε καταλήξει αυτή η μηχανή ασταμάτητου κοπανήματος.
Η δεύτερή μου ένσταση είναι στα solos. Τότε ο Azagthoth είχε μιλήσει για αυτό το κεφάλαιο και είχε πληροφορήσει πως δεν υπήρχε πλάνο αλλά στάθηκε στον αυθορμητισμό της στιγμής. Αυτοσχεδίασε σε όλα τα κιθαριστικά solos, νιώθοντας τη στιγμή σχεδόν με κλειστά μάτια. Μέχρι εδώ όλα καλά όμως όταν εμφανίζονται οι αυτοσχεδιασμοί του Trey, μπαίνουν μπροστά και κλέβουν την παράσταση με κάπως άβολο τρόπο. Μέτρια εντύπωση κάνουν και τα ελαφρώς black metal φωνητικά του στο δικό του Secured Limitations.
Χωρίς αμφιβολία το Gateways of Annihilation με το υποδειγματικό σύγχρονο death metal είχε δώσει πνοή στο σχήμα τότε που άνοιξε πετυχημένα τις πύλες της νέας χιλιετίας.
Γιώργος Γράντης
