Αν στα τέλη των ‘80s ο King Diamond έφερε στην κατοχή του ένα περιδέραιο όπως αυτό που πρωταγωνιστεί στις ιστορίες του The Eye και μπορούσε να δει το άμεσο μέλλον, τότε δε θα έβλεπε καλά μαντάτα για τη μπάντα του και το album που ετοίμαζαν εκείνη την περίοδο. Το The Eye στην εκπνοή του Οκτώβρη έκλεισε 30 χρόνια και είναι το μοναδικό album του Βασιλιά Διαμάντη που συνθετικά είναι τόσο καλό αλλά εμπορικά τους “σακάτεψε” με συνέπεια να μείνουν χωρίς εταιρεία και να μπουν στον πάγο μέχρι το 1994. Πολλά χρόνια αν σκεφθεί κανείς πως από το 1986 – 1989 ηχογράφησαν 4 κορυφαίους δίσκους.
Όταν δίνεις τόσα albums στο λαό τότε το δίκοπο μαχαίρι του κορεσμού σε απειλεί. Το The Eye χωρίς ωστόσο να αγγίζει τη λάμψη των προκατόχων του, αποδείχθηκε μια ευχάριστη έκπληξη. Θέλετε για τους fans της μπάντας; Θέλετε για αυτούς του heavy metal ή ακόμα και για τους λάτρεις της spooky και horror ατμόσφαιρας που μοίραζε απλόχερα ο Δανός με το συγκρότημά του; Στο The Eye ο King Diamond ακολουθεί την οδό του concept δίσκου, όμως εδώ αποδεικνύει πως μικρός παρακολουθούσε το μάθημα της ιστορίας. Στο 5ο album του οι περισσότεροι «ήρωες» είναι πραγματικά πρόσωπα, ένα στοιχείο που ανεβάζει το επίπεδο της φρίκης αφού τα γεγονότα που περνάνε από τα αυτιά σου καθ’ όλη τη διάρκεια έχουν λάβει χώρα κάποια στιγμή στο παρελθόν. Τουτέστιν λαμβάνει χώρα βαθειά στο Μεσαίωνα και σε γαλλικό έδαφος με την Ιερά Εξέταση και την Εκκλησία να κόβουν και να ράβουν, μεταξύ άλλων και σάρκες. Προφανέστατα με το The Eye ο frontman και αρχηγός της μπάντας «χτυπάει» την θρησκευτική υποκρισία και όλα αυτά τα φρικαλέα που συνέβησαν εκείνες τις μαύρες εποχές.
Then let him play his violin so wild.
Πως όμως συνδέονται οι διάφορες ιστορίες του The Eye που καλύπτουν ένα χρονικό πλαίσιο διακοσίων και κάτι χρόνων (1450 – 1670); Μα φυσικά με ένα καταραμένο περιδέραιο που διασώθηκε από τη φθορά του χρόνου. Όσο το χαζεύεις θα γίνεις ετεροχρονισμένα μάρτυρας όλων αυτών των νοσηρών γεγονότων των ανθρώπων που είχαν την ατυχία να το έχουν στην κατοχή τους.
Ο King Diamond αναλαμβάνει το ρόλο του αφηγητή και με την ευρεία γκάμα της φωνής του μπορεί ο ακροατής να κατανοήσει ποιόν από τους «ήρωες» υποκρίνεται. Εισχωρείς στον μακάβριο κόσμο του The Eye χωρίς intro αλλά με ένα από τα καλύτερα τραγούδια της δισκογραφίας του συγκροτήματος. Το Eye Of The Witch σου βγάζει τη μαύρη μαγεία και τη δίψα για μυστήριο που τράβηξε εμάς τους metal-άδες εξ’ αρχής. Με το falsetto του King και το ακόμα πιο δυνατό ρεφραίν του σε προϊδεάζει για την ποιότητα του δίσκου. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του ο King Diamond δείχνει πως έχει ιδιαίτερη σχέση με μάγισσες. Στα τρία πρώτα Eye Οf Τhe Witch, The Trial (Chambre Ardente), Burn (αυτό το υποτιμημένο διαμαντάκι με την κολλητική γέφυρα) εξιστορείται η τραγική ιστορία της Jeanne Dibasson που κατηγορείται για μαγεία, δικάζεται από τον ερευνητή της τοπικής Ιεράς Εξέτασης Nicholas de La Reymie και φυσικά καίγεται στην πυρά.
Από τις στάχτες της Dibasson το περιδέραιο πέφτει στα χέρια δυο μικρών κοριτσιών. Στο τέταρτο τη σειρά τραγούδι με τίτλο Two Little Girls τα δυο παιδιά παίζοντας ανακαλύπτουν το περιδέραιο το οποίο τελικά τα σκοτώνει με τη δύναμή του. Το σχεδόν τρίλεπτο τραγούδι θυμίζει εντονότατα το At Τhe Graves από το προηγούμενο δίσκο, Conspiracy. Φυσικά η ατμόσφαιρά του είναι πυκνή, έχοντας περίπου τον ρόλο ενός ιντερλούδιου.
Και το μαγικό περιδέραιο συνεχίζει το μακάβριο «ταξίδι» του όπου συναντάει τη Madeleine Bavent μια νεαρή μοναχή στο γυναικείο μοναστήρι στην περιοχή του Louviers. Όταν βιάζεται από τον Πατέρα David, χρησιμοποιεί το περιδέραιο για να τον σκοτώσει. Από τη Σκύλα στη Χάρυβδη όμως διότι ο ιερέας που τον αντικαθιστά, ο Πάτερ Picard είναι ακόμα χειρότερος. Ναρκώνει τα μέλη από το μοναστήρι και τα υποχρεώνει να πάρουν μέρος σε όργια ως και ανθρωποθυσίες μεταξύ αυτών και παιδιών. Τα αληθινά γεγονότα αν και κάπως διαφορετικά θα μείνουν στην ιστορία ως οι δαιμονισμοί του Louviers. Για τις βαριά φορτισμένες ιστορίες ο King Diamond φρόντισε να κάνει γοτθική την ατμόσφαιρα. Τα πλήκτρα παίζουν σημαντικό ρόλο εδώ, ίσως γι’ αυτό το λόγο ένα μεγάλο μέρος των οπαδών το θεωρεί πιο light σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες. Η δομή των keyboards είναι απλή συνθετικά. Δεν έχουν συνοδευτικό χαρακτήρα όπως στο παρελθόν αλλά δεν χαρακτηρίζονται από πολυπλοκότητα. Μολαταύτα σε πολλά σημεία η μουσική βγάζει ένα progressive πρόσωπο, κυρίως στα πιο γρήγορα κομμάτια.
Εκεί που τα πράγματα έχουν απλουστευθεί είναι στο rhythm section. Εκτός των άλλων θάβεται και από την παραγωγή. Το κακό παραγίνεται στα τύμπανα του Snowy Shaw (αντικαταστάτης του Mikkey Dee) ο οποίος φέρεται να παίζει με ηλεκτρονικά drums. Σίγουρα ξινίζει στον οπαδό που έχει συνηθίσει τα τύμπανα του φευγάτου Dee. Είναι το πρώτο και μοναδικό album του Shaw με τους Kind Diamond αλλά όχι με τον άνθρωπο που φέρει αυτό το όνομα. Θα συνεργαστούν τα δυο τους μια τετραετία αργότερα υπό το βαρύ όνομα των Mercyful Fate στο υπέροχο Time.
Ένα μεγάλο συν του The Eye εκτός των φωνητικών του King Diamond είναι το κιθαριστικό ying yang των Andy LaRoque – Pete Blakk. Οι άνθρωποι κεντάνε ΚΑΙ εδώ. Από τη μια σου κάνει υπόκλιση το καλοντυμένο νεοκλασσικό στυλ του LaRoque και από την άλλη σου επιτίθεται το ωμό και βρώμικο στυλ του Blakk. Αφού ο τελευταίος γράψει το όνομά του στη σύνθεση του Father Piccard για μια και τελευταία φορά στους King Diamond, θα αποχωρήσει από τη μπάντα. Τον ίδιο δρόμο παίρνει και ο μπασίστας Hal Patino ο οποίος θα επιστρέψει στο Abigail II του 2002.
Ίσως ο κόσμος να περίμενε ένα Conspiracy νο2 και δεν ανταποκρίθηκε εμπορικά στο The Eye. Η Roadrunner έχασε το ενδιαφέρον της, ίσως και γιατί στις αρχές των 90’s αυτό το στυλ άρχισε να ακούγεται ξεπερασμένο! Αποτέλεσμα αυτού να δώσει στη μπάντα τα παπούτσια στο χέρι. Με το The Eye κλείνει για μια και καλή η πόρτα της πρώτης και πιο πετυχημένης περιόδου των King Diamond.
Αυτός ο δίσκος όμως είναι η γέφυρα ανάμεσα στην πρώτη περίοδο και στην επόμενη η οποία θα ξεκινήσει πέντε χρόνια μετά με το προσωπικό αγαπημένο The Spider’s Lullabye. Οι ομοιότητές τους αποδεικνύουν και τη μουσική γραμμή του King Diamond από εκεί και πέρα.
Γιώργος Γράντης
