Οι δύο τελευταίοι μήνες του έτους ήταν αρκετά “περίεργοι”. Η επιβολή του σκληρού lockdown, σε συνδυασμό με την μόνιμη τηλεργασία για εμένα σε μία περίοδο που οι ηλεκτρονικές αγορές αυξάνονταν έτσι κι αλλιώς (η δουλειά μου έχει να κάνει με αυτό) δεν άφησαν πολλά περιθώρια για πολλούς δίσκους. Για αυτό το λόγο και δεν βγήκε σχετικό άρθρο στο τέλος Νοεμβρίου. Μετά ήρθαν οι γιορτές πολύ πιο γρήγορα από ότι τις περίμενα, και με μερικές μέρες άδειας κατάφερα να μαζέψω σημειώσεις από παντού για αρκετούς (τελικά) δίσκους.
Από εδώ και πέρα τα μηνιαία αυτά κείμενα θα χωρίζονται σε 3 μέρη. Αρχικά θα είναι το “The Best”. Δίσκους που όχι απλά τους βρήκα εξαιρετικούς, αλλά δίσκους που θα πρέπει να αποκτήσω και σε φυσική μορφή. Ανάλογα δε το είδος μουσικής του καθενός, θα τους κυνηγήσω και σε βινύλιο. Το δεύτερο μέρος είναι το “What I kept”. Εκεί περιλαμβάνω δίσκους που μου άρεσαν και θα επιστρέψω, αλλά άγνωστο πότε. Το τρίτο και τελευταίο μέρος είναι το “The rest”. Είναι προφανές ότι εκεί θα βρίσκονται οι δίσκοι που περίμενα μεν (ή είχα την περιέργεια να τους ακούσω) και τελικώς απογοητεύτηκα.
Καλή χρονιά να έχουμε, με υγεία, και ραντεβού σε bar, συναυλίες και φαγάδικα.
The best…
Neal Morse – Sola Gratia (USA) – 92,70
Ο πρώτος λόγος που έχω για να αγαπήσω αυτό το δίσκο, είναι ο Mike Portnoy. Ο δεύτερος τέτοιος λόγος είναι ο Neal Morse. Βέβαια, η christian θεματολογία του album (και μάλιστα, κάτι σε σχέση με την Προτεσταντική Αναμόρφωση) είναι ένας λόγος να ΜΗΝ μου αρέσει ο δίσκος. Αλλά, τέτοιες συνθέσεις, ενορχηστρώσεις και μελωδίες δε βρίσκεις συχνά, Οπότε, ναι. Απλά ναι.
Conan & Deadsmoke – Doom Sessions Vol. 1 (England/Italy) – 84,88
Ένα split EP με 3 τραγούδια και ωραίο εξώφυλλο. Αργές και με φοβερό groove οι δύο πρώτες συνθέσεις των Deadsmoke. Τα δε απόκοσμα φωνητικά τους, πήγαιναν άνετα και σε black. Το τραγούδι των Conan έχει λίγο πιο “μαζεμένα” φωνητικά. Αλλά δεν έχει τόσο groove. Το συνολικό αποτέλεσμα όμως τιμάει και με το παραπάνω το doom όλων των σκληρών και βαριών στονεροντουμάδων.
Motorpsycho – The All Is One (Norway) – 97,34
Αυτό που κάνουν το ξερουν καλά. Οπότε η ποιότητα είναι δεδομένη. Ο ήχος τους είναι τέλεια μοιρασμένος μεταξύ του progressive και του psychedelic rock, συνδυάζοντας όπως πάντα στοιχεία από Pink Floyd, Camel και Ozric Tentacles. Η διάρκεια είναι λίγο μεγάλη, αλλά αν ξέρεις από prog rock την αντέχεις άνετα. Υ.Γ.: Τι ωραίο βιολί!!!
Oceans Of Slumber – Oceans Of Slumber (USA) – 94,05
Δεν με έχουν απογοητεύσει στο παρελθόν και ούτε τώρα το κάνουν. Ο δίσκος είναι εξαιρετικός σε όλους τους τομείς. Σύνθεση, ενορχήστρωση, παραγωγή, τα πάντα. Έχω κολλήσει ιδιαίτερα με το πόσο όμορφα όμορφα ταιριάζουν οι φωνές Gilbert και Moss στο The Colors Of Grace. Όμως έχω μια απορία. Άλλαξαν κιθαρίστες και μπασίστα, κρατώντας ίδιο το ύφος τους. ΟΚ, σταθερότητα από τη μία αλλά τι διαφορετικό κάνουν οι καινούριοι που δεν έκαναν οι προηγούμενοι;
Ihsahn – Pharos EP (Norway) – 94,51
Ένα ΕΡ με 5 τραγούδια (3 original και 2 διασκευές) από τον Ihsahn που παίζει τα πάντα πλην drums. Οι 3 καινούριες συνθέσεις κινούνται σε progressive μονοπάτια, ενώ στις 2 διασκευές προσθέτει κι άλλα στοιχεία φτάνοντας μέχρι synthwave. Ο γαμπρός του (Solberg) τραγουδάει εξαιρετικά στη διασκευή του Manhattan Skyline. Κοινώς, όλα καλά κι ας είναι μόνο 1 απλό ΕΡ.
Enslaved – Utgard (Norway) – 91,78
Στο metal archives η χαμηλότερη βαθμολογία σε δίσκο των Enslaved είναι για το Vertebrae του 2008. Κι εκεί όμως, η βαθμολογία είναι 73/100. Δεν το λες ακριβώς “κακό” βαθμό. Απλά, το χαμηλότερο της πορείας τους. Που είναι αισίως 30 χρόνια. Σήμερα, λέω απλά ότι εκεί έξω υπάρχουν 2-3 ονόματα που παίζουν σοβαρό και ολοκληρωμένο progressive black metal. Οι Enslaved είναι ένα από αυτά, και they can do no wrong.
Deftones – Ohms (USA) – 95,62
Ακόμα θεωρώ ότι οι Deftones είναι ένα ιδιαίτερο άκουσμα. Και όσο αυξάνεται η δημοφιλία τους στα πιο mainstream μουσικά media, τόσο περισσότερο απορώ. Για όσους διαβάσετε αυτό και ακούσετε για πρώτη φορά Deftones (δύσκολο), να σας ενημερώσω για ένα χαρακτηριστικό τους, που είναι και το μόνο ελάχιστο “αγκάθι” στη σχέση μου μαζί τους. Ο Moreno γράφει κάποιες φορές μερικές φωνητικές γραμμές που σαν εύρος δεν τις “έχει” στη φωνή του, και αυτό το “ζόρι” στο να πιάσει τη νότα, κάποιες φορές (σαφέστατα λίγες) είναι πολύ αποτυχημένο. Τις περισσότερες βέβαια συμβάλλει στην ατμόσφαιρα και του δίσκου, αλλά και γενικότερα του συγκροτήματος. Κάποιες λίγες όμως, not so good.
Pallbearer – Forgotten Days (USA) – 90,97
Άλλος ένας εξαιρετικός δίσκος τους. Αυτοί, οι Khemmis και οι Atlantean Kodex είναι οι ξεκάθαροι ηγέτες του “μελωδικού” doom. Δηλαδή, βαριά riffs, χαμηλές ταχύτητες και εξαίσια μελωδικά φωνητικά. Θα ήθελα λίγο πιο “έντονα” solos καθώς μου δίνουν την αίσθηση σε κάποια σημεία ότι “έλα, πρέπει να το τραβήξεις λίγο ακόμα μωρέ”.
What I kept…
DevilDriver – Dealing With Demons I (USA) – 71,22
Πάντα κυκλοφορούσαν αξιοπρεπείς δουλειές και το συγκεκριμένο album δεν αποτελεί εξαίρεση. Στα φωνητικά βγάζουν ένα ύφος μόνιμα επιθετικών Machine Head, αν και με λιγότερα riffs. Το πρόβλημα όμως και σε αυτό το album είναι ότι δεν υπάρχει κάποιο τραγούδι που να σου μείνει στο μυαλό.
Aphonic Threnody – The Great Hatred (International) – 70,94
Μη σκαλώσετε στο funeral doom, μιας και οι συνθέσεις δεν είναι τόσο αργές. Οι δε μεγάλες διάρκειες των τραγουδιών δεν φαίνονται. Στυλιστικά καταλαβαίνεις ότι έχουν ακούσει όλους τους κλασικούς (My Dying Bride, Paradise Lost, Insomnium) και έχουν πάρει όλα τα καλά στοιχεία που μπορούν και οι ίδιοι να υποστηρίξουν. Έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στις κιθάρες, αλλά και στα φωνητικά, με τα ελάχιστα καθαρά να είναι πολύ εύστοχα τοποθετημένα. Στον αντίποδα, η παραγωγή είναι πολύ καθαρή και με πολλά πρίμα. Ήθελα λίγο παραπάνω “σκοτάδι” στον ήχο. Και τα πλήκτρα είναι αρκετά πίσω.
Black Fate – Ithaca (Greece) – 64,29
Συμπαθητικό power/progressive metal, χωρίς όμως να είναι και κάτι το ιδιαίτερο. Παραπέμπει πολύ σε Kamelot και λίγο σε Conception. Σε κάποια σημεία έχουμε και μία προσπάθεια της μπάντας να φτάσει τους τους Symphony X, αλλά μένει ανολοκλήρωτη. Εντάξει, λογικό. Δύσκολη προσπάθεια και ακόμα πιο δύσκολος στόχος. Χαίρομαι πάντως που ο Gus Drax είναι “μαζεμένος” σε σχέση με τις ικανότητές του και δεν πλημμυρίζει τον τόπο με licks, leads, solos και τα λοιπά.
Heathen – Empire Of The Blind (USA) – 69,44
Πριν λίγες μέρες άκουσα το καινούριο DevilDriver. Που ακούγεται σαν ακόμα πιο αγριεμένοι Machine Head. Τώρα, το καινούριο Heathen. Που ακούγεται σαν πιο ήρεμοι Machine Head, που όμως θα ΗΘΕΛΑΝ να ακούγονται όσο αγριεμένοι ακούγονται οι DevilDriver. Καταλάβατε? Απλά τα πράγματα. Και δε θα σχολιάσω καθόλου τις ομοιότητες με Metallica.
Six Feet Under – Nightmares Of The Decomposed (USA) – 76,39
Είχα να ακούσω καλό δίσκο τους από το 2003. Κοντέψαμε να φτάσουμε 20 χρόνια που να βγάλουν μία αξιόλογη δουλειά. Δεδομένων των αποτυχημένων κυκλοφορινών όλα αυτά τα χρόνια, δεν τον περίμενα τόσο καλό αυτό το δίσκο και με εξέπληξε ευχάριστα. Ωραία riffs, σωστά δουλεμενα και στημένα φωνητικά, για τις σημερινές δυνατότητες του Barnes. Η παραγωγή βέβαια είναι λίγο squeaky clean, αλλά θα το αντέξω
Obsidian Kingdom – Meat Machine (Spain) – 66,24
Σε αυτό το δίσκο βγάζουν περισσότερο πειραματισμό αλλά και θεατρικότητα από τον προηγούμενο. Τα δε φωνητικά της Eaten Roll I (ω, ναι, αυτά τα ψευδώνυμα πρέπει να έχουν τεράστια ιστορία από πίσω τους) φέρνουν λίγο στο μυαλό τα spoken parts της Diamanda Galas, όχι βεβαια με την ίδια επιτυχία. Μέχρι εδώ όλα καλά. Στις συνθέσεις τους όμως βάζουν κάποια post-metal στοιχεία που δεν νομίζω ότι είναι και η καλύτερη ιδέα για μία μπάντα με τόσο λυρικό ύφος.
The rest…
Vaeok – Vaeok EP (USA) – 66,87
Η αλήθεια είναι ότι ένα EP με 4 τραγούδια ως πρώτη και μοναδική κυκλοφορία, δεν με βοηθάει και πολύ να σχηματίσω σαφή εικόνα. Παρότι Αμερικάνοι, το black metal τους είναι “σκανδιναβικού τύπου” και η ατμόσφαιρα που δημιουργούν αρκετά ψυχρή. Σε πρώτη φάση δείχνουν να έχουν μια εμπειρία, όμως χρειάζονται δουλειά στο κομμάτι της παραγωγής. Ειδικά στη διαχειρίση στα πρίμα. Σε σημεία ο ήχος “ξυρίζει”.
Skeletal Remains – The Entombent Of Chaos (USA) – 58,73
Ο δίσκος δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα ούτε σε μουσικό ούτε σε φωνητικό επίπεδο. Υπάρχουν βέβαια κάποια ενδιαφέροντα riffs και κάποιες σκόρπιες καλές στιγμές, αλλά τίποτα το σπουδαίο. Συγκριτικά δε με τον προηγούμενο τους είναι ένα επίπεδο κατώτερος συνθετικά. Πριν τουλάχιστον οι συνθέσεις ήταν λίγο πιο σύνθετες και είχαν ένα παραπάνω ενδιαφέρον, ενώ εδώ είναι πιο άμεσες, πολύ πιο απλές και προβλέψιμες. Τόσο μάλιστα που από ένα σημείο και μετά άρχισα να βαριέμαι.
Ellefson – No Cover (USA) – 35,93
Ο Ellefson αποφάσισε να κάνει ένα δίσκο διασκευών. Τίποτα το κακό σε αυτό. Προφανώς δεν μπορούσε να καταλήξει σε ποια τραγούδια από την πρώτη μεγάλη λίστα, και είπε θα βγάλει διπλό δίσκο (!) με 18 τραγούδια! Ας πούμε ότι ούτε εδώ έχουμε κάτι κακό. Μετά ψάχτηκε για συνεργάτες. Κι επειδή πάλι δεν μπορούσε να αποφασίσει, τους κάλεσε (σχεδόν) όλους όσους είχαν χρόνο και διάθεση να ασχοληθούν. Οπότε έχουμε 8 drummers, 12 κιθαρίστες, 2 πληκτράδες και 10 τραγουδιστές. Συγγνώμη, αλλά αυτό δεν είναι “o Ellefson και οι φίλοι του”. Αυτό είναι το καινούριο ρόστερ ενός γαμάτου διαδικτυακού ωδείου. Η δε επιλογή των τραγουδιών είναι ΞΕΚΑΘΑΡΑ, αυτά που άκουγε ο Ellefson sta 14-17 του, σε ένα απίστευτα μπερδεμένο setlist που περιέχει Queen, WASP, Billy Idol, Kiss, Motorhead και Dead Kennedys.
Fortress Under Siege – Atlantis (Greece) – 54,07
Ένα σχόλιο πριν ακούσω το δίσκο. Το 2014 στο Phoenix Rising τραγούδαγε ο Hannibal, a.k.a. Alex “AL-X” Balakakis, a.k.a Αλέξανδρος Μπαλακάκης. Θυμάμαι σε εκείνο το δίσκο ότι η απόδοσή του ήταν κακή και αδικούσε το δίσκο. Πριν βάλω τον τωρινό τους δίσκο να ακούσω για πρώτη φορά, διαπιστώνω ότι από το 2015 που έφυγε ο Μπαλακάκης από το συγκρότημα, αυτό άλλαξε 2 τραγουδιστές πριν φτάσει στον τωρινό, που την περίοδο 2016-2018 ήταν ο δεύτερος κιθαρίστας της μπάντας. Ας ακούσω.
Η παραγωγή έχει βελτιωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Το ίδιο συμβαίνει και με τις ερμηνείες. Όμως, για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να καταλάβω ούτε ξέρω γιατί συμβαίνει, αρκετά από τα τραγούδια του δίσκου θυμίζουν πολύ Helloween. Δεν ήταν κάτι που είχα παρατηρήσει σε παλιότερες δουλειές τους. Επίσης, το σύνολο των τραγουδιών στο δίσκο είναι μεγάλο. Όποιος κάτσει να ακούσει το δίσκο στη σειρά, θα παρατηρήσει ότι από το 8ο τραγούδι και μετά μοιάζει να επαλαμβάνεται ο δίσκος. Με λίγα λόγια, υπάρχει λόγος που έχει τόσες λίγες κυκλοφορίες σε τόσα πολλά χρόνια το συγκρότημα.
