Napalm Death – Throes Of Joy In The Jaws Of Defeatism
Με το grindcore δεν έχω και τις καλύτερες σχέσεις. Όμως το στυλ των Napalm Death μου αρέσει. Κι αυτό γιατί δεν παίζουν αυτό το αρχετυπικό grindcore με τις υπερηχητικές συνθέσεις του ενός λεπτού, τίγκα στο blastbeat χωρίς να βγαίνει νόημα. Σε αυτό το δίσκο ειδικά έχουν κάνει φοβερή δουλειά προσθέτοντας στοιχεία από black, crossover, industrial και punk. Οι διάρκειες είναι μεν μικρές, καθώς τα μεγαλύτερα κομμάτια μόλις και μετά βίας ξεπερνούν τα 4 λεπτά. Είναι όμως τόσο άρτια δομημένα που βγάζουν νόημα. Απλά απολαυστικός δίσκος. / (UK) – 89.5
Pyramaze – Epitaph
Ο δίσκος έχει δύο προβλήματα. Το ένα είναι ότι τα τραγούδια ακολουθούν ένα συνθετικό μοτίβο με ελάχιστες διαφοροποιήσεις. Οπότε δημιουργείται μια αίσθηση επανάληψης που μεγαλώνει όσο προχωράει ο δίσκος. Το άλλο αφορά το δίσκο σε σύγκριση με τους προηγούμενους. Είναι απελπιστικά ίδιος με τον προηγούμενο, τον προ-προηγούμενο κ.ο.κ. Η μπάντα μοιάζει εγκλωβισμένη σε μια επιτυχημένη, αλλά πολυ-δοκιμασμένη συνταγή χωρίς καμία διάθεση για εξέλιξη. Πομπώδεις μελωδίες, εκτεταμένη χρήση πλήκτρων και χορωδιακών φωνητικών, πιασάρικα riffs. Όλα καλά. Από εκεί και πέρα όμως; / (Denmark) – 60.5
My Dying Bride – Macabre Cabaret EP
Το ύφος και η δομή των τριών τραγουδιών που απαρτίζουν αυτή την κυκλοφορία είναι πολύ κοντά στον τελευταίο τους δίσκο. Η μοναδική “διαφορά” είναι στα πλήκτρα, τα οποία εδώ είναι σε πρώτο πλάνο, δίνοντας έναν soundtrack-ικό τόνο στις συνθέσεις. Από εκεί και πέρα όλα είναι όπως τα περιμένεις. Μελαγχολική ατμόσφαιρα, πενθιμα riffs και συγκλονιστικές ερμηνείες από τον Stainthorpe, γεμάτες εκφραστικότητα και συναίσθημα. Δεν ξέρω αν προκειται για rejects του The Ghost Of Orion ή αν πρόκειται για τελείως καινούριες συνθέσεις που “έπρεπε” για τον οποιοδήποτε λόγο να κυκλοφορήσουν. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, αυτό που άκουσα με ικανοποίησε πλήρως, οπότε όλα καλά. / (UK) – 78
Arrayan Path – The Marble Gates to Apeiron
Από όποια πλευρά κι αν εξετάσω το δίσκο, είναι φανταστικός. Κατ’ αρχήν μου αρέσει που έχουν βαρύνει τον ήχο τους. Οι κιθάρες βρίσκονται περισσότερο στο προσκήνιο, με πλούσια και ενδιαφέροντα riffs και εξαιρετικά leads. Επίσης έχουν μικρύνει τις διάρκειες τους, τόσο μεμονωμένα σε κάθε τραγούδι αλλά και συνολικά, χωρίς όμως να κάνουν εκπτώσεις στην ποιότητα των συνθέσεων. Έτσι, ο δίσκος ακούγεται μεν νεράκι, έχει όμως πολλά πράγματα να σου δώσει και που θα σου μείνουν. Όσο για τις γεμάτες ενορχηστρώσεις, την εξαιρετική παραγωγή και τις φοβερές ερμηνείες του Λεπτού, θα πω απλά ότι δεν περίμενα κάτι λιγότερο. / (Cyprus) – 90.5
Gama Bomb – Sea Savage
Ο δίσκος ακολουθεί την πεπατημένη όλων των προηγούμενων. Thrash που γέρνει πότε προς το crossover, πότε προς το speed και πότε προς το κλασικό heavy metal, με χιουμοριστικούς/χαβαλετζίδικους στίχους. Με εξαίρεση δε τα Miami Supercops και Sheer Khan που “διαφέρουν” στιχουργικά, υποτίθεται ότι είναι και concept album. Μέχρι τα μισά ήταν διασκεδαστικός, έως και καλός. Μετά άρχισα να βαριέμαι. / (Ireland) – 48
Killer Be Killed – Reluctant Hero
Γνωρίζοντας το line-up αυτού του supergroup, ήξερα από πριν τι να περιμένω. Μου το έδωσαν σε αρκετά μεγάλο βαθμό, αν και ο “κρότος” του συγκεκριμένου album ήταν λιγότερο δυνατός από το ντεμπούτο τους. Συνθετικά τα κομμάτια ακούγονται (όπως είναι φυσικό), σαν μια συρραφή των στυλ και των επιρροών που φέρνουν οι συντελεστές από τις βασικές τους μπάντες. Άλλες φορές πετυχημένη, όπως για παράδειγμα στο Inner Calm From Outer Storms, το οποίο είναι εξίσου Mastodon, Converge, The Dillinger Escape Plan και Cavallera Conspiracy. Άλλες πάλι όχι, όπως στο Animus όπου η μπάντα “έπαθε” grindcore. Γενικά όμως ο δίσκος είναι μια χαρά και αξίζει το χρόνο που θα του δώσεις. / (USA) – 73.5
Iron Savior – Skycrest
Η περίπτωση των Iron Savior είναι ιδιαίτερη. Το γερμανικού τύπου power metal τους δεν παρεκκλίνει από τις πεπατημένες του ιδιώματος. Τα δε albums τους τα λες από πανομοιότυπα έως κόπιες, ανάλογα με το μέγεθος της επιείκειας σου. Η κατάσταση όμως σώζεται διότι πρώτον, οι κιθάρες βρίσκονται στο επίκεντρο. Δεν πνίγονται κάτω από στοίβες πλήκτρων και υπάρχει ικανοποιητική ποικιλία σε riffs και solos. Δεύτερο και κυριότερο υπάρχουν περισσότερες εναλλαγές σε ρυθμούς και ταχύτητες. Οπότε ναι μεν είναι πάνω κάτω “μια από τα ίδια”, αλλά τουλάχιστον περνάς καλά. / (Germany) – 64.5
Soilwork – A Whisp Of The Atlantic EP
Όλα τα λεφτά του EP είναι το 16λεπτο ομότιτλο τραγούδι. Σε αυτό οι Soilwork ακούγονται πιο progressive από ποτέ, χωρίς όμως να ξεχνάνε τις death καταβολές τους. Ο Strid φέρνει πολύ από τον αέρα των The Night Flight Orchestra στα clean φωνητικά του που αναμιγνύονται τέλεια με τα growls του. Αυτή η τάση της εξέλιξης και του πειραματισμού συνεχίζει σε διάφορες ποσότητες και στα υπόλοιπα κομμάτια. Μοναδική εξαίρεση το Desperado, η μόνη πατροπαράδοτη melodic death σύνθεση. Συμπαθητικότατη δουλειά. Περιμένω το επόμενο full length. / (Sweden) – 69.5
Eternal Champion – Ravening Iron
Το ντεμπούτο τους με είχε αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Δεν πίστευα ότι εν έτη 2016 θα κόλλαγα τόσο πολύ με έναν epic metal δίσκο. Στη νέα τους δουλειά έχουν ακολουθήσει πάνω κάτω την ίδια συνταγή. Βέβαια, το αποτέλεσμα είναι πιο προσεγμένο και καλογυαλισμένο. Ο ήχος έχει γίνει πιο heavy, με τις κιθάρες πάντα στο επίκεντρο. Τα φωνητικά του Tarpey είναι κατά πολύ βελτιωμένα και η παραγωγή είναι ακόμα πιο καθαρή, χωρίς να χάνει το ύφος της. Σίγουρα δεν μου προξένησε το ίδιο ξάφνιασμα με το The Armor Of Ire, όμως αυτό που άκουσα ήταν πέρα για πέρα ικανοποιητικό. / (USA) – 79
Sumac – May You Be Held
Κάθε καινούργιος δίσκος τους είναι όλο και πιο “πειραγμένος” από τον προηγούμενο, και ο συγκεκριμένος δεν πάει πίσω. Συνθετικά είναι εντελώς απρόβλεπτος, καθώς σπάνια θα ακούσεις κάτι να επαναλαμβάνεται. Κατατονικές, μακρόσυρτες μελωδίες και ξαφνικά “all hell breaks loose”. Πολλά χαοτικά μέρη όπου κυριαρχεί ο θόρυβος, αλλά και σημεία πιο συγκροτημένα με μπόλικο groove. Τα μόνα πράγματα που μένουν ίδια και σταθερά είναι οι φανταστικές ατμόσφαιρες, η “βρωμιά” στις κιθάρες, τα βαθιά brutal φωνητικά του Turner και βέβαια η μπουκωμένη και λασπωμένη παραγωγή. Καταπληκτικός δίσκος, αν και με έφτασε στα όρια μου. Τόσο που χρειάστηκε να τον ακούσω σε δύο δόσεις. / (Canada) – 88
Kataklysm – Unconquered
Η βελτίωση σε σχέση με τον προηγούμενο δίσκο είναι σαφέστατη. Κατ’ αρχήν η παραγωγή στα drums, αλλά και γενικότερα, είναι πολύ περισσότερο προσεγμένη. Οι μπότες έχουν αποκτήσει ξανά όγκο, τα φωνητικά έχουν έρθει εκεί που πρέπει στην τελική μίξη και το σύνολο ακούγεται πιο συμπαγές. Αισθητή βελτίωση όμως υπάρχει και στο μουσικό κομμάτι αυτό καθαυτό. Παρουσιάζονται πιο σταθεροί και κατασταλαγμένοι τόσο συνθετικά, όσο και εκτελεστικά. Υπάρχει αρκετή ποικιλία σε ιδέες και πολύ καλή ισορροπία μεταξύ επιθετικότητας και μελωδίας. Η δουλειά που έχει γίνει στις κιθάρες είναι εξαιρετική, το rhythm section είναι ισοπεδωτικό και η απόδοση του Iacono πίσω από το μικρόφωνο υποδειγματική. Οι “δογματικοί” οπαδοί των ’90s, δεν θα ικανοποιηθούν, αλλά μικρό το κακό. / (Canada) – 77.5
Jaded Star – Realign
Από την στιγμή που είδα ότι από το αρχικό lineup δεν έχει μείνει κανένας παρά μόνο η Maxi Nil, κάτι δεν μου άρεσε και δυστυχώς επιβεβαιώθηκα. Στις κιθάρες το ενδιαφέρον ως προς τα riffs είναι σπάνιο. Τα leads ημι-ανύπαρκτα. Επιπλέον, κανονικό legit solo άκουσα μόλις σε τρία τραγούδια και από αυτά τα δύο ήταν μπαλάντες (Maybe και Higher Than Love). Τα πλήκτρα είναι πολύ μπροστά στη μίξη και η pop αισθητική που αποπνέουν οι συνθέσεις γίνεται ακόμα πιο έντονη. Βέβαια, η Maxi κάνει ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να σώσει την κατάσταση βγάζοντας τρομερή ενέργεια και πάθος πίσω από το μικρόφωνο. Αλλά δεν φτάνει. / (Greece) – 53
Draconian – Under A Godless Veil
Από ατμόσφαιρα, ο δίσκος σκίζει. Ψυχρή, μαύρη και μελαγχολική στα όρια της κατάθλιψης. Και εκεί τελειώνουν τα καλά. Οι ευθείες αναφορές στον ήχο των Theater Of Tragedy και των The Gathering δεν με πείραξαν τόσο. Ετσι κι αλλιώς ήταν αναμενόμενες. Αυτό που με χάλασε ήταν το ότι τα τραγούδια ήταν απελπιστικά αργά και σχεδόν με κοίμησαν. Ας τους πει κάποιος ότι μπορούν να βγάλουν ατμόσφαιρα και σε πιο γρήγορους ρυθμούς και ταχύτητες. Επίσης, λίγη περισσότερη ποικιλία σε riffs δεν θα έβλαπτε. / (Sweden) – 50.5
Communic – Hiding From The World
Αρκετά συμπαθητικό album. Τεχνικότατο prog/heavy metal που δεν στερείται μελωδίας και θεατρικότητας. Στυλιστικά παραπέμπει από λίγο έως πολύ στους Nevermore. Ειδικά στο φωνητικό κομμάτι σχεδόν “βλέπω” τον Warell Dane πίσω από το μικρόφωνο. Προσωπικά δεν με χαλάει όμως αυτό, αν και θά ήθελα να ακούσω κάτι με περισσότερο χαρακτήρα. Το βασικό πρόβλημα είναι οι διάρκειες των κομματιών. Τραβάνε λίγο παραπάνω από όσο θα ‘πρεπε, χωρίς να διαθέτουν κάτι που να δικαιολογεί αυτό τον έξτρα χρόνο, και φτάνουν μια ανάσα από το να γίνουν κουραστικές. / (Norway) – 69.5
Botanist – Photosynthesis
Όταν ακούς κάτι τέλειο, δεν χωράνε πολλά λόγια. Έχοντας ακόμα στα αυτιά μου τον πρηγούμενο δίσκο τους, ήξερα τι ήθελα να ακούσω από αυτούς. Όλα ήταν εκεί. Ο πειραματισμός, η ευρηματικότητα, η πρωτοτυπία, οι φοβερές ατμόσφαιρες, οι άρτιες εκτελέσεις, η σωστή παραγωγή. Αν θα ξεχώριζα κάτι, αυτό θα ήταν σαφέστατα ο ήχος των hammered dulcimers. Αυτός αυτός ο παράξενος, στρυφνός, αντισυμβατικός ήχος είναι όλα τα λεφτά. / (USA) – 100
Λεωνίδας Παπαδόδημας
