Το Killers των Iron Maiden θα μπορούσες να το αποκαλέσεις δολοφονικό, όπως λόγου χάρη το ένστικτο της μασκότ τους, τον Eddie, που κραδαίνει το ματωμένο τσεκούρι στο εξώφυλλο. Δεν είναι οι killer συνθέσεις, περήφανα σημάδια της ακμάζουσας πορείας του κύριου συνθέτη Steve Harris. Είναι οι μείζονες αποφάσεις που κλήθηκε να πάρει ο ιδρυτής της Σιδηράς Παρθένου. Αποφάσεις που αν αποδεικνύονταν λάθος τότε μπορεί να σήμαιναν και έναν πρόωρο «θάνατο» της, για πολλούς, σημαντικότερης μπάντας του heavy metal. Τελικά σφράγισαν το μέλλον της με τον ενδοξότερο δυνατό τρόπο που θα μπορούσε να ονειρευτεί ένας μουσικός για το συγκρότημά του.
Ας μη γινόμαστε όμως μελοδραματικοί. Μετά το ομώνυμο album που είχαν κυκλοφορήσει οι Maiden περίπου τέτοιες μέρες πριν 41 χρόνια, η ατμόσφαιρα εμπνέει μια κάποια ασφάλεια για το άμεσο τουλάχιστον μέλλον. Οι αλλαγές από την σύνθεση του γκρουπ όμως δε λείπουν. Ήδη από τον Οκτώβρη του ’80 τη θέση του Dennis Stratton έχει πάρει ο Adrian Smith, ένας κιθαρίστας που ο Harris τον θέλει από πιο νωρίς αλλά σκόνταφτε στην ανετοιμότητα του πρώτου να αφήσει το προηγούμενο συγκρότημά του.
Σύντομα οι Iron Maiden θα συνειδητοποιήσουν πως πρέπει να φύγει ένα ακόμα μέλος και μάλιστα τάχιστα. Αυτός δεν είναι άλλος από τον τραγουδιστή τους, τον Paul Di’Anno. Το ’81 ο χουλιγκάνος frontman αρχίζει να έχει θέματα με το αλκοόλ κι όχι μόνο. Προλαβαίνει να είναι αναπόσπαστο μέρος του Killers, που φέτος έχει επέτειο 40 ολόκληρων χρόνων. Προλαβαίνει, διότι το δεύτερο album των Iron Maiden κυκλοφορεί σε χρόνο DT. Ο λόγος είναι ασυνήθιστος για το σκεπτικό και τη νοοτροπία των Iron Maiden. Το μισό και βάλε υλικό είναι ήδη γραμμένο από τις ημέρες δημιουργίας του ντεμπούτου. Τις περισσότερες συνθέσεις του Killers, αν πήγαινες σε κάποιο από τα πρώτα live των Maiden θα τις άκουγες σε πρώιμες πάντα μορφές. Γι’ αυτό δεν υπήρχε ιδιαίτερη πίεση όπως έχει δώσει μια απεικόνιση της κατάστασης που επικρατούσε τότε, ο Steve Harris.
Πίεση οι Iron Maiden ένιωσαν όταν ήταν να έρθουν σε επαφή με τον Martin Birch για τον τομέα της παραγωγής. Ο συμπατριώτης τους ήταν ήδη μεγάλος και τρανός με δουλειές σε Deep Purple, Rainbow και Black Sabbath και, όπως έχει παραδεχθεί και ο Harris, η πρώτη τους συνάντηση ήταν λίγο στην πρίζα. Το αστείο είναι πως οι Iron Maiden επιθυμούν ένα “γάμο” με τον Birch από τον πρώτο τους κιόλας δίσκο αλλά νιώθουν πως είναι πολύ λίγοι για την αξία του όπως έχει επιβεβαιώσει ο ίδιος ο Harris! Αυτό που ενδεχομένως και να μη γνώριζαν τότε οι Iron Maiden ήταν πως το ντεμπούτο τους το είχε κάνει μια ακρόαση ο Birch μέσω του Ritchie Blackmore (!) ο οποίος είχε εντυπωσιαστεί με αυτή τη λονδρέζικη μπάντα και μάλιστα του είχε θέσει και το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου δολαρίων: «Γιατί δεν τους κάνεις την παραγωγή;» (*Twilight Zone then plays in the background) Τελικά όλοι γνωρίζουμε πως εξελίχθηκε η μεταξύ τους σχέση. Το Δεκέμβριο του ’80, μπάντα και παραγωγός δίνουν ραντεβού στα Battery Studios της αγγλικής πρωτεύουσας. Γρήγορα του δίνεται από το συγκρότημα το προσωνύμιο “Headmaster” λόγω της αυστηρότητάς του, αλλά και επειδή είχε και τη δύσκολη δουλειά να βάλει σε μια τάξη το παζλ του οράματος αυτού του ανερχόμενου NWOBHM σχήματος.
I’m gonna get my song and I can’t go wrong
Τις πιο παλιές συνθέσεις ήρθαν να πλαισιώσουν κάποια πολύ σημαντικά νέα τραγούδια. Αυτά ήταν τα Murders in the Rue Morgue, Prodigal Son, Twilight Zone και το ομώνυμο. Το Murders in the Rue Morgue λίγα στοιχεία το συνδέουν με το γνωστό βιβλίο του Πόε. Ο Harris σχολίασε στο παρελθόν πως ήταν λίγο πειραματικό σαν τραγούδι, ιδιαίτερα το πως άρχιζε και ο τρόπος που έπαιζε το μπάσο. «Θέλαμε να φτιάξουμε πρώτα ατμόσφαιρα και ύστερα να μπούμε και να πάρουμε κεφάλια. Η μελωδία στα φωνητικά είναι ίδια με το riff, ένα γεγονός που δίνει δυναμική και στις δυο πλευρές».
Επίσης σημαντικό ή και περισσότερο από αυτό το τραγούδι, είναι το ομώνυμο. Εκεί ο Di’Anno βγάζει τα άγρια ένστικτά του όπως φαίνεται και από την έναρξη με τα ουρλιαχτά κατευθείαν μέσα από την ψυχή. Στιχουργικά έχει να κάνει με ένα δολοφόνο που σκοτώνει τα θύματά του σαν μέρος μιας ηθικής σταυροφορίας. Ίσως να σχετίζεται με το Murders in the Rue Morgue, που σαν θεματολογία του είχε τη δολοφονία δύο ιερόδουλων. Το ίδιο αιμοσταγές είναι και το Prodigal Son αλλά δύσκολα είναι η συνέχεια του Killers όπως έχει περάσει προς τα έξω.
Ένα περίεργο τραγούδι είναι το Twilight Zone και όχι λόγω του τίτλου και της θεματολογίας του που ίσως και να παραπέμπει στη γνωστή αμερικάνικη σειρά. Φήμες θέλουν την παραγωγή να την κάνουν μόνοι τους οι Iron Maiden, λόγω απουσίας του Birch. Είναι ένα τραγούδι που προορίζεται για b-side αλλά αρέσει στο συγκρότημα. Καταλήγει να βρίσκεται στο δίσκο εκτός της Ευρωπαϊκής version του. Στην Aγγλία κυκλοφορεί σαν single!
Οι ήδη έτοιμες συνθέσεις έχουν μεγάλη συνδεσιμότητα με αυτές που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων. Το Purgatory είναι το remake ενός παλιού τραγουδιού με τίτλο Floating και παίζονταν στα live την περίοδο ’76-’77. Οι αλλαγμένοι του στίχοι φέρνουν πολύ κοντά σε αυτούς του Twilight Zone. Το Innocent Exile που όπως έχει πει ο Harris είναι από τα πρώτα τραγούδια των Maiden και fan favorite στις συναυλίες, είναι σαν μια ανεπίσημη συνέχεια του Murders in the Rue Morgue. Άλλες πηγές λένε πως πρόκειται για το sequel του Sanctuary, όμως εμένα περισσότερο μου κάνει για το κομμάτι που βρίσκεται στο Killers και όχι για το γνωστό single. Μιλάει για ένα φυγόδικο που τον κυνηγάνε αδίκως για τη δολοφονία μιας γυναίκας. Όπως έχει ειπωθεί εν αρχής το intro του παίζονταν από κιθάρα και στη συνεχεία το άλλαξαν σε μπάσο.
Αγαπημένο τραγούδι που το ζητάει εκείνη την εποχή ο κόσμος στις live εμφανίσεις είναι και το Drifter, ίσως επειδή η μπάντα βάζει τους οπαδούς στο παιχνίδι όπως για παράδειγμα έχει κάνει στο Heaven Can Wait επί εποχής Somewhere in Time. Είναι ένα τραγούδι που εμπνέει αισιοδοξία για το μέλλον και με τέτοιο παραπλήσιο τρόπο το ένιωθαν και οι ίδιοι οι Iron Maiden.
Στο Killers θα προσέξεις και την ύπαρξη όχι ενός αλλά δυο instrumental τραγουδιών τα οποία έχουν ένα κοινό σημείο επαφής: μιας και στερούνται στίχων, οι τίτλοι τους έχουν ιστορικό χαρακτήρα. Το εναρκτήριο The Ides of March αφορά τη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα από το Βρούτο. Δεν φθάνει σε σπουδαιότητα τον τρανό Ρωμαίο αυτοκράτορα και τη δολοφονία του αλλά η ιστορία πίσω από αυτό το intro ουσιαστικά, είναι επίσης αρκετά ενδιαφέρουσα. Αν βάλετε να ακούσετε το Thunderburst των Samson θα καταλάβετε ότι κάτι δεν πάει καλά διότι παραείναι ίδιο. Κι όμως το 1977 ο Thunderstick, ο μετέπειτα drummer των Samson, πέρασε για ένα φεγγάρι από τους Maiden. Δεν είναι τυχαίο που στα credit του Head On όπου και κάνει την εμφάνισή του το “Thunderburst”, αναφέρεται ο Steve Harris ως ένας από τους συνθέτες του συγκεκριμένου instrumental.
Το έτερο των instrumental στο Killers δεν είναι άλλο από το πολεμοχαρές Genghis Khan που με βάση τα λόγια του Harris πιάνει το vibe του ιστορικού πολέμαρχου και των στρατιωτών του όταν ίππευαν προς τη μάχη. Για το Genghis Khan ο Harris είχε επίσης σημειώσει πως μπορούσαν να γράψουν μελωδία για φωνητικά, όμως επέλεξαν να τον κρατήσουν… “άφωνο”. Αυτό που άρεσε στο μπασίστα των Maiden είναι πως δεν έχει solo (ίσως αυτό να ισχύει για όλους τους μπασίστες του κόσμου). Φήμες θέλουν για καιρό να έχει πάρει το ρόλο του filler (συμπληρώματος) στο δίσκο και να αποκαλείται περιπαικτικά “Jenkin’s Barn”. Αν ακούς το Last Resort των Papa Roach και για ένα παράξενο λόγο σου αρέσει, παρότι είσαι ‘80s μέταλλο είναι διότι μέρος του Genghis Khan το έχει δανειστεί η nu metal μπάντα από την Καλιφόρνια.
Ο star του δεύτερου δίσκου των Maiden δεν είναι άλλο από το Wrathchild, ένα τραγούδι που στέκεται ανάμεσα στο Prowler και το Running Free. Στην ιστορία που μας ξεδιπλώνεται σε κάτι λιγότερο από 3 λεπτά, ένας νεαρός ψάχνει για τον πατέρα του αλλά με τρόπο αιματηρό. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια από τις πιο αναγνωρίσιμες μπασογραμμές στην πλούσια ιστορία του συγκροτήματος και στο heavy metal γενικότερα. Αποδείχθηκε σαν από τα πιο παιγμένα live τραγούδια της μπάντας. Ο Steve Harris τρελαίνεται να το παίζει ακόμα και με τους British Lion. Το Wrathchild μαζί με το Sanctuary συμπεριλαμβάνεται στο Vol.1 της γνωστής συλλογής με τίτλο Metal for Muthas του 1980. Λόγω της συμμετοχής στη συλλογή οι Iron Maiden δεν επιθυμούν εξ’ αρχής να το συμπεριλάβουν στο Killers. Ευτυχώς για όλους μας και μπήκε αλλά και επανηχογραφήθηκε πολύ πιο σωστά. Τα εξώφυλλα των Maiden από την αρχή της καριέρας τους παίζουν καταλυτικό ρόλο. Το Killers είναι από αυτά που έχουν κάνει το μεγαλύτερο ντόρο από την αρνητική πλευρά. Ο Eddie παρουσιάζεται επιθετικός και απεικονίζεται να πετσοκόβει με την κυριολεκτική έννοια του όρου κάποιον άτυχο. Το τσεκουράκι που κρατάει είναι το λογοπαίγνιο του Derek Riggs (καλλιτέχνης) με τους κιθαρίστες που εκείνη την εποχή τους αποκαλούσαν “Axemen”. To background δεν είναι όποια κι όποια αγγλική φτωχογειτονιά αλλά η περιοχή που κατοικεί εκείνο τον καιρό ο διάσημος δημιουργός ίσως της πιο γνωστής μασκότ σε metal συγκρότημα. Είναι το Βορειολονδρέζικο Etchingham Court, ένα μέρος που θα μπορούσες να πεις ότι έχει πληγεί από τις επτά πληγές του φαραώ. Αντί για βατράχια όμως είναι γεμάτο κατσαρίδες και ο Riggs σε μια από τις προσπάθειές του να τις αφανίσει με το τοπικό Τέζα, είχε πάθει δηλητηρίαση. Όσο για το εξώφυλλο του δίσκου, ο ίδιος έχει παραδεχθεί πως αγνοεί την ύπαρξη του πρωτότυπου εδώ και δεκαετίες.
I’m coming to get you!
Με ένα από τα εικονικότερα δίδυμα κιθαριστών (Smith – Murray) να ξεδιπλώνει την τεράστια δυναμική του η τουρνέ με τίτλο “Killer World Tour” φέρνει τους Maiden για πρώτη φορά σε αμερικάνικο έδαφος. Πρώτο show τους ήταν στο Las Vegas σαν support στους Judas Priest. Ο αδύναμος κρίκος όμως ήταν ο Di’Anno. Ακόμα και ο ίδιος έχει αποδεχθεί τις “βλακειούλες” του, λέγοντας πως ήταν η πρώτη μεγάλη tour και ήταν ανίκανος να τη διαχειριστεί. Ξέπεσε σε ουσίες για να κρατηθεί σε εγρήγορση αλλά αυτή η επιλογή έκανε χειρότερη την κατάσταση. «Μερικές βραδιές ένιωθα πως δε θα τη βγάλω καθαρή» έχει πει χαρακτηριστικά στο παρελθόν. «Φυσικά τον αγαπάμε σαν άτομο αλλά εκείνη την περίοδο αρχίσαμε να έχουμε σοβαρά θέματα μαζί του» έρχεται να προσθέσει σε μια συνέντευξη στο Revolver ο Steve Harris, και συνεχίζει λέγοντας πως ο Di’Anno στην περιοδεία παραπονιόταν για τα πάντα. Δεν ήθελε να βρίσκεται εκεί και αυτό έκανε τους Iron Maiden να συνειδητοποιήσουν πως αν συνεχίσουν με αυτόν στο μικρόφωνο, τότε θα τους πάρει η κάτω βόλτα. Έπρεπε να πατήσουν πόδι και ήταν το πρώτο πράγμα που έκαναν αφότου γύρισαν από την κοπιαστική περιοδεία. Απολύουν τον Di’Anno που η σχέση του με τον Harris και το manager τους Rob Smallwood έχει φθάσει στα άκρα. Μετά το Killers και κυρίως την απόλυση του βασικού τραγουδιστή που στα ‘80s ήταν λόγος συνυφασμένος με τη διάλυση μιας μπάντας, οι Iron Maiden θα μπορούσες να πεις ότι διανύουν μια πρώιμη κρίση. Όμως λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο που στην προκειμένη περίπτωση φέρει το όνομα του Bruce Dickinson.
Γιώργος Γράντης
