Έχουν περάσει δύο μήνες από το τελευταίο μου “Ακούγοντας”. Δύο μήνες με αρκετές επαγγελματικές υποχρεώσεις και αρκετά ταξίδια, όχι αναψυχής δυστυχώς. Το καλό της υπόθεσης είναι ότι αυτό το διάστημα το πέρασα έχοντας για παρέα αρκετή καλή μουσική. Και με κάθε ευκαιρία… Σημειώσεις. Έτσι παρά τον αρκετά περιορισμένο ελεύθερο χρόνο κατάφερα να συγκεντρώσω υλικό για μερικούς δίσκους. Θα ήθελα να έχω συγκεντρώσει παραπάνω υλικό, αλλά δεδομένων των συνθηκών, πάλι καλά να λεμε…
Allegaeon – Damnum
Επί της ουσίας δεν κάνουν κάτι το τελείως διαφορετικό από ό,τι έκαναν στον προηγούμενο και σε όλους τους προηγούμενους δίσκους τους. Melodic death με γερές δόσεις “τεχνικότητας”. Οι ταχύτητες των συνθέσεων, παρότι στην πλειοψηφία τους γρήγορες και με το trigger στα drums να δουλεύει υπερωρίες, έχουν αρκετές εναλλαγές. Πότε ομαλές, είτε με εμβόλιμα ατμοσφαιρικά μέρη όπου ακούμε και ακουστικά όργανα συνοδεία καθαρών φωνητικών, είτε με (επίσης εμβόλιμα) groove-άτα σημεία. Άλλοτε πάλι με απότομα “φρένα” και ξανά απότομα “γκάζια”. Μαζί δε με την απίστευτη ποικιλία στα φωνητικά, είτε μιλάμε για τα brutal είτε για τα καθαρά, σου είναι αδύνατο να βαρεθείς. / USA – 78
Lawnmower Deth – Blunt Cutters
Αυτό το στυλ του crossover/thrash metal, που στην ουσία είναι περισσότερο hardcore punk παρά thrash, έπαψε να έχει ενδιαφέρον από τα μέσα των ’90s. Το ίδιο ισχύει και για αυτούς τους χαβαλετζίδικους στίχους. Οπότε, το ότι είχαν να βγάλουν δίσκο 28 χρόνια δεν είναι έκπληξη. / UK – 25,5
Serious Black – Vengeance Is Mine
Άλλος ένας δίσκος ξεφτισμένου euro-power, όπου δεν προλαβαίνεις να μετράς κλισέ. Ξανά και ξανά οι ίδιες φράσεις σε κιθάρες και πλήκτρα, οι ίδιες ματζόρε κλίμακες και τα ίδια mid-tempo μοτίβα. Πίσω από το μικρόφωνο, ένας wannabe κλώνος του Tobias Sammet. Και φυσικά, δύο απαραίτητες μπαλάντες στρατηγικά τοποθετημένες, μην μπουκώσουμε κιόλας από την πολλή βαρύτητα. Και ο απολογισμός του όλου εγχειρήματος, 53 αδικοχαμένα λεπτά από το χρόνο σου. / International – 20
Wiegedood – There’s Always Blood At The End Of The Road
Ηχητικά αντλούν την έμπνευση τους από το 2ο κύμα του Σκανδιναβικού black metal, χωρίς ευτυχώς να ασπάζονται την επιτήδευση των lo-fi παραγωγών και χωρίς να απαρνιούνται κάποια μελωδικά στοιχεία. Όταν πατάνε γκάζι (την περισσότερη ώρα δηλαδή) είναι σαρωτικοί, με τα φωνητικά να κρατάνε τα πρωτεία. Παράλληλα δε, βγάζουν και μια παράνοια που θα ζήλευαν πολλά avant-garde συγκροτήματα. Από την άλλη, όταν κάπου κάπου ρίχνουν τις ταχύτητες, η σκοτεινή ατμόσφαιρα που αναδύεται σου παγώνει το αίμα. Πραγματικά απίστευτος δίσκος. / Belgium – 95
Pure Wrath – Hymn To The Woeful Hearts
Ωραίες ατμόσφαιρες, καλή ισορροπία μεταξύ επικού και συμφωνικού feeling, καλό guitarwork και προσεγμένη παραγωγή. Kudos επίσης στον Ryo που καταφέρνει και βγάζει ένα τόσο αξιοπρεπές αποτέλεσμα κάνοντας τα πάντα (εκτός από τα drums) μόνος του. Από την άλλη όμως, το συγκεκριμένο album ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των albums που θα τα ακούσεις ευχάριστα, αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα σου αφήσει κάτι. Τίμιο και συμπαθητικό, αλλά παρόλα αυτά τυπικότατο atmospheric black metal που πατάει σε πολύ generic και safe φόρμες που δεν εντυπωσιάζουν κανέναν. / Indonesia – 58
Crowbar – Zero And Below
Μετά από 6 χρόνια απουσίας, η επιστροφή τους είναι όπως ακριβώς την περίμενα και την ήθελα. Με βαριές, χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες, έντονες μπασογραμμές, βροντερά drums και σκληρά φωνητικά. Οι ρυθμοί κινούνται παραδοσιακά σε αργές και μεσαίες ταχύτητες, χωρίς να αποκλείονται περιστασιακά ξεσπάσματα. Ο ήχος τους έχει ελαφρώς “καθαρίσει” και κάπου κάπου υπάρχει και μια υποψία μελωδικότητας στις συνθέσεις, χωρίς ωστόσο να απαρνιούνται και τελείως την καθιερωμένη λασπουριά. Όσο για groove, είναι μπόλικο όπως πάντα. / USA – 78,5
Michael Romeo – War Of The Worlds Pt. 2
Τέσσερα χρόνια αναμονής δεν τα λες και λίγα. Η ανταμοιβή όμως ήταν αντάξια της αναμονής και έτσι δεν θα κρατήσω κακία στον Romeo που με άφησε να περιμένω. Σε μουσικό επίπεδο, έχει βρει περισσότερο από κάθε άλλη φορά την χρυσή ισορροπία μεταξύ του neoclassical και του progressive. Τα τραγούδια βγάζουν έναν έντονο κινηματογραφικό αέρα προερχόμενο από τις γεμάτες και πομπώδεις συνθέσεις, χωρίς παράλληλα να στερούνται του heaviness και των τεχνικών θεμάτων, ειδικα στις κιθάρες. Το δέσιμο του Romeo με τους DeServio και Macaluso έχει γίνει πιο έντονο και εμφανές, ενώ και πάλι έχει γίνει κίνηση ματ με την επιλογή του Dino Jelusick ως τραγουδιστή. Οι ερμηνείες του είναι φανταστικές. / USA 95,5
Agathodaimon – The Seven
Τελικά αυτά τα 9 χρόνια απουσίας μόνο σε μένα φάνηκαν μεγάλο διάστημα. Γιατί αν κρίνω από αυτό που άκουσα στο δίσκο, για το συγκρότημα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα και το The Seven είναι απλά μια ακόμα μέρα στη δουλειά, παρά τη διάλυση και την επανένωση με σχεδόν ολοκληρωτικά νέο line up. Λυρισμός, μελωδία και φοβερές ατμόσφαιρες σε 10 άψογα εκτελεσμένες και γεμάτες συνθέσεις που συνδυάζουν black, doom και gothic metal στοιχεία σε τέλειες αναλογίες. Ακόμα και η τελευταία λεπτομέρεια είναι μελετημένη και τα πάντα είναι τοποθετημένα έτσι ώστε τίποτα να μην περισεύει ή να λείπει. Πραγματικά η καλύτερη δουλειά τους μέχρι σήμερα. / Germany – 96,5
Meshuggah – Immutable
Σε αυτό το δίσκο έχουν επενδύσει περισσότερο στην ατμόσφαιρα και στο groove, παρά στα υπερ-τεχνικά και περίπλοκα θέματα, κάτι που διευκολύνει την ακρόαση μιας και ο δίσκος ξεπερνάει τη μια ώρα σε διάρκεια. Βέβαια, σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για έναν “εύκολο” δίσκο. Τα riffs και οι ρυθμοί των τραγουδιών εξακολουθούν να “παίζουν” με το μυαλό σου. Τα σκληρά φωνητικά του Kidman σου παγώνουν την ψυχή, ενώ υπάρχουν ασφυκτικά και χαοτικά σημεία που τεστάρουν τις αντοχές σου και χρειάζεται να τα ακούσεις ξανά και ξανά για για να καταλάβεις τι έγινε. Συγκριτικά όμως με τις προηγούμενες δουλειές τους και δεδομένου του πώς στήνουν τις συνθέσεις τους γενικά, αυτός ο δίσκος μου φάνηκε μέχρι και απλοϊκός, παρότι πέρα για πέρα ικανοποιητικός. / Sweden – 75
Kirk Hammett – Portals (EP)
Το καλό με αυτό το EP είναι ότι δεν θυμίζει Metallica. Ο Hammett παρουσιάζει ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο από ότι στην μπάντα, πιο soundtrack-ικό. Ειδικά το High Plains Drifter άνετα θα μπορούσε να αποτελεί μουσική επένδυση από ταινία western. Πέραν όμως της κινηματογραφικής ατμόσφαιρας και των πολύ καλών ενορχηστρώσεων του Edwin Outwater, που συνυπογράφει δύο από τα κομμάτια, δεν άκουσα κάτι το φοβερό και τρομερό σε μουσικό επίπεδο. Περισσότερο “θόρυβο” κάνει το όνομα πάνω σε αυτό το EP, παρά η μουσική μέσα σε αυτό. / USA – 58
Mors Principium Est – Liberate The Unborn Inhumanity
Η προσπάθεια που έχουν κάνει για να βελτιώσουν την ποιότητα του ήχου τους είναι εμφανής. Πλέον τα drums έχουν στρώσει και ακούγονται όπως πρέπει και έχει γίνει αρκετή δουλειά στις ενορχηστρώσεις. Οι συνθέσεις πλέον δεν ακούγονται άδειες, ενώ και η χρήση των πλήκτρων έχει μειωθεί και δεν νιώθεις ότι ακούς euro-power με brutal φωνητικά. Από την άλλη βέβαια, όλη αυτή η προσπάθεια θα είχε περισσότερο νόημα σε μια κυκλοφορία με καινούριο υλικό και όχι επανηχογραφήσεις παλαιότερου. / Finland – 65
Satan – Earth Infernal
Συνεχίζουν ακάθεκτοι την ποιοτική πορεία τους. Τίμιο κλασικό heavy metal βρετανικού τύπου, χωρίς αντιγραφές, με μελωδίες και ρυθμούς βγαλμένους κατευθείαν από τα ’80s, όμορφα κιθαριστικά θέματα και ιδιαίτερα φωνητικά. Η μοντέρνα παραγωγή δε, βοηθάει τις συνθέσεις στο να ακούγονται “παλιακές” και ταυτόχρονα φρέσκιες και σύγχρονες. Σίγουρα σε μουσικό επίπεδο δεν κρύβουν ούτε εκπλήξεις, ούτε καινοτομίες. Ούτε υπάρχει κάποιο hit-άκι με το οποίο θα κολλήσεις και θα το ακούσεις ξανά και ξανά. Όμως όσο διαρκεί ο δίσκος θα περάσεις τέλεια. / UK – 67,5
Centinex – The Pestilence
Σε αυτό το EP το συγκρότημα αφήνει για λίγο πίσω το παραδοσιακό death metal στυλ του και καταπιάνεται με τις thrash ανησυχίες του. Έτσι έχουμε 4 guitar driven συνθέσεις που παραπέμπουν κάπου μεταξύ Sodom, Exumer και παλιών Kreator, και μοναδικό στοιχείο να μας θυμίζει ότι ακούμε μια death μπάντα να είναι τα brutal φωνητικά. Συμπαθητικό αποτέλεσμα, αλλά όχι κάτι το φοβερό και τρομερό. / Sweden – 58,5
Evil Invaders – Shattering Reflection
Δηλώνουν speed metal, όμως (ευτυχώς) η μουσική τους έχει περισσότερη ποικιλία. Κινούνται κάπου ανάμεσα στο neo-thrash και heavy/power. Οι ταχύτητες τους είναι βέβαια γρήγορες, ειδικά στο πρώτο μισό του δίσκου, και η τσιρίδα πάει σύννεφο. Όταν όμως στο δεύτερο μισό αποφασίζουν πατήσουν λίγο φρένο, τα πράγματα σοβαρεύουν και δείχνουν ότι έχουν περισσότερο ταλέντο και παραπάνω ιδέες και ικανότητες. Υπάρχουν πιο ουσιώδη κιθαριστικά θέματα, τόσο σε επίπεδο riffs όσο και leads, ο τραγουδιστής αποδεικνύει ότι μπορεί να αποδώσει μια χαρά και σε χαμηλότερες νότες και τα τραγούδια τους αποκτούν μια πιο στρωτή μορφή και μια σκοτεινή ατμόσφαιρα. Και βεβαίως ότι ισχύει για όλα τα συγκροτήματα στον τρίτο δίσκο, ισχύει και εδώ. Απείρως πιο ώριμη δουλειά σε σχέση με τους δύο προηγούμενους. / Belgium – 69,5
Λεωνίδας Παπαδόδημας
