Έχουν μείνει ακόμα 2 εβδομάδες καλοκαιριού, μιας και αυτή η παράγραφος γράφεται 15 Αυγούστου. Και ήδη έχω γυρίσει από τις διακοπές, τις οποίες χρειαζόμουν όσο ποτέ ξανά τα τελευταία 5 χρόνια. Και ειδικά μετά το κύριο μέρος της πανδημίας και το “κλείσιμο” που έφερε αυτή (καραντίνες, μέτρα κλπ). Πολλοί σχολιάζουν αρνητικά το “πολιτικό τέλος της πανδημίας” αλλά η αλήθεια είναι πως, όσα κρούσματα κι αν έχουμε η αναλογία κρουσμάτων / θανάτων είναι θετική. Ξέρω πως ακούγεται/διαβάζεται αυτό, αλλά ποσώς με ενδιαφέρει. Αυτοί οι αριθμοί πρέπει να αντιμετωπίζονται με λογική, και όχι με συναίσθημα. Είτε αυτό αφορά ατομικό συναίσθημα, είτε αφορά συναισθηματική έκφραση που προκύπτει από οπαδικό φανατισμό υπέρ ή κατά της κυβέρνησης. Σίγουρα η κυβέρνηση δε χειρίστηκε σωστά την πανδημία. Αλλά, αυτό είναι μία άλλη συζήτηση.
Διακοπές ξανά μετά από 3 χρόνια. Σε ένα νησί (Κύθηρα) που δεν είχα ξαναβρεθεί. Ήσυχα, ήρεμα και ωραία. Ότι ακριβώς χρειαζόμουν. Για να ξεκουραστώ σωματικά και πνευματικά. Για να αδειάσει και να καθαρίσει το κεφάλι. Από τα Κύθηρα μου έκαναν φοβερή εντύπωση δύο πράγματα. Το πρώτο είναι πως όλοι οι εργαζόμενοι που ήρθα σε επαφή μαζί τους, από το ξενοδοχείο μέχρι το περίπτερο και το βενζινάδικο, είναι εξαιρετικά ευγενικοί. Και αυθεντικά ευγενικοί. Δε μιλάω για την ευγένεια τη “δουλική”, όπως μ’ αρέσει να τη λέω. Την “ευγένεια” του τυπικού και του “πρέπει”. Που νομίζεις ότι ο άλλος είναι 2 βήματα από το να ξαπλώσει για να πατήσεις πάνω του. Μιλάω για αυθεντική ευγένεια. Σερβιτόρες και σερβιτόροι που πριν πάρουν την παραγγελία μας, ρώταγαν “τι κάνετε, πως είστε σήμερα”, και σε κοιτάνε περιμένοντας πραγματικά απάντηση.
Το δεύτερο που μου έκανε εντύπωση είναι το πως έχουν στηθεί οι οργανωμένες παραλίες. Ανεξάρτητα μεγέθους αυτής, οι ομπρέλες και οι ξαπλώστρες πιάνουν πάντα τη μισή παραλία. Η άλλη μισή είναι ελεύθερη για όποιον θέλει να φέρει δικό του εξοπλισμό. Όλες οι επιλογές ανοιχτές και μπροστά σου. Τέλεια!
Για να γράψω και λίγο για μουσική, στις διακοπές δεν άκουσα τίποτα καινούριο. Όλα όσα θα διαβάσετε παρακάτω είναι παλαιότερες σημειώσεις από δίσκους που, όπως λέει και ο τίτλος, άκουσα Ιούνιο και Ιούλιο. Αλλά, η κούραση αυτών των 2 μηνών ήταν πολύ μεγάλη για να γράψω και κείμενο. Πήγα και σε κάποιες συναυλίες, υπολογίζοντας πολύ προσεκτικά σε ποιες θέλω και σε πόσες από αυτές μπορώ από οικονομικής άποψης. Θα μπορούσα να είχα πάει και σε μερικές ακόμα, αλλά δεν έγινε έγκαιρα ο οικονομικός προγραμματισμός. Έχει γίνει ήδη όμως για τον χειμώνα. Επίσης, για τις συναυλίες αυτού του καλοκαιριού, θα γράψω ξεχωριστό κείμενο. Αξίζει.
The best…
The Last Of Lucy – Moksha (USA) – 91,93
Μπορώ να καταλάβω ότι το technical death metal δεν είναι για όλους. Οι περισσότεροι ακροατές metal μουσικής, το απορρίπτουν. Όταν όμως θέλω να ακούσω έναν τέτοιο δίσκο, εννοώ έναν δίσκο σαν αυτόν. Τρελά riffs, απίστευτα arpeggios, ασταμάτητα drums, εναλλασσόμενα φωνητικά και που και που, ένα clean passage για την “ανάσα” που χρειάζεται. Και όλα αυτά, σε μισή ώρα και 10 tracks.
Ghost – Impera (Sweden) – 85,86
Γράφονται γραμμές επί γραμμών, άρθρα, Facebook posts και Tweets, χολή και απαξίωση παντού. Νομίζω ότι πλέον οι περισσότεροι από όσους εκφέρονται δημόσια για τους Ghost, έχουν μόνο αρνητικά να γράψουν. Και αν εστιάσουμε στους Έλληνες, θα δούμε ότι τους κράζουν επειδή δεν ακούγονται πιο “σκληροί” και “βαριοί” (sic) ενώ έχουν αυτή τη σκηνική παρουσία (;). Δηλαδή, το kind-of-corpsepaint του Papa. Δηλαδή, παραλογισμός. Βρείτε μου ένα άλλο rock, ή και metal συγκρότημα, να γράφει μία τόσο πορωτική εισαγωγή όπως οι Ghost στο Kaisarion, που συνδυάζει Queen, KISS, Mercyful Fate, Blue Oyster Cult κι ABBA, κι εγώ θα ξυρίσω το μούσι μου.
Hallas – Isle Of Wisdom (Sweden) – 100
Άλλος ένα φανταστικός δίσκος από τους Hallas. Έτσι, απλά. Αν σου αρέσουν οι Yes, οι Camel, οι Caravan και άλλα αντίστοιχα progressive/psychedelic rock συγκροτήματα, και γενικότερα η ‘70s αισθητική της rock, δε γίνεται να μη σου αρέσει αυτός ο δίσκος και γενικότερα οι Hallas.
Marillion – An Hour Before It’s Dark (England) – 86,24
Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση στο δίσκο είναι ότι, αν εξαιρέσεις τη φωνή του Hogarth (που μαρτυράει λίγο την ηλικία του χωρίς να επηρεάζει την απόδοσή του), δε μοιάζει σε τίποτα με δίσκο μπάντας που η 2η φάση της διαρκεί εδώ και 33 (!) χρόνια. Υπάρχει μία φρεσκάδα στον ήχο και στις συνθέσεις. ΟΚ, υπάρχουν τα απαραίτητα nods στους “παλιούς” (το αιώνιο πρόβλημα του prog rock), αλλά είναι “στιγμές” με περιορισμένη διάρκεια. Η μελαγχολία που πάντα χαρακτηρίζει τους Marillion υπάρχει και σε αυτό το δίσκο μιας και από τις 6 πλήρες συνθέσεις, οι 4 είναι θεματικά επηρεασμένες από την πανδημία του Covid, η 5η είναι αφιερωμένη στον Leonard Cohen, και η 6η μιλάει για τη Siera Leone και τη φτώχια των κατοίκων της. Οπότε, there’s that.
Animals As Leaders – Parrhesia (USA) – 90,68
Κακά τα ψέμματα. Στο 2022 λίγοι είναι αυτοί που θα ακούσουν τον καινούριο δίσκο τους τυχαία. Η συντριπτική πλειοψηφία που θα τον ακούσει, ξέρει γιατί θα τον ακούσει. Και θα δικαιωθεί μιας και το “ρομποτικό” στυλ του προηγούμενου έχει αφαιρεθεί. Επίσης, πρέπει κάποια στιγμή να αποθεωθεί και ο Reyes για τις ικανότητές του. Δεν είναι τυχαίο που στέκεται ως ίσος δίπλα στον Abasi εδώ και 10 χρόνια.
What I kept…
Slash feat. Myles Kennedy And The Conspirators – 4 (USA) – 81,65
Άλλος ένα αξιοπρεπής και feelgood δίσκος καλού hard rock από έναν κιθαρίστα που όλο κι εξελίσσεται (με τη βοήθεια της υπόλοιπης μπάντας) σε έναν πολύ αξιόλογο συνθέτη και έναν εξαιρετικό τραγουδιστή. All puns intended. Και, εξαιρετική παραγωγή. Thank you Dave Cobb.
Star One – Revel In Time (Netherlands) – 79,53
Συνεχίζουν να έχουν καλές ισορροπίες μεταξύ progressive και power στοιχείων. Με εντυπωσίασε ότι οι συνθέσεις αλλάζουν ύφος ανάλογα με τον τραγουδιστή. Τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με το 1ο cd. Που θεωρώ ως βασική έκδοση του δίσκου. Το 2ο cd, δε μπορώ να το καταλάβω. Και σε αυτό το δίσκο οι guest τραγουδιστές είναι πολλοί. Με εξαίρεση το Today Is Yesterday, που και στα 2 cd του δίσκου το τραγουδάει ο Dan Swano, κανένα άλλο τραγούδι δεν έχει τον ίδιο τραγουδιστή και στις 2 εκδοχές του. Φυσικά, οι απορίες είναι πολλές. Γιατί να βγούνε 2 εκδόσεις του κάθε τραγουδιού? Γιατί να βγει τώρα το 2ο cd? Γιατί το 2ο cd θεωρείται βασικό μέρος της κύριας κυκλοφορίας? Πρέπει δηλαδή να ακούσω 2 φορές όλο το δίσκο για να καταλάβω κάτι?
Naxatras – IV (Greece) – 71,73
Πλέον είναι 4 και έχουν και πλήκτρα. Αλλά, έχω την αίσθηση ότι ακόμα δεν έχουν αφομοιώσει αυτή την προσθήκη σε μεγάλο βαθμό. Οι συνθέσεις συνεχίζουν να βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στη κιθάρα και αυτό αναγκάζει το συγκρότημα σε πολλές επαναλήψεις μερών. Αν όμως μπούνε περισσότερο τα πλήκτρα στο κόλπο?
Ufomammut – Fenice (Italy) – 76,59
Όπως δήλωσαν και οι ίδιοι, προσπαθούν να γυρίσουν στις βάσεις του ήχου τους με αυτό το δίσκο. Ως ένα βαθμό, το αποτέλεσμα τους δικαιώνει. Οι συνθέσεις έχουν το απαραίτητο groove και αναπτύσσονται πολύ όμορφα. Κάποια μέρη των τραγουδιών επαναλαμβάνονται περισσότερες φορές από όσες θα “έπρεπε”. Δημιουργείται σε κάποια σημεία μία αίσθηση αέναης λούπας.
Sakis Tolis – Among The Fires Of Hell (Greece) – 81,78
Καταρχάς, πρέπει να πω ότι το A Dead Poem είναι ο αγαπημένους μου Rotting Christ δίσκος. Οπότε, όταν ο ίδιος ο Σάκης είχε ανακοινώσει ότι ο πρώτος του solo δίσκος θα έχει πολλές ομοιότητες με αυτό το δίσκο, χάρηκα. Και όταν ακούω την κυκλοφορία αυτή, εντοπίζω τις ομοιότητες αλλά και τις αναφορές στην περίοδο 1997-1999 των Rotting Christ. Όπως εντόπισα και τις ομοιότητες με Paradise Lost, και σίγουρα δεν ήμουν ο μόνος. Συνήθως είμαι “αρνητικός” απέναντι σε solo κυκλοφορίες καλλιτεχνών που έχουμε γνωρίσει ως αρχηγούς/frontmen συγκροτημάτων. Γιατί ως συνήθως, δεν έχουν κάτι να δώσουν. Αλλά ο δίσκος γράφτηκε στην περίοδο της καραντίνας. Κανένας μας δεν ήταν “καλά” τότε. Τον καταλαβαίνω.
Satan’s Host – This Legacy Will Never Die (USA) – 76,06
Blackened Heavy/Power Metal. Σαν αυτούς, κανείς. Δε λέω ότι είναι “ότι καλύτερο/καινοτόμο/δυναμικό έχω ακούσει”. Αλλά, δεν είναι ακριβώς κι εύκολο αυτό που κάνουν. Για να πετύχει χρειάζεσαι συνθέτες που να πατάνε και από τις 2 πλευρές εξίσου σταθερά, και έναν τραγουδιστή που να μπορεί να ανταπεξέλθει. ΟΚ, ο Conklin δεν βγάζει shrieking vocals, αλλά σίγουρα έχει τη θεατρικότητα και εύρος που χρειάζεται για να αποδώσει τα τραγούδια άψογα. Η παραγωγή είναι το μόνο πρόβλημα του δίσκου, καθώς έχει “φιμώσει” τα drums αρκετά.
The rest…
felperc – entropy (Austria) – 64,73
Πρέπει να ξεκινήσω το σχόλιο με το γεγονός ότι αυτός ο δίσκος είναι ο ένας από τους 4 που έβγαλαν μέσα στο 2022. Και αυτό δε με “βοηθάει”. Γιατί είναι ορχηστρικά όλα. Και δε μπορούν να με πείσουν με τίποτα ότι δεν μπορούσαν να ταιριάξουν κάποιες από τις ιδέες και τις συνθέσεις ώστε να βγούνε λιγότερες κυκλοφορίες. Μιλάμε ότι έχουν 12 κυκλοφορίες από το 2020 μέχρι και σήμερα. Επίσης, έχει γίνει κάποιο mastering στη μπότα, ή μπα?
We Broke The Weather – We Broke The Weather (USA) – 63,10
Βρίσκω τα στοιχεία από King Crimson και The Dear Hunter και ίσως και Thank You Scientist. Αλλά, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι αρκετά έντονο. Σχεδόν σε μόνιμη “κλιμάκωση”, χωρίς την κορύφωση. Αυτό μου λείπει από αυτό το δίσκο και το εντοπίζω τόσο στις συνθέσεις, όσο και στην παραγωγή.
Lacrimae – Contradiction (Greece) – 54,61
Μιας και το ημερολόγιο γράφει αισίως 2022, μπορούμε πλέον να είμαστε ελαφρά επικριτικοί απέναντι σε progressive metal συγκροτήματα που πλοιρούν όλα τα προαπαιτούμενα σε έναν καινούριο δίσκο και να ζητήσουμε το κάτι παραπάνω. Και, όχι. Η προσθήκη θεατρικότητας στις ερμηνείες δε φτάνει. Όχι πια.
WAIT – The End Of Noise (USA) – 63,94
Πρώην live μέλη των Cynic και Obscura (συν ένας ακόμα) έφτιαξαν μία μπάντα και παίζουν progressive κάτι-σαν-death-και-κάτι-σαν-αφιέρωμα-στους-Cynic metal. Γιατί όμως να μην ακούσω Cynic και να ακούσω WAIT?
Hollow Decay – The Frozen Trail (Australia) – 58,45
Το μόνο πρόβλημα του δίσκου είναι η χροιά της φωνής. Δεν μου ταιριάζει με το υπόλοιπο melodeath σύνολο. Όταν μπαίνει κάποιο blastbeat τότε κουμπώνει μία χαρά. Αλλά στο υπόλοιπο, είναι πιο “βαριά” από ότι θα ήθελα. Αυτή η χροιά ταιριάζει καλύτερα για κάποιο πιο straight-forward death metal συγκρότημα, ίσως και πιο brutal. Όχι για εδώ.
Hydra – Beyond Life And Death (Poland) – 57,30
Ενδιαφέρουσα χροιά που χρησιμοποιείται ελαφρώς άσκοπα. Τα riffs δεν έχουν κάτι που δεν έχω ξανακούσει. Και γενικά, ο χώρος του stoner έχει αρχίσει να φτάνει σε μία τελματική κατάσταση.
D’Virgilio, Morse & Jennings – Troika (USA) – 63,38
Θα περίμενε κανείς από 2 πρώην μέλη των Spock’s Beard, σε περίπτωση που συνεργαστούν με τον τραγουδιστή των Haken να δώσουν κάτι πιο σύνθετο, κάτι πιο τεχνικό. Αλλά σε αυτό το δίσκο έχουμε μερικές πολύ mellow συνθέσεις που θυμίζουν περισσότερο παλιούς The Who (πολύ παλιούς όμως), και γενικότερα την πρώτη εποχή της βρετανικής progressive σκηνής, παρά ότι άλλο έχω ακούσει από αυτούς τους 3. Δεν μπορώ να πω ότι το αποτέλεσμα είναι κακό. Απλά, περίμενα κάτι άλλο και κάτι καλύτερο.
Ibaraki – Rashomon (USA) – 56,83
Υποτίθεται ότι αυτό ήταν το αποτέλεσμα ενός black metal project που είχε ο Heafy στο μυαλό του από το 2009. Και που μάλιστα, η συμμετοχή του Ihsahn (συν γυναιξί και τέκνα – i kid you not) θα το απογείωνε. Και το τελικό αποτέλεσμα είναι ένας metalcore δίσκος, με φορτωμένα riffs και 4-5 blackmetal στιγμές σε όλη του τη διάρκεια. Τι πήγε στραβά? Γιατί να ακούγεται τόσο πολύ σαν ένας Trivium δίσκος? Και, η πιο μεγάλη ερώτηση: που κολλάει το Ιαπωνικό concept?
Shinedown – Planet Zero (USA) – 36,48
Έχω πολλά να σχολιάσω εδώ. Ξεκινάω με τη διάρκεια του δίσκου: 13 τραγούδια συν 7 ορχηστρικά διάρκειας από 20 έως 50 δευτερόλεπτα. Αυτά τα 7 ορχηστρικά, είναι απλά εισαγωγές των τραγουδιών. Δεν καταλαβαίνω γιατί είναι ξεχωριστά tracks με άλλους τίτλους. Επίσης, δεν είναι τυχαίο που αυτά τα ορχηστρικά εμφανίζονται σχεδόν πάντα μετα από 2 πλήρη τραγούδια. Και η συνολική διάρκεια? Σχεδόν 49 λεπτά. Δύο μόνο τραγούδια ξεπερνάνε τα 4 λεπτά.
O Brent Smith, frontman και ηγέτης της μπάντας, είναι γεννημένος το 1978. Το 2003 που βγήκε ο πρώτος δίσκος τους, ήταν 25 ετών και έγραφε για άτομα 16-18 ετών. Σήμερα, έχει φτάσει 45 και συνεχίζει να γράφει για άτομα 16-18 ετών. Σίγουρα η θεματολογία του βρίσκει έδαφος στα αυτιά και τα μυαλά των σημερινών νέων (όπως το Dysfunctional You), αλλά οι συνθέσεις και οι ενορχηστρώσεις απευθύνονται ξεκάθαρα σε άτομα με very short attention span. Κοινώς, πιτσιρικάδες.
Το όνομά τους μου ήταν γνωστό και ήθελα να ψάξω παραπάνω το υλικό τους. Μόλις διάβασα το παρακάτω, μου κόπηκε κάθε όρεξη: Atlantic Records, unhappy with Dreve as a whole, dropped the band prior to releasing an album, but retained Smith, who they felt was worth developing separately as an artist. Atlantic signed Smith to a development deal where record representatives helped him with his song writing ability, and helped him recruit members for a new band, which would become Shinedown.
