Το άθροισμα των ημερών από τις 4 Μαρτίου μέχρι και τις 25 Ιουνίου είναι 111. Λιγότερο από τους 7 μήνες που πέρασαν μεταξύ των 2 προηγούμενων κειμένων μου, αλλά και πάλι πολύ. Θα το θεωρήσω ως ελαφρά βελτίωση, και θα προχωρήσω παρακάτω.
Τελείωσα το Succession. Από τη μία βρήκα φοβερές τις ερμηνείες όλων των ηθοποιών και καταπληκτική τη σκηνοθεσία. Όμως, στην τελευταία σεζόν της σειράς με κούρασε το τραύλισμα των χαρακτήρων και τα “μισόλογα”. Ξέρω ότι το νόημά του ήταν ότι και τα 3 παιδιά του Logan μιλάνε πριν σκεφτούν, ενώ ο Logan όχι, αλλά και πάλι…way too much.
Θέλω επίσης να επισημάνω ότι θεωρώ πανέξυπνη κίνηση το κλείσιμο όλης της σειράς σε μόλις 4 σεζόν. Με αυτόν τον τρόπο, η σειρά δε πρόλαβε να κάνει “κοιλιά”. Ήλθε, είδε, απήλθε. Συνοπτικά αλλά όχι βιαστικά.
Η μόνη διαφωνία που έχω με την πλοκή της σειράς, είναι που δεν είδαμε τον Logan νεκρό. Καταλαβαίνω ότι τα παιδιά που δεν τον είδαν, δεν έλυσαν τα θέματα τους. Γιατί δεν είδαν το τέλος. Δεν είχαν τη λύση, έστω κι αυτή. Αλλά, ούτε εμείς? Δεν ήταν οι θεατές παιδιά του Logan. Ακόμα και αυτοί που μπορεί στην πορεία της σειράς να ταυτίστηκαν με ένα ή παραπάνω από τα παιδιά, ακόμα και αυτοί που μπορεί να είχαν πάρει το μέρος ενός από αυτά. Δεν ήταν παιδιά του. Γιατί να μην το δουν? Ο γίγαντας δε πρέπει να φανεί στο lowest point του?
Μετά την ολοκλήρωση της σεζόν στο NBA (και το πιο anti-climactic championship run των τελευταίων ετών – sorry Denver fans), κυκλοφόρησε για λίγο μία φήμη ότι ο LeBron James αναλογίστηκε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση. Η φήμη αυτή κυκλοφόρησε τεχνηέντως (τη λατρεύω αυτή τη λέξη), και εξίσου τεχνηέντως, από πήγες προσκείμενες στον αθλητή, διαψεύστηκε. Τσίρκο…
Καλώς ή κακώς, ο άνθρωπος σκέφτεται ταυτόχρονα το basket και τη ζωή του μετά από αυτό, κάθε μέρα, όλα μέρα. Από τη πρώτη του στιγμή στο NBA. Δε θα σταματήσει τώρα, ειδικά τη στιγμή που πλησιάζει το τέλος της καριέρας του ως παίκτης (γιατί θα έχει καριέρα ως executive σίγουρα). Το αν ψάχνει ή όχι να φύγει από τους Lakers έχει τεθεί προς συζήτηση. Αλλά, αυτή η “συζήτηση” είναι αποτέλεσμα του εγωισμού του LeBron, και τίποτα άλλο. ΠΡΕΠΕΙ όλο το NBA να ασχολείται μαζί του. Όχι με τους τελικούς, όχι με πιθανά trades, όχι με το αναμενόμενο draft και τον Wembanyama που “έρχεται”. Μόνο με εκείνον.
Ο ίδιος έχει δηλώσει πολλές φορές ότι θα αποσυρθεί μόλις παίξει και μία σεζόν στην ίδια ομάδα με το γιό του. Απόλυτα μπασκετικό κριτήριο #not. Δε δείχνει να τον απασχολεί κανένα από τα πιθανά προβλήματα που μπορεί να προκύψουν όπως, θέματα salary, θέματα rotation, θέματα εμπορικά κλπ. Απλώς, να παίξει μία σεζόν μαζί με το γιό του. Λες και το ΝΒΑ είναι η “πίσω αυλή” του LeBron όπου μπορεί να κάνει ότι θέλει.
Δε θα καταλάβει ποτέ η κοινή γνώμη που χρησιμεύουν τα reality? Για πόσο ακόμα θα νομίζουν ότι είναι απλά “διασκεδαστικά” shows? Κανονικά, σε μία κοινωνία που θα λειτουργούσε με γνώμονα ΚΑΙ τη λογική (για να μη δυσαρεστήσω τους φίλους μου που πιστεύουν ότι το συναίσθημα παίζει πρωταρχικό ρόλο), αυτά τα shows θα έπρεπε να έχουν ένα disclaimer που θα λέει “μην είστε έτσι, μη γίνεστε σαν αυτους/αυτές/αυτά, προσπαθήστε να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι, πιο ολοκληρωμένοι άνθρωποι, ανοίξτε και κανένα βιβλίο”.
Θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό που τα reality στην Ελλάδα κάνουν τέτοια νούμερα τηλεθέασης. Είναι στο DNA της πλειοψηφίας των Ελλήνων να θέλουν να ξέρουν τι κάνει ο διπλανός, να τον σχολιάζουν (τουλάχιστον) για αυτά που κάνει, και όταν κάνει/σκέφτεται/πιστεύει και αυτός ακριβώς τα ίδια, τότε να είναι σωστή επιλογή για εκείνον, αλλά λάθος για τον απέναντι. Ο απόλυτος ορισμός του “δύο μέτρα και δύο σταθμά”.
Μου κάνει επίσης φοβερή εντύπωση που ενώ τα reality πλασάρονται και ως παιχνίδια/διαγωνισμοί, δεν αντιδράει το κοινό στο πόσο στημένα είναι. Δεν αντιδράει καν στο γεγονός ότι βλέπουν ανθρώπους που έχουν παίξει και σε άλλα reality να εμφανίζονται ξανά και ξανά. Δεν αντιδράει καν όταν τα κερδίζουν αυτοί, κάνοντας το όλο εγχείρημα ορισμό του “σικέ”! Δεν αντέδρασε όταν είδε κάποιους παίκτες να συμμετάσχουν σε reality επιβίωσης δηλώνοντας επαγγέλματα “μισθοφόρος” και “προπονητής ράγκμπι”. Και μετά, καταλήγουμε σε άρθρα σαν αυτό που δεν θα επηρεάσει κανέναν. Αλλά, από τη στιγμή που μιλάμε για ένα κοινό που “δε βλέπει ξένες ταινίες γιατί έχει μόνο σκοτωμούς και εκρήξεις”, τι περιμένουμε ακριβώς?
Την ώρα που γράφω αυτές τις τελευταίες γραμμές, η συμμετοχή στις εκλογές υπολογίζεται γύρω στο 40-41%. Στις προηγούμενες, μόλις ένα μήνα πριν, ήταν 61,10%. Εδώ και 4 χρόνια βλέπω αρκετή αντίθεση στην προηγούμενη κυβέρνηση. Ανά περιόδους, και πάντα με αφορμή γεγονότα, είδα και αγανάκτηση. Ακόμα και σε περιπτώσεις που η κυβέρνηση είχε απόλυτο και ολοκληρωτικό λάθος και όλοι όσοι εξέφραζαν τις διαμαρτυρίες τους, είχαν δίκιο. Και όμως, δεν πήγαν όλοι να ψηφίσουν.
Σίγουρα, θα υπάρξουν κάποιοι που διαβάζοντας αυτό, το πρώτο πράγμα που θα πούνε είναι “οι εκλογικοί κατάλογοι δεν είναι ενημερωμένοι”. Ωραία, ας υποθέσουμε ότι δεν είναι, αν και έγινε απογραφή του πληθυσμού πριν 2 χρόνια. Ας υποθέσουμε ότι το ~39% αποχή των πρώτων εκλογών και το ~60% των δεύτερων δεν είναι αληθινό. Να είναι 30% και 50% αντίστοιχα? Να είναι 25% και 45% αντίστοιχα? Το θεωρούμε λίγο αυτό? Το αποδεχόμαστε ως λογικό και σωστό? Ή απλά αντιδρούμε σε κάτι που ακούσαμε και νομίζουμε ότι δεν μας αρέσει? Νομίζω ότι είναι το δεύτερο. Και δεν έχει λογική. Δεν αμφισβητείς ένα γεγονός επειδή δε σου αρέσει. Είναι γεγονός, είναι πραγματικότητα και έχεις δύο επιλογές: ή συμβιβάζεσαι, ή κάνεις ότι μπορείς για να το αλλάξεις.
Όποιο και αν είναι τελικό το επίσημο ποσοστό αποχής, ή το πραγματικό, το πρώτο μου συμπέρασμα είναι ένα, και θα κάνω ιδιαίτερη προσπάθεια να μην το συντάξω σε πρώτο πληθυντικό: το εκλογικό σώμα της Ελλάδας, είναι άξιο της τύχης του. Τις επόμενες ημέρες θα προσπαθήσω να γράψω κάποια πράγματα παραπάνω επί των εκλογών και της πολιτικής στην Ελλάδα.
ΥΓ: Ελληνική Λύση, Νίκη, Σπαρτιάτες: Αυτό που ξεκίνησε κάποτε με το ΛΑΟΣ, συνέχισε με τη Χ.Α., υπάρχει ακόμα και συνεχίζει. Απλά, δεν είναι πια τόσο οργανωμένο. Το φίδι δεν πέθανε, έβγαλε πολλά μικρά φιδάκια. Όσο δεν υπάρχει παιδεία (σχολική και εξωσχολική), τόσο θα βγαίνουν φιδάκια. Δεν πρέπει να ξεγελαστούμε από την γραφικότητα και τα μικρά ποσοστά. Αφήστε κατά μέρους τα ποσοστά, και μετρήστε ψήφους. Θα σας σοκάρει το συνολικό νούμερο.
