Πάει και ο Δεκέμβριος, πάει και το 2018. Επί του παρόντος, δε θα μπω σε “διαδικασίες” απολογισμού. Αυτά στο επόμενο post. Σε αυτό το post μιλάμε μόνο για δίσκους που άκουσα το Δεκέμβριο. Και ξεχωρίζω τον Jason Becker. Και θέλω να πω 2 πράγματα. Πρώτον, η λέξη “θέληση” και “δύναμη” μοιάζουν μικρές και λίγες για την περίπτωσή του. Και δεύτερον, εύχομαι να μην τον ξαναθυμηθώ όταν ξαναβγάλει δίσκο. Να τον θυμάμαι και ενδιάμεσα. Χωρίς πρόσφατη αφορμή αλλά με αιτία τις ικανότητές του και το ταλέντο του. Τα υπόλοιπα, τα διαβάζετε παρακάτω.
Arrayan Path – Archegonoi (Cyprus) – 88,13
Φοβερός δίσκος. 14 τραγούδια εμπνευσμένα από την αρχαία ιστορία και μυθολογία. Πολύ καλή δουλειά σε στίχους, φωνές και φωνητικές ενορχηστρώσεις. Θα ήθελα λίγο παραπάνω κιθάρες. Δε μπορώ όμως να μη σχολιάσω ότι ενώ καταπιάνονται με τέτοια θεματολογία, δεν ακούγονται σε κανένα σημείο γραφικοί ή κάτι αντίστοιχο. Ναι, πατάνε στις διδαχές των Manowar και των Rhapsody, αλλά το κάνουν μέσα από το δικό τους πρίσμα. Και φυσικά, ο Λεπτός δίνει μερικές καταπληκτικές ερμηνείες. ΄
Battalions – Forever Marching Backwards (England) – 51,47
Ενδιαφέροντα riffs. Αλλά, σπαταλιούνται ανούσια για έναν τραγουδιστή, μακρινό ξάδερφο του Zed από το Police Academy. Όχι, όχι και πάλι όχι.
A Canorous Quintet – The Only Pure Hate MMXVIII (Sweden) – 74,05
Ο ήχος τους ακροβατεί μεταξύ melodic death και black metal. Το ίδιο και τα φωνητικά. Το αποτέλεσμα είναι πολύ ισορροπημένο, άρα και πετυχημένο. Το ενδιαφέρον είναι οι αλλαγές μεταξύ «ειδών» μέσα στο τραγούδι. Ένα κλασικό melodic death riff και ρυθμός γυρίζει πολύ αβίαστα σε blastbeat με σιδηροδρομικό riff. Όταν πρωτοδιάβασα για τους A Canorous Quintet, είχα στο μυαλό το πώς θα γίνονται αυτές οι αλλαγές και μεταβάσεις. Και η αλήθεια είναι ότι γίνονται πανέξυπνα. Το ότι πρόκειται για επανηχογράφηση παλιού τους δίσκου, είναι ίσως και λεπτομέρεια μιας και δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο όνομα που είχε κάνει θόρυβο στο underground το 1998 που αρχικά βγήκε αυτός ο δίσκος.
Unleashed – The Hunt For White Christ (Sweden) – 75,36
Αγνό και τίμιο Σουηδικό death metal. Και μάλιστα, από έναν άνθρωπο που αν τον κράταγαν στο παλιό του σχήμα (που μετασχηματίστηκε στους Entombed) θα είχε επηρεάσει πολύ περισσότερο τη N.W.O.S.D.M. σκηνή από ότι έχει κάνει. Αλλά, αυτό είναι ένα μεγάλο what if. Στο τώρα, σε αυτό τον δίσκο, οι Unleashed βγάζουν αυτό που έγραψα στην πρώτη φράση. Με μερικές πρέζες μελωδικού death metal σε αρκετά σημεία των συνθέσεων.
Cult Leader – A Patient Man (USA) – 70,37
Μετά τα πρώτα 2 καταιγιστικά τραγούδια, στα μισά του τρίτου πέφτουν οι τόνοι και οι ταχύτητες. Και βγαίνει έξω όλη η μαυρίλα και απαισιοδοξία του δίσκου. Βαριές ατμόσφαιρες, μέχρι το φινάλε του πέμπτου τραγουδιού. Συνεχίζει καταιγιστικά για ακόμα 3 τραγούδια. Μέχρι που ο δίσκος, φτάνει στο ομότιτλο. Που σε καταπλακώνει πολύ άσχημα. Και δε σηκώνεσαι εύκολα. Τώρα, τι παίζουν σε όλα αυτά που μόλις περιέγραψα; Και λίγο grindcore/crust, και λίγο death, και λίγο post metal που πλησιάζεις προς τους Neurosis. Και γενικά, βαρύς και δύσκολος δίσκος και δεν είναι οι κατάλληλες μέρες. Για πολλούς και διάφορους λόγους.
Baring Teeth – Transitive Savagery (USA) – 31,54
Ένα από τα πιο δύσκολα επιτεύγματα του κόσμου, ολοκληρώθηκε. Οι Baring Teeth κυκλοφόρησαν ένα δίσκο προοδευτικού/τεχνικού death metal, διάρκειας μόλις 36 λεπτών, που είναι απίστευτα βαρετός. Και εις ανώτερα παιδιά. Άντε γεια.
Artillery – The Face Of Fear (Denmark) – 58,5
Αξιόλογη προσπάθεια από τους Artillery που το παλεύουν ακόμα, αλλά όπως και όλες οι κυκλοφορίες τους από το 2009 και μετά, θα συγκινήσει μόνο όσους ακολουθούν το συγκρότημα από κοντά. Οι υπόλοιποι θα το ακούσουμε, ίσως και να το κρατήσουμε στη δισκοθήκη μας, αλλά όποτε αποφασίσουμε να ακούσουμε κάτι από Artillery, θα βάλουμε το By Inheritance. Λ.Π.
Gama Bomb – Speed Between The Lines (Ireland) – 67,5
Από πλευράς χιουμοριστικού ύφους των στίχων και της διασκεδαστικής τάσης των συνθέσεων, θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω ως τους Tankard του σήμερα. Αυτό που σώζει κάπως το δίσκο, αλλά και τους Gama Bomb γενικότερα, είναι το ότι είναι αρκετά πιο ταλαντούχοι και το ότι η στιχουργική τους δεν αναλώνεται (ευτυχώς) σε ιστορίες μπυροποσίας. Προσωπικά βέβαια θα ήθελα μια δουλειά λιγότερο χαβαλετζίδικη και λίγο περισσότερο ουσιαστική. Λ.Π.
Hate Eternal – Upon Desolate Sands (USA) – 88,5
Ο τίτλος του εναρκτήριου τραγουδιού (The Violent Fury) τα λέει όλα. Βία και οργή στο 110%. Ο Grossman στα drums έρχεται να δώσει μια μοντέρνα υφή στον κλασικότροπο ήχο της μπάντας, που κάπου κάπου σου θυμίζει κάτι από Morbid Angel, ελέω Rutan. Εξωφρενικές ταχύτητες αλλά και αρκετό groove, παρέα με ανατολίτικες ατμόσφαιρες και επικά περάσματα συνθέτουν έναν από τους καλύτερους death metal δίσκους της χρονιάς. Λ.Π.
Hatesphere – Reduced To Flesh (Denmark) – 77,5
Αρκετά καλός δίσκος. Με μπόλικο groove, με γρήγορους και εναλλασόμενους ρυθμούς, με πολύ καλή κιθαριστική δουλειά, με θυμωμένα φωνητικά, γενικά ένας death/groove/thrash metal δίσκος με τα όλα του. Αυτό που με χαλάει είναι ότι πατάει ακριβώς στα μοτίβα του προκατόχου του, με το τελικό αποτέλεσμα να είναι ελαφρώς κατώτερο από αυτό του New Hell. Γενικά δεν διαφωνώ με την επανάληψη μιας πετυχημένης συνταγής, αλλά και λίγη εξέλιξη δεν θα έβλαπτε. Λ.Π.
Greenleaf – Hear The Rivers (Sweden) – 75
Η αλήθεια είναι ότι το εναρκτήριο Let It Out!, το Good Ol’ Goat λίγο παρακάτω, και καναδυό ακόμα με ξένισαν κάπως. Ηταν σαν να άκουγα Black Keys με πιο βαριές κιθάρες. Γενικά σε όλο το δίσκο υπάρχει μια radio friendly διάθεση που μπορεί να διαφοροποιεί τον ήχο του συγκροτήματος σε σχέση με πριν, αλλά παράλληλα τον φρεσκάρει. Από την άλλη, ο a la Dozer stoner πυρήνας των συνθέσεων παραμένει απείραχτος, οπότε όλα μια χαρά. Λ.Π.
Sodom – Partisan EP (Germany) – 57,5
Αδιάφορη κυκλοφορία. 3 τραγούδια και μόλις τα 2 να είναι καινούρια. Επιπλέον, συνθετικά τα δυο αυτά κομμάτια είναι πολύ κοντά στο Decision Day του 2016. Οπότε δεν ξέρω αν είναι όντως καινούριες συνθέσεις ή απλά 2 τραγούδια που δεν μπήκαν στον συγκεκριμένο δίσκο και απλά ηχογραφήθηκαν τώρα. Το μόνο ενδιαφέρον είναι η αλλαγή του lineup και η προσθήκη δεύτερου κιθαρίστα που δίνει λίγο παραπάνω όγκο στον ήχο. Λ.Π.
Jon Schaffer’s Purgatory – Purgatory EP (USA) – 25,40
Και τι δεν θα έδινα για μία συνέντευξη με τον Schaffer για αυτό το ΕΡ. Το πόσες φορές θα του έκανα ερώτηση που θα ξεκίναγε με το «γιατί», δεν μπορώ ούτε καν να το υπολογίσω. Και ο λόγος; Γιατί δεν μπορώ να καταλάβω.
Όλοι ξέραμε ότι οι Purgatory, ήταν η μετεξέλιξη των The Rose (που δεν άκουσε ποτέ κανείς), και πως στη συνέχεια εξελίχθηκαν σε Iced Earth. Μέχρι που φέτος ο Schaffer αποφάσισε να επανηχογραφήσει 5 τραγούδια που είχε γράψει την εποχή των Purgatory, να φωνάξει τον Gene Adam να «τραγουδήσει» σε αυτό το EP (είχε τραγουδήσει σε όλα τα demos των Purgatory και στον 1ο δίσκο των Iced Earth), και να κυκλοφορήσει αυτό το EP. Επίσης έφερε και τον Bill Owen των Purgatory πίσω. Και μαζί με τον μόνιμο συνεργάτη του εδώ και πολλά χρόνια (Jim Morris) κυκλοφόρησαν αυτό το EP. Και ανακαλύπτουμε ότι ο Adam συνεχίζει να «τραγουδάει» όπως και τότε. Ακόμα, ανακαλύπτουμε πως προέκυψαν τίτλοι όπως Dracula, Jack, Burning Oasis, Horror Show και λοιπά.
Και ποιος ο λόγος εν έτη 2018 να ακούσουμε επανηχογραφημένα τα τραγούδια που αποτέλεσαν τις βάσεις για μετέπειτα τραγούδια των Iced Earth; Υπάρχει περίπτωση ποτέ το Dracula των Purgatory να ξεπεράσει το ομότιτλο των Iced Earth; Ή μήπως μπορεί να κάνει κάτι αντίστοιχο το Burning Oasis των Purgatory με το ίδιο των Iced Earth;
Και, για να το πάω και παρακάτω, πόσο «στ’ αρχίδια μου» που ανακάλυψα ότι το interlude του Diary ήταν παλιότερα μέρος του Dracula των Purgatory; Το ότι είμαι ακροατής των Iced Earth δε σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνω ότι εδώ και πόσα χρόνια ο Schaffer γράφει μουσική με μία πολύ συγκεκριμένη διαδικασία και δομή. Το να μου πασάρει λοιπόν στο σήμερα ο ίδιος ο Schaffer επανηχογραφημένες εκδόσεις παλιών τραγουδιών των Purgatory, μέσα στα οποία βρίσκω από απλούς τίτλους μέχρι και ολόκληρα sections μεταγενέστερων τραγουδιών των Iced Earth, είναι ένα χάσιμο χρόνου. Πάω να ακούσω ξανά το Burnt Offerings και το 1ο Demons & Wizards.
Dark Moor – Origins (Spain) – 28,38
Στο δεύτερο τραγούδι αντιγράφουν το Run To The Hills των Iron Maiden. Επίσης, η παραγωγή είναι απίστευτα άνιση με προφανή σκοπό να φανεί η φωνή του Alfred Romero. Τέλος, δεν είναι ξεκάθαρο αν ήθελαν να γράψουν έναν folk/power metal δίσκο, έναν power metal δίσκο, ή έναν hard rock με 2-3 γρήγορα τραγούδια. Μην μπείτε στον κόπο καν.
In The Woods… – Cease The Day (Norway) – 83,30
Όσα χρόνια και αν περάσουν, και όσα πειραματικά ή progressive στοιχεία και αν προσθέσουν στο στίχο τους, οι In The Woods… θα συνεχίσουν να παίζουν blackmetal. Το ότι έχουν πολλά καθαρά φωνητικά πλέον, δε λέει απολύτως τίποτα. Όχι όταν τα riffs και οι μελωδίες στήνονται με αυτό τον τρόπο. Όχι όταν τα τραγούδια βγάζουν τόσο «κρύο», όσο σε αυτό το δίσκο. Και το Respect My Solitude θα έπρεπε να εξελιχθεί σε κάποιου είδους ύμνο στις φορές που απλά θέλουμε την ησυχία μας, που επιτυγχάνεται μέσω απομόνωσης.
Nachtmystium – Resilient EP (USA) – άνευ βαθμολογίας
Οι ατασθαλίες με τις παραγγελίες σε cd και merchandise δεν μπορούν να επηρεάσουν την ικανότητα του Judd να γράφει μουσική. Αλλά μπορούν εύκολα να αποσυντονίσουν τον Judd. Και σίγουρα, ακόμα περισσότερο, εμάς. Γιατί, ενώ ξεκίναγα να ακούω το ΕΡ ως «προπομπό» επερχόμενου δίσκου και επιστροφής των Nachtmystium, ανακαλύπτω ότι μέσα στο 2018 έβγαλαν καινούριο full length στη σελίδα τους στο bandcamp. Οπότε, δεν ξέρω πώς να αξιολογήσω στο σύνολο της δισκογραφίας τους, το πόσο βαρετό είναι αυτό το ΕΡ. Και δεν ξέρω και πότε θα προλάβω να ακούσω το full length που έβγαλαν φέτος.
Evoken – Hypnagogia (USA) – 90
Comeback μετά από 6 χρόνια και μάλιστα με concept album. Μεγαλεπήβολο σχέδιο, καθώς δεν είχαν ξανακάνει κάτι τέτοιο μέχρι τώρα. Το εγχείρημα όμως στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία! Ο δίσκος βέβαια είναι ανατριχιαστικός (με την καλή έννοια) από την αρχή μέχρι το τέλος του. Σκοτεινός, παγωμένος, αλλά και ταυτόχρονα άκρως μελωδικός, με τα πλήκτρα και τα έγχορδα να έχουν την τιμητική τους και τις κιθάρες να θυμίζουν παλιούς My Dying Bride. Λ.Π.
Tenacious D – Post-Apocalypto (USA) – 57
Άλλο ένα soundtrack από τον Jack Black και τον Kyle Gass. Το ότι το album περιέχει spoken tracks που αναφέρονται στο ομότιτλο animation δεν είναι πρόβλημα, μιας και αυτό είναι χαρακτηριστικό όλων των προηγούμενων albums. Αυτό που με χαλάει είναι ότι τα «τραγούδια» που περιέχονται είναι μεν ενδιαφέροντα, αλλά είναι για άλλη μια φορά πάρα πολύ μικρά σε διάρκεια και επί της ουσίας δεν τα ευχαριστιέσαι. Οκ, είναι μικρά γιατι παίζουν στα επεισόδια του animation. Αλλά αν μη τι άλλο, τόσο ο Black όσο και ο Gass έχουν αρκετό συνθετικό ταλέντο ώστε να τα επεκτείνουν και να τα κάνουν κανονικά τραγούδια, τουλάχιστον για το soundtrack. Λ.Π.
Witherfall – Prelude To Sorrow (USA) – 98,5
Από το κιθαριστικό ρεσιτάλ των Dreyer και Bibiano, στο άκρως τεχνικό drumming του Bolognese και από εκεί στις μαγευτικές από κάθε άποψη ερμηνείες του Joseph Michael, πρόκειται για μια αριστουργηματική δουλειά. Πραγματικά δεν βρήκα ούτε μία άσχημη, αδύναμη ή βαρετή στιγμή. Το άρωμα των Nevermore, των Symphony X και των Crimson Glory είναι ίσως πιο έντονο από ότι θα έπρεπε, αλλά δεν μας πειράζει και πάρα πολύ. Ο δίσκος έρχεται στο παρά πέντε της χρονιάς να μας κάνει να παραμιλάμε. Λ.Π.
Striker – Play To Win (Canada) – 74
Οι συνθέσεις είναι αρκετά προσεγμένες στην πλειοψηφία τους, με πιασάρικα riffs, όμορφες δισολίες, ανεβαστικούς ρυθμούς και σωστή παραγωγή. Αν εξαιρέσω την «κοιλιά» με τα 2-3 fillers κάπου εκεί στη μέση του tracklist, ο δίσκος είναι αρκετά καλός. Σίγουρα δεν διεκδικεί κανένα βραβείο πρωτοτυπίας. Επίσης, σε σχέση με τον προηγούμενο τους είναι ελαφρώς κατώτερος. Από την άλλη όμως, είναι σίγουρα καλύτερος από πολλές αντίστοιχες heavy/power κυκλοφορίες. Λ.Π.
Chrome Division – One Last Ride (Norway) – 45,5
Πέμπτο και τελευταίο, ευτυχώς, album από τον Shagrath και την παρέα του. Και λέω ευτυχώς γιατί όπως και τα 4 προηγούμενα, οι συνθέσεις μου έδωσαν την αίσθηση του ξαναζεσταμένου (για να μην πω του ξαναμασημένου) φαγητού. Όσο ανεβαστικοί κι αν είναι οι ρυθμοί, όσο catchy κι αν είναι τα riffs και τα choruses, το σύνολο είναι τόσο χιλιοακουσμένο που με έκανε να βαρεθώ και να κουραστώ από τα μισά κιόλας του δίσκου. Λ.Π.
Nanowar Of Steel – Stairway To Valhalla (Italy) – 85,5
Ο τέλειος συνδυασμός χιούμορ-παρωδίας και metal. Επί της ουσίας ο δίσκος δεν προσφέρει τίποτα σε μουσικό επίπεδο. Κυρίως heavy/power metal παίζουν τα παιδιά και προσαρμόζονται στυλιστικά (και με την προσθήκη των αντίστοιχων samples) ανάλογα με το τι ή ποιόν θέλουν να κοροϊδέψουν. Αυτό που με έκανε να παρακολουθήσω το δίσκο αδιάκοπα μέχρι το τέλος, είναι οι ξεκαρδιστικοί στίχοι. Εκτός από τους Manowar (φυσικά), στο χιουμοριστικό στόχαστρο της μπάντας μπαίνουν οι Dream Theater, οι Blind Guardian, οι Helloween, οι Rhapsody, ακόμα και οι Pink Floyd. Με διαφορά ο πιο διασκεδαστικός δίσκος που έχω ακούσει και ειλικρινά νιώθω πολύ άσχημα που δεν είχα ανακαλύψει το συγκεκριμένο συγκρότημα νωρίτερα. Λ.Π.
Metal Church – Damned If You Do (USA) – 41,97
Το ύφος του δίσκου δεν είναι ξεκάθαρο. Στριφογυρίζει γύρω από το heavy metal, αλλά μία αγριεύει σε επίπεδα thrash. Μετά, το παίρνει η κατηφόρα και power-ίζει χωρίς να ξέρει πώς να σταματήσει. Τα backing vocals θυμίζουν πολύ παλιούς Anthrax, ενώ η φωνή του Howe φέρνει στο μυαλό Accept. Και μάλιστα, είναι πολύ μπροστά στην τελική μίξη. Και οι συνθέσεις είναι λίγο βαρετές, επειδή τα riffs δεν κάνουν καν μία προσπάθεια να ακουστούν καινούρια.
Jason Becker – Triumphant Hearts (USA) – εκτός συναγωνισμού
Με μία φράση: κλάψτε ελεύθερα. Θα μπορούσα να γράψω πολλά σε σχέση με τις συνθέσεις και το πώς κάποιες δεν μου κάνουν γιατί τις θεωρώ περιττές, αλλά πραγματικά, ποιος χέστηκε; Μιλάμε για τον καινούριο δίσκο του Jason Becker. Έναν δίσκο που ποτέ δεν τον περιμέναμε γιατί δεν έχουμε καμία απαίτηση από τον Becker να συνεχίσει να γράφει, και που από τη στιγμή που ανακοινώθηκε θα τον παίρναμε και θα τον ακούγαμε no matter what. Εκτός συναγωνισμού.
Cardiac – Mañana No Será Otro día Igual (Switzerland) – 69,95
Οι συνθέσεις είναι πολύ καλές. Μόλις ξεπεράσετε το «σοκ» των Ισπανικών στίχων από ένα συγκρότημα που προέρχεται από την Ελβετία, θα απολαύσετε ακόμα περισσότερο το δίσκο. Μέχρι τότε, υπομονή και επαναλήψεις.
Valkyrja – Throne Ablaze (Sweden) – 64,25
Καθαρόαιμο (#διπλής) σκανδιναβικό black. Βέβαια, διαβάζω ότι σε όλες τους τις συνεντεύξεις εξηγούν ξανά και ξανά ότι ΔΕΝ είναι παγανιστές, φιλο-viking ή ότι άλλο έχουμε δει/ακούσει στο παρελθόν. Οπότε, ας το αφήσουμε αυτό. Τα blastbeats τους είναι πολλά, αλλά όχι κουραστικά. Τα φωνητικά έχουν κάτι το ελαφρά απόκοσμο, αλλά μην τρελαθείτε. Στα αρνητικά μόνο, η μεγάλη έλλειψη χαμηλών συχνοτήτων από τη μίξη. Τι έγινε ρε παιδιά; Κατά τ’ άλλα, θα ακούσω και παλιότερες δουλειές τους.
Create A Kill – Summoned To Rise (USA) – 57,71
Ένας death metal δίσκος ελαφρά άνω του μετρίου. Οι συνθέσεις είναι προβλέψιμες. Τα breaks, τα γυρίσματα, τα πάντα. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του κάθε τραγουδιού, μπορείς να καταλάβεις που θα πάει. Οι φωνές έχουν ένα κάποιο ενδιαφέρον γιατί δεν είναι στεγνά death metal. Έρχεται όμως η μπότα που ακούγεται σαν χτύπημα σε τάπερ με δάχτυλο, και μειώνει αρκετά το τελικό αποτέλεσμα.
Groza – Unified In Void (Germany) – 79,61
Πολύ ωραία γραμμένο και ωραία παιγμένο blackmetal. Αρκετά blastbeats και απόκοσμα φωνητικά. Επίσης, τα φωνητικά δεν μένουν στα πατροπαράδοτα shrieking, αλλά κινούνται σε διάφορες εκφάνσεις του είδους. Αλλά, full length με συνολική διάρκεια 27 λεπτά; Για ΕΡ θα έλεγα.
Kenosis – Consecrationem ΕΡ (Netherlands) – 76,78
Ατμοσφαιρικό blackmetal με ιδιαίτερη προσοχή στα riffs. Είτε σιδηροδρομικά, είτε τυπικά μινόρε αρπίσματα, είναι άψογα δομημένα και δεμένα. Τα φωνητικά είναι κλασικά, αλλά δεν αφαιρούν πόντους από το τελικό αποτέλεσμα.
Kraanium – Slamchosis (Norway) – 46
Ομολογώ πως αυτός ο δίσκος με έφτασε στα όρια μου. Το ότι χρειάστηκε να διαβάζω τους στίχους για να καταλάβω τι μου γίνεται δεν με πείραξε τόσο. Ούτε και μουσικά είχα τόσο θέμα, αν και το brutal death metal δεν είναι και το καλύτερο μου. Αυτό που με χάλασε αρκετά ήταν η μουντή παραγωγή. Οι κιθάρες χαμηλοκουρδισμένες και πολύ μπροστά μαζί με το μπάσο πνίγοντας τα drums από τα οποία ακούμε μόνο τις μπότες και τα πιατίνια. Μαζί δε με τα βαριά brutal φωνητικά, έφτιαξαν ένα πράγμα που μόνο ως μια 40λεπτη μπασαρισμένη βαβούρα μπορώ να το περιγράψω. Σίγουρα κάποιος που αρέσκεται σε αυτό το είδος (και περισσότερο αυτές τις παραγωγές) θα εκτιμήσει καλύτερα το δίσκο. Λ.Π.
Cryptopsy – The Book Of Suffering – Tome II (Canada) – 87,5
Σαφώς πιο τεχνικοί από τους Kraanium και με απείρως πιο σωστή παραγωγή. Με όμορφα κοψίματα, έξυπνες εναλλαγές ρυθμών και ταχυτήτων, και πορωτικά solos. Και πάλι βέβαια χρειάστηκε να διαβάζω τους στίχους, αλλά τουλάχιστον μπόρεσα να καταλάβω και εν τέλει να ευχαριστηθώ καλύτερα αυτό που άκουσα. Προσωπικά θα θελα να υπάρχουν 2-3 τραγούδια ακόμα ώστε να είναι full length κυκλοφορία, αλλά και με το EP ικανοποιημένος είμαι. Λ.Π.
All That Remains – Victim Of The New Disease (USA) – 72
Έχοντας στο μυαλό μου τον τελευταίο τους δίσκο που άκουσα, μπορώ να πω ότι τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα εδώ. Τουλάχιστον σε μουσικό επίπεδο. Τα φωνητικά του Labonte είναι αρκετά πιο προσεγμένα, τόσο στα καθαρά όσο και στα σκισμένα, ενώ και στις κιθάρες οι Martin και Herbert (R.I.P.) φέρνουν στο μυαλό κάτι από τις καλές μέρες του The Fall Of Ideals. Τίμιος και αξιοπρεπής metalcore δίσκος, αν εξαιρέσω βέβαια το πολύ αδύναμο I Meant What I Said και το «λάθος» Just Tell Me Something με τη συμμετοχή του Danny Worsnop των Asking Alexandria. Λ.Π.
Bloodbath – The Arrow Of Satan Is Drawn (Sweden) – 85,5
Περίμενα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον δίσκο από την ώρα που το Bloodicide βγήκε στη δημοσιότητα. Εντάξει, μπορεί στα υπόλοιπα τραγούδια να μην υπάρχουν guest φωνητικά, αλλά ο Holmes τα καταφέρνει μια χαρά και μόνος του. Από την μεριά του, ο Joakim Karlsson στις κιθάρες κάνει αισθητή την παρουσία του από το άνοιγμα κιόλας του δίσκου. Σε γενικότερο επίπεδο, ο δίσκος είναι όπως τον περίμενα. Σκοτεινός, παγωμένος και με μια old school death metal ωμότητα αντάξια του ονόματος των Bloodbath. Λ.Π.
Revocation – The Outer Ones (USA) – 65
Το να είσαι σταθερή αξία σε ένα μουσικό είδος κάποια στιγμή μπορεί να σε μπερδέψει ή να σε κουράσει. Έτσι μου ακούγονται και οι Revocation στο συγκεκριμένο album. Μπερδεμένοι και κάπως κουρασμένοι. Οι κιθάρες, σε αντίθεση με τα drums, αποπνέουν μια έντονη αίσθηση επανάληψης, σαν ένα αναμάσημα θεμάτων από προηγούμενους δίσκους. Η δε εξώκοσμη – a la Lovecraft στιχουργική προσέγγιση, παρότι καλή σαν ιδέα, δεν ταιριάζει με το στυλ τους. Καλές στιγμές υπάρχουν και ακούν στα ονόματα Of Unworldly Origin, Blood Atonement και Vanitas, αλλά δυστυχώς δεν φτάνουν για να σώσουν την κατάσταση. Σίγουρα η συγκεκριμένη δουλειά είναι σαφώς ανώτερη του μέσου όρου, αλλά για το ίδιο το συγκρότημα μάλλον είναι ένα βήμα προς τα πίσω. Λ.Π.
Architects – Holly Hell (UK) – 81,5
Από τις λίγες αξιοπρόσεκτες metalcore κυκλοφορίες για φέτος. Η συναισθηματική φόρτιση για τον χαμό του Tom Searle εμφανής και βγαίνει τόσο στους στίχους όσο και στη μουσική. Σημείο αναφοράς είναι όπως πάντα οι εξαιρετικές ερμηνείες του Carter. Συνθετικά ο δίσκος έχει μια λιγότερο riff-based προσέγγιση σε σχέση με πριν, με τις κιθάρες να επικεντρώνονται σε πιο catchy θέματα. Από την άλλη όμως, το ατμοσφαιρικό σκηνικό που δημιουργούν τα έντονα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα πλήκτρα δείχνει την διάθεση του συγκροτήματος να κοιτάξει μπροστά και να εξελίξει τον ήχο του παρά τις αντιξοότητες. Λ.Π.
Suidakra – Cimbric Yarns (Germany) – 26
Έυκολα θα άλλαζα τον τίτλο σε Cimbric Yawns. Υποβλητικές μεν, αλλά τελείως άνευρες folk μελωδίες και ακουστικά έγχορδα χωρίς όγκο. Τα φωνητικά δίνουν έναν (και καλά) επικό τόνο αλλά είναι εξίσου άνευρα. Χίλιες φορές να ξανακούσω οποιονδήποτε δίσκο Blackmore’s Night. Εκεί τουλάχιστον υπάρχει ένα συνθετικό ενδιαφέρον. Λ.Π.
Pale Divine – Pale Divine (USA) – 96,5
Κατ’αρχήν, μια τριμελής μπάντα που παίζει doom metal που στέκεται ανάμεσα στους Black Sabbath, τους Pentagram και τους Saint Vitus, και δεν μοιάζει σαν στεγνή αντιγραφή τους, η περηφάνια τους πρέπει να είναι τεράστια. Όταν μάλιστα, κυκλοφορεί ένα τέτοιο αριστούργημα, χωρίς ούτε ένα filler και χωρίς να σου αφήνει τη δυνατότητα να διαλέξεις ποιο τραγούδι είναι καλύτερο από το άλλο, τότε η περηφάνια πρέπει να είναι τριπλή, τετραπλή ή δεν ξέρω κι εγώ πόση. Όσο για τον ακροατή, αυτός πρέπει να χαμηλώσει το κεφάλι σε ένα μακρόσυρτο headbanging και μόλις τελειώσει ο δίσκος να σηκωθεί, να χειροκροτήσει και να τον βάλει να παίξει ξανά από την αρχή. Λ.Π.
The Ocean – Phanerozoic I: Palaeozoic (Germany) – 100
Αυτή η μπάντα έχει ένα σπάνιο ταλέντο να παίρνει μουσικά στοιχεία, ύφη και τεχνικές που σε πρώτη φάση μοιάζουν άσχετα μεταξύ τους και να τα συνδυάζει σε ένα ομοιογενές μείγμα. Με μία λέξη; Progressive. Τους ανακάλυψα το 2010 με τα Heliocentric και Anthropocentric. Από τότε έχω ακούσει όλες τις δουλειές τους και κάθε μία από αυτές είναι μια ξεχωριστή μουσική εμπειρία. Έτσι και εδώ. Βέβαια, χρειάστηκα (όπως κάθε φορά) να ακούσω τον δίσκο δύο φορές για να μπορέσω να ακούσω, και κυρίως να αντιληφθώ όλα του τα επίπεδα. Αλλά δεν με πείραξε καθόλου. Τέτοιες δουλειές πρέπει να ακούγονται ξανά και ξανά. Λ.Π.
Atreyu – In Our Wake (USA) – 57,5
Ενώ ξεκινάει καλά, με το ρεφρέν του ομότιτλου να σου κολλάει στο μυαλό, η συνέχεια δεν είναι ανάλογη. Οι κάπως καλύτερες στιγμές περιορίζονται στα Nothing Will Ever Change και No Control που μόλις ξεχωρίζουν κάπως από το υπόλοιπο μέτριο, έως αδιάφορο, track list. Αλλά ακόμα και εκεί, όταν ακούς κάτι που σου μοιάζει με Asking Alexandria και Bullet for My Valentine στο πιο soft τους, καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν θέματα. Όπως έγραψα και παραπάνω, οι αξιοπρόσεκτες κυκλοφορίες στο συγκεκριμένο είδος είναι πλέον λίγες. Δυστυχώς αυτή εδώ δεν είναι μια απο αυτές. Λ.Π.
