Αν μιλήσεις σε κάποιον για “τηλεοπτικές σειρές που έχουν να κάνουν με ναρκωτικά” θα σου αναφέρει το Breaking Bad και το The Wire. Αυτές είναι οι 2 καλύτερες του “αντικειμένου” μέχρι τώρα. Γιατί τώρα, μπαίνει και μία τρίτη. Το Narcos. Παρακάτω θα γράψω κάποιες απόψεις και σχόλια σχετικά με τη σειρά, προσπαθώντας να αποφύγω (όσο είναι αυτό δυνατό) τα spoiler. Κάτι πολύ δύσκολο, που δεν θα το καταφέρω ακριβώς.
Κατ’ αρχάς, πρέπει να αναφερθεί ότι η σειρά βασίζεται (κατά κύριο λόγο) στην ιστορία του Pablo Escobar. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 όταν το Miami έμαθε την κοκαΐνη που έστελνε στις Η.Π.Α. λαθραία, και μετά. Υπάρχουν κάποιες πληροφορίες σχετικά με τις δραστηριότητες του Escobar πριν ανακαλυψει την κοκαΐνη, αλλά σε περιληπτικό επίπεδο.
Στην διάρκεια αυτών των 2 σεζόν που έχουν προβληθεί μέχρις στιγμής, βλέπουμε τον αντίκτυπο τόσο της φιγούρας “Escobar” στην πόλη του Medellin, και γενικότερα στην Κολομβία, όσο και τον αντίκτυπο των δραστηριοτήτων αυτού. Για περισσότερη ανάλυση σε αυτό, δείτε τις 2 σεζόν ή διαβάστε την ιστορία του Escobar.
Η σειρά στηρίζεται σε 3 πρωταγωνιστές. Τον Pablo Escobar, τον Javier Peña και τον Steve Murphy. Κατά την διάρκεια των επεισοδίων, η φωνή του Murphy ακούγεται σε ένα συνεχόμενο narration.
Ας ξεκινήσουμε από τον βασικό, τον Wagner Moura (ίσως τον αναγνωρίσετε από το Elysium). Γεννημένος το 1976 στο Salvador της Βραζιλίας. Στην διάρκεια των 2 σεζόν τον βλέπουμε να “μεταμορφώνεται”, όπως ακριβώς μεταμορφώθηκε και ο ίδιος ο Escobar. Από έναν περήφανο “επαναστάτη” που πίστευε ότι οι αγαθοεργίες του και οι προσφορές του στον φτωχό κόσμο εξισορροπούν ό,τι άλλο έκανε, σε ένα κακομαθημένο και ανασφαλές “παιδί” που προσπαθεί να αποδείξει πολλά και διάφορα (κρατιέμαι για να αποφύγω το spoiler). Ιδιαίτερα θέλω να αναφερθώ στην εξέλιξη που παρουσιάζουν οι εκφράσεις του προσώπο του. Στις αρχές τις πρώτης σεζόν βλέπεις έναν ουσιαστικά χαρούμενο τύπο που απλώς πρέπει να διαχειρίζεται όσα έχει καταφέρει. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα όμως, του βγαίνει μία σχετική απληστία. Κάποια πράγματα ποτέ δεν είναι αρκετά. Όσο όμως προχωράει η εξέλιξη της ιστορίας και (όπως είναι φυσικό) προστίθενται παράμετροι στον χειρισμό του “τι γίνεται”, τόσο αλλάζουν και οι εκφράσεις και οι αντιδράσεις του Moura ως Escobar.
Η συμπεριφορά του απέναντι σε ανθρώπους που του είναι “αδιάφοροι” (δεν κινδυνεύει από αυτούς, δεν κινδυνεύουν οι ίδιοι από τον Escobar και είναι “περαστικοί” από το θέμα του) είναι ευγενέστατη. Πραγματικά σκλαβωτικός. Και δεν αναφέρομαι στον Escobar βέβαια, αλλά στο πως τον προσωποίησε ο Moura. Φυσικά, όπως σχεδόν κάθε μαφιόζος, διατηρεί ένα σετ αρχών που δεν τις αγγίζει και δεν τις επηρεάζει κανένας και ποτέ. Αλλά, το σημαντικότερο στοιχείο της ερμηνείας του Moura είναι οι εμψυχωτικοί του λόγοι προς τους “δικούς” του. Και ειδικά, όταν θέτει ένα συγκεκριμένο τελεσίγραφο: plata o plomo (μτφ: ασήμι ή μολύβι, κοινώς λεφτά ή σφαίρες).
Από κοντά, ο Javier Peña. Δηλαδή, ο Pedro Pascal, γνωστός και ως Oberyn “The Viper” Martell από το Game Of Thrones. Ένας άνθρωπος που οριακά κρατιέται και δεν βυθίζεται στα πάθη του. Ένας “αστυνομικός” που παρουσιάζει το κλασικό “κόλλημα” με μία υπόθεση, όταν αυτή σταματάει να είναι μία απλή “υπόθεση”, όπως οι προηγούμενες. Χειρίζεται πολύ καλά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ρόλου του: ο πραγματικός Javier Peña γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Kingsville του Texas, κοντά στον San Antonio. Σε μία πόλη του Νότου, και αρκετά κοντά στα σύνορα με το Μεξικό. Με προφανέστατες Νοτιο-Αμερικάνικες ρίζες, πήγε εθελοντικά στην Κολομβία για να συμμετάσχει στην εξάρθρωση του Medellin Cartel, του cartel του οποίου ηγείτο ο Escobar. Και κάπου εκεί βρίσκονται οι ρίζες της “εμμονής” του με τον Escobar. Και όταν λέμε εμμονή, δεν είναι δύσκολο να φανταστείτε κάποια πράγματα που ίσως έγιναν, και θα δείτε στην σειρά.
Τρίτος πρωταγωνιστής, ο Steve Murphy. Κοινώς, ο Boyd Holbrook (ο Jeff από το Gone Girl), με ένα χάλια μουστάκι. Θα έπρεπε ή να του βάψουν τα μαλλιά, ή να μην αφήσει μουστάκι. Γιατί, είναι αρκετά αστείο το συγκεκριμένο μουστάκι σε ξανθό. Ας επανέλθω όμως στο θέμα μας. Ο Steve Murphy είχε περισσότερα κοινά με το θέμα. Ήταν μέλος του DEA στο Miami, πριν “αποσπαστεί” (φαντάζομαι) στην Κολομβία για να γίνει μέλος της εκεί ομάδας. Η εξιστόρηση στην συγκεκριμένη σειρά βασίζεται στην δική του ιστορία και προσφέρεται κυρίως η δική του οπτική γωνία στο κυνήγι του Escobar. Στις αρχές έβλεπα στην ερμηνεία του ένα στυλ του “καουμπόυ που ήρθε να λύσει όλα τα προβλήματα”. Δεν ξέρω, ίσως και ο ίδιος ο Murphy να είχε αυτή την νοοτροπία όταν πρωτοπήγε στην Κολομβία. Στην εξέλιξη όμως της σειράς αυτό το στοιχείο σταμάτησε είναι τόσο έντονο, και σταμάτησε να με ενοχλεί.
Επειδή τις είδα κάπως “κολλητά” τις 2 σεζόν (με ένα κενό 4 ημερών περίπου) δεν μπορώ ακόμα να διακρίνω αν προτιμώ την πρώτη ή την δεύτερη. Ακόμα στο μυαλό μου δεν μπορώ να “έχω τη μία χωρίς την άλλη”. Στην δεύτερη σεζόν μπορούσα από την πρώτη θέαση, να διακρίνω τις διαφορές στους σκηνοθέτες. Το αν αυτό θεωρείται καλό ή κακό, το θεωρώ τελείως υποκειμενικό. Προσωπικά μου αρέσει όταν σε μία σειρά παρουσιάζονται διαφορές στα πλάνα, στον φωτισμό, στις οπτικές γωνίες και σε άλλες λεπτομέρειες. Πάντως, και σε γενικές γραμμές, δεν μπορώ να πω ότι κάπου η σκηνοθεσία “χωλαίνει”. Το μόνο αρνητικό κατά την άποψή μου, είναι το soundtrack. Βέβαια, είναι το σωστό και το κατάλληλο soundtrack και για τον χώρο (Κολομβία) και για τον χρόνο (τέλη 80s – αρχές 90s). Αλλά εμένα δεν μου αρέσει καθόλου αυτού του είδους η μουσική.
Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να γίνει είναι να συγκριθεί η συγκεκριμένη σειρά με κάποια από τις 2 που προανέφερα. Υπάρχουν κάποιες ομοιότητες που προσφέρουν κοινά στοιχεία, αλλά μέχρι εκεί. Ο Walter White μένει στο New Mexico, επίσης κοντά στα σύνορα με το Μεξικό, αλλά μακριά από την ευρύτερη περιοχή του Κόλπου του Μεξικό. Το δε The Wire εκτυλίσσεται στην Βαλτιμόρη. Στα Breaking Bad και Narcos υπάρχει ο Λατινοαμερικάνος “βαρώνος” των ναρκωτικών (Pablo Escobar και Gustavo Fring), αλλά τα μεγέθη και τα στυλ είναι δυσανάλογα. Και φυσικά, η ιδιοσυγκρασία των 2. Ο Fring “κρυβόταν” στο κουστούμι του διευθυντή των Los Pollos Hermanos, ενώ ο Escobar δηλώνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα “somos bandidos” (μτφ: είμαστε ληστές). Και φυσικά, οι εικόνες που έχουμε δει όλοι στην τηλεόραση (ανεξάρτητα από τη σειρά) με τον Escobar να περιτριγυρίζεται από κατοίκους του Medellin που θέλουν να του σφίξουν το χέρι, και εκείνος τους δίνει λεφτά. Πολλά λεφτά. Η φήμη λέει ότι ξόδευε 2000$ τον μήνα σε λαστιχάκια για να συγκρατεί τα “πακέτα”. Πολλά λεφτά.
Η σειρά αξίζει να επενδύσει κάποιος τον χρόνο του. Έχει και την άνεση του Netflix. Μία φορά τον χρόνο, σε προκαθορισμένη ημερομηνία, όλα τα επεισόδια στα χέρια του θεατή. Όποτε θέλει, τα βλέπει. Και έχει ανακοινωθεί για άλλες 2 σεζόν (2017 & 2018). Και για όποιον ενδιαφέρεται, 9/10 η βαθμολογία μου το IMDb.
ΥΓ: Χρειάστηκε μία σειρά για να μάθω ότι πριν από αντιπρόεδρος του Ronald Reagan, ο George H.W. Bush διετέλεσε διευθυντής της C.I.A. Πολλές απορίες λύθηκαν με αυτή την πληροφορία.
