No intro needed anymore.
Ιούλιος
Cachemira – Jungla (Spain)
Πέντε τραγουδια σε μισή ώρα. Με τα riffs να κόβονται όλα λίγο απότομα, για να γίνει το break στα drums. Και πολύ jam-άρισμα. Από τη μια, ποια η ουσία και το νόημα σε όλο αυτό. Από την άλλη, μισή ώρα ήταν. Πάει, πέρασε. Και τι έμεινε; Σχεδόν τίποτα.
Akatharta – Spiritus Immundus (USA)
Φανταστικός δίσκος. Ναι, ΟΚ, όχι καλοκαιρινό άκουσμα. Ποσώς όμως με ενδιαφέρει, από τη στιγμή που έχω να κάνω με τέτοια ποιότητα. Αμερικάνικο death metal σε πολύ χαμηλές ταχύτητες, τέλεια φωνητικά που «βρωμάνε» (όπως και το σύνολο των συνθέσεων). Οι δε συνθέσεις, ως ιδέες, είναι καταπληκτικές. Φανταστική δουλειά. Παρόλη τη διάρκεια και την «ακρότητα» του ήχου, ξανακούγεται ευχάριστα. Και όχι μόνο μία φορά.
Jorn – Life On Death Road (Norway)
Ο Jorn βαδίζει σε γνωστές (σε εκείνον) πεπατημένες. Μελωδικό rock με αυξημένο όγκο στις κιθάρες. Σε γενικές γραμμές, δεν μπορεί κάποιος να πει ότι ο δίσκος είναι κακός. Αλλά, σε πολλά σημεία είναι απίστευτα «προβλεπόμενος». Στο δε I Walked Away, η αγάπη του για τον Coverdale και τους Whitesnake ξεχειλίζει. Είναι υπερβολική.
Below – Upon A Pale Horse (Sweden)
Αξιοπρεπής δίσκος. Το epic στοιχείο στον ήχο τους δεν είναι τέτοιο που να τους χαρακτηρίζει ως γραφικούς. Οι συνθέσεις είναι λίγο απλές. Θα τις ήθελα λίγο πιο «περίπλοκες», αλλά όχι τίποτα το ιδιαίτερο. Απλώς, θα μπορούσαν να έχουν 1-2 riffs παραπάνω.
Dephosphorus – Impossible Orbits (Greece)
Ο δίσκος έχει όλα τα φόντα για να «σαρώσει». Άλλωστε ο συνδυασμός death, black και στοιχεία από grindcore που έχουν στον ήχο τους, αυτό προμηνύει. Και θα έλεγα ότι είναι ένας πολύ καλός δίσκος, αν δεν υπήρχε τραγούδι με ελληνικό στίχο.
Samsara Blues Experiment – One With The Universe (Germany)
https://feelarocka.com/samsara-blues-experiment-one-with-the-universe.html
Stone Sour – Hydrograd
Βρίσκω και σε αυτόν το δίσκο, το ίδιο πρόβλημα όπως στο μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας τους. Ένα μπέρδεμα υφών, ήχων και ειδών. Δεν ξεχωρίζει η γραμμή και το ύφος του group. Ναι, ωραίες συνθέσεις. Και η παραγωγή, οι ενορχηστρώσεις, τα φωνητικά. Αλλά, στο τέλος της ημέρας μένει ένα «γιατί»; Και όταν αυτό το «γιατί» εμφανίζεται εδώ ενώ δεν εμφανίζεται σε έναν δίσκο AC/DC ή Motorhead, τότε κάτι δεν πάει καλά (για τα δικά μου γούστα) με αυτόν το δίσκο.
Avatarium – Hurricanes And Halos
https://feelarocka.com/avatarium-hurricanes-and-halos.html
Manilla Road – To Kill A King (USA)
Όχι. Γιατί ο Shelton δεν μπορεί πια να τραγουδήσει. Και οι συνθέσεις είναι βαρετές.
Half Gramme Of Soma – Groove Is Black (Greece)
Έχω την αίσθηση πως ότι και να πω, είναι λίγο. Φοβερός δίσκος. Σταθερά σε stoner/desert φόρμες, αλλά με ρυθμούς και riffs που ικανοποιούν τους πάντες. Και ειδικά το Gloomy Eggplant που ανοίγει τον δίσκος! Τέλειο!!
Orango – The Mules Of Nana (Sweden)
Βαρετές συνθέσεις κα βαρετοί στίχοι. Μπορεί η παραγωγή να είναι σχετικά καλή (τη βρίσκω υπερβολικά κρυστάλλινη), αλλά δεν υπάρχει το ανάλογο υλικό να υποστηριχτεί, τι να την κάνεις;
A Victim Of Society – Freaktown (Greece)
Αν στον επόμενο δίσκο τους έχουν αποφασίσει λίγο πιο «ξεκάθαρα» τι θέλουν να παίξουν, θα το σκεφτώ. Αλλιώς, ένα χαμένο σύμπλεγμα από punk, surf, alternative rock (με έμφαση στο «μυαλό»), και ένα γαμημένο echo στα φωνητικά σαν κακοπαιγμένο surf.
Adrenaline Mob – We The People (USA)
Στα μισά τραγούδια, μου έρχεται να σταματήσω να ακούω αυτόν τον δίσκο, και να πάω να ακούσω τον τελευταίο (αν όχι κάποιο παλιότερο) των Disturbed. Καλύτερα θα περάσω. Στα άλλα μισά, θέλω πάλι να σταματήσω να ακούω αυτόν τον δίσκο, και να πάω να ακούσω κάποιον από τους πρώτους 5 του Dio. Οποιονδήποτε. Πάλι, καλύτερα θα περάσω. Οπότε; Γιατί ακούω αυτόν τον δίσκο; Γιατί το «χρωστάω» στο όνομα του τραγουδιστή. Και ίσως, αυτός να είναι και ο μοναδικός λόγος που το συγκεκριμένο συγκρότημα συνεχίζει να δισκογραφεί. Αλλά μετά την ολοκλήρωση του δίσκου, απλά θα περάσω σε κάποιον άλλο δίσκο.
Amplifier – Trippin’ With Dr. Faustus (England)
Το καλό στοιχείο του δίσκου (τελείως υποκειμενικά, as always) είναι ότι οι Amplifier παίζουν progressive rock. Και μάλιστα, αγγλικού τύπου. Το κακό είναι δεν μπορεί να με συναρπάσσει με τίποτα. Ανεξάρτητα από αριθμό ακροάσεων, οι οποίες έγιναν «μήπως και…». Αλλά δεν έγινε τίποτα. Καλό, τίμιο, αλλά μέχρι εκεί.
Blame Kandinsky – Spotting Elegance In Chaos (Greece)
Ολίγον από metalcore, και κάτι παραπάνω από mathcore. Πολύ καλός δίσκος. Συνθέσεις που ζαλίζουν με τις πολλές αλλαγές σε ρυθμούς, ταχύτητες και ότι άλλο μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα τραγούδι. Ένα λαρύγγι που φτύνει διαρκώς, και τα περιστασιακά «κόλπα» για ακόμα πιο κολλητικό αποτέλεσμα.
Boris – Dear (Japan)
Το δύσκολο με τους Boris είναι ότι δεν μπορείς να περιγράψεις τι παίζουν. Το δύσκολο με τους Boris είναι ότι δεν μπορείς να περιγράψεις τι νιώθεις όταν ακούς έναν δίσκο τους. Χωρίς να ξέρω τι να περιμένω, ο δίσκος ήταν αυτό που περίμενα. Και αυτό ακόμα, δεν μπορώ να το περιγράψω. Αγαπημένος θόρυβος, έτσι απλά.
Decapitated – Anticult (Poland)
Ξεπερνώντας τις συνηθισμένες (και ανούσιες πλέον) ατάκες όπως «τι τους ταΐζουν εκεί στην Πολωνία», θα πω απλά ότι είναι ένας από τους πιο ολοκληρωμένους death metal δίσκους που έχω ακούσει μέσα στη χρονιά. Έχει και τα «ακραία» του σημεία (που σα να προσεγγίζουν άλλες σκηνές), έχει και τα πιο ατμοσφαιρικά, όπως το Amen που κλείνει το δίσκο.
Destroyer Of Light – Chamber Of Horrors (USA)
Χωρίς να συγκλονίζει ή να ανατρέπει τα δεδομένα, είναι ένας συμπαθητικός δίσκος. Έχετε όμως υπόψιν σας, ότι μιλάμε για doom metal. Τι ακριβώς το εξωπραγματικό μπορεί να περιμένει κάποιος από ένα συγκρότημα στο δεύτερο δίσκο του;
Desultory – Through Aching Chaos (Sweden)
Χωρίς να είναι «κακός» δίσκος, και χωρίς να μπορώ να εντοπίσω κάποιο συγκεκριμένο μειονέκτημα, δεν μπορώ να πω ότι με συγκλόνισε. Αξιοπρεπής, αλλά μέχρι εκεί. Λίγο μπερδεμένοι μεταξύ του melodic death και του death ‘n roll, αλλά αρκετά καλοί είτε στο μεν, είτε στο δε.
Duel – Witchbanger (USA)
Του σωρού. Μπάντα φωτοτυπία, σε είδος που κοντεύει να γίνει τσίχλα, σε ήχους πολύ πιο πάνω από «χιλιοακουσμένους», με ύφος φωτοτυπία και απόλυτα βαρετό αποτέλεσμα. Κανένα νόημα.
Ereb Altor – Ulfven (Sweden)
Αυτά γίνονται όταν «πιστεύεις» στον Quorthon και όλο του το έργο, αλλά έχεις δικό σου ύφος και, προπαντώς, προσέχεις το επίπεδο της παραγωγής σου. Φανταστικός δίσκος. Μέσα στους 5 καλύτερους της χρονιάς. Και, φανταστικές φωνές σε όλον το δίσκο!!!
Elder – Reflections Of A Floating World (USA)
Οριακός δίσκος. Έχει πολλά στοιχεία από stoner, από doom, από post-rock (στο πως στήνονται κάποια riffs και εξελίσσονται) και space. Ίσα ίσα όμως φτάνει μέχρι το σημείο να τον χαρακτηρίσω ως «μπερδεμένο». Οριακά δεν θα του δώσω αυτόν τον χαρακτηρισμό. Και από πλευράς διάρκειας (1 ώρα και 4 λεπτά στο σύνολο), σχεδόν το τερμάτισαν.
Final Coil – Persistence Of Memory (England)
Βαρετός και ανέμπνευστος δίσκος. Συνεχόμενες επαναλήψεις ίδιων μοτίβων, με το συγκρότημα να μου δίνει την εντύπωση ότι δεν ξέρει πως να βγει από αυτό τον φαύλο κύκλο μελωδιών στο οποίο εμπλέκεται από μόνο του. Και όλα αυτά σε συνδυασμό με μία από τις πιο βαρετές και «δήθεν» φωνές που έχω ακούσει, είναι αρκετά για να απορρίψω το δίσκο.
Gnod – Just Say No Τo Τhe Psycho Right-Wing Capitalist Fascist Industrial Death Machine (England)
Όχι. Μετανιώνω που τον άκουσα. Κάτι σαν punk, με λίγο noise, και λίγο δε-ξέρω-πως-να-το-περιγράψω. Με ελαφρώς γυάλινη παραγωγή στα όργανα, και κάπου χωμένη τη φωνή (δίκην «ύφους»).
God Dethroned – The World Ablaze (Netherlands)
Πέραν του ότι ψάχνουμε τα black στοιχεία στο βιβλιαράκι του cd μάλλον, μιας και στα τραγούδια δεν υπάρχουν, εκπλήσσομαι που διαβάζω ότι έχουν drummer. Δηλαδή, αυτά τα drums είναι παιγμένα από άνθρωπο (ανεξάρτητα από τη χρήση triggers); Άρα, αυτός που έκανε την παραγωγή ευθύνεται για αυτόν τον ξερό και χάλια ήχο. Μάλιστα.
Και τι κάνουμε όταν ένα συγκρότημα βγάζει έναν δίσκο που είναι λίγο off από αυτό που (υποτίθεται) ότι παίζει η μπάντα, αλλά είναι καλός δίσκος, άμα εξαιρέσεις ένα όργανο από τη τελική μίξη;
God Root – Salt And Rot EP (USA)
Λίγο χαωτικό το ΕΡ, αλλά αξίζει τις ακροάσεις του. Και αναμένοντας το full length.
Gods Forsaken – In A Pitch Black Grave (Sweden)
Ένας σφιχτοδεμένος δίσκος. Death metal που βασίζεται στη Σουηδική παράδοση. Μερικές στιγμές τα pig squeals είναι φανταστικά. Και έρχεται το ακατανόητο τελευταίο τραγούδι, που δεν βγάζει νόημα. Αλλά δεν πειράζει, τα προηγούμενα 8 είναι άψογα.
