Η δημοσίευση του συγκεκριμένου “Ακούγοντας” άργησε όσο ποτέ άλλοτε. Σχεδόν 4 μήνες έχουν περάσει από την τελευταία φορά που έγραψα κείμενο και πραγματικά παραλίγο να ξεχάσω κι εγώ ο ίδιος από πότε είχα να το κάνω. Σχεδόν το έχω πάρει απόφαση ότι δεν θα μπορέσω να διατηρήσω μια σταθερή ροή δημοσιεύσεων. Το γιατί το ξέρετε, μην τα ξαναλέμε.
Έχουμε μπει στο Μάρτιο λοιπόν, και κυκλοφορίες του 2023 να είναι ήδη πολλές και αυξάνονται μέρα με τη μέρα. Και εγώ ασχολούμαι ακόμα με το 2022. Θα περίμενε κανείς σε αυτό το κείμενο να συμπεριλάβω καινούριες κυκλοφορίες. Όμως οι σημειώσεις μου για τους δίσκους που έχω ακούσει όλους αυτούς τους μήνες ήταν αρκετές και δεν ήθελα να τις πετάξω. Οπότε, μέχρι να μπω κι εγώ στη νέα χρονιά…
Belphegor – The Devils
Αν και σε γενικές γραμμές δεν ξεφεύγουν από το ηχητικό μοτίβο τους, παραμένοντας πιστοί στο βίαιο death/black ύφος τους, κάπου κάπου βγάζουν προς τα έξω μια διάθεση για πειραματισμό. Ανάμεσα στους παραδοσιακούς ξέφρενους ρυθμούς ξεπετάγονται και κάποια πιο mid tempo μέρη με βαριά riffs και ανατολίτικου τύπου μελωδίες, παρέα με μερικά οπερετικά φωνητικά. Το αποτέλεσμα τους δικαιώνει, αφού αυτός ο ήχος τους ταιριάζει αρκετά. Δείχνουν να βγαίνουν κάπως από το συνθετικό τέλμα των τελευταίων δίσκων τους. Η μόνη μου ένσταση είναι η διάρκεια του δίσκου. Θα μπορούσε να έχει ένα-δυο κομμάτια παραπάνω. / Austria – 71
Exocrine – the Hybrid Suns
Progressive/technical death metal. Ή αλλιώς, πειραματισμός και τεχνική υψωμένα στο τετράγωνο. Υπό αυτό το πρίσμα, αυτός ο δίσκος τα έχει σχεδόν όλα. Blastbeats, triggers και guitar shreds, σε συνδυασμό με ανορθόδοξες εναλλαγές μελωδιών και ρυθμών. Και όλα αυτά σε υπερηχητικές, σχεδόν ταχύτητες. Πέρα από το ένα τρισεκατομμύριο νότες που ακούγονται σε αυτά τα 34 περίπου λεπτά που διαρκεί, αυτό που μου τράβηξε περισσότερο το ενδιαφέρον είναι η τεράστια ποικιλία στα φωνητικά. Συνδυάζουν όλων των ειδών τα brutal, από grunts μέχρι pig squeals, μέχρι καθαρά και χορωδιακά. Πραγματικά εκπληκτικός δίσκος. / France – 85,5
Wolfheart – King Of The North
Ξεκινάει ο δίσκος και εκεί που σε μουσικό επίπεδο ακούς ένα καλοπαιγμένο και αρκετά προσεγμένο, πλην όμως τυπικό melodic death metal, σκάει η έκπληξη. Καθαρά φωνητικά και όχι γυναικεία. Και μάλιστα όχι συνοδευτικά δίπλα στα brutal ή σε δεύτερο ρόλο, αλλά ισομοιρασμένα και με εναλλαγές μεταξύ τους. Σίγουρα δεν είναι οι πρώτοι που κάνουν κάτι τέτοιο. Δεδομένου όμως ότι δεν είχαν παρουσιάσει κάτι τέτοιο μέχρι τώρα, αυτή η κίνηση ήταν λίγο “πείραμα”, που εν τέλει πέτυχε. Not bad. Not bad at all. / Finland – 75
Esoctrilihum – Consecration Of The Spiritus Flesh
Αυτός ο δίσκος έχει όλα τα κλισέ του black metal των ’90s μαζεμένα, εκτός από ένα. Την lo-fi προσέγγιση στην παραγωγή. Παρότι είναι απόλυτα ταιριαστή με το ύφος και απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί “καθαρή”, είναι ανεκτή. Κατά τ’ άλλα όλα είναι γνωστά και προβλέψιμα. Η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, τα απόκοσμα φωνητικά, τα drums που παίζουν σχεδόν αποκλειστικά blast beats και φυσικά τα πατροπαράδοτα “σιδηροδρομικά” riffs. Μια χαρά στην αρχή, αλλά στην πορεία αυτή η προβλεψιμότητα και η μονοτονία γίνεται κουραστική και βαρετή. / France – 59,5
Rage – Spreading the Plague EP
Όπως και στον πρόσφατο δίσκο του, έτσι και εδώ το συγκρότημα δεν μας επιφυλάσσει ιδιαίτερες εκπλήξεις. Τρεις αρκετά συμπαθητικές καινούργιες συνθέσεις που ακολουθούν κατά γράμμα το κλασικό ύφος της μπάντας, και που παραδόξως κατορθώνουν να βγάζουν αρκετή φρεσκάδα και να μην ακούγονται “μία από τα ίδια”. Στον αντίποδα, η ακουστική έκδοση του “A New Land”, έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον, αλλά όχι κάτι το φοβερό και τρομερό. Θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς να την έχω ακούσει. Επιπλέον, το “The Price Of War 2.0” θα είχε κάποιο νόημα ύπαρξης αν δεν ήταν απλά το original κομμάτι σε επανεκτέλεση, παιγμένο ελαφρώς πιο γρήγορα. Το ίδιο ισχύει και για την ηχογραφημένη πρόβα του “Straight To Hell”. Εντελώς περιττή και χωρίς κανένα νόημα. / Germany – 62,5
Autopsy – Morbidity Triumphant
Επί της ουσίας δεν κάνουν κάτι διαφορετικό από ότι συνήθως. Πολύ χονδρικά, είτε ακούσεις το συγκεκριμένο album είτε οποιαδήποτε άλλη δουλειά τους, πάνω κάτω το ίδιο πράγμα θα ακούσεις, με μικρές διαφορές. Ο βασικός κορμός όμως παραμένει ο ίδιος. Ωμό, βίαιο και αρρωστημένο death metal, με γενναίες δόσεις doom μαυρίλας και χωρίς καμία διάθεση για καινοτομίες και νεωτερισμούς. Παρόλα αυτά όμως, οι Autopsy καταφέρνουν να ακούγονται τόσο φρέσκοι όσο και old school, και κάθε δίσκος τους σε πιάνει από το λαιμό, σε κολλάει στον τοίχο κα σε χτυπάει αλύπητα. Αυτό συμβαίνει και εδώ. / USA – 85,5
Lamb Of God – Omens
Ο πιο τσαμπουκαλεμένος και τσαντισμένος δίσκος τους. Μέχρι τον επόμενο δηλαδή, γιατί εδώ και αρκετά χρόνια μου ακούγονται όλο και πιο τσαντισμένοι σε κάθε νέα κυκλοφορία. Αιχμή του δόρατος αυτής της οργής είναι φυσικά ο Blythe, με τους υπόλοιπους να ακολουθούν το ίδιο θυμωμένοι σε απόσταση αναπνοής. Σίγουρα δεν μονοπωλούν το ενδιαφέρον μας με συνθετικές καινοτομίες ή πρωτοτυπίες, καθώς κινούνται σε δοκιμασμένες συνταγές και safe μονοπάτια. Εν τούτοις έπαθα ένα μικρό σοκ με το punk ύφος του “Denial Mechanism”. Κάθε ένα από τα τραγούδια, με εξαίρεση ίσως το ελαφρώς πιο ήρεμο και πιο groove-άτο “September Song”, είναι μια πρό(σ)κληση σε mosh pit. / USA – 94
Pineid – Blue Doom
Περίεργο και αλλόκοτο lineup. Με καταβολές από The Zappa Band, Giraffe Tongue Orchestra, Dethklok και Phoenix Afrobeat Orchestra, μεταξύ άλλων. Μοιραία αυτό το album είναι αντίστοιχα περίεργο και αλλόκοτο. Ούτε ακριβώς metal, ούτε ακριβώς rock, μιας και οι δυναμικές των κομματιών εναλλάσσονται συνεχώς, ακόμα και μέσα στο ίδιο κομμάτι. Είναι όμως αυτά 100% progressive. Βέβαια, ο συνδυασμός τόσο ετερόκλητων στοιχείων και επιρροών δεν είναι εύκολος, οπότε κάπου κάπου το μείγμα ακούγεται λίγο ασύνδετο, τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά. Παρόλα αυτά πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα προσπάθεια. / USA – 77,5
Candlemass – Sweet Evil Sun
Όλα αυτά που περιμένεις από τη μπάντα είναι εκεί. Η βαρύτητα, ο όγκος, τα τεράστια riffs, το επικό feeling και οι ερμηνείες του Längqvist που είναι για μια ακόμα φορά εξαιρετικές. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερες εκπλήξεις και πειραματισμοί, εκτός από τις λοξές ματιές προς το ύφος των Avatarium που ξεκίνησαν στον προηγούμενο δίσκο και συνεχίζουν και εδώ. Αξιοπρεπέστατη και απολαυστική δουλειά, που δεν θα σου πάρει τα μυαλά, αλλά που δεν χρειάζεται κιόλας να το κάνει. / Sweden – 79,5
Abduction – Black Blood
Κοιτάζοντας το εξώφυλλο, διαβάζοντας τίτλο και ότι πρόκειται για one-man project, πραγματικά φοβήθηκα για το τι θα ακούσω. Το εναρκτήριο κομμάτι με προετοίμασε για άλλο ένα τυπικό copy-paste black metal δίσκο, αλλά η συνέχεια ήταν αρκετά διαφορετική. Τα “παραδοσιακά” black metal στοιχεία συνοδεύονται από μια απίστευτη ατμόσφαιρα. Σκοτεινή, καταθλιπτική και ανά διαστήματα ψυχεδελική, με πολύ έξυπνες μεταβάσεις στα πιο hard σημεία. Επίσης ωραία εκπληξη η προσθήκη καθαρών φωνητικών. Not bad. Not bad at all. / England – 76,5
Freedom Of Fear – Carpathia
Στο ντεμπούτο τους η ζυγαριά έγερνε υπέρ της μελωδίας αφήνοντας την τεχνική σε δεύτερη μοίρα. Εδώ όμως το συγκρότημα έχει δώσει περισσότερη έμφαση στο να κάνει τις συνθέσεις του πιο περίπλοκες. Γρήγορες και ανορθόδοξες σε σημεία εναλλαγές ρυθμών, περίτεχνα riffs και solos, drumming με ύφος που παραπέμπει ευθέως στο technical death metal και φυσικά λυσσασμένα φωνητικά που ακροβατούν μεταξύ του death και του black. Ωστόσο, η θεατρικότητα και τα μελωδικά στοιχεία, δεν μειώθηκαν στο ελάχιστο. Κάπως έτσι έχουμε συμφωνικά και οπερετικά περάσματα με φοβερή ατμόσφαιρα την ώρα που οι κιθάρες και τα drums οργιάζουν. Ωραία πράγματα. / Australia – 79
Behemoth – Opvs Contra Natvram
Η σκιά του The Satanist πέφτει βαριά πάνω ΚΑΙ από το δίσκο μιας και το μοτίβο είναι λίγο πολύ το ίδιο, αν και η αλήθεια είναι ότι συνθετικά είναι ελαφρώς ανώτερος από τον προκάτοχο του. Προσωπικά ευχαριστήθηκα περισσότερο τις πιο brutal στιγμές του δίσκου, όπως το Malaria Vvlgate και το Disinheritance που μου έφεραν στο μυαλό παλιότερες, πιο straightforward black metal στιγμές της μπάντας. Παρόλη όμως την αίσθηση επανάληψης που μου άφησε οι πλειοψηφία των συνθέσεων, το πρόσημο παραμένει θετικό. / Poland – 75
Avantasia – A Paranormal Evening With The Moonflower Society
Eυτυχώς που υπάρχει και ο Tobias Sammet και ακούμε πού και πού κανέναν euro-power δίσκο της προκοπής. Όχι ότι κάνει κάτι το φοβερό και τρομερό. Αντιθέτως, ακολουθεί σχεδόν κατά γράμμα την πεπατημένη των δύο προκατόχων του, συγκριτικά με τους οποίους είναι πιο αδύναμος σε συνθετικό επίπεδο. Απέναντι όμως στην πλειοψηφία των κυκλοφοριών του είδους, ο συγκεκριμένος δίσκος είναι κλάσεις ανώτερος. Το lineup των guests στα φωνητικά φέρνει όπως πάντα ζαλάδα, δεν διαφωνώ. Η ικανότητα του Sammet όμως να προσαρμόζει το ύφος της κάθε σύνθεσης ανάλογα με το ποιος βρίσκεται πίσω από το μικρόφωνο, είναι αυτή που κάνει το κάθε τραγούδι, και γενικά όλο το album, να ξεχωρίζει. / Germany – 73,5
Lost Society – If The Sky Came Down
Μέχρι και τον προηγούμενο δίσκο τους τα πήγαιναν αρκετά καλά. Είχαν ξεκινήσει παίζοντας καθαρόαιμο thrash metal, στη συνέχεια άρχισαν να groove-άρουν και στο τέλος έβαλαν και το metalcore στο παιχνίδι. Σίγουρα δεν έκαναν κάτι πρωτοποριακό, αλλά τουλάχιστον έβγαζαν προς τα έξω ένα προσωπικό ύφος και χαρακτήρα, οπότε όλα καλά. Σε αυτό το δίσκο όμως, αυτός ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα έχει πεταχτεί στα σκουπίδια και αυτό που έχει απομείνει είναι ένα μαϊμούδισμα στους Linkin Park και τους Slipknot. Ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω. / Finland – 52
Strigoi – Viscera
Η λύσσα του ντεμπουτου έχει κάπως κωπάσει, ωστόσο αυτό δεν είναι κακό. Ισα ίσα που μένει αρκετός χώρος για περισσότερα doom στοιχεία, που κάνουν την ατμόσφαιρα παγωμένη και καταθλιπτική. Οι ταχύτητες των συνθέσεων έχουν πέσει αρκετά, αν και υπάρχουν αρκετά ξεσπάσματα με blastbeats και γρήγορα riffs. Ο Mackintosh είναι για άλλη μια φορά κυρίαρχος τόσο στο κιθαριστικό κομμάτι, όσο και πίσω από το μικρόφωνο, με την υπόλοιπη μπάντα να τον ακολουθεί σε πολύ μικρή απόσταση. Συνολικά ο δίσκος είναι πιο συγκροτημένος και πλήρης και το συγκρότημα δείχνει να πατάει πιο γερά και σταθερά στα πόδια του. / England – 85,5
Avatarium – Death, Where Is Your Sting?
Η αλήθεια είναι ότι έχουν σταδιακά απομακρυνθεί από το doom metal ύφος με το οποίο μας συστήθηκαν, ειδικά μετά την αποχώρηση του Leif Edling. Οι κιθάρες έχουν ελαφρύνει και δεν υπάρχουν τα βαριά, μπασαρισμένα riffs των δύο πρώτων δίσκων. Αντίθετα έχουν πληθύνει οι ακουστικές μελωδίες. Όσο για doom ύφος, αυτό έχει μείνει μόνο ως επίγευση στον ήχο, κάνοντας την ήδη μελαγχολική ατμόσφαιρα ακόμα πιο μουντή. Παρόλα αυτά όμως, πρόκειται για μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια. Αυτή η μετάβαση δε σε πιο ήπιους ήχους, μπορώ να πω ότι αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την απαλή χροιά της Jennie-Ann Smith, η οποία κλέβει για άλλη μια φορά την παράσταση με τις ερμηνείες της. / Sweden – 79,5
Catalyst – A Different Painting For A New World
Σκληρά riffs; Check. Περίπλοκα solos που κάνουν τα δάχτυλα σου να πονάνε και μόνο που τα ακούς; Check. Σαρωτικά drums, στα οποία η χρήση των triggers έχει περιοριστεί στο ελάχιστο; Check. Έντονες μπασογραμμές; Check. Όλα όσα περίμενα να ακούσω από ένα tech death συγκρότημα είναι εδώ. Όμως υπάρχουν μερικά ακόμα πράγματα που δεν περίμενα, τα οποία κάνουν αυτό το album να ξεχωρίζει. Από τη μία, υπάρχει μια επιβλητική και κάπως θεατρική ατμόσφαιρα, που ξεκινά από το εισαγωγικό κομμάτι και διαχέεται σε διάφορα σημεία σε όλο το δίσκο. Από την άλλη, όταν το συγκρότημα αποφασίζει απλά να ρίξει ελαφρώς τις ταχυτήτες, βγάζει μια thrash/groove διάθεση που του ταιριάζει γάντι. Πραγματικά εξαιρετική δουλειά. / France – 88,5
Black Anvil – Regenesis
Έχουν σαν βάση τους από τη μία το black metal και από την άλλη το thrash. Βέβαια, μέσα στο δίσκο ακούγονται κι άλλα πράγματα. Σε αρκετά σημεία το riffing παραπέμπει στο μελωδικό death, ενώ κάποια από τα leads φλερτάρουν με πιο κλασικές heavy γραμμές. Από την άλλη, ο δίσκος έχει και δύο βασικές αδυναμίες. Η πρώτη είναι η μεγάλη συνολική του διάρκεια. Παρόλη την ποικιλομορφία των συνθέσεων, θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς το μπαλαντοειδές Silver Steele και το ambient ορχηστρικό VV. Επίσης δεν βρίσκω κανένα νόημα στο “συμφωνικού τύπου” outro του Grant Us His Love. Το κομμάτι θα μπορούσε να σταθεί και χωρίς αυτό. Η άλλη είναι η παραγωγής, η οποία είναι πολύ καλογυαλισμένη και clean cut, σε σημείο που κάνει ακόμα και τα πιο hard κομμάτια να χάνουν την τραχύτητα τους. Εν τέλει, πρόκειται για μια συμπαθητική αλλά όχι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτη δουλειά. / USA – 62
Therion – Leviathan II
Όπως και στο πρώτο μέρος της τριλογίας, το συγκρότημα κάνει call back στον “παραδοσιακό” του ήχο και θεματολογία. Σε επίπεδο φωνητικών γραμμών, είναι απόλυτα επιτυχημένο. Σε μουσικό επίπεδο, όχι και τόσο. Οι ήχοι και οι μελωδίες είναι μεν γνώριμα στο αυτί. Όμως οι συνθέσεις στην πλειοψηφία τους κινούνται σε μεσαίες και χαμηλές ταχύτητες και ακούγονται άνευρες και υποτονικές. Σίγουρα απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν βαρετές μιας και σώζονται από την φανταστική ατμόσφαιρα, αλλά προσωπικά περίμενα μερικά παραπάνω ξεσπάσματα. / Sweden – 65
Massacre – Headless Halloween EP
Πριν από αυτό το EP των 2 κομματιών, έχουν προηγηθεί άλλα δύο μέσα στη χρονιά, το καθένα με 4 τραγούδια και με διαφορά ενός και τριών μηνών αντίστοιχα. Οτι δηλαδή δεν μπορούσαν να βγούν όλα τα τραγούδια σε ένα δίσκο; Ειλικρινά αυτό είναι που με τσαντίζει περισσότερο. Όχι το ότι το ένα από τα δύο τραγούδια είναι απελπιστικά μέτριo και generic AF, και το δεύτερο διασκευή από ένα πανάγνωστο συγκρότημα με ένα δίσκο το 1989 και ένα split το 2004. / USA – 10
Λεωνίδας Παπαδόδημας
