Αυτό είναι το 3ο και τελευταίο μέρος των δίσκων που ακούσαμε τους τελευταίους μήνες. Και εννοούμε τους τελευταίους μήνες του 2021. Που, σε γενικές γραμμές, ήταν μία περίεργη και δύσκολη χρονιά σε πολλά επίπεδα. Το προσωπικό μου attention span δέχτηκε πολλές και ποικίλες επιθέσεις, από πολλά θέματα από διάφορες κατηγορίες. Το site εδώ την πλήρωσε περισσότερο. Ελπίζω να μην την πληρώσει άλλο. Anyway, στα ενδότερα…
The best…
Liquid Tension Experiment – LTE 3 (USA) – 93,18
Δεν ξέρω αν έχει νόημα να “κριθεί” αυτός ο δίσκος από κάποιον. Καταρχάς, γιατί το περιεχόμενό του και το είδος των συνθέσεων ανήκει στην κατηγορία που “αν σου αρέσει, τότε θα σου αρέσει”. Αν σου αρέσει το είδος, θα σου αρέσει και ο δίσκος. Εν συνεχεία, γιατί οι 2 πρώτοι δίσκοι του ίδιου σχήματος, έχουν μείνει στην ιστορία. Τέλος, γιατί αν υπερθεμάτιζα τη συνύπαρξη Portnoy και Petrucci μία φορά στο Terminal Velocity του τελευταίου, φανταστείτε τι σκέφτομαι και δε γράφω για έναν δίσκο που έχει αυτούς τους δύο, έχει έναν ικανότατο και “εξωστρεφή” μπασίστα (sorry John, not a shot at you) και κάνει το Rudess να κάνει “πίσω” συνθετικά.
Witherfall – Curse Of Autumn (USA) – 99,07
Αυτός είναι ένας πραγματικά Progressive metal δίσκος. Φανταστική παραγωγή σε όλα τα όργανα. Ακούγονται τα πάντα καθαρά και δεν μπερδεύεται τίποτα. Επίσης, έπος το “έπος”.
Thy Catafalque – Vadak (Hungary) – 96,79
Οι συνθέσεις έχουν το γνωστό ύφος, χωρίς να είναι αντιγραφή κάποιας προηγούμενης. Και οι ενορχηστρώσεις συνεχίζουν να είναι απίστευτα πλούσιες .
Wardrum – Mavericks (Greece) – 100
Ίσως να βρήκαν τον πιο ταιριαστό τραγουδιστή στον Γιάννη Παπαδόπουλο. Η δουλειά σε κιθάρες και drums/bass αναμενόμενη, αλλά την παράσταση κλέβουν τα φωνητικά. Φανταστική δουλειά σε ενορχηστρώσεις και παραγωγή. Σοβαρά, τόσο καλή δουλειά σε ελληνικό power metal δίσκο είχα να ακούσω από τις κυκλοφορίες του Λεπτού με τους Warlord. Που, by the way, θυμίζει αρκετά ο Παπαδόπουλος.
Wolves In The Throne Room – Primordial Arcana (USA) – 86,21
Εναλλακτικοί τίτλοι για το δίσκο: Κρύο και συννεφιά. Αφιέρωμα σε Bathory και Immortal. Πάντως, υπάρχουν 2-3 σημεία σε όλο το δίσκο, που ήθελα να έχει ένα ακόμα blastbeat.
What I kept…
Evergrey – Escape Of The Phoenix (Sweden) – 70,67
Μετά τα πρώτα 3 δυνατά τραγούδια, 2 μπαλάντες κολλητά. Κρεμάσαμε. Αφού ξεπεράσαμε αυτό, όλα καλά. Και drums, και riffs, και solos. Οι στίχοι είναι μεγάλοι. Εϊναι σαν να διαβάζει βιβλίο κάποιες στιγμές. Σαν ποιήματα μάλλον ήθελε να τα βγάλει, αλλά δεν πέτυχε.
Genghis Tron – Dream Weapon (USA) – 67,47
Όχι nintendocore (thankfully), αλλά όχι blastbeats (fuck). Δε ξέρω πως να σχολιάσω συνολικά το δίσκο. Σε κρατάει μεν σε όλη τη διάρκειά του, αλλά στο τέλος έμεινα με ένα “ωραία, και?”. Σε κάθε περίπτωση, το Ritual Circle γαμάει!
Greta Van Fleet – The Battle Of Garden’s Gate (USA) – 74.76
Ναι, συνεχίζουν να αντιγράφουν την αισθητική και τη νοοτροπία των Led Zeppelin, χωρίς να αντιγράφουν τα τραγούδια. Επίσης, έχουν σημαντικό ποσοστό δικών τους στοιχείων στον ήχο. Το επίπεδο δηλαδή είναι “inspired by”. Όμως, σε κάποια τραγούδια σκέφτομαι ότι θα ήθελα περισσότερη ανάπτυξη στις συνθέσεις, αλλά δεν μπορώ να καταλήξω αν είναι επειδή πραγματικά μου λείπει, ή αν είναι το στοιχείο που θα τους φέρει (στο μυαλό μου) ακόμα πιο κοντά στους Led Zeppelin. Αν ισχύει το δεύτερο, είναι λάθος.
Jute Gyte – Mitrealitat (USA) – 77,48
Εξωφρενικές ταχύτητες και πολύ καλή παραγωγή. Όχι κρύσταλλο, αλλά όχι lo fi που δεν θα το άντεχα καθόλου. Ειδικά σε αυτές τις ταχύτητες. Βέβαια, με μόνο 1 από τα 5 τραγούδια να είναι κάτω από 10 λεπτά, θέλει αντοχές ο δίσκος. Σε κάποια σημεία υπάρχουν μερικοί πολύ σοβαροί πειραματισμοί. Και αυτό, σε συνδυασμό με τις διάρκειες κάνει το δίσκο “για συγκεκριμένους” και όχι για όλους.
Amenra – De Doorn (Belgium) – 74,30
Πολύ ατμοσφαιρικό, που ίσως να γίνεται και λίγο too much κάποιες φορές. Αν δε σε κουράσουν οι διάρκειες, τότε είναι ένας φανταστικός δίσκος. Αλλιώς…
Machine Head – Arrows In The Words From The Sky EP (USA) – 71,38
Τρία τραγούδια – ένα σφηνάκι. Τα 2 πρώτα είναι ωραία. Πορωτικά και με ωραία riffs. Το 3ο, δεν μου έκανε αντίστοιχη εντύπωση. Λίγο υποτονικό για αυτό που μάλλον ήθελαν να κάνουν.
Red Fang – Arrows (USA) – 74,67
Λίγο πιο σκοτεινό ύφος από ότι περίμενα. Ενδιαφέροντα riffs, που ξεφεύγουν από απλές πεντατονικές κλίμακες
Deafheaven – Infinite Granite (USA) – 73,18
Το περίμενα ότι κάποια στιγμή τα black φωνητικά θα σταματούσαν ή θα μειώνονταν δραστικά. Αυτό που με είχε τραβήξει στη μπάντα αρχικά, ο συνδυασμός post/shoegaze συνθέσεων και black φωνητικών, υπάρχει ελάχιστα πια. Τώρα, μήπως ακούγονται σαν μία απλή shoegaze μπάντα?
Dream Theater – A View From The Top Of The World (USA) – 73,52
Όταν ανακοινώθηκε ο τίτλος του καινούριο δίσκου στο Facebook, τους κορόιδεψα. Γιατί πάει καιρό από τη τελευταία φορά που είχαν θέα από την κορυφή του κόσμου. Επίσης, πρέπει να πω ότι ακόμα και σήμερα, συνεχίζω να γελάω λίγο με κάποιους τίτλους. Όμως, πρέπει να αναγνωρίσω ότι έχουν επιτελους μια παραγωγή της προκοπής στα drums!! Όχι τα προηγούμενα χάλια!! Επίσης, να αναγνωρίσω ότι επιτέλους τα drums συμμετέχουν πραγματικά στις συνθέσεις, όπως πρέπει για Dream Theater. Δε πλησιάζει τα ύψη του παρελθόντος, αλλά είναι ένας αξιοπρεπής δίσκος. Ο καλύτερος με Mangini
The rest…
Epica – Omega (Netherlands) – 61,88
Οι συνθέσεις είναι πολύ πλούσιες μεν, αλλά η συνολική διάρκεια του δίσκου είναι τεράστια μιας και πιάνει τα 70 λεπτά. Επίσης, τα brutal δε δουλεύουν και πολύ καλά. Θέμα απόδοσης ή παραγωγής, δεν μπορώ να καταλήξω.
Anneke Van Giersbergen – The Darkest Skies Are The Brightest (Netherlands) – 64,66
Το πρόβλημά μου με τις solo δουλειές της Anneke δεν είναι ότι δεν είναι ποιοτικές. Αντιθέτως. Ειδικά στις διφωνίες κάνει εξαιρετική δουλειά, με τις αρμονίες που στήνει. Όχι τις απλές και συνηθισμένες. Αλλά, την έμαθα από το Mandylion. Και δεν ακούγεται έτσι. Καλός και ωραίος δίσκος, αλλά δεν μου κάνει. Δυστυχώς.
Saxon – Inspirations (England) – 50,79
ΟΚ, είναι θρύλοι και κάνουν ότι θέλουν. Το έχουν κερδίσει το δικαίωμα και το αξίζουν. Και οι φανατικοί ακροατές τους, θα τον αγοράσουν το δίσκο. Και κάπου εκεί τελειώνει η ουσία.
Royal Blood – Typhoons (England) – 59,59
Λίγο περισσότερο pop από τον προηγούμενο, εε? Ρυθμικά σε κρατάει. Σε κάνει να χορεύεις. Αλλά, τα τραγούδια δε μένουν. Τα πρόσθετα/συμπληρωματικά/όπως-θέλετε-πείτε-τα φωνητικά, είναι “ξεκάρφωτα”. Και, γενικότερα, δε φτάνει…
Jess And The Ancient Ones – Vertigo (Finland) – 63,58
Πρέπει κάποια στιγμή να ειπωθεί πως το ψυχεδελικό και ελαφρώς cult στοιχείο των πρώτων δίσκων, έχει χαθεί λίγο δυστυχώς. Το Strange Earth Illusion είναι σαν ένα αφιέρωμα στους προηγούμενους δίσκους, και σε αυτό που περίμενα να ακούσω. Καλός δίσκος, δε μπορώ να πω. Αλλά, μάλλον ο λιγότερο καλός τους μέχρι τώρα.
Darkthrone – Eternal Hails (Norway) – 45,91
Old School παραγωγή. Οπότε, είμαι αρνητικά προδιατεθειμένος ήδη. Κάποια ενδιαφέροντα riffs μεν, αλλά η παραγωγή δε με βοηθάει καθόλου…ούτε τα φωνητικά…
At The Gates – Nightmare Of Being (Sweden) – 68,04
Ατμοσφαιρικό. Έχει μία σχεδόν black αισθητική. Other than that, none.
Iron Maiden – Senjutsu (England) – 60,95
Σίγουρα δεν είναι χειρότερος του Final Frontier. Εξίσου σίγουρα, πρόκειται για έναν αδιάφορο δίσκο με πολλά δικά τους κλισέ. Τον φαντάζεστε με Blaze στα φωνητικά?
Σοβαρά τώρα? Τέτοιος χαμός για αυτό το δίσκο? Πόσο πορωμένοι είναι ρε γμτ μερικοί…Το The Time Machine είναι ένα μέρος από το Rime που περίσσεψε, για κάποιο λόγο. Μία μετριότητα. Χρυσή λόγω του ονόματος.
Jeff Scott Soto – The Duets Collection Vol. 1 (USA) – 60,88
Ποιο είναι το νόημα αυτής της κυκλοφορίας?
