Κοινώς, ότι απέμεινε από κυκλοφορίες της προηγούμενης χρονιάς. Δεν υπήρχε ο απαραίτητος χρόνος για να εξεταστούν και αυτοί πριν βγει το έτος, οπότε βγαίνουν τώρα. Ο Λεωνίδας Παπαδόδημας ανέλαβε αυτό το βάρος. Anyway, στα ενδότερα…
Sodom – Out Of The Frontline Trench EP (Germany) – 78
Το ρίσκο του Angelripper να αλλάξει όλο το lineup της μπάντας και να προσθέσει επιπλέον έναν ακόμα κιθαρίστα βγήκε σε καλό, καθώς και αυτό το EP (το τρίτο κατά σειρά), είναι υπέροχο. Πιασάρικες συνθέσεις, δολοφονικά riffs με τον Blackfire να ακούγεται σαν να μην έφυγε ποτέ από την μπάντα, μεγαλειώδη drums, ερμηνείες-φωτιά και τέλεια παραγωγή. Δεν θες κάτι παραπάνω.
Running Wild – Crossing The Blades EP (Germany) – 12,5
Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Αυτή η παροιμία μου έρχεται στο μυαλό κάθε φορά που ακούω κάτι καινούριο από αυτούς. Η γραφικότητα σε όλο της το μεγαλείο, με το συγκρότημα να έχει κολλήσει συνθετικά στο 1987. Και όχι, ούτε η ελαφρια rock n’ roll διάθεση του Stargazers, κατάλοιπο των πειραματισμών (λέμε τώρα) του πιο πρόσφατου δίσκου, ούτε η διασκευή του Strutter των KISS κάνουν αυτό το EP λιγότερο απογοητευτικό.
Blood Incantation – Hidden History Of The Human Race (USA) – 67,5
Πολύ αξιόλογος και δυνατός death δίσκος, αν και με όχι το αντίστοιχο ισοπεδωτικό impact του προηγούμενου. Οι συνθέσεις κινούνται σε αρκετά safe ενώ και πάλι ψιλοψάχνουμε την έννοια «προσωπικό ύφος». Από την άλλη όμως, το συγκρότημα ανακατεύει με αρκετή μαεστρία το μείγμα των επιρροών του. Έτσι, το τελικό αποτέλεσμα παρότι δεν συναρπάζει με την πρωτοτυπία του, δεν απογοητεύει στο ελάχιστο και αξίζει το χρόνο που θα του δώσεις.
Lindemann – F & M (Germany) – 75,5
Όταν οι Rammstein γνώρισαν τους Pain, μέρος δεύτερο. Ο Tägtgren οργιάζει στο συνθέτικό και ενορχηστρωτικό κομμάτι. Συνδυάζοντας στοιχεία industrial, electronica, rap, συμφωνικά, μέχρι και tango (βλ. Ach So Gern), φέρνει όλο το άρωμα των δεύτερων στα κομμάτια. Όμως οι πληθωρικές ερμηνείες του Lindemann καθώς και αποκλειστική χρήση της γερμανικής γλώσσας στους στίχους, τα «σπρώχνει» πολύ κοντά στους πρώτους. Παρόλα αυτά βέβαια, το album είναι εξαιρετικό. Άκρως ενδιαφέρον, διασκεδαστικό και σαφώς ανώτερο από τον προκάτοχο του.
Cattle Decapitation – Death Atlas (USA) – 87,5
Με εξαίρεση το εισαγωγικό και τα τρία στρατηγικά τοποθετημένα χαλαρωτικά ιντερλούδια, ο δίσκος είναι ένα ανελέητο σφυροκόπημα. Και μάλιστα ένα σφυροκόπημα που κινείται σε ταχύτητες από γρήγορες έως υπερηχητικές. Σε επίπεδο σύνθεσης και ενορχήστρωσης, νομίζω ότι είναι το πιο ολοκληρωμένο album τους. Συνδυάζει τόσα πολλά στοιχεία και ύφη που αν το χαρακτηρίσεις μεμονωμένα ως “progressive death” ή “grindcore”, το υποτιμάς. Γιατί είναι ταυτόχρονα progressive και τεχνικό μέχρι αηδίας χωρίς όμως να στερείται και αρκετής μελωδίας. Από την άλλη, είναι μαζί death metal και grindcore, ενώ κάνει και μερικά περάσματα από το black. Εκπληκτική δουλειά.
Red Death – Sickness Divine (USA) – 63
Αυτοί εδώ οι τύποι λατρεύουν Metallica και Anthrax. Το ακούς από το πρώτο κιόλας τραγούδι,το οποίο θα μπορούσε να είναι κάλλιστα συνεταιρική σύνθεση Hetfield/Ian, μόλις μπαίνει το βασικό riff. Γουστάρουν όμως και D.R.I. και παλιούς Prong, με πρώτο και κύριο τον τραγουδιστή και τους υπόλοιπους να τον ακολουθούν κατά πόδας. Αξιοπρεπές album, με ωραία κιθαριστικά θέματα και μπόλικο crossover/hardcore punk groove, χωρίς όμως να είναι και κάτι φοβερό και τρομερό. Ανήκει και αυτό, όπως και πολλά άλλα, στην κατηγορία των albums που θα τα ακούσεις ευχάριστα και θα περάσεις καλά, αλλά δεν σου μένουν για πολύ στο μυαλό.
The Who – WHO (UK) – 43,5
Ο δίσκος είναι απογοητευτικός και το πρόβλημα του είναι απλά ότι πάνω πάνω λέει “The Who”. Αν έλεγε κάτι άλλο, θα επρόκειτο για μια μέτρια rock κυκλοφορία. Γιατί η εικόνα που έχω εγώ στο μυαλό μου για το συγκρότημα είναι το “typewriter” παίξιμο του Entwistle, τα εκκωφαντικά drums του Moon, το κλασικό “windmill” του Townsend και το στροβίλισμα του μικροφώνου στον αέρα από τον Daltrey, συνοδευόμενα πάντα από ανάλογου vibe συνθέσεις. Και εντάξει μπορεί οι δυο πρώτοι να μην υπάρχουν πια, αλλά από την άλλη, κανένα από τα τραγούδια του album δεν βγάζει μια αντίστοιχη ενέργεια. Για την ακρίβεια ούτε καν πλησιάζουν την έννοια «ενέργεια». Ακόμα και τα All This Music Must Fade και Hero Ground Zero που φαντάζουν ως οι πιο «δυνατές» στιγμές του album είναι πολύ μέτρια, σχεδόν αναιμικά.
Crusadist – The Unholy Grail (USA) – 58
Δυστυχώς το έξυπνο όνομα – διασταύρωση των λέξεων crusader και sadist – και το εντυπωσιακό εξώφυλλο, δεν έκρυβαν κάτι το αντίστοιχα ενδιαφέρον. Αρκετά generic death/thrash metal, που ακροβατεί μεταξύ του old school του μοντέρνου death, με τον τραγουδιστή να βάζει και ψήγματα από black στο μείγμα με τα occasional shrieks του να παρεμβάλονται ανάμεσα στα brutal φωνητικά του. Ηχητικά heavy as fuck δεν μπορώ να πω, αλλά από τη μέση και μετά ο δίσκος κάνει «κοιλιά» σε συνθετικό επίπεδο.
Blood Eagle – To Ride in Blood & Bathe In Greed III EP (USA) – 69,5
Το τρίτο μέρος της τριλογίας To Ride in Blood & Bathe In Greed είναι και το πιο φαρμακερό. Εκρηκτικά riffs από τις κιθάρες, drums που σε βαράνε αλύπητα, παχιές μπασογραμμές και στίχοι γεμάτοι μίσος προς κάθε μορφή τυραννίας. Το grindcore των Napalm Death γεφυρώνεται με το «πολεμικό» death των Bolt Thrower και το πιο old school ύφος των Morbid Angel και πασπαλίζονται με μπόλικο groove. Ωραία πράγματα. Η μόνη μου απορία είναι γιατί χρειάστηκε όλο αυτό να γίνει σε τρεις δόσεις, ενώ θα μπορούσαν τα κομμάτια και από τα τρια αυτά EP να γίνουν ένας δίσκος;
Leaves’ Eyes – Black Butterfly EP (Germany – International) – 71,5
Στο κλείσιμο της χρονιάς, και με τα «μεγάλα ονόματα» του συμφωνικού metal να είναι σε δισκογραφικό επίπεδο είτε απόντα (βλ. Tristania, Epica, Nightwish), είτε απογοητευτικά (βλ. Within Temptation), το συγκεκριμένο EP έσκασε την τελευταία στιγμή και έσωσε την κατάσταση σαν γκολ-ανατροπή στο 90’ και κάτι. Τέσσερα ολοκαίνουρια και ολόφρεσκα τραγούδια, με τον Krull να δίνει ρέστα σε σύνθεση, ενορχήστρωση και παραγωγή και τους υπόλοιπους Atrocity να αποδίδουν στο μέγιστο βαθμό για άλλη μια φορά. Το highlight του EP είναι όμως τα φωνητικά της Siirala. Με την άψογη απόδοση της δικαιώνει για ακόμα μια φορά τον Krull που την επέλεξε για αντικαταστάτρια της Liv.
Strigoi – Abandon All Faith (UK) – 80,5
Ο Mackintosh συνεχίζει να ξεδιπλώνει τις death metal ανησυχίες του και δεν με χαλάει καθόλου, μιας και για άλλη μια φορά «κάνει παπάδες». Με σαφώς λιγότερες doom και gothic αναφορές και από τους Vallenfyre αλλά και από τους Paradise Lost ο ήχος του εδώ είναι πολύ πιο άγριος και μπουκωμένος, με έντονο crust άρωμα. Σκληρός δίσκος, αλλά αρκετά βατός στην ακρόαση. Με βιτριολικά riffs, brutal φωνητικά που σου παγώνουν το αίμα, βομβαρδιστικά drums και όλα αυτά σε διάρκειες που μόλις σε δύο τραγούδια ξεπερνάνε τα 6 λεπτά. Ακόμα και τα πιο μικρά τραγούδια όπως τα Nocturnal Vermin & Throne Of Disgrace, είναι άρτια δομημένα και βγάζουν μια αίσθηση ολοκλήρωσης.
Schammasch – Hearts Of No Light (Switzerland) – 63,5
Βλέποντας στην περιγραφή το συνθετικό “avant-garde”, περίμενα κάτι το τελείως ανορθόδοξο. Στην πραγματικότητα, αν και αρκετά αντισυμβατικό, το black metal των Scammasch είναι ισόποσα παραδοσιακό όσο και πειραματικό. Με έξυπνες εναλλαγές στις δυναμικές, περίεργα μέτρα, δυσαρμονίες, χορωδιακά φωνητικά και παύσεις με spoken parts να αναμειγνεύονται με τα πατροπαράδοτα blast beats και το γρήγορο riffing. Για κάθε στρωτή σύνθεση, (βλ. Katabasis), υπάρχει και μια αντίστοιχα «φευγάτη», όπως το Bridge Ablaze. Σε γενικές γραμμές όμως, με εξαίρεση το I Burn Within You και το 15λεπτο ατμοσφαιρικό έπος Innermost, Lowermost Abyss, ο υπόλοιπος δίσκος μου άφησε μια ουδέτερη γεύση.
Taraban – How the East Was Lost (Poland) – 72
Ένας μπασίστας/τραγουδιστής με πανέμορφη χροιά και ένα διόλου ευκαταφρόνητο εύρος φωνής. Ένας ικανότατος και πλουραλιστής κιθαρίστας που λατρεύει το fuzz, το flanger και το wah. Ενας groove-άτος drummer. Που και που κάποια σκόρπια πλήκτρα και ένα βαρύτονο σαξόφωνο. Και στο βάθος το heavy/blues rock, η ψυχεδέλεια, το prog rock και το heavy metal των Led Zeppelin, των Pink Floyd και των Black Sabbath αντίστοιχα. Και όλα αυτά, όχι στα late ‘60s – early ‘70s, αλλά εν έτει 2019. Περασμένα μέσα από ένα μοντέρνο φίλτρο, χωρίς ίχνος ρετρολαγνείας, και δωσμένα μέσα από το προσωπικό στυλ αυτής της πολύ ταλαντούχας τριάδας μουσικών. Το αποτέλεσμα είναι ένας χορταστικότατος από πλευράς μελωδιών και συναισθημάτων δίσκος, που σε πάνε σε άλλους κόσμους και διαστάσεις.
Drift Into Black – Anthems From The Darkest Winter (USA) – 68,5
Τυπικότατο μεν, πλην όμως καλοπαιγμένο και με σωστή παραγωγή gothic/doom metal από αυτό το one man project. Οι συνθέσεις είναι απλές, άμεσες και δίνουν έμφαση στη μελωδία και την ατμόσφαιρα. Στοιχεία από Katatonia, My Dying Bride και ‘90s Paradise Lost βρίσκονται διάσπαρτα στο album και σε αποδεκτές ποσότητες. Τα δε harsh/brutal φωνητικά δίνουν μια ανεπαίσθητη melodic death υφή στο σύνολο. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι λιγο καλύτερα από τα καθαρά. Τα Ending Of Silence και Below The Earth φιγουράρουν ως οι πιο δυνατές στιγμές του album. Επιπλέον, η διασκευή του High Hopes που κλείνει το δίσκο είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Άλλη μία περίπτωση δίσκου που δεν συναρπάζει, αλλά που δεν απογοητεύει κιόλας.
Fen – The Dead Light (UK) – 69,5
Έχοντας σαν βάση το black metal, το συγκρότημα ανοίγεται σε μια γκάμα ειδών και στυλ μουσικής. Από το κλασικό heavy, στο progressive metal και rock. Και από εκεί στο shoegaze και το post rock. Μελαγχολικές, spacey και ψυχεδελικές μελωδίες παρέα με blast beats, tremolo pickings, δυσαρμονίες και shrieking vocals. Riffs άλλοτε μακρόσυρτα, άλλοτε κοφτά και έντονη παρουσία του μπάσου. Μεταπτώσεις σε ρυθμούς και ταχύτητες που θα ζήλευαν πολλοί progressive-άδες. Και στην κορυφή όλων η λέξη «ατμόσφαιρα» να ορίζει το δίσκο από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Όλα μια χαρά, εκτός από τις διάρκειες κάποιων τραγουδιών που κρατάνε λίγο παραπάνω από όσο θα έπρεπε και από ένα σημείο και μετά λίγο κουράζουν.
Sartegos – O Sangue Da Noite (Spain) – 32
Στυλιστικά κινούνται μεταξύ του black και του death. Η ιδέα της χρήσης της πορτογαλικής γλώσσας στους στίχους είναι καλή, αλλά τι να το κάνω; Το album είναι προχειρογραμμένο, τσαπατσούλικο και τεμπέλικο. Συνθετικά δε, είναι τέρμα προβλέψιμο. Με κακό ήχο στις κιθάρες και άνιση παραγωγή, καθώς τα φωνητικά είναι πολύ μπροστά στη μίξη. Μην ξέροντας τίποτα γι αυτούς, έψαξα και ανακάλυψα πρόκειται για μια one man μπάντα με session drummer. Κάπως έτσι εξηγείται αυτό το κάτω του μετρίου αποτέλεσμα.
Sun Of The Dying – The Earth Is Silent (Spain) – 73,5
Παρότι κινδύνεψα να πάθω κατάθλιψη, ο δίσκος είναι πολύ καλός. Καλοπαιγμένο doom/death metal με απίστευτα βαριές κιθάρες, δυνατό drumming και παγωμένα brutal φωνητικά που εναλλάσσονται με μελαγολικά καθαρά. Στην πλειοψηφία τους οι συνθέσεις κινούνται σε αργούς ρυθμούς, με τα μονολιθικά riffs από τις κιθάρες να κυριαρχούν παρέα με τις «πλάτες» από τα πλήκτρα να φτιάχνουν ατμόσφαιρα. Όταν βέβαια το συγκρότημα πατάει λίγο παραπάνω το γκάζι, οι μεταβάσεις σε πιο γρήγορες ταχύτητες είναι πολύ προσεγμένες. Έτσι, παρότι οι διάρκειες των τραγουδιών είναι αρκετά μεγάλες, με μόλις δύο τραγούδια να διαρκούν κάτω από 6 λεπτά, ο δίσκος δεν κουράζει στο ελάχιστο.
1349 – The Infernal Pathway (Norway) – 56
Τυπικό black metal νορβηγικού τύπου. Ευτυχώς η παραγωγή είναι αξιοπρεπής. Από την άλλη βέβαια ο δίσκος δεν κρύβει τίποτα το πρωτότυπο. Υπερηχητικές ταχύτητες με ανελέητα blast beats, σιδηροδρομικά riffs μέχρι να παγώσει η κόλαση και μανιασμένα φωνητικά. Κάπου κάπου τα τραγούδια παίρνουν μια ανάσα (μαζί και ο ακροατής), γρήγορα όμως επιστρέφουν στο ίδιο μοτίβο. Παρότι κατάφερα να τον ακούσω ολόκληρο, ο δίσκος δεν είναι για να τον ακούσεις μονοκοπανιά.
Tygers Of Pan Tang – Ritual (UK) – 69,5
Σε γενικές γραμμές ποτέ μου δεν τους συμπάθησα ιδιαίτερα και στο μυαλό μου τους είχα κάτι σαν «Saxon/Iron Maiden των φτωχών». Έτσι λοιπόν, δεν είχα ιδιαίτερες προσδοκίες για το τι θα ακούσω. Εν τέλει όμως, το συγκρότημα μου επιφύλασσε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Μοντέρνο και ανεβαστικό hard rock/heavy metal που ρίχνει κλεφτές ματιές στο παρελθόν της μπάντας, χωρίς όμως να το παρακάνει. Με όμορφα riffs και ευρηματικά solos, άρτιες ερμηνείες, πιασάρικους στίχους και κρυστάλλινη παραγωγή. Σίγουρα δεν είναι ο δίσκος που θα μου αλλάξει την συνολική μου εικόνα για αυτούς, παραμένει όμως μια αξιοπρεπέστατη και τίμια δουλειά.
Marijannah – Istanah (Singapore) – 68
Άλλος ένας δίσκος έκπληξη για μένα, καθώς δεν περίμενα ότι στην Σιγκαπούρη ξέρουν από καλό stoner/doom metal. Το συγκεκριμένο συγκρότημα βεβαια, αγαπάει λίγο παραπάνω Black Sabbath και Sleep από το κανονικό, αλλά δεν με χάλασε καθόλου. Βαριά, και βουτηγμένα στο fuzz riffs από τις κιθάρες, παχιές μπασογραμμές για έξτρα δόση μπασαδούρας, βαρύ drumming και μια σταλιά ψυχεδέλεια. Τα μόνα μου παράπονα είναι οι λίγο flat ερμηνείες στα φωνητικά και το mastering που έχει γίνει στα πιατίνια που αφήνει τις «ουρές» να ακούγονται περισσότερο από ότι θα έπρεπε. Κατα τ’άλλα όμως, όλα μια χαρά.
Lord Mantis – Universal Death Church – 58,5
Μουσικά ο δίσκος είναι μια χαρά. Sludge με μια γερή δόση black metal. Αυτό που με απογοήτευσε και με τσάντισε τόσο που σταμάτησα το δίσκο στη μέση, ήταν τα τα απαράδεκτα φωνητικά. Ήταν σαν να προσπαθεί κάποιος να βγάλει κραυγές και shrieks έχοντας καλυμμένο το πρόσωπο και το στόμα του με σελοφάν! Εντάξει, καταλαβαίνω ότι έχουν γραφτεί έτσι, ως «άποψη». Μπορώ να δεχτώ δε και το εν λόγω εφέ σε μικρές δόσεις, αλλά όχι και συνέχεια. Είπαμε sludge αλλά κάπου ώπα.
The Great Old Ones – Cosmicism (France) – 85,5
Το πάντρεμα της ωμής black metal βίας με τις εξώκοσμες μελωδίες του post είναι πάντα συναρπαστικό. Οι συγκεκριμένοι το κάνουν με μοναδική μαεστρία. Κάθε δίσκος τους είναι μια ξεχωριστή εμπειρία και αυτός ο δίσκος δεν αποτελεί εξαίρεση. Εναλλασόμενοι γρήγοροι και αργοί ρυθμοί, παγωμένη ατμόσφαιρα, μανιασμένα φωνητικά, φοβερό guitar work. Η δε παραγωγή απλά τέλεια. Οι διάρκειες των κομματιών είναι στην πλειοψηφία τους μεγάλες, αλλά διόλου κουραστικές. Οι συνθέσεις ήταν τόσο πολυσχιδείς και ενδιαφέρουσες που σε κρατάνε από την αρχή μέχρι το τέλος καρφωμένο στη θέση σου.
The Flower Kings – Waiting For Miracles (Sweden) – 70,5
Ατόφιο progressive rock, φερμένο κατ’ευθείαν από τα ‘70s και την χρυσή εποχή του ιδιώματος. Με πολλές στρώσεις από πλήκτρα, αντισυμβατικά μέτρα, εκτεταμένα κιθαριστικά solos και πανέμορφες φωνητικές γραμμές. Συνθετικά, το album είναι βασισμένο στις παραδοσιακές prog διδαχές των Yes, των Pink Floyd, των King Crimson και φυσικά των Kaipa. Σε γενικές γραμμές λοιπόν, δεν περιέχει τίποτα το καινοτόμο. Η ποιότητα όμως των συνθέσεων καθώς και το ηχητικό του φάσμα που εκτείνεται μέχρι τις pop ανησυχίες των The Beatles και τα κινηματογραφικά στοιχεία της μουσικής του Vangelis, κάνουν αυτή την κυκλοφορία ένα πρώτης τάξεως άκουσμα για φίλους και μη του είδους.
Timeworn – Leave The Soul For Now (Norway) – 81,5
Φανταστικό album. Ικανό να σε παρασύρει σε τρελό headbanging και την επόμενη στιγμή να σε καθηλώσει με την υποβλητική του ατμόσφαιρα. Από τη μία, κομμάτια όπως το Count The Crosses με τα εκκωφαντικά drums, τα αγριεμένα harsh φωνητικά και το progressive-άτο guitar work του, παραπέμπουν σε παλιούς Mastodon και Baroness. Και από την άλλη συνθέσεις όπως το προσωπικό αγαπημένο μου Hellwater, προσθέτουν ένα Alice In Chains vibe με τις ατμοσφαιρικές μελωδίες, τις χαμηλές ταχύτητες και τα καθαρά φωνητικά τους. Πέραν όμως από την οποιαδήποτε παραπομπή, το συγκρότημα καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό να διατηρήσει το προσωπικό του ύφος και χαρακτήρα, φτιάχνοντας ένα από τα πιο πλούσια και ποικιλόμορφα sludge metal albums που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό.
