Τέλη Νοεμβρίου και μπαίνουμε σιγά σιγά στον χειμώνα. Το καλό σε σχέση με πέρυσι τέτοια εποχή, είναι ότι η πανδημία δεν αποτελεί το πρώτο και κυρίαρχο θέμα της επικαιρότητας. Σίγουρα δεν έχει τελειώσει, αλλά αν μη τι άλλο, την αντιμετωπίζουμε με περισσότερη ψυχραιμία. Αυτό είναι και το μόνο θετικό, γιατί κατά τα άλλα, όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας σε κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, κάθε άλλο παρά αισιοδοξία εμπνέουν.
Για να αλλάξω θέμα, θα τηρήσω την υπόσχεση μου και θα σας πω ότι όντως τα τέλη Αυγούστου/αρχές Σεπτεμβρίου είναι η καλύτερη περίοδος για διακοπές. Τουλάχιστον από πλευράς ποσότητας κόσμου και συνωστισμού. Ακόμα και στο μέρος που επισκέφθηκα, την Πάρο, την οποία μόνο “ήσυχο” και “ήρεμο” νησί δεν την λες, ο κόσμος ήταν αισθητά λιγότερος και δεν είχε πολύ βαβούρα. Αυτό που δεν επιβεβαιώνω είναι η λιγότερη ζέστη, μιας και αποτελεί τεράστιο μύθο. Τώρα για το πόσο άργησε (πάλι) να βγει νέο “Ακούγοντας”, οι λόγοι είναι γνωστοί. Έχει όμως αρκετό υλικό οπότε μην παραπονιέστε…
Acanthosis – Scriptures Of The Accursed
Έχουν ενδιαφέρον, δεν μπορώ να πω. Συνθετικά, ο δίσκος είναι αξιοπρεπέστατος. Με πολύ καλή δουλειά στις κιθάρες, καλή ισορροπία μεταξύ τεχνικότητας και μελωδίας και ωραίο μοίρασμα στα φωνητικά. Θα ασχοληθώ ξανά μαζί τους όταν και εφόσον προσλάβουν drummer (κατά βάση) και μπασίστα. Ενδεχομένως και άτομο για πλήκτρα, αλλά αυτό σε δεύτερη φάση. Τα drums, όσο καλή επεξεργασία κι αν έχει γίνει ακούγονται ότι δεν είναι φυσικά. Όσον αφορά το μπάσο, που υποτίθεται ότι παίζει ένας από τους δύο, ακόμα το ψάχνω. / Canada – 52
Manowar – The Revenge Of Odysseus (Highlights) EP
5 tracks, 3 εκ των οποίων δεν είναι τραγούδια, καθώς πρόκειται για ένα instrumental intro και δύο spoken κομμάτια με κάποια μουσική υπόκρουση και samples για να προσδώσουν μια epic ατμόσφαιρα. Τα δε δύο “κανονικά” τραγούδια, είναι τόσο generic και αδιάφορα, όσο δεν πάει. Σίγουρα σαν live θέαμα είναι όντως επικό και μεγαλειώδες. Σαν κυκλοφορία όμως όχι και τόσο. Αν αυτά τα κομμάτια αποτελούσαν μέρος ενός ολοκληρωμένου δίσκου, με ή χωρίς το ίδιο ενιαίο concept, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα. Υπό αυτή τη μορφή όμως, μόνο γέλιο μου προκάλεσαν / USA – 30
Axioma – Sepsis
Συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησε το Crown. Με ελαφρώς μειωμένο το post στοιχείο στον ήχο και με έναν περισσότερο sludge/doom χαρακτήρα, κάτι που ναι μεν τους ταιριάζει, αλλά χαλάει λίγο την ισορροπία στην οποία πατούσαν μέχρι τώρα. Επίσης, η παραγωγή αδικεί αρκετά τα drums και τα κάνει να ακούγονται πολύ μουντά. Από εκεί και πέρα όμως, η ατμόσφαιρα παραμένει αποπνικτική και ζοφερή, ενώ και πάλι αιχμή του δόρατος για το όλο αποτέλεσμα είναι τα φωνητικά που εξακολουθούν να ακροβατούν μεταξύ hardcore και black. Αξιοπρεπής προσπάθεια, που όμως δεν με εντυπωσίασε όσο το ντεμπούτο τους. / USA – 62
Am Himmel – As Eternal As The Starless Kingdom Of Sorrow
Ένας μόνιμος βόμβος από πλήκτρα ή/και πνευστά κυριαρχεί παντού. Οι κιθάρες (αν υπάρχουν), τα drums και ειδικά τα φωνητικά (από τα οποία μόλις και μετά βίας ξεχωρίζουν κάποιες λίγες λέξεις) ακούγονται στο βάθος. Το όλο σύνολο στην αρχή μου ακουγόταν τόσο μπερδεμένο και θορυβώδες, που νόμιζα ότι άκουγα κάποια επιτηδευμένη lo-fi black metal παραγωγή. Ευτυχώς δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Στυλιστικά τα κομμάτια συνδυάζουν στοιχεία από drone, doom, black και shoegaze. Πολύ ιδιαίτερος και “πειραγμένος” ήχος, που δοκίμασε λίγο τις αντοχές μου, μιας και δεν το έχω και πολύ, ειδικά με το κομμάτι του drone. Παρόλα αυτά όμως, είναι άκρως ενδιαφέρον άκουσμα. / Netherlands – 66,5
Khold – Svartsyn
Corpse paint και στίχοι στα νορβηγικά. Κάπου εδώ τελειώνουν τα κλισέ, μιας και το black metal που παίζεται εδώ, μόνο “τυπικό” δεν το λες. Δεν υπάρχουν shrieking vocals, αλλά εξαιρετικά μελετημένα mid-range growls. Επίσης, δεν υπάρχουν blast beats και tremolo pickings, αλλά groove-άτοι ρυθμοί και riffs που κοιτάζουν περισσότερο στο rock παρά στο black metal. Με λίγα λόγια black n’ roll. Και όλα αυτά χωρίς να αλλοιώνεται στο ελάχιστο η ψυχρή και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Μόνο κάπου εκεί στη μέση έρχεται το Manngard, σαν ιντερλούδιο, όπου το συγκρότημα θυμάται τις ρίζες του και “βγάζει δόντια”. Ωραία πράγματα. / Norway – 68,5
Lord Vigo – We Shall Overcome
Ωραίος, αλλά περίεργος δίσκος. Όχι ακριβώς αυτό που περίμενα να ακούσω έχοντας διαβάσει την περιγραφή. Θα συμφωνήσω με τον όρο epic, όχι όμως τόσο με το doom, γιατί το ψιλο-ψάχνουμε. Περισσότερο epic/heavy metal. Επίσης, υπάρχει μια εσάνς από ’80s new wave. Ειδικά στις φωνητικές γραμμές, που στέκονται εκεί που ο Johan Längqvist συναντάει τον Mat McNerney, τον Billy Idol και τον Eric Clayton. Αρκετά ενδιαφέρον σαν άκουσμα, με ωραία κιθαριστικά μέρη, που όμως αδικείται λίγο από την παραγωγή. Παρόλο που στην μίξη ακούγεται έντονα το μπάσο, οι μπάσες συχνότητες υπολείπονται σε σχέση με τις μεσαίες και τις υψηλές. Επίσης, τα πιατίνια είναι all over the place. / Germany – 70,5
Altars – Ascetic Reflection
Τι κι αν πέρασαν σχεδόν 10 χρόνια για να βγάλουν νέο δίσκο; Το συγκρότημα συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το ντεμπούτο του, στο ίδιο στυλ και με την ίδια τεχνική. Μοχθηρό, βλοσυρό και σκοτεινό death metal, με έντονο old school άρωμα. Η παραγωγή είναι ωμή, αλλά αρκετά καθαρή. Το guitar work είναι riff-οκεντρικό , με πολλές δυσαρμονίες. Οι ρυθμοί άλλοτε είναι ξέφρενοι και άλλοτε πατάνε απότομα φρένο γυρνώντας σε πιο ατμοσφαιρικά μονοπάτια. Συνολικά ο δίσκος δεν κρύβει φοβερές και τρομερές εκπλήξεις, μάλλον το αντίθετο θα έλεγα. Υπάρχει όμως τιμιότητα και αξιοπρέπεια. / Australia – 68
The Atrophic – Coagulating Mirth EP
Not your average melo-death metal. Μελωδικό ναι, μα και ταυτόχρονα όσο τεχνικό χρειάζεται για να σε “ξυπνήσει” και να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον, φτάνοντας ένα βήμα από το technical death. Την κούρσα οδηγούν τα πλούσια σε triggers drums, και τα blastbeats δίνουν και παίρνουν. Βέβαια, το προβάδισμα τους είναι απειροελάχιστο καθώς οι κιθάρες ακολουθούν σε απόσταση αναπνοής με άφθονα και πολυποίκιλα riffs και leads, αλλά και τα a la Morbid Angel φωνητικά. Not your average melo-death metal indeed. / USA – 76,5
Soulfly – Totem
Συνθετικά ακολουθεί έναν πιο old school thrash metal δρόμο, θυμίζοντας αρκετά Sepultura του Beneath The Remains και του Arise. Τα tribal στοιχεία είναι από ελάχιστα έως μηδαμινά, ενώ λίγες είναι και οι death αναλαμπές, (βλ. Scouring The Vile και Rot In Pain). Η απώλεια του Rizzo από τις κιθάρες, αν και εμφανής, δεν είναι καταστροφική ευτυχώς. Οι guest κιθαρίστες, και κυρίως ο Arthur Rizk, κάνουν καλή δουλειά. Γενικά ο δίσκος δεν κρύβει εκπλήξεις και καινοτομίες, με εξαίρεση το διαφοροποιημένο από κάθε είδους metal, Soulfly XII, και το αλλόκοτα μελωδικό κλείσιμο του Spirit Animal. Προσωπικά αυτή η “back to the roots” προσέγγιση δεν με χαλάει καθόλου. / Brazil – 70
Amon Amarth – The Great Heathen Army
Έχουν σταματήσει να με εκπλήσουν εδώ και τουλάχιστον 10 χρόνια και πλέον ξέρω τι θα ακούσω πριν καν πατήσω το play. Ο ήχος τους έχει γίνει πιο “melodic”, παρά “death”. Σε σημεία μάλιστα νομίζω πως ακούω heavy/power, με μοναδική αναφορά στο death metal να είναι τα growls του Hegg. Παρόλα αυτά όμως, συνεχίζουν να φτιάχνουν ωραίους και αξιοπρεπείς δίσκους και για αυτό δεν παραπονιέμαι. Μάλιστα ο συγκεκριμένος είναι καλύτερος από τον προηγούμενο του. Όχι ότι κάνουν κάτι το δραματικά διαφορετικό, με εξαίρεση τη συνολική διάρκεια του δίσκου που είναι ακριβώς όσος χρειάζεται για να μην γίνει κουραστικός ή βαρετός. Απλά το μείγμα των δοκιμασμένων ιδεών αυτή τη φορά τους βγήκε ελαφρώς πιο “βαρύ”, διατηρώντας τον anthem-ικό/συναυλιακό χαρακτήρα του. / Sweden – 76
Grave Digger – Symbol Of Eternity
Ο δίσκος είναι ένα call back στο Knights Of The Cross. Από πλευράς θεματολογίας δηλαδή. Γιατί από μουσικής άποψης, οι ιδέες του συγκροτήματος είναι ένα διαρκές call back σε ότι έχουν κάνει σήμερα, έτσι για να το θέσω ευγενικά. Αλλά αυτό δεν είναι και τόσο κακό, άλλωστε έτσι μας έχουν συνηθίσει. Το κακό είναι ότι το μοναδικό highlight του δίσκου και εντέλει αυτό που μου έμεινε, είναι η studio διασκευή του “Ελλάς”! Με σαφώς πιο heavy προσανατολισμό από το original και με ελαφρώς αλλαγμένο το βασικό riff, με τα “ελληνικά” του Boltedahl πολύ πιο βελτιωμένα σε σχέση με εκείνη την live εκτέλεση που είχαν κάνει και με τη συμμετοχή του Παπακωνσταντίνου στα φωνητικά. / Germany – 63
Fugitive – Maniac EP
Η αλήθεια είναι ότι δεν τρελάθηκα με αυτό το EP, μιας και δεν άκουσα κάτι το διαφορετικό (με εξαίρεση τα φωνητικά) από ότι έχω ακούσει από τους Power Trip, με τους οποίους μοιάζουν πολύ και που επίσης δεν με τρελαίνουν. Αρκετά generic ήχος, προβλέψιμα (σχεδόν στερεοτυπικά) riffs και hardcore punk vibe, που ναι μεν είναι ξεσηκωτικό την ώρα που το ακούς, αλλά δεν σου αφήνει κάτι να θυμάσαι. / USA – 58
Intent – Exile
Άλλη μια μπάντα που παίζει επιθετικό και γρήγορο old-school thrash metal. Επηρεασμένη εμφανώς από το Bay Area thrash και κυρίως από Slayer και Testament. Πορωτικά riffs, αγριεμένα φωνητικά και στιβαρό, δυνατό drumming. Τον ακούς ευχάριστα. Επιπλέον, οι συγκρατημένες διάρκειες και το μικρό σχετικά tracklist βοηθάνε να κυλήσει ο δίσκος νεράκι χωρίς να κουραστείς. Όλα ωραία και καλά. Όμως, το προσωπικό ύφος το ψάχνουμε με το κιάλι. Δεύτερον, μόλις τελειώσει ο δίσκος δεν σου μένει τίποτα. Ούτε μια μελωδία, ούτε ένα riff, ούτε ένα ρεφρέν. Μέχρι που ξεχνάς και το όνομα τους ακόμα. / USA – 56,5
Blackbraid – Blackbraid I
Indigenous black metal. Ελάτε, ας μην κοροϊδευόμαστε. Black metal παίζουν τα παιδιά (ή μάλλον το παιδί, μιας και πρόκειται για one-man project), με folk στιχουργικές και μουσικές αναφορές. Η μόνη διαφορά είναι ότι πηγάζουν από την κουλτούρα των ιθαγενών της Αμερικής. Στο μουσικό κομμάτι δε, αυτό το folk/indigenous/native american στοιχείο περιορίζεται στα δύο ορχηστρικά κομμάτια. Τα υπόλοιπα είναι καθαρό ατμοσφαιρικό black metal. Καλοφτιαγμένο, με ωραία ροή, στρωτή δομή, άψογη ισορροπία μεταξύ ατμόσφαιρας, μελωδίας και επιθετικότητας και με εξαιρετική παραγωγή. Ένας πολύ αξιόλογος black metal δίσκος. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. / USA – 68,5
Arch Enemy – Will To Power
Ομολογώ ότι τους είχα ψιλοπαρατήσει τα τελευταία χρόνια, έτσι αυτός ο δίσκος με εξέπληξε ευχάριστα. Στα φωνητικά, η Gluz έχει αποτινάξει πλήρως από πάνω της την σκιά της προκατόχου της και παραδίδει, ακόμα και στα λιγοστά καθαρά σημεία, τις πιο γεμάτες και μεστές ερμηνείες της μέχρι στιγμής. Βέβαια, αυτό που μου άφησε την καλύτερη εντύπωση είναι η κιθαριστική δουλειά. Μπορεί η έλευση του Loomis να μην στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία στον προηγούμενο δίσκο, όμως εδώ έχει ταιριάξει τέλεια με τον Amott. Οι ανεπαίσθητες prog πινελιές του στα riffs και τα leads δίνουν μια αίσθηση φρεσκάδας στις συνθέσεις. Μπορώ να πω μάλιστα ότι μου αρέσουν περισσότερο αυτοί οι δύο σαν δίδυμο από ότι ο Amott με τον αδερφό του. Μακράν ο πιο ενδιαφέρων δίσκος του συγκροτήματος στην μετά Gossow εποχή του. / Sweden – 79,5
Βloodbath – Survival Of The Sickest
Ο ήχος τους και το συνθετικό μοτίβο τους έχουν αλλάξει από ελάχιστα έως καθόλου από δίσκο σε δίσκο. Συνεχίζουν να βαδίζουν τον δρόμο του βάρβαρου, και βίαιου death metal. Παραμένουν old school όσο δεν πάει, μα και ταυτόχρονα ποιοτικότατοι και φρέσκοι. Οι μόνες προσαρμογές στον ήχο έγιναν για να έρθει πιο κοντά στο doom/death του Holmes, αλλά κι αυτές ήταν απειροελάχιστες, μιας και ο Holmes ταίριαξε άψογα με το όλο κλίμα της μπάντας. Μουσικά λοιπόν, ήξερα ακριβώς τι θα ακούσω και δεν παραπονιέμαι καθόλου. Η μόνη εξαίρεση είναι τα guests στα φωνητικά. Καλοδεχούμενα μεν, αλλά αχρείαστα. / Sweden – 83,5
Species – To Find Deliverance
Πολύ ωραία γραμμένο και ωραία παιγμένο thrash metal, που ισορροπεί μεταξυ του progressive & του technical. Δυστυχώς όμως, το συνολικό ηχητικό αποτέλεσμα αδικείται από μια εντελώς flat παραγωγή. Μεγάλο κρίμα γιατί το συγκρότημα έχει γράψει φανταστικά riffs και απίστευτες μπασογραμμές που αν και έντονες και ευδιάκριτες, δεν έχουν όγκο. Στα δε drums ενώ έχει γίνει εξαιρετική δουλειά από παικτικής πλευράς, είναι τελείως στεγνά. / Poland – 70
Revocation – Netherheaven
Στον προηγούμενο δίσκο μου ακούστηκαν κάπως κουρασμένοι, με μια έντονη αίσθηση επανάληψης και λίγο off style με την Lovecraft θεματολογία στους στίχους. Εδώ τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα. Συνθετικά ακολουθούν έναν πιο “καθαρό” death metal προσανατολισμό, μειώνοντας ελαφρώς το thrash στοιχείο. Η στιχουργική τους έχει επιστρέψει σε πιο βατά θέματα, κάπου μεταξύ της “Κόλασης” του Δάντη και κοινωνικών τεκταινόμενων. Στο δε κιθαριστικό κομμάτι, εκεί που “πόναγε” αρκετά ο προηγούμενος δίσκος, έχει γίνει κάνει καλή δουλίτσα, με τον Davidson να έχει ξαναβρεί τον καλό εαυτό του. Σίγουρα το συγκρότημα δεν επαναπροσδιορίζει τον εαυτό του, μιας και έχει κινηθεί σε αρκετά safe μονοπάτια. Το αποτέλεσμα όμως είναι τίμιο, αξιοπρεπές και αξίζει το χρόνο που θα του δώσεις. / USA – 71,5
Warforged – The Grove | Sundial
Τα ασφαλή συμπεράσματα για αυτό το δίσκο είναι δύο. Πρώτον, η ταμπέλα “progressive blackened death metal” είναι λίγη για να περιγράψει αυτό που άκουσα. Βέβαια, όλα αυτά που γίνονται στο δίσκο, (ανορδόδοξες εναλλαγές μέτρων, ρυθμών και ύφους, και φωνητικά που αλλάζουν από καθαρά σε core, σε shrieks και απο εκεί σε growls και πάλι πίσω), κανονικά χρειάζονται μια περιγραφή-σιδηρόδρομο, οπότε συμβιβαζόμαστε. Το δεύτερο απορρέει απο το πρώτο και είναι ότι ο δίσκος χρειάζεται αρκετές και προσεκτικές ακροάσεις για να μπορέσεις να τον καταλάβεις στο 100%. Γιατί αλλιώς, κινδυνεύεις να τον χαρακτηρίσεις ως “αχταρμά”, που κάθε άλλο παρά αυτό είναι. / USA – 89,5
My Sleeping Karma – Atma
Συνεχίζουν να κινούνται στο γνώριμο ύφος τους με τις ινδουιστικές αναφορές. Η μόνη διαφορά με τις προηγούμενες δουλειές τους είναι ότι τα stoner/desert rock στοιχεία είναι μειωμένα στο ελάχιστο. Σε αυτό το album έχουν επενδύσει πολύ περισσότερο στην ατμόσφαιρα και την ψυχεδέλεια δίνοντας μια ακόμα πιο υπνωτιστική αισθητική στις συνθέσεις τους από ότι πριν. Έτσι, όταν έρχεται η σειρά των ξερών stoner riff, όπως για παράδειγμα στα “Prema” και “Pralaya”, νιώθεις σαν να ξυπνάς από λήθαργο. Αναμφίβολα αυτή η προσέγγιση τους ταιριάζει και απόλαυσα κάθε λεπτό της ακρόασης. Προσωπικά όμως θα ήθελα μερικές παραπάνω στιγμές “αφύπνισης”. Παρόλα αυτά, συνεχίζουν να είναι ένα από τα σγκροτήματα που δεν με έχουν απογοτεύσει ποτέ. / Germany – 70
Λεωνίδας Παπαδόδημας
