Σάββατο 16 Μαρτίου 2024. And, we are offically back. For real. Promise.
Το νομοσχέδιο για το γάμο των ομοφύλων, πέρασε εν πολλοίς. Φυσικά, όλα τα γνωστά και αναμενόμενα κωμικοτραγικά που περιμέναμε να γίνουν, έγιναν. Δηλώσεις από κάθε άσχετο και λίγους σχετικούς, παρουσίες σε τηλεοπτικά πάνελ από γνωστούς και μη εξαιρετέους μαϊντανούς που έχει εκλέξει το ελληνικό εκλογικό σώμα ως βουλευτικούς εκπροσώπους τους, συλλαλητήρια και μερικές χιλιάδες posts και tweets (ψιλοαρνούμαι να το πω “X” γιατί δεν μου βγαίνει – sorry), αλλά και συλλαλητήρια εναντίον του νομοσχεδίου (for fuck’s sake…). Το αποτέλεσμα ήταν το αναμενόμενο λόγω πολιτικού συστήματος: λόγω πλειοψηφίας, το νομοσχέδιο πέρασε. Επίσης, το νομοσχέδιο έπρεπε να περάσει από άποψη απλής λογικής. Δεν υπάρχει καμία λογική να στερείται η οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα, του οποιουδήποτε δικαιώματος απολαμβάνουν όλες οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες.
Και, τι έγινε? Άλλαξε κάτι? Μόνο ότι περιέγραφε το νομοσχέδιο. Δηλαδή, πλέον επιτρέπεται στην Ελλάδα ομόφυλα ζευγάρια να παντρεύονται και να απολαμβάνουν των νομικών και θεσμικών κατακτήσεων ενός καταγεγραμμένου γάμου. Αυτό είναι αυτό που κερδήθηκε. Γιατί, η στάση της κοινωνίας απέναντι στην ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, δεν άλλαξε. Δεν περιμέναμε να αλλάξει σε μία ημέρα με την ψήφιση ενός νομοσχεδίου, αλλά αυτό που έγινε στην Θεσσαλονίκη λίγες μόνο εβδομάδες μετά, έδειξε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο ότι η κοινωνία μας, απέχει ακόμα έτη φωτός από το να χαρακτηριστεί έστω ανεκτική. Τα 2 queer άτομα που έγιναν τα πιο πρόσφατα δημόσια θύματα τέτοιας μαζικής συμπεριφοράς, είναι απλά το πιο πρόσφατο παράδειγμα. Και δίνω ιδιαίτερη έμφαση στο δημόσια γιατί, δε μπορούμε να ξέρουμε πόσα τέτοια σκηνικά γίνονται καθημερινά, σε διάφορα σημεία της Ελλάδας, και δεν το μαθαίνουμε ποτέ.
Το πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχει κάποιο νομοσχέδιο που μπορεί να περάσει μία κυβέρνηση (η οποιαδήποτε κυβέρνηση) που να βοηθήσει αυτή η χώρα να σταματήσει να είναι το θεοκρατούμενο δυτικότερο άκρο της Ανατολής, και να αρχίζει να γίνεται το ανατολικότερο άκρο της Δύσης. Αν κρίνω από ποιοι είναι οι άνθρωποι που εκλέγονται εδώ και πολλά χρόνια με τους περισσότερους σταυρούς (είτε ποσοτικά, είτε αναλογικά) ως βουλευτές, θέλουμε πολλά χρόνια μέχρι να αλλάξει αυτό. Και όταν λέω πολλά, εννοώ πως είμαι 42 και δεν πιστεύω ότι θα ζήσω τέτοια εποχή στην Ελλάδα. Και σκοπεύω να πεθάνω αργά.
Για να μην παρεξηγηθώ, νιώθω ότι πρέπει να δηλώσω ότι δεν είμαι politically correct τύπος. Υποκειμενικά μιλώντας, πιστεύω πως και πούστηδες υπάρχουν εκεί έξω, και πουτάνες ή καριόλες γυναίκες, και γουρούνια άντρες. Απλά, για κανέναν από αυτούς τους χαρακτηρισμούς δεν εφαρμόζω σεξουαλικά κριτήρια. Ένας αλουμινάς που δίνει προσφορά για ανακαίνιση κουφωμάτων σε διαμέρισμα που έχει πάρει έγκριση από το πρόγραμμα “Εξοικονομώ” και λέει στον ιδιοκτήτη “εγώ θα σου κόψω τιμολόγιο με το ποσό που σου εγκρίθηκε παρόλο που θέλω λιγότερα – έτσι, εσύ ως ιδιοκτήτης θα πάρεις περισσότερα από το Δημόσιο από αυτά που πλήρωσες“, είναι πούστης. Προτείνει τη διενέργεια πουστιάς. Και το είπε με χαρακτηριστική άνεση, όρθιος και καμαρωτός δίπλα στην ετερόφυλη σύζυγό του (την οποία αμέσως μετά πήγε σε ταβέρνα γιατί ήταν Κυριακή – true story).
Ζούμε όμως στην χώρα που, άτομα που έχουν αποφασίσει λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων να μην κάνουν ποτέ οικογένεια (ιερείς και μοναχές), έκαναν συλλαλητήριο στεκόμενοι ενάντια στο ποιοι μπορούν ή δε μπορούν να κάνουν οικογένεια. Kudos στην Pyrgodespoina που το έγραψε.
Έτσι είναι τα πράγματα σε αυτή τη χώρα. Και, δεν έγιναν έτσι τώρα τελευταία. Έτσι ήταν πάντα. Απλά, όσο εξελίσσεται η τεχνολογία, μαθαίνουμε και περισσότερα. Αλλά η αλήθεια είναι ότι εδώ και 70 περίπου χρόνια, τα κάνουμε όλα λάθος. Δημοκρατία? Λάθος. Κοινωνικά δικαιώματα? Λάθος. Συνολική κοινωνική παρουσία? Λάθος. Παρουσία σε δημόσιες υπηρεσίες και χρήση αυτών? Λάθος. Όλα λάθος. Πως ψηφίζουμε, πως κρίνουμε, πως διαβάζουμε, πως περπατάμε/οδηγάμε, πως μιλάμε, τι ακούμε, τι δεν ακούμε, τι βλέπουμε και τι δεν βλέπουμε, όλα λάθος.
Η λύση είναι μία. Διαβάστε. Ξεστραβωθείτε και διαβάστε όσο περισσότερο μπορείτε. Και τι να διαβάσετε? Τα πάντα. Αλλά κυρίως ιστορία. Ιστορία και από τις “δύο πλευρές”. Θέλετε να διαβάσετε για τους Εμφύλιους Πολέμου της περιόδου 1944-1949? Διαβάστε και από την πλευρά της Αριστεράς, και από την πλευρά της Δεξιάς. Και, μιας και θα διαβάσετε για Ελληνικούς Εμφύλιους Πολέμους, διαβάστε και για τον 1ο Εμφύλιο, του 1824. Και θα συμφωνήσετε μαζί μου: Όλα, λάθος.
Δε θα δηλώσω καμία απογοήτευση από την κοινωνία στην οποία ζω. Δεν είχα ποτέ απαιτήσεις από αυτή την κοινωνία. Έχουμε αποτύχει ως κοινωνία εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Βασικά, δεν πετύχαμε ποτέ. Στην Ελλάδα κάναμε πάντα διακρίσεις, και δε θα σταματήσουμε να κάνουμε. Ενδεικτικά, αναφέρω μερικές:
– Βάσει οικονομικής τάξης. Και δεν διέκριναν τους ανθρώπους σε φτωχούς και πλούσιους απλά. Τους διέκριναν σε ψωμόλυσσες και βολεμένους.
– Βάσει των πολιτικών τους απόψεων. Σε αριστερούς/κουμμούνια και δεξιούς χαφιέδες/βασιλοχουντικούς και δεν συμμαζεύεται. Πάντοτε, η διάκριση ολοκληρωνόταν με ένα ύφος απέχθειας προς τους «άλλους».
– Βάσει καταγωγής εσωτερικά. «Καταυλακιώτες», «Πατρινιές», «παγουράδες», «γκασμάδες», «αυστριακοί», «κουνάβια». Αλλά και όταν δεν υπήρχε κάποιος συνοδευτικός χαρακτηρισμός, πολλές φορές οι άνθρωποι διαφορετικής καταγωγής (διπλανό νησί ή διπλανό χωριό μάλιστα πολλές φορές) ήταν «ξένοι».
– Βάσει μόρφωσης. Και αρνητικά (είναι αγράμματος αυτός), αλλά και (αν είναι δυνατόν) αρνητικο-θετικά. Δηλαδή, αναγνώριζαν την μόρφωση κάποιου, και την θεωρούσαν μειονέκτημα. Και χαρακτηριστικό άλλων πραγμάτων. Γιατί αν ζούσες στην δεκαετία του ’50 στην επαρχία και διάβαζες ποίηση, ήσουν αδερφή! Πάει και τελείωσε!
Στα παραπάνω μπορείτε να προσθέστε άπειρα άλλα παραδείγματα. Ειδικά αυτά που λέγονται “στο χαβαλέ”. No hope.
