Ας μιλήσουμε για το πιο σημαντικό album του Ozzy Osbourne, όχι μόνο σε επίπεδο καριέρας αλλά και σε προσωπικό. Ναι, αυτό ακριβώς είναι το Blizzard of Ozz. Στο λεπτό θα ακούσω τις πρώτες ενστάσεις: Μα δεν είναι η πρώτη κυκλοφορία των Black Sabbath; Το ομώνυμο album των Black Sabbath είναι αναμφίβολα μια σημαίνουσα στιγμή για τον Ozzy, όμως το Blizzard of Ozz και η επιτυχία του ίσως τον κράτησαν ζωντανό.
Ναι λοιπόν, το πρώτο προσωπικό album του Ozzy που τον Οκτώβριο 40αρισε, αν δεν πραγματοποιούνταν και δεν είχε την επιτυχία που έλαβε τότε μπορεί να είχε καταστροφικές συνέπειες πάνω του. Ο Ozzman όχι μόνο απολύεται από τους Black Sabbath υπό άσχημες συνθήκες λόγω χρήσης ουσιών αλλά είναι και ο αποδιοπομπαίος τράγος, σε μια μπάντα η οποία έχει το ίδιο «χόμπι» με τον ίδιο. «Δεν ήμουν χειρότερος από αυτούς αλλά η απόφαση είχε παρθεί» τον έχουμε διαβάσει να λέει στο παρελθόν ο ίδιος ο τραγουδιστής.
Το θεωρεί άδικο την παρούσα στιγμή και πέφτει σε μια αυτοκαταστροφική δίνη. Ο Don Arden, μάνατζερ των Black Sabbath κυριολεκτικά τον περιμαζεύει και τον «μαντρώνει» σε ένα ξενοδοχείο στο Δυτικό Hollywood (της γνωστής Melrose Avenue και της ακόμα πιο γνωστής Sunset Boulevard). Ο Ozzy κλεισμένος όλη μέρα στο δωμάτιο του στο Le Parc Suite Hotel, ανοίγει την πόρτα μόνο σε βαποράκια και σε όποιον του προμηθεύει αλκοόλ.
Το «φρούριο» ήταν απροσπέλαστο εκτός από ένα άτομο, την κόρη του Arden, Sharon. Το όνομα μπορεί να μη λέει τίποτα, αλλά άμα δίπλα στο Sharon κολλήσεις το Osbourne, πιάνεις το νόημα. Στην αρχή βέβαια Ozzy και Sharon δεν είχαν τίποτα ερωτικό. Ο μόνος κοινός στόχος, κυρίως ο δικός της, ήταν η σωτηρία της ζωής και της καριέρας του Ozzy. Η μέλλουσα σύζυγος του Ozzy όταν πηγαίνει στο ξενοδοχείο αντικρίζει μια απελπισμένη καρικατούρα. Όμως η ίδια είναι επίμονη και φιλόδοξη. Το κυριότερο είναι πως επιζητεί να ξεγλιστρήσει από τη σκιά του πατέρα της και να ξεκινήσει κάτι δικό της στο χώρο.
Στήνεται μια ομάδα γνωστών και φίλων γύρω από τον Ozzy και αρχίζουν οι audition για ένα νέο project που θα έχει σαν αιχμή του βέλους τον τραγουδιστή. Αρχικά το μπάσο αναλαμβάνει ο φίλος του Ozzy, Dana Strum (Slaughter) αλλά γρήγορα αλλάζει αυτό με την άφιξη του Bob Daisley (Uriah Heep). Την θέση του κιθαρίστα προτείνουν στο Gary Moore που μόλις είχε αποχωρήσει από τους Thin Lizzy. Ο ίδιος ποτέ δεν ενδιαφέρεται. Ο Dana Strum προτείνει έναν σχετικά άγνωστο νέο κιθαρίστα, τον Randy Roads. Ο Roads είναι όμως στους ανερχόμενους Quiet Riot και για αυτό το λόγο στήνονται μυστικές πρόβες με το Dana Strum και drummer τον πρόσφατα εκλιπόντα Frankie Banali (αργότερα στους Quiet Riot και κυρίως στους WASP).
Η audition του Roads είναι σουρεάλ και αποθεωτική μαζί. Ο Ozzy τον είδε και αναρωτιόνταν αν αυτό το σαμιαμίδι μπορεί να παίξει κάτι. Τελικά έμεινε με ανοιχτό το στόμα λέγοντας ότι με αυτό που άκουσε ήταν σαν να έκανε επίσκεψη ο Θεός στα αυτιά του. «Είχα πει πως ή αυτός παραείναι καταπληκτικός ή εγώ έχω ένα πολύ καλό εξοπλισμό» έρχεται να προσθέσει ο madman σε παλιότερες συνεντεύξεις του.
Μεγάλη λεπτομέρεια πως ο Ozzy προσέλαβε τον Roads ακούγοντας μονάχα την προθέρμανση που έκανε ο ξανθομάλλης από τη Santa Monica. Όταν τον είδε ο Daisley επίσης δεν του γέμιαζε καθόλου το μάτι. Τα καλλωπισμένα νύχια και τα εφαρμοστά ρούχα του μικρόσωμου κιθαρίστα του γυρίζουν λίγο το ματάκι του Sid Serious (ψευδώνυμο που είχε κολλήσει ο Ozzy στον Daisley λόγω της σοβαρότητας του). Όπως δηλώνει και ο ίδιος ο πρώην μπασίστας των Uriah Heep, o Roads αποδείχθηκε μια μουσική ιδιοφυία.
Ο Randy Roads προσαρμόζεται στον Ozzy κάτι που σε βάθος χρόνους βοηθάει πολύ τον θρυλικό τραγουδιστή. Η απόλυσή του από τους Black Sabbath του έχει δημιουργήσει ψυχολογικό πρόβλημα και χτυπάει την αυτοπεποίθηση του Ozzy που αρχικά δυσκολεύεται να συνεργαστεί όπως έχει εξηγήσει στο παρελθόν ο ίδιος ο Daisley. Η ίδια η Sharon έχει παραδεχθεί πως πάντα του έλειπε να παίζει με την πρώην μπάντα του.
Όμως δεν υπήρχε χρόνος για πισωγυρίσματα αφού το νέο του σχήμα ολοκληρώνεται με την τελική προσθήκη, αυτή του drummer. Δουλίτσα πάνω σε συνθέσεις γίνεται με προσωρινό drummer τον Barry Screnage. Τη θέση του παίρνει ο Dixie Lee (Lone Star) αλλά ούτε αυτός είναι το τελευταίο κομμάτι του puzzle. Φήμες θέλουν ο Ozzy να θέλει ανέκαθεν τον Tommy Aldridge που όμως είναι busy με άλλα project. Τελικά θα τον φέρει στη μπάντα στο άμεσο μέλλον.
Αυτός που σώζει την παρτίδα είναι ο γιός του Arden που υποβλέπει την προεργασία και φέρνει το πρώην μέλος των Uriah Heep, Lee Kerslake, ο οποίος σκίζει στις audition και καταλαμβάνει τη θέση.
Ένα από τα μεγάλα comeback στην rock ιστορία ξεκινάει να χτίζεται στα αγγλικά Ridge Farm Studios. Πίσω από την καρέκλα του παραγωγού κάθεται ο συγχωρεμένος Chris Tsangarides με τον Max Norman σαν μηχανικό ήχου. Όμως μια εβδομάδα μετά ο Tsangarides μαζεύει τα μπογαλάκια του λόγω του ότι ο ήχος δεν ήταν αυτός που επιθυμεί το συγκρότημα.
O Norman παίρνει προαγωγή και παρότι δεν του πιστώνεται επίσημα, αυτό είναι το κύριο πρόσωπο πίσω από την δουλειά στον παραγωγή και γενικότερα στον ήχο. Διόλου τυχαίο είναι ότι συνέχισε να συνεργάζεται με τον Ozzy και στα επόμενα δυο album.
Yesterday has been and gone
Tomorrow will I find the sun
Or will it rain
Πρώτο συνθετικός καρπός είναι το Goodbye To Romance που λοξοκοιτάζει το Changes των Black Sabbath. «Έσπασε η παρθενιά» με αυτό το τραγούδι ίσως και για συμβολικούς λόγους που είχαν να κάνουν με τον τραγουδιστή και την πρώην μπάντα του. Μπορείς να μεταφράσεις τη συγκεκριμένη μπαλάντα με χίλιους ερωτικούς τρόπους, αλλά ουσιαστικά μιλάει για ένα και μόνο θέμα: Για το διαζύγιο του Ozzy με τους Sabbath.
Τους στίχους τους αναλαμβάνει ο Daisley και τον τίτλο τον βρίσκει ο Ozzy. Τον εμπνέεται από ένα στίχο του Bye Bye Love των The Everly Brothers των οποίων λατρεύει ο Ozzman, όπως και όλη αυτή την ‘60s – ‘70s pop σκηνή. Ιδιαίτερή του αγάπη οι Beatles.
Το Goodbye To Romance είναι ένα από τα demo που στέλνουν στην εταιρεία τους, τη Jet. Κάποια τα έχει ακόμα υπό την κατοχή του ο Bob Daisley. Σκοπός τους είναι να πλαισιώσουν τέτοιου είδους τραγούδια με πιο heavy συνθέσεις . Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής και το συγκλονιστικό Revelation (Mother Earth).
Από τα καλά κομμάτια του δίσκου είναι και το No Bone Movies που έχει πολύ hair metal χαρακτήρα. Ένα βράδυ ο Ozzy με τους Roads, Daisley επισκέπτονται ένα ερωτικό σινεμά για να παρακολουθήσουν μια αντίστοιχη ταινία. O Daisley εκ Βρετανίας που δε γουστάρει τέτοιου είδους φιλμ με έκπληξη ακούει τον Roads χρησιμοποιώντας την αμερικάνικη αργκό να χαρακτηρίζει την ταινία “bone movie”, κάτι που δεν έχει ακούσει ποτέ στο παρελθόν. Έτσι λοιπόν οι στίχοι γράφονται από τον κύριο στιχουργό του Blizzard of Ozz με στόχο την αποστροφή του για τέτοιου είδους ταινίες. Είναι η μοναδική σύνθεση που έχει συνεισφέρει και ο Lee Kerslake.
Το No Bone Movies είναι από τις συνθέσεις με πολύ ανέμελο νόημα. Δεν ισχύει για την πλειοψηφία των τραγουδιών στο Blizzard of Ozz. Το κομμάτι που ανοίγει το δίσκο είναι το I Don’t Know. Ξεκινάει με τον ήχο ενός gong που έχει ηχογραφηθεί ανάποδα και αντανακλάει στιχουργικά με τον πιο ισχυρό τρόπο την ανασφάλεια του Ozzy για το μέλλον του, το πόσο χαμένος νιώθει.
Δυο είναι τα αμφιλεγόμενα τραγούδια στο πρώτο προσωπικό δίσκο του Ozzy και μάλιστα είναι κολλητά:
Wine is fine, but whiskey’s quicker
Suicide is slow with liqueur
Αν ανατρέξετε στο πέμπτο τραγούδι τότε θα πετύχετε το Suicide Solution, ένα hard rockin’ τραγούδι που για τον τίτλο του και μόνο στα ‘80s παραλίγο να σταυρώσουν το διάσημο τραγουδιστή ουκ ολίγες φορές. Εντελώς περιληπτικά αναφέρω πως το 1984 ένας έφηβος ακούγοντας το live Speak Of The Devil, στο οποίο εμπεριέχεται και το Suicide Solution, αποφασίζει να μας αφήσει χρόνους. Η οικογένεια του κυνηγάει τον Ozzy προφανώς λόγω του τίτλου αλλά το 1986 χάνει το δικαστήριο. Επανέρχεται αλλά χάνει την υπόθεση οριστικά και αμετάκλητα το 1988. Στο ενδιάμεσο έρχονται να προσκολληθούν ακόμα δυο εφάμιλλες υποθέσεις αυτοκτονίας. Ο Ozzy βγαίνει τελικά νικητής αλλά και χαμένος γιατί ποιος κερδίζει ουσιαστικά μετά από τέτοια δικαστική περιπέτεια; Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας είναι πως λόγω των γεγονότων τότε είχε χάσει την ευκαιρία να παίξει σε ένα επεισόδιο του Miami Vice.
Η μεριά της μπάντας έχει φυσικά μια εντελώς διαφορετική εξήγηση για το Suicide Solution που ουσιαστικά σε συμβουλεύει να μην αυτοκτονήσεις βεβαίως βεβαίως. Ο Ozzy έχει εξηγήσει ότι γράφτηκε προς τιμήν του Bon Scott και την τελευταία του βραδιά επί Γης όταν και έπαθε αναρρόφηση από το αλκοόλ. Ο κύριος στιχουργός όμως είναι ο Daisley και αυτόν θα πιστέψουμε όταν λέει πως γράφτηκε για τον ίδιο τον Ozzy.
Όταν ήταν στο studio η κατάσταση του frontman ήταν σαφώς καλύτερη από το πρόσφατο παρελθόν του, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχει κόψει και το αλκοόλ. Πολλές φορές ο Ozzy ξεκινάει να πίνει από αργά το πρωί και κοιμόνταν όλο το απόγευμα. Το studio έχει υπό τη διεύθυνσή του και μια pub που ονομάζεται “The Plough” και μαντέψτε ποιός ήταν καθημερινός θαμώνας εκεί;
Μέσες άκρες βγάζουν ένα τραγούδι την ημέρα και μόλις τελειώνουν τη διαδικασία, ο τυπάρας πετάγεται δίπλα στην pub. Ο ίδιος παραδέχεται πως το album βγήκε διότι η pub είχε ωράριο κλεισίματος! Παρά ταύτα η ομάδα προχωράει γρήγορα.
Mr. Crowley, what went on in your head?
Oh, Mr. Crowley, did you talk to the dead?
Στο Nο6 του δίσκου εντοπίζεις το δεύτερο αμφιλεγόμενο τραγούδι, το οποίο τιτλοφορείται Mr. Crowley και είναι στα πέντε καλύτερα και πιο γνωστά τραγούδια του. Γνωστό επίσης για το ότι μιλάει για τον σούπερ evil Aleister Crowley, ενισχύοντας και το ίδιο σατανικό image του Ozzy. Ο madman διατηρούσε αυτό το image και στους Sabbath σαν φόρο τιμής στην αγάπη του για τις ταινίες τρόμου.
Τα σκοτεινά, «παλιακά» πλήκτρα του Don Airey σε κάνουν να το θυμάσαι για πάντα, όπως και το solo του Randy Roads στο τέλος, ένα από τα πιο γνωστό solos κιθάρας στο heavy metal. Ο πληκτράς των Rainbow δεν κράτησε ποτέ κακία που δεν πήρε το credit που θα έπρεπε για τη συνθετική συνεισφορά του στο τραγούδι και πληρώθηκε απλά σαν session μουσικός. Όμως εκτιμήθηκε πλαγίως αφού ακολουθεί live τη μπάντα του Ozzy για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.
O γνωστός άγνωστός πίσω από τους στίχους, Bob Daisley έχει αναλύσει στο παρελθόν το σκεπτικό του πίσω από το Mr. Crowley. Έχει πει πως ήταν σαν να του δίνει το λόγο, ρωτώντας τον τι σκέπτονταν, προς τι όλο αυτό το σκότος και η αρνητικότητα γύρω του. Ο Ozzy έχει παραδεχθεί πως πάντοτε ήθελε να γράψει ένα τραγούδι για τον Crowley και τον ώθησε να το κάνει αυτό εκείνη τη στιγμή από κάτι κάρτες tarot σχεδιασμένες από τον ίδιο τον Crowley που “τριγυρνούσαν” στο studio.
Το Mr. Crowley είναι το ένα από τα δυο single του Blizzard of Ozz που είναι από τα σπάνια top selling albums χωρίς τραγούδι στο top – 40 των chart. Όμως όταν έχεις ένα single σαν το Crazy Train, απλούστατα πηδάς όλες τις στατιστικές.
I’m goin’ off the rails on a crazy train
Στο στρατόπεδο του Ozzy πλανιέται μια αβεβαιότητα, όμως αυτό αλλάζει παντελώς από τη στιγμή που το Crazy Train μπουκάρει στο ραδιόφωνο. Εκεί το πράμα τελειώνει. Εκεί όλοι συνειδητοποιούν πως το κεντρικό πρόσωπο της όλης προσπάθειας μπορεί να επιβιώσει και χωρίς τους Black Sabbath. Το εκπληκτικό του πράγματος είναι πως το Crazy Train (μαζί με το I Don’t Know) παίζουν στις ραδιοφωνικές συχνότητες δίπλα σε soft και AOR τραγούδια όπως π.χ. των Journey.
Το πρώτο και μεγαλύτερο hit του Ozzy, είναι ένα must, ένας οδηγός για αυτούς που πιάνουν για πρώτη φορά ηλεκτρική κιθάρα (είτε εξάχορδη, είτε επτάχορδη είναι αυτή). Μέχρι και σε διαφημιστικά spots το έχει πάρει το αυτί σου (Mitsubishi 1999, Honda Pilot 2003). Εκείνη την περίοδο μαζί με το ντεμπούτο των Van Halen κάνει πολλά παιδιά να πιάσουν κιθάρα στα χέρια τους.
Το Crazy Train είναι το αποτέλεσμα της αρμονικής δουλειάς του διδύμου Roads – Daisley. Οι δυο τους δουλεύουν σαν να είναι μέλη κανονικής μπάντας. Το riff είναι έμπνευση του Randy Roads και στο solo του έδωσε ένα χεράκι βοηθείας ο Daisley. O αδικοχαμένος κιθαρίστας ντούμπλαρε όλα τα solos του στο studio, δηλαδή τα εκτελούσε δυο φορές με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ένα ακόμα δείγμα της μοναδικότητάς τους.
Ο τίτλος ξεπετάχτηκε από ένα χόμπι των δυο τους, τη συλλογή από τρενάκια! Μόνο που εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα τρένο χωρίς φρένο, άρα Crazy Train. Οι στίχοι νομίζεις πως μιλάνε για την ανθρώπινη παράνοια αλλά τελικά αναφέρονται στον Ψυχρό Πόλεμο και την τρέλα του. Είναι ένα τρελό και παιχνιδιάρικο τραγούδι μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Κάπου εκεί ακούς μια παραμορφωμένη φωνούλα. Είναι ένας μηχανικός ήχου που μέσα από έναν ηλεκτρονικό ταλαντωτή απαντάει στον Ozzy τι πρωινό είχε εκείνη την ημέρα: «An egg».
Τελευταίο άφησα το intsrumental τραγούδι με τίτλο Dee, μια σύντομη σύνθεση του Randy Roads που αφιέρωσε στη μητέρα γι’ αυτό και πήρε το όνομά της. Για μια ακόμα φορά στο δίσκο βγάζει μάτια η κλασσική παιδεία του τόσο άδικα χαμένου κιθαρίστα.
Goodbye to all the past
I guess that we’ll meet, we’ll meet in the end
Βγαίνοντας από το studio η τετράδα έχει υλικό όχι για έναν αλλά σχεδόν για δυο δίσκους. Καθόλου τυχαίο που ο διάδοχος του Blizzard of Ozz, το Diary of a Madman κυκλοφορεί ένα χρόνο αργότερα. Μάλιστα στην περιοδεία προώθησης του, παίζουν ακόμα ολόκληρο το πρώτο album!
Το μεγάλο μπέρδεμα είναι η ονομασία αυτής της μπάντας. Στην αρχή αυτό το project είναι να ονομαστεί Ozzy Osbourne’s Blizzard of Ozz, όμως από λάθος (;) το όνομα του Ozzy βγαίνει φάτσα φόρα σε πρώτο πλάνο με κεφαλαία γράμματα στα promo και έτσι η εταιρεία αρχίζει να το προμοτάρει κατ’ αυτόν τον τρόπο. Καθόλου τυχαίο που στο εξώφυλλο είναι μόνος του ο τρελός τύπος από το Ashton του Birmingham.
Με αυτά και μ’ αυτά το Blizzard of Ozz γίνεται 5 φορές πλατινένιο και βρίσκεται στην 9η θέση των 100 καλύτερων heavy metal albums όλων των εποχών για το Rolling Stone. Όχι και άσχημα για έναν τύπο που κυλιόνταν σα σκουπίδι στα πατώματα ενός ξενοδοχείου και μέσα στα επόμενα 2 χρόνια κυκλοφόρησε δυο θρυλικά albums στο heavy metal.
Γιώργος Γράντης
