Το 2021 έχει μπει ακριβώς όπως βγήκε το 2020. Σκληρό lockdown, ξεκάθαρα αναποτελεσματικό και ακατανόητο πλέον, με ένα σωρό ακόμα σοβαρά θέματα να “σκάνε” καθημερινά δημιουργώντας την αίσθηση ότι παίζουμε σε ταινία, με έναν χιονιά που ήρθε και πέρασε αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά ότι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην περιμένουμε από το κράτος τίποτα απολύτως. Ευτυχώς όμως, υπάρχουν και οι δίσκοι.
Μπορεί το έτος να έχει μετρήσει μόνο 2 μήνες μέχρις στιγμής, αλλά ήδη έχω προλάβει να ακούσω κάποιους πολύ καλούς δίσκους, και μερικούς ακόμα πολύ ενδιαφέροντες. Βέβαια, εδώ σε αυτό το site, γράφω πάντοτε τελείως υποκειμενικά. Οπότε, πολύ ενδιαφέροντες δίσκους για εμένα. Anyway, στα ενδότερα…
The best…
Gates Of Doom – Aquileia Mater Aeterna (Italy) – 82,17
Στα κουπλέ, οι συνθέσεις τους πατάνε σε death metal φόρμες, ενώ στα ρεφραίν αποκτούν μια πιο black δομή, με μπόλικες ατμόσφαιρες. Πολύ καλή, απλή και έξυπνη ιδέα. Τα φωνητικά είναι άψογα στημένα, ειδικά στο The Galenus Plague, το οποίο είναι εξαιρετικό. Εντάξει, τα riffs τους δεν μου τίναξαν τα αυτιά και τα μυαλά στον αέρα, αλλά η δουλειά που θέλει το συγκρότημα να φανεί, βγαίνει και αυτό είναι αρκετό.
Kultika – Capricorn Wolves (Romania) – 83,72
Από τους πιο πλούσιους, σε μουσικό επίπεδο, δίσκους που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρο. Και black, και heavy, και progressive, κάποια στοιχεία death, κάποια στοιχεία hardcore ή ίσως και post-metal. Το εκπληκτικό είναι ότι το συγκρότημα κρατάει τέλεια τις ισορροπίες και δεν ακούγεται σαν αχταρμάς. Αντιθέτως, το αποτέλεσμα είναι εξ’ ορισμού progressive. Και, it goes without saying but whatever, είναι τεχνικά άρτιο.
Need – Norchestrion: A Song For The End (Greece) – 100
Orvam: A Song For Home, Hegeiamas: A Song For Freedon, Norchestrion: A Song For The End. Μία τριλογία κλείνει Θα δυσκολευτώ να καταλήξω ποιος από τους 3 δίσκους είναι ο καλύτερος. Θα δυσκολευτώ ακόμα και να καταλήξω ποιος από τους 3 μου αρέσει περισσότερο.
Thou/Emma Ruth Rundle – The Helm Of Sorrow EP (USA) – 86,36
Εξαιρετική συνεργασία, με τους Thou να παίζουν απλό hardcore και την Rundle να αποδίδει εξαιρετικά πίσω από το μικρόφωνο. Ξεχωρίζω το Hollywood, που έχει στηθεί με “pop” νοοτροπία, αλλά χωρίς καμία έκπτωση στον ήχο. Φανταστικό τραγούδι, με κολλητικό refrain. Το μόνο μου πρόβλημα είναι ότι τα πάντα έχουν τελειώσει σε μόλις 21 και κάτι λεπτά. Ήθελα έναν πλήρη δίσκο αλλά anyway, αυτό αποφάσισαν να βγάλουν.
What I kept…
Samsara Blues Experiment – End Of Forever (Germany) – 70,95
Συνεχίζουν να βασίζονται στο psychedelic rock και στα jam-αρίσματα, αλλά αυτή τη φορά έχουν προσθέσει κι άλλα πολλά πράγματα. Έχουν περισσότερα μελωδικά μέρη όπως το Lovage Leavers, έχουν μέρη που θυμίζουν μέχρι και Santana (όπως στο Southern Sunset), μέρη που είναι σχεδόν φόρος τιμής στους Pink Floyd (Second Birth). Και δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι τους Iron Butterfly όταν ακούω τη φωνή του Peters. Τώρα, γιατί σταμάτησαν προσωρινά και τι θα γίνει στο μέλλον, δεν ξέρω.
Escaping Aghartha – White-Nose Syndrome EP (USA) – 81,87
Εξαιρετικό EP και πραγματικά είναι κρίμα που δεν τους είχα ανακαλύψει μέχρι τώρα. Κινούνται στα πλαίσια του drone με ατμοσφαιρικά black φωνητικά, τα οποία και να έλειπαν δεν θα είχα κανένα πρόβλημα. Παίζουν αρκετά με τις συχνότητες, ακολουθώντας την ίδια νοοτροπία με τους Sunn O))). Ωραία πράγματα!
Witherfall – The Other Side Of Fear EP (USA) – 71,86
Δεν έχω κάτι αρνητικό να πω για τα τραγούδια. Οι Witherfall διατηρούν ένα σταθερό επίπεδο ποιότητας στις κυκλοφορίες τους εδώ και 5 χρόνια που δισκογραφούν. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω την κυκλοφορία ενός ΕΡ 1.5 μήνα πριν την κυκλοφορία ενός LP, και με τα 4 τραγούδια να υπάρχουν ΚΑΙ στο δίσκο που θα βγει αρχές Μαρτίου. Το ΕΡ αυτό λειτουργεί ως προπομπός του δίσκου? Γιατί? Ποιος το ζήτησε? Τι είδους marketing στρατηγική είναι αυτή?
MSG – Immortal (England) – 71,89
Κιθαριστικά ο δίσκος έχει πάει αρκετά καλά, όπως είναι φυσικό. Επίσης έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στον τομέα των φωνητικών και οι φωνητικές γραμμές είναι πολύ ωραίες. Από την άλλη, ενώ σε συνθετικό επίπεδο τα τραγούδια δεν είναι άσχημα, είναι από λίγο έως πολύ προβλέψιμα. Η δε ύπαρξη τόσων τραγουδιστών, σπάει κάπως την συνοχή των συνθέσεων και ο δίσκος στ’ αυτιά μου μοιάζει περισσότερο με κάποια θεματική συλλογή, παρά σαν ενιαίο album.
Dread Sovereign – Alchemical Warfare (Ireland) – 70,99
Αυτή τη φορά εντοπίζω μία black αισθητική που δεν θυμάμαι σε προηγούμενους δίσκους τους. Ίσως ήταν αναπόφευκτο, ίσως και συνειδητή επιλογή. Το αποτέλεσμα όμως είναι ενδιαφέρον. Αν υπήρχε ο όρος, θα μπορούσε να το χαρακτηρίσω ως black-n-roll, αλλά δεν υπάρχει ακόμα.
Antre – Dark Spectrum EP (England) – 74,48
Ο ήχος τους πατάει γερά στο Σκανδιναβικού τύπου black. Όμως επειδή είναι Άγγλοι, έχουν αποφύγει τις “κακοτοπιές” του συγκεκριμένου ήχου και η προσπάθεια τους είναι αξιοπρεπέστατη. Τα δύο σημεία που με κέντρισαν περισσότερο είναι η πολύ καλή δισολία στο Become The Damned και το πολύ όμορφα στημένο μέρος με τα καθαρά φωνητικά στο Mask Of The Saviour.
The rest…
Tar Hag – Bestial (USA) – 56,71
Ηχητικά πατάνε στα stoner/doom χνάρια των Dopelord, αν και η απόσταση μεταξύ τους στην ποιότητα είναι αρκετή. Σε γενικές γραμμές οι ιδέες τους δεν είναι άσχημες, αλλά κάποιες λάθος επιλογές στην παραγωγή τους αδικούν μειώνοντας το τελικό αποτέλεσμα. Τα drums για παράδειγμα, είναι εντελώς άνισα. Το hi-hat ίσα που ακούγεται και από το crash ακούμε μόνο τις ουρές. Αντίθετα, το ride αντηχεί στα αυτιά σαν καμπάνα μικρής εκκλησίας, που χτυπάει δίπλα σου ακριβώς. Στις δε κιθάρες, τα ρυθμικά μέρη έχουν υπερβολική παραμόρφωση και δεν “ανασαίνουν” καθόλου, ενώ τα leads έχουν πολύ περισσότερο “αέρα” και ακούγονται σαν να παίζουν πάνω σε κάποιο generic backing track.
Celestial Swarm – Gateways To The Necroverse (International) – 64,65
Έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά στις ενορχηστρώσεις και στην παραγωγή των φωνητικών. Ακόμα και τα “ψεύτικα” (αν υπάρχουν) είναι ωραία τοποθετημένα και εντυπωσιάζουν. Αυτό θα τους το δώσω. Παίζουν και λίγο παραπάνω μπάλα στα χωράφια του brutal death και του slam από ότι περίμενα. Από εκεί και πέρα όμως δεν άκουσα κάτι το ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Κιθαριστικά υπάρχει μια μέτρια κατάσταση, με τα riffs να μην παρουσιάζουν κάτι το πρωτότυπο ή το διαφορετικό. Στα δε drums κάνουν κατάχρηση στα triggers και με έφεραν στα όρια μου.
Nomadic Rituals – Tides (Endland) – 58,85
Τυπικό sludge-doom με βαριά φωνητικά στα όρια του black. Τα τραγούδια βγάζουν μια ωραία σκοτεινή ατμόσφαιρα, ενώ παράλληλα η παραγωγή είναι αρκετά καλή και εύστοχη. Δυστυχώς όμως από εκεί και πέρα, δεν μου προσέφεραν κάτι το φοβερό και τρομερό. Ο δίσκος ήταν τόσο μέτριος ώστε να τον προσπεράσω και να περιμένω τον επόμενο.
Archiator – Iterations (USA) – 55,39
Παρότι post-rock, δεν άκουσα τίποτα το ιδιαίτερο σε κανένα σημείο του δίσκου. Επίσης οι ηλεκτρικές κιθάρες έχουν ένα πολύ στρογγυλό και αδιάφορο ήχο, ενώ έχω θέματα και με την συνολική μίξη, η οποία είναι πολύ χαμηλή.
Stoneforge – Ash Major (Switzerland) – 50,56
Παίζουν κλασικό και αργό stoner. Κάπου κάπου τα κομμάτια πατάνε λίγο γκάζι, αλλά οι αργές ταχύτητες κυριαρχούν. Υπάρχει μια ηχητική ανισορροπία στο δίσκο, καθώς οι κιθάρες είναι ακούγονται πολύ γεμάτες και οι φωνές πολύ άδειες. Βέβαια αυτή η ανισορροπία διορθώνεται εύκολα με διαφορετική μίξη και παραγωγή. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι με εξαίρεση το Vedauwoo που έχει ένα ξεκάθαρο blues rock riff, αν και λίγο “τραβηγμένο” σε διάρκεια, δεν υπάρχει ούτε ένα ενδιαφέρον riff. Εντάξει, δύσκολο να βρεις κάτι πρωτότυπο ενδιαφέρον όταν κινείσαι αυστηρά σε κλασικές πεπατημένες του είδους αλλά και πάλι.
Bloody Hammers – Songs Of Unspeakable Terror (USA) – 34,20
Όποιος καταλάβει τι ακριβώς θέλουν να κάνουν με αυτό το δίσκο οι Bloody Hammers, να το πει και σε εμένα. Γιατί έχω πολύ καιρό να ακούσω έναν τόσο μπερδεμένο δίσκο. Ο δίσκος κινείται από κάτι-σαν-alternative-metal, και φτάνει μέχρι τους Misfits. Χωρίς ξεκάθαρο ύφος, όποιο και αν είναι αυτό. Με πολύ μικρές διάρκειες (11 τραγούδια σε 32 λεπτά) που δεν αφήνουν χώρο σε καμία σύνθεση να αναπτυχθεί.
Crystal Viper – The Cult (Poland) – 55,83
Πολύ μέτριος δίσκος, στα όρια του αδιάφορου. Τα riffs τους παρουσιάζουν ένα κάποιο ενδιαφέρον, αλλά χαντακώνονται από την παραγωγή που δεν τα τονίζει και δεν τα προωθεί αρκετά. Επίσης, οι lead κιθάρες είναι πολύ καθαρές και κρυστάλλινες και δεν ταιριάζουν καθόλου με το heavy/power ύφος τους. Η δε φωνή καλή, αλλά της λείπει η αγριάδα. Μια χροιά με γρέζι a la Lzzy Hale θα ταίριαζε πολύ περισσότερο.
Sammy Hagar & The Circle – Lockdown 2020 (USA) – 66,03
Ένα EP 11 τραγουδιών ηχογραφημένα σε κινητά τηλέφωνα. Και τα 11 τραγούδια είναι διασκευές. Στην πρώτη ακρόαση δεν ήξερα τη λεπτομέρεια για τις ηχογραφήσεις. Και προσπαθούσα να καταλάβω γιατί ακούγονται έτσι τα drums. Τώρα εξηγείται, αλλά τώρα νομίζω ότι ίσως να μην είναι όλη η αλήθεια. Αλλά, anyway, ας περάσουμε στο παρακάτω. Το οποίο παρακάτω είναι ότι κάποιες από τις διασκευές δεν είναι ολόκληρα τα τραγούδια. Και είναι λίγο μονότονο. Βέβαια, ξανά, αν ισχύουν όντως οι συνθήκες που περιγράφονται γύρω από την ηχογράφησή του, τότε είναι ένα ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Αλλά, δε με πολυνοιάζει για να είμαι ειλικρινής.
Diocletian – Darkenss Swallows All EP (New Zealand) – 0
Υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα για εμένα. Το EP έχει old school παραγωγή. Κοινώς, είναι κακή. Δεν θα την πω lo fi, δεν θα την πω “αυθεντική” και άλλα τέτοια. Είναι σαν να ακούς το ΕΡ μέσα από το τηλέφωνο.
Dale Crover – Rat-A-Tat-Tat! (USA) – 57,71
Σε γενικές γραμμές πολύ μέτριο σύνολο, αν εξαιρέσω τα ορχηστρικά τραγούδια που είναι ιδιαίτερα πειραματικά, όπως και κάποια σκόρπια σημεία στα υπόλοιπα. Όπου δεν υπάρχουν πειραματισμοί, υπάρχει απλό alternative rock. Όχι κακό, αλλά ούτε και τίποτα το ιδιαίτερο. Τα ίδια ισχύουν και στην παραγωγή που εκούγεται συγκεκριμένη και σωστή αλλά δε με συναρπάζει κιόλας.
