Αυτό είναι το πρώτο post, ενός blog που (μάλλον) δεν λείπει από το internet. Γιατί, λοιπόν, υπάρχει αυτό το blog; Για να σχολιάζω και να “εκφράζομαι”. Θεωρητικά, αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης των blogs. Ένας χώρος “έκφρασης”, σχολιασμού και (πιθανώς) συζήτησης μέσω των σχολίων.
Το blog δεν θα έχει μία μόνο θεματολογία. Βασικό θέμα θα είναι η μουσική, αλλά από κοντά θα ακολουθούν οι σειρές, οι ταινίες, κάποια λίγα αθλητικά θέματα, κάποια (ακόμα λιγότερα) κοινωνικά θέματα, αλλά όχι πολιτικά. Σε καμία περίπτωση πολιτικά. Βέβαια, αυτό είναι ένα “ψέμα”. Γιατί αν κάποιος αποφασίσει σχολιάσει “δημόσια” ένα κοινωνικό θέμα, σίγουρα θα μπει στην εξίσωση και η πολιτική. Οπότε, το πιο σωστό θα είναι να δηλώσω ότι μπορεί να σχολιάσω ένα πολιτικό “γεγονός”, αλλά χωρίς την ανάλυση της προσωπικής μου άποψης και της προσωπικής μου “ιδεολογίας”. Δεν είναι εύκολο να εξηγήσει κάποιος ότι είναι υπέρ του καπιταλισμού, υπέρ της ελεύθερης αγοράς, υπέρ των δικαιωμάτων κάθε κοινωνικής και ανθρώπινης ομάδας και να μην χαρακτηριστεί “νεοφιλελέ”. Οπότε, να μου λείπει το βύσσινο.
Αντιθέτως, στον τομέα της μουσικής θα υπάρχει εκτεταμμένος σχολιασμός σε διάφορα θέματα και διάφορα επίπεδα. Με κοινό γνώμονα την rock μουσική και τα παράγωγά της. Το αντίστοιχο/ανάλογο (δεν μπορώ να αποφασίσω ποια είναι η πιο σωστή λέξη) θα γίνεται σε θέματα σειρών και ταινιών.
Τώρα, θεωρώ πρέπον να πω λίγα πράγματα για εμένα για 2 λόγους: πρώτον, για να ξέρει όποιος αποφασίσει να διαβάσει (και έχει ήδη φτάσει σε αυτό το σημείο του κειμένου) με ποιον έχει να κάνει. Όμως, ακόμα και αν διαφωνείτε μαζί μου σε πολλά θέματα, μείνετε και συζητήστε. Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο πράγμα που (δεν) κάνουμε σε θέματα που μας νοιάζουν και μας απασχολούν. Δεν “διαφωνούμε”, απλά κράζουμε.
Ο δεύτερος λόγος (και η πρώτη πάσα για διαφωνία) είναι γιατί ποτέ δεν το έχω κάνει. Γράφω κριτικές για δίσκους μαζί με μία περιορισμένη αρθρογραφία περί μουσικής, από το 2008. Και ποτέ δεν έχω μπει στην διαδικασία να γράψω λίγα πράγματα για εμένα. Κάτι που θα κάνω τώρα.
Θεωρώ τον εαυτό μου έναν εκλογικευμένο “ροκά”. Μου αρέσει η rock μουσική (και τα παράγωγά της), αλλά όχι σε οπαδικό επίπεδο. Δεν αποθεώνω κανένα συγκρότημα για κανέναν δίσκο ή τραγούδι. Δεν είμαι της φάσης “Slayer ρε μουνιά”, ανεξάρτητα του πόσο μου αρέσουν οι Slayer. Και, ακούω πολλά πράγματα. Μερικά παραδείγματα χρειάζονται.
Στο Top-5 των αγαπημένων μου συγκροτημάτων μπαίνουν οι: 1. Pink Floyd, 2. The Beatles, 3. Led Zeppelin, 4. Queen, 5. Metallica/Dream Theater. Παρόλα αυτά, οι 2 τελευταίες συναυλίες που πήγα (και πέρασα πολύ καλά) ήταν Muse και Dying Fetus (μαζί με Sisyphean Rage, Vermingod και Dementia). Είναι προφανές ότι η απόσταση μεταξύ Beatles και Dying Fetus είναι τεράστια. Μάλιστα, για πάρα πολλούς ακροατές δεν καλύπτεται με τίποτα. Αλλά μιας και είναι υποκειμενικό το θέμα (και δεν τίθεται κριτήριο σωστού/λάθους), έχω να δηλώσω ότι αναγνωρίζω ένα κοινό στοιχείο και στα 2 αυτά συγκροτήματα: έψαξαν και προσπάθησαν να κάνουν κάτι το “δικό τους”. Που να μην έχει προηγηθεί. Σίγουρα αυτό που έκαναν οι Beatles επέδρασε σε πολύ περισσότερο κόσμο από αυτό που κάνουν οι Dying Fetus. Αλλά, δεν το θεωρώ άξιο κριτήριο για να με κάνει να απορρίψω τους δεύτερους. Το “πείραγμα” στο μυαλό μου σε σχέση με τη μουσική είναι μεγάλο, αθεράπευτο και είμαι σε πλήρη ειρήνη μαζί του. Όλα καλά.
Σε θέματα σειρών και ταινιών έχω πολύ λιγότερα κριτήρια. Δεν μου αρέσουν οι ταινίες “εποχής”. Βασικά, σχεδόν απορρίπτω οτιδήποτε διαδραματίζεται σεναριακά από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και πίσω. Για αυτό και έχω φτάσει 34 ετών και ακόμα δεν έχω δει μία ταινία Kurosawa. Θα με ρωτήσετε “γιατί ρε μεγάλε; πρέπει;”. Προφανώς και όχι, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν έχω περιέργεια.
Πέραν των χρονολογικών μου ψυχαναγκασμών, έχω και “θεματικούς” ψυχαναγκασμούς…κατά κάποιον τρόπο. Βρίσκω ανούσιες τις ταινίες τρόμου τύπου Carpenter. Εννοώ όμως, ταινίες “τρόμου”. Όχι θρίλερ. Μην μπερδεύεστε. Αλλά, από την άλλη, πάντα διασκεδάζω με μία “κωμωδία” που το σενάριό της είναι στημένο γύρω από ένα γυμνάσιο ή λύκειο των Η.Π.Α. Οπότε, να και κάτι ακόμα προς “κράξιμο”. Διαχωρίζω τις έννοιες “ψυχαγωγία” και “διασκέδαση”.
