Καλοκαίρι, διακοπές (not), μία βλάβη στον υπολογιστή, όχι πολλές κυκλοφορίες, κάποια αθλητικά γεγονότα και μεταγραφές. Κάπως έτσι κύλησε ο Αύγουστος. Κατάφερα να ακούσω αρκετούς δίσκους αυτόν τον μήνα (λαμβάνοντας υπόψιν ποιος μήνας είναι αυτός). Αλλά οι δίσκοι που δεν πρόλαβα/μπόρεσα/ήθελα να ακούσω, παραμένουν περισσότεροι.
Heresiarch – Death Ordinance (New Zealand)
Μετα άπο αρκετές ακροάσεις, δε βρήκα κάτι να με ενθουσιάσει. Υπάρχει κι ένα θέμα στη παραγωγή μεταξύ κιθάρων και drums (χάνονται σε κάποια σημεία οι κιθάρες), που με απομάκρυνε από τον δίσκο ακόμα περισσότερο.
Deadsmoke – Mountain Legacy (Italy)
Ο δίσκος είναι βαρύς. Δεν είναι εύκολος στην παρακολούθησή του, αλλά έχει τα στοιχεία που με τράβηκαν για επαναληπτικές ακροάσεις. Το καλύτερο στοιχείο του, είναι τα φωνητικά. Μια έτσι, μία αλλιώς και μία τελείως διαφορετικά από ότι θα περίμενε κανείς (δεν θα κάνω και spoiler).
Accept – The Rise Of Chaos (Germany)
Ρε παιδιά, σα κάτι να μην πηγαίνει καλά, ε; Θέλω να πω ότι, σα κάτι να μη με γεμίζει σε αυτόν τον δίσκο. Δεν ξέρω πως να το πω ακριβώς. Αλλά, σαν να μην έβαλαν και μεγάλη προσπάθεια στις συνθέσεις. Εντάξει, στους στίχους έγινε μία κάποια προσπάθεια. Στο περίπου κι αυτή. Και επίσης, μου δίνει την αίσθηση ο δίσκος ότι οι Accept «ηρέμησαν». Μέχρι και τον προηγούμενο, η περίοδος του Tornillo, χαρακτηριζόταν από μία «αγριάδα». Είχαν γίνει πάλι «κακοί κι επικίνδυνοι». Και ο φετινός δίσκος μου θυμίζει μπαλάντα των Guns ‘n’ Roses. Σαν να βαριούνται.
Adagio – Life (France)
Οι συνθέσεις είναι καλές, και το ύφος της μπάντας βγαίνει μέσα από τα τραγούδια. Σε κάποια σημεία τα drums είναι άσχημα όμως. Νομίζω ότι είναι drum machine ή programming, αλλά δεν είμαι και 1000% σίγουρος. Πάντως, το minimum βοήθημα που έχει χρησιμοποιηθεί είναι triggers. Και δεν με ενοχλεί, αρκεί να μην φαίνεται. Αλλιώς, ξεκινάει ένας ανούσιος διαγωνισμός για την πιο υπεράνθρωπη μπάντα του πλανήτη.
Byzantine – The Cicada Tree (USA)
Άλλος ένας μπερδεμένος δίσκος. Άλλο ένα μπερδεμένο συγκρότημα. Ένα μείγμα από ΟΛΑ τα παρακάτω: Pantera, Testament, Metallica, Megadeth, Lamb Of God, Meshuggah (σε μικρό ποσοστό), Judas Priest (επίσης μικρό ποσοστό). Σε κάποια σημεία μοιάζουν με πιο «συμμαζεμένους» Machine Head (χωρίς αυτό να είναι κοπλιμέντο). Σε κάποια άλλα, σαν μία metalcore έκδοση των Megadeth ή των Lamb Of God. Κάπου εμφανίζεται ένα blastbeat, κάπου ένα μελωδικό – ακουστικό μέρος. Ένα χάσιμο. Ωραία τραγούδια, αλλά χωρίς σαφή ταυτότητα ρε γαμώτο.
Dead Cross – Dead Cross (USA)
Ήρθε και η ώρα του συγκροτήματος του Mike Patton και του Dave Lombardo. Και αυτό ακριβώς θα ακούσετε. Τον Lombardo να κοπανιέται ασταμάτητα, και τον Patton να κάνει όλα αυτά τα ωραία πράγματα που τον έχουμε συνηθίσει να κάνει στις δουλειές του εκτός των Faith No More. Προφανώς, οι «τρέλες» του Patton είναι πιο εμφανείς από τις αντίστοιχες του Lombardo. Έτσι συμβαίνει με τους τραγουδιστές.
Τα περίσσοτερα από τα side projects (ή και άλλου είδους συνεργασίες) του Lombardo κινούνται στον χώρο του hardcore punk και του γενικότερου avant-garde. Η συνεργασία με τον Zorn, η συνεργασία (!) με τον Matthew Barney, με τον DJ Spooky, οι Philm, οι Fantomas. Καλό, αλλά το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά. Και από την άλλη ο Patton, συνεχίζει να χειρίζεται τη φωνή του ως «ένα ακόμα μουσικό όργανο». Ωραίος ο δίσκος, αλλά δεν ανακαλύψαμε και τον τροχό.
Jacobs Dream – Sea Of Destiny (USA)
Δύομισι τραγούδια. Τόσο άντεξα. Χάλια παραγωγή σε drums, κιθάρες και πλήκτρα. Δεν ξέρω τι ήθελαν να πετύχουν, και αν το πέτυχαν. Αλλά αυτό το «πράμα» είναι πολύ κοντά στο «δεν ακούγεται» για αμερικάνικο prog/power του 2017. Συγκεκριμένα, το πρόβλημα στην παραγωγή είναι η απίστευτη έλλειψη χαμηλών συχνοτήτων. Όλα «ευνουχισμένα». Και ο τραγουδιστής έχει κι ένα εύρος (που κάνει το σύνολο να φέρνει λίγο σε Crimson Glory), όμως τόσες ψηλές συχνότητες μαζί κάνουν το αποτέλεσμα λίγο ενοχλητικό. Ευτυχώς ο συγκεκριμένος δίσκος δεν έχει χριστιανική θεματολογία (τουλάχιστον).
Masterplan – PumpKings (Germany)
Κατ’ αρχάς, που ‘σαι ρε Jorn;;; Και, αν έχεις φύγει, ποιος αντιγράφει το Judgement Day στο Mr. Ego (Take Me Down); Ή μήπως είναι το Touch Of Evil; Εκτός αν οι υπόλοιποι σε troll-άρουν. Επίσης, πόσο καλύτερα θα ήταν (μάλλον) αν τραγούδαγες εσύ το ρεφρέν του Mankind; Επίσης, γιατί στο The Dark Ride ακούμε τον Ozzy ως sample;
Limbonic Art – Spectre Abysm (Norway)
Όταν τα «απόκοσμα φωνητικά» ακούγονται σαν κακά ηχητικά εφέ, όπως στο φινάλε του Disciplina Arcani (χαρακτηριστικό και όχι μοναδικό παράδειγμα), τότε ο δίσκος μετατρέπεται σε ανέκδοτο.
Bonehunter – Sexual Panic Human Machine (Finland)
Ο δίσκος είναι αξιοπρεπέστατος. Στα χνάρια των Venom (πολύ ανώτεροι όμως τεχνικά) και των Motorhead (με πολύ λιγότερο «ύφος» όμως). Γενικά, αυτό που κάνουν, το κάνουν καλά. Απλά, δεν περίμενα να μου τινάξουν τα μυαλά με αυτόν τον δίσκο. Μια χαρά όμως.
Cormorant – Diaspora (USA)
Ένας απίστευτος χαμός με blastbeats, shrieking και brutal φωνητικά (από σχεδόν όλες τις βασικές σχολές), καθαρά φωνητικά σε πολλά σημεία πέραν των ρεφρέν, γεμάτες κιθάρες με πολλά lead σημεία και με πολύ όγκο. Και όλα αυτά σε 4 τραγούδια συνολικής διάρκειας μίας ώρας!! Δεν τον καταλαβαίνεις αυτόν τον δίσκο με μία ή πέντε ακροάσεις. Θέλει πολύ περισσότερες και με μεγάλη προσοχή. Αλλά έχει την αξία του.
Marty Friedman – Wall Of Sound (USA)
Από έναν ορχηστρικό δίσκο shredder κιθαρίστα, ξέρω τι να περιμένω. Και αυτά που περιμένω, τα βρίσκω σε αυτόν το δίσκο του Friedman. Τα παραπάνω είναι στίχοι σε κάποια τραγούδια, με συμμετοχές όπως του Jorgen Mukenby, και μερικά τραγούδια ορχηστρικά μεν, αλλά δομημένα με έναν τρόπο που θα μπορούσαν να σηκώσουν και στίχους.
Rings Of Saturn – Ultu Ulla (USA)
Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα. Και βρήκα και θετικά στοιχεία, περισσότερα από όσα περίμενα. Όπως οι φωνές, και σε αρκετά σημεία οι κιθάρες. Αλλά αυτά τα triggers είναι άθλια. Σε πολλά σημεία μέσα στον δίσκο ακούγονται και «εκτός παραγωγής» εξαιτίας του πόσο «πλαστικά» ακούγονται.
Mr Big – Defying Gravity (USA)
Ακόμα δεν έχω καταλήξει αν οι Mr Big παίζουν AOR ή glam. Όπως και να ‘χει, και ό,τι από τα 2 κι αν παίζουν, είναι από τα λίγα ουσιαστικά συγκροτήματα του ήχου τους. Κατά πάσα πιθανότητα αυτό οφείλεται στις ικανότητες Sheehan και Gilbert, και στην ερμηνευτική ικανότητα του Martin. Σε αυτόν τον δίσκο δεν έχω βρει κάποιο τραγούδι που θα γίνει το επόμενο Be With You (ούτε καν το επόμενο Drill Song), αλλά το Mean To Me στέκεται μία χαρά. Και γενικότερα, υπάρχει μία ωριμότητα στον δίσκο.
