Ενώ βρήκα πολλούς καλούς δίσκους αυτό το μήνα, η ζέστη των τελευταίων ημερών μου έχει αφαιρέσει κάθε όρεξη και διάθεση για μία καλή εισαγωγή. Οπότε…
Resurgency – No Worlds…Nor Gods Beyond (Greece)
Κλασικό αμερικάνικο death metal. Τίμιο, σφιχτό, γρήγορο και αρκετά επιθετικό. Και η διάρκεια, η ιδανική: 9 τραγούδια σε κάτι λιγότερο από 35 λεπτά. Μπαμ – μπαμ.
Soulskinner – Descent To Abaddon (Greece)
Δεύτερος δίσκος death metal από ελληνικό συγκρότημα αυτό το μήνα. Και εδώ, τα ίδια σχόλια με πριν.
Beastmaker – Inside The Skull (USA)
Το Of Gods Creation. Το καλύτερο τραγούδι του δίσκου. Κατευθείαν από κάποια κρυφή δισκογραφία των Black Sabbath. Πολύ καλός δίσκος, αν και οι Sabbath γωνία, νότα και σημείο του δίσκου. Όμως, προσπαθούν να περάσουν στον κόσμο (και μέσω του promotion) ότι υπάρχει κάποιο psychedelic στοιχείο. Πέραν κάποιων διακριτικών λεπτομερειών στα ρεφρέν, δεν ακούω κάτι άλλο περί αυτού.
Danzig – Black Laden Crown (USA)
Ακόμα ένας δίσκος του Danzig με κάποιες ενδιαφέρους συνθέσεις, που κινούνται κάπου μεταξύ heavy, stoner και doom, αλλά με τα φωνητικά να είναι υπερβολικά μπροστά στη συνολική μίξη. Σε επίπεδο που δημιουργεί πρόβλημα γιατί καλύπτει τη μουσική σε πολλές περιπτώσεις. Πάλι.
Dying Fetus – Wrong One To Fuck With (USA)
Αξιοπρεπέστατος δίσκος. Η κάθε κυκλοφορία των Dying Fetus πλέον είναι «σιγουράκι». Στάνταρ ποιότητα και απόδοση. Παρατηρώ μεν κάποιες περισσότερες μεσαίες ταχύτητες από ότι θα περίμενα, αλλά και πάλι είμαστε μια χαρά. Ποιότητα.
Iced Earth – Incorruptible (USA)
- Great Heathen Army: Η εισαγωγή είναι κλασική Iced Earth. Το σκάσιμο, επίσης. Μία χαρά. Το “Barlow” κλίμα με ενοχλεί. Και, τι άκυρος ρυθμός είναι αυτός στα drums στα μισά;;
- Black Flag: Αυτό είναι το Hunther πιο αργό; Ή κάποιο άλλο παλιότερο τραγούδι τους;
- Raven Wing: Το alter ego του End Of Innocence συνθετικά. Επίσης, πλέον ο τρόπος που γράφει μπαλάντες ή μπαλαντοειδή μέρη είναι άξιος χαρακτηρισμού “Πυξ Λαξ”. Πάλι Em, D, Am. Έλεος!!!
- The Veil: Ενδιαφέρουσα εισαγωγή (στη τεχνοτροπία του Dante’s Inferno, που είναι η τεχνοτροπία του Call Of Ktulu, αλλά δεν πειράζει). Εδώ ο Block θυμίζει λίγο Eric Clayton στα καλά του. Το πιο ενδιαφέρον μέχρις στιγμής.
- Seven Headed Whore: Από το promo lyric video μου άρεσε. Και η τελική (?) μίξη του δίσκου τιμάει ακόμα περισσότερο τα drums. Μετά την εισαγωγή και πριν μπει το κουπλέ, αγαπημένος Iced Earth ρυθμός!!!!
- The Relic: Τι riff είναι αυτό στην αρχή; Ελαφρά black νοοτροπία; Ή κάτι άλλο περίεργο; Δεν μπορώ να το συλλάβω ακριβώς. Επίσης ενδιαφέρον τραγούδι.
- Ghost Dance: Δε ξέρω πως να εξηγήσω όλο αυτό το ανατολίτικο κλίμα με τα τύπου tribal drums στην αρχή. Μέχρι να μπουν οι κιθάρες, νομίζεις ότι θα μπει το Indians!!! Για ορχηστρικό τους (συγκρίνεται απευθείας και αναγκαστικά με το 1776), αδιάφορο.
- Brothers: Τυπικότατη εισαγωγή, αλλά και πάλι περίεργα μέτρα στα drums. Από εκεί και πέρα, εντάξει τραγούδι.
- Defiance: Πρωτότυπη εισαγωγή για Iced Earth! Αλλά δεν μπορώ να πω το ίδιο για τον ρυθμό μετά.
- Clear The Way: Υπάρχει μία ειρωνεία που σε ένα τραγούδι με τίτλο και θέμα για μία μάχη του Εμφύλιου (πάλι), να πατάει τόσο πολύ ο συνθέτης της μπάντας στους Iron Maiden, ένα Βρετανικό συγκρότημα. Από εκεί και πέρα, ε, εντάξει! Άμα τα σκάτωνε και εδώ θα τον έβριζα!!!
Συνολικά:
Καλύτερος του Plagues, αλλά όχι του Dystopia (Block era).
8ος στη συνολική κατάταξη, μετά από Glorious Burden, λόγω συνηθισμένων συνθέσεων.
Do Make Say Think – Stubborn Persistent Illusions (Canada)
Η βάση τους είναι το post-rock. Ορχηστρικές είναι και οι 9 συνθέσεις του δίσκου. Οι ρυθμοί είναι πολυποίκιλοι, και όχι το standard αργό που θα περίμενε κανείς. Έχουν μία «ρετρό» αίσθηση. Έντονη επιρροή από 60’s και 70’s. Το δύσκολο στο post-rock είναι να γράψεις έναν δίσκο που δεν θα ακούγεται ως ηχητικό background. Οριακά το ξεπερνάνε αυτό το εμπόδιο οι Do Make Say Think.
Me And That Man – Songs Of Love And Hate
Δεν ξέρω τι από όλα «φταίει» και έχω λατρέψει αυτόν τον δίσκο. Μπορεί η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με το είδος μέσω των The Handsome Family (από το soundtrack της 1ης σεζόν του True Detective, βεβαίως). Μπορεί η συμπάθειά μου (από επιδερμική γνώση όμως) στους Calexico. Μπορεί η συμπάθειά μου (από εξίσου επιδερμική γνώση όμως) στον Chris Isaak. Μπορεί το σχετικό μου κόλλημα στη σειρά Preacher. Πραγματικά δεν ξέρω τι από όλα αυτά. Πάντως αυτό το side project του Nergal (!) μου έχει κολλήσει στο μυαλό εδώ και αρκετό καιρό. Συνθέσεις, φωνές, στίχοι, παραγωγή, video-clips, γενικότερη αισθητική. Όλα στο τέλειο. Και δε χορταίνω.
Vallenfyre – Fear Those Who Fear Him (England)
Ο Mackintosh είναι σε οίστρο. Καινούριος δίσκος Vallenfyre τον Ιούνιο, καινούριος δίσκος των Paradise Lost τον Σεπτέμβριο (αν δεν κάνω λάθος). Και στις 2 περιπτώσεις μάλιστα, με αρκετές «ακραίες» τάσεις. Για τους Paradise Lost θα τα πούμε όταν έρθει η ώρα. Οι Vallenfyre όμως στον καινούριο τους δίσκο «τα σπάνε». Παλιομοδίτικο Ευρωπαϊκό death metal, με πολλές doom παρεμβολές. Και έναν ήχο βγαλμένο από τα πιο «υγρά» old school όνειρα στο χώρο του death metal.
Fragile Vastness – Perception (Greece)
Καλές συνθέσεις, καλές ενορχηστρώσεις. Αλλά, μπερδεμένος δίσκος. Ναι, είναι «προοδευτικός», αλλά δεν μπορώ να τον καταλάβω. Θέλει πολλές ακροάσεις πάντως. Πολλές και προσεκτικές.
Mutoid Man – War Moans (USA)
Ούτε οι συνθέσεις είναι τίποτα το ιδιαίτερο, ούτε η παραγωγή δίνει τίποτα το παραπάνω. Η φωνή είναι ελαφρώς βαρετή. Από συνθετικής άποψης, είναι λίγο μπλεγμένος ο δίσκος.
Bison B.C. – You Are Not The Ocean, You Are The Patient (Canada)
Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο δίσκος είναι ακριβώς ότι περίμενα. «Ψαγμένες» stoner συνθέσεις με κάποια ιδιαίτερα στοιχεία. Οι φωνές των Gnarwell και And έχουν όλα τα απαραίτητα για να με κάνουν να χτυπιέμαι ιδιαίτερα με κάποια τραγούδια είτε κάπως γρήγορα (βλ. Anti War) αλλά κυρίως με κάποια πιο αργά (βλ. Tantrum και Raiigin).
Pyreship – The Liars Bend Low (USA)
Γεμάτο doom metal με μερικά «διακοσμητικά» post-metal στοιχεία. Αλλά όλα αυτά έχουν λίγη σημασία. Τα 2 πρώτα τραγούδια είναι ικανά να εξελιχθούν σε «καθολικά». Και σε επίπεδο σύνθεσης, και σε επίπεδο περιεχομένου.
Goatwhore – Vengeful Ascension
Ενώ στις black/death στιγμές τους (μιας και λανσάρονται ως “black/death/thrash”) είναι αρκετά ακραίοι και «περνάνε το μήνυμά τους», όταν προσπαθούν συνθετικά και ενορχηστρωτικά να κινηθούν σε άλλα χωράφια, όπως thrash ή και απλό heavy σε κάποιες περιπτώσεις, το κάνουν λίγο «άγαρμπα». Ενδιαφέρουσα κυκλοφορία none the less, αλλά πιστεύω ότι πρέπει να επικεντρωθούν στις «ακραίες» ιδέες τους.
Loss – Horizonless (USA)
Μπορώ να διαγράψω από τη μνήμη το πρώτο τραγούδι; Έτσι θα έχω στα χέρια μου έναν από τους 5 καλύτερους δίσκους στο είδος του στη χρονιά, και σίγουρα μέσα στη πρώτη γενική 20άδα. Είναι κρίμα να χάνει πόντους ο δίσκος λόγω ενός τραγουδιού, και μάλιστα του εναρκτήριου!!
Satan’s Hallow – Satan’s Hallow (USA)
Δε φτάνει να αντιγράψεις τους Iron Maiden για να παίξεις N.W.O.B.H.M. Ας ξανακούσω το Killers και το The Number Of The Beast.
Royal Blood – How Did We Get So Dark (England)
Alternative/Indie rock με έναν σχετικό «όγκο» στον ήχο. Αυτό επιτυγχάνεται με το μπάσο να αναλαμβάνει όλες τις κιθάρες. Και κιθάρες να μην υπάρχουν. Έχει και μία (σοβαρή) pop αισθητική. Μια χαρά.
