Το μόνο συνεπές πράγμα που κάνω σε αυτό το blog από την ημέρα που το ξεκίνησα. Το μηνιαίο post με τους καινούριους δίσκους που ακούω κάθε μήνα. Για άλλα posts, θα δείξει το μέλλον αν θα προλάβω. Θα δούμε…
Acrimonious – Eleven Dragons (Greece)
Τι του λείπει, τι του λείπει; Όσες φορές κι αν άκουσα το δίσκο, δεν μπορώ να καταλήξω τι ακριβώς μου λείπει. Συγκριτικά με τις προηγούμενες δουλειές τους, στέκεται καλά (αν και το Sunyata δύσκολα θα το ξεπέρναγε). Αλλά, παρόλα αυτά, κάτι μου λείπει. Και με εκνευρίζει ιδιαίτερα που δε μπορώ να βρω τι είναι αυτό που λείπει. Δε θα ψάξω όμως άλλο.
Allochiria – Throes (Greece)
Δε μπορώ να καταλάβω τι μπορεί να συνέβη μεταξύ του 2014 και του 2017 σε αυτό το συγκρότημα. Το Omonoia του τότε ήταν ένας φανταστικός και εμπνευσμένος δίσκος. Ο φετινός είναι απίστευτα βαρετός. Δε μπορώ να καταλάβω. Ελπίζω να ξεπεράσουν τα θέματα, και στον επόμενο να επιστρέψουν στη ποιότητα του 2014. Γιατί εκείνος ο δίσκος ήταν καταπληκτικός.
Fen – Winter (England)
Πολύ καλές συνθέσεις, απόλυτα εύστοχη παραγωγή, τέλεια απόδοση του επιθυμητού (φαντάζομαι) feeling. Αλλά, εξοντωτικός δίσκος. 75 λεπτά. Αρχίζει με 17λεπτο τραγούδι για να ακολουθήσουν άλλα δύο 10λεπτα. Δεν ακούγεται «μονοκοπανιά» διότι δεν παλεύεται!
Oceanwake – Earthen (Finland)
Τα περισσότερα από τα αγαπημένα μου στυλ metal μουσικής, είναι εδώ. Doom στη βάση του, με progressive στοιχεία. Με death εκρήξεις (που σε συνδυασμό με τις prog-ιές φέρνουν στο μυαλό Opeth φυσικά), και με post «απόχρωση» ειδικότερα στο κλείσιμο των μόλις 3 συνθέσεων του δίσκου. Μπορεί τα δύο από τα τρία τραγούδια να είναι πάνω από 20 λεπτά σε διάρκεια, αλλά η εξέλιξή τους σε αυτά τα λεπτά είναι τέτοια ώστε να μην «βαραίνουν».
Astral Doors – Black Eyed Children (Sweden)
Η χροιά του Johnasson είναι το βασικό στοίχημα στους δίσκους τους. Αν οι συνθέσεις του πάνε, τότε οι δίσκοι είναι πολύ καλοί. Όπως οι Requiem Of Time (2010) και Jerusalem (2011). Αλλιώς, το αποτέλεσμα είναι μία μετριότητα που δεν τιμάει ούτε το συγκρότημα, ούτε τον ίδιο.
Bathsheba – Servus (Belgium)
Καταπληκτικός δίσκος! Occult/Doom metal με βαριές κιθάρες και γυναικεία φωνητικά. Με τη διαφορά ότι η Michelle δε φοβάται να «τσαλακωθεί». Αιθέρια φωνητικά, και μετά τσιρίδες, και μετά γρυλλίσματα. Ότι χρειάζεται το κάθε τραγούδι. Όπως και οι συνθέσεις που δε μένουν στα «στενά όρια του doom», αλλά εμπεριέχουν κι άλλα πράγματα που δεν περίμενα.
Chronosphere – Red ‘n’ Roll (Greece)
Αμερικάνικο thrash με πολλές επιρροές και στοιχεία από τα αναμενόμενα συγκροτήματα. Metallica, Slayer, και λίγο Megadeth. Το πρώτο λίγο πιο έντονο. Έχουν έναν συγκεκριμένο τρόπο που γράφουν τα riffs τους. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να φανεί βαρετός, αλλά όχι πάντοτε. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Σε κάποιες ακροάσεις του δίσκου μου φαινόταν βαρετός, και σε κάποιες όχι.
Jesu/Sun Kill Moon – 30 Seconds To The Decline Of Planet Earth (England)
Όχι, όχι και πάλι όχι. Το ξέρω ότι πολλές φορές οι Jesu γράφουν τραγούδια (και κυρίως στίχους) σχετικά με τα τριπαρίσματά τους, αλλά η συγκεκριμένη κυκλοφορία είναι ένα απλό παραλήρημα που ούτε τους στίχους δεν μπορώ να ακολουθήσω. Και υπερβολικά minimal η μουσική για τα δικά μου γούστα.
Ides Of Gemini – Women (USA)
Ενώ το Constantinople του 2012 ήταν ένας πολύ καλός δίσκος, ο φετινός δε με ενθουσίασε καθόλου. Αποδέχομαι ότι στο χώρο του psychedelic rock δεν είναι εύκολο να γίνουν «φοβερά και τρομερά» πράματα, αλλά είναι συγκεκριμένες οι επαναλήψεις που μπορούν να γίνουν ανεκτές σε κάποια πράγματα. Και ειδικά αυτό το ανέβασμα στη νότα που κάνει η τραγουδίστρια κάθε 3η λέξη στο Raft Of Medusa.
Damnations Day – A World Awakens (Australia)
Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πολύ εντυπωσιακό στοιχείο σε αυτόν το δίσκο. Έχει πάρα πολλά στοιχεία που ο ακροατής «περιμένει να είναι εκεί», που φέρνουν στο μυαλό άλλα συγκροτήματα του ευρύτερου χώρου (στο 4:22 του ομότιτλου σχεδόν ακούμε Asia με παραγωγή με στεροειδή), χωρίς κανένα απολύτως ίχνος αντιγραφής. Το τέλειο φιλτράρισμα επιρροών, και η καλύτερη παρουσίαση του αποτελέσματος.
Dopelord – Children Of The Haze (Poland)
Κατ’ αρχάς, είναι από την Πολωνία. Όχι ακριβώς μία κοιτίδα του stoner/doom. Πιο πολύ παράδοση έχουν σε ακραία ιδιώματα metal (και κυρίως black). Δεν τους πειράζει. Εν συνεχεία, δεν έχουν υπογράψει σε κάποια εταιρεία, και κινούνται μόνοι και ανεξάρτητα. Ούτε αυτό τους αγγίζει. Και ο φετινός τους δίσκος (τρίτος της δισκογραφίας τους) είναι ένα απίστευτο και τεράστιο «πράγμα» που σέρνεται νωχελικά (λόγω μαστούρας), που κάθε του βήμα κάνει απίστευτο θόρυβο, και που αν είχε και λίγο πιο σοβαρό και «εύστοχο» εξώφυλλο, θα «έπαιζε» πολύ δυνατά για δίσκος της χρονιάς.
Full Of Hell – Trumpeting Ecstasy (USA)
Το ψαρωτικό ομότιτλο δεν πρέπει να παρασύρει κανέναν, αν έχει συναντήσει ξανά το όνομα. Η «αρρώστια» είναι παρούσα σε όλο το δίσκο, κι ας κρατάει μόνο 23 λεπτά αυτός. Ειδικά τα Branches Of Yew, Digital Prison και Fractured Quartz (όλο κάτω του ενός λεπτού) είναι τέλεια. Ή τουλάχιστον, όσο τέλεια μπορούν να είναι σε αυτόν τον «χώρο».
Pyramaze – Contingent (Denmark)
Όλα καλά και άγια με αυτό το δίσκο, παρόλο που είναι power metal (μιλάω με βάση τα προσωπικά μου γούστα). Αυτά τα πλήκτρα να μην ακούγονταν έτσι, και θα του έδινα πολύ καλό βαθμό. Θα ασχολιόμουν ξανά και ξανά μαζί του. Τώρα όμως…
Until Rain – Inure (Greece)
Ένα μικρό progressive έπος. Και η υπερβολή είναι στη χρήση της λέξης «μικρό» μιας και έχουμε 67 λεπτά μουσικής. Όλες οι παραδοσιακές δυνάμεις του χώρου, τιμούνται δεόντως. Και από τη rock πλευρά, και από τη metal πλευρά του ήχου. Και τα φωνητικά. Αυτά τα φωνητικά. Όχι όλα, κάποια συγκεκριμένα.
Dodecahedron – Kwintessens (Nederlands)
Τα πράγματα είναι πολύ απλά με αυτό τον καινούριο δίσκο. Είναι ο νέος δίσκος που θα έχεις στη συλλογή σου, και όποτε ακούς θα σε καταριέται η μισή γειτονιά. Και μετά, ακούς και το ντεμπούτο τους για διπλή δόση.
Dread Sovereign – For Doom The Bell Tolls (Ireland)
Όσο καλό κι αν ήταν το ντεμπούτο, ο δεύτερος δίσκος ξεπέρασε σε ποιότητα κατά πολύ τον πρώτο. Μετά το εισαγωγικό track (που κινείται και αυτό πολύ αργά και θέλει 2:24 για να τελειώσει), έρχεται το πρώτο πλήρες τραγούδι. Δεκατρία λεπτά διάρκεια. Και σε όλη τη διάρκειά του, απλά…σέρνεται. Στην πορεία του δίσκου δείχνουν ότι μπορούν να παίξουν σοβαρότατο doom, χωρίς να «σέρνονται» όλη την ώρα.
Mahakala – The Second Fall (Greece)
Μετά από πολλές ακροάσεις έχω πειστεί ότι είναι ένας δίσκος που αξίζει πολλές ακροάσεις. Και, στη σημερινή εποχή που έχουμε τόσο άμεση πρόσβαση, σε τόση «πολλή και καινούρια μουσική», είναι πολύ σημαντικό να κυκλοφορούν τέτοιοι δίσκοι. Αυτό που με έχει προβληματίσει είναι το τι ακριβώς παίζουν τα παιδιά. Είναι sludge; Είναι progressive; Είναι απλά heavy με μοντέρνο ηχητικό αποτέλεσμα; Όλα αυτά είναι. Μεγάλο μπέρδεμα. Επιρροές από παντού, αλλά σε ψήγματα.
Planning For Burial – Below The House (USA)
Δε ξέρω ποιες ήταν οι προθέσεις τους. Δε ξέρω ποιες ήταν οι προσδοκίες τους. Δε με ενδιαφέρει καν να τις μάθω. Όταν πρωτοάκουσα τον δίσκο, ήμουν στο αμάξι. Ο χάλια ήχος της «μπότας» (σε συνδυασμό με την υψηλή ένταση στην οποία τον άκουγα) με έκανε για λίγο να νομίζω ότι είχε κάποιο πρόβλημα το αμάξι. Όχι, αυτός ο δίσκος δυστυχώς πλησιάζει πολύ το να «μην είναι μουσική». Και ακούω αρκετά «ακραία» και «σκισμένα» πράγματα. Αλλά, τουλάχιστον, η τελική παρουσίαση ήταν προσεγμένη. Όχι αυτό το χάλι.
