Έχουν μείνει δύο μήνες για το τέλος της χρονιάς. Θεωρητικά μπορώ να πω ότι η λίστα μου με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς έχει διαμορφθωθεί σε μεγάλο βαθμό. Οι πρώτες θέσεις ειδικά, νομίζω ότι είναι ήδη κλεισμένες. Αλλά, ποτέ δεν ξέρεις. Βέβαια, όσο σκέφτομαι ποια συγκροτήματα ξέρουμε ότι θα βγάλουν καινούριο δίσκο την επόμενη χρονιά, ανυπομονώ. Και είχα χρόνια να νιώσω τέτοια ανυπομονησία. Μέχρι τότε όμως, διαβάστε τι ακούσαμε αυτόν το μήνα.
Το εξώφυλλο αυτού του post είναι αφιερωμένο στους Conception που επέστρεψαν. Ένα συγκρότημα που τους έμαθα από το Silent Crying (για να είμαι ειλικρινής), αλλά μετά ανακάλυψα την υπόλοιπη φανταστική δισκογραφία τους. Ελπίζω να σταθούν στο ύψος της τόσο στο καινούριο ΕΡ, όσο και σε ότι ετοιμάζουν για τη συνέχεια. Τέλος, χαίρομαι ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ που ο Roy Khan ασχολείται ξανά με τη μουσική.
Clutch – Book Of Bad Decisions (USA) – 82,72
Μιας και λογικά ξέρετε ήδη τι ακριβώς παίζουν οι Clutch, να συμπληρώσω ότι δεν έχει αλλάξει ο ήχος τους στο ελάχιστο, ότι παραμένουν μια τίμια hard/blues μπάντα με πέραση στο stoner κοινό (και όχι μόνο), και πως έγραψαν έναν ακόμα road trip δίσκο. Κρατάει βέβαια κάτι λιγότερο από μία ώρα, αλλά είπαμε. Είναι για road trip. Το κάτι παραπάνω σε αυτό το δίσκο το βρίσκετε στα πνευστά του In Walks Barbarella, το έτοιμο-για-soundtrack-του-Sons-of-Anarchy Ghoul Wrangler, και το ψαρωτικό Lorelei που κλείνει το δίσκο.
Satan – Cruel Magic (England) – 73,70
Το revival του N.W.O.B.H.M. τα τελευταία χρόνια έχει δώσει βήμα και σε αρκετά παλιά συγκροτήματα που είχαν πράγματα να πουν και να δώσουν, αλλά όχι το αντίστοιχο βήμα τότε, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και αρχές της δεκαετίας του ’80. Το βρίσκουν όμως σε αυτή τη δεκαετία και έτσι μπάντες όπως οι Satan (που έχουν δισκογραφήσει με 3 διαφορετικά ονόματα) βρίσκουν χώρο, χρόνο και χρήμα (από τη δισκογραφική) για να βγάλουν καινούριο υλικό. Και το αποτέλεσμα δικαιώνει τους πάντες. Και κυρίως ακροατές. Ποιοτικό heavy metal, βρετανικής καταγωγής, χωρίς υπερβολές και χωρίς εύκολα και απλοϊκά κόλπα. Και χωρίς αντιγραφές.
Krisiun – Scourge Of The Enthroned (Brazil) – 57,47
Μετά από 3-4 ακροάσεις του δίσκου έχω να σχολιάσω ότι πρόκειται για έναν τυπικό και αξιοπρεπές αμερικάνικο death metal δίσκο. Απλά, εγώ ψάχνω κάποια παραπάνω πράγματα και δεν τα βρίσκω.
Kingcrow – The Persistence (Italy) – 26,70
Δυστυχώς, 55 λεπτά βαρεμάρας. Σίγουρα για εμένα, ίσως και για το συγκρότημα. Και για να παραφράσω τον Luke: “Amazing. There is nothing interested in this album you recorded”.
The Sea Within – The Sea Within (International) – 64,33
Στην πραγματικότητα, ο δίσκος είναι ελαφρά αδιάφορος. Έχει 3-4 καλές στιγμές, αλλά προσωπικά δεν με καλύπτει. Το πρόβλημα μου είναι ότι τον περίμενα πως και πως. Και έτσι, οι πρώτες ακροάσεις ήταν πλήρως απογοητευτικές. Προφανώς δεν είναι για πέταμα. Αλλά περίμενα πολύ καλύτερα. Άσε που διάβασα ότι οι επόμενες δουλειές δεν θα έχουν Gildenlow στο μικρόφωνο.
The Night Flight Orchestra – Sometimes The World Ain’t Enough (Sweden) –
Σταμάτησα στο 3ο τραγούδι. Γιατί πολύ απλά, αν ήθελα να ακούσω disco ή pop rock τύπου ‘80s Foreigner, δεν θα επέλεγα να ακούσω The Night Flight Orchestra.
The Antichrist Imperium – Volume II: Every Tongue Shall Praise Satan (England) – 59,84
Ένα μικρό «γαμώτο» μου βγαίνει. Τον περίμενα πολύ καλύτερο. Η μίξη death, black και progressive σε σχετικά αρχετυπικές μορφές, με είχε προετοιμάσει για έναν τουλάχιστον εντυπωσιακό δίσκο. Πρώην μέλη των Akercocke και live session-άδες για διάφορα συγκροτήματα (μεταξύ των οποίων οι My Dying Bride), με είχαν προετοιμάσει για κάτι το φοβερό. Αλλά είναι μπερδεμένοι. Προσπαθούν πολύ «σκληρά» κάποιες φορές για να βγάλουν στις συνθέσεις τους πολλά πράγματα μαζί. Και εκεί χάνεται η ουσία. Επίσης, τα καθαρά φωνητικά είναι λίγο μονότονα και η παραγωγή είναι ελαφρώς flat.
Deafheaven – Ordinary Corrupt Human Love (USA) – 91,41
Περίμενε κανείς να βγάλουν κακό δίσκο οι Deafheaven; Ναι, πολλοί (ακόμα) αντιδρούν στο φαινόμενο Deafheaven. Γιατί θέλουν τη μουσική τους “true” και άλλες τέτοιες μπαρούφες. Τι γίνεται όμως με την εξέλιξη; Γιατί, αυτό είναι οι Deafheaven. Εξέλιξη. Και η metal μουσική, είναι αποτέλεσμα εξέλιξης. Και εξελίσσεται και αυτή. Οπότε, αφήστε τις μαλακίες περί “true” black metal, και ακούστε Deafheaven. Ακούστε ενορχηστρώσεις να «λυγίσετε» και άψογη και πεντακάθαρη παραγωγή με ύφος.
Nashville Pussy – Pleased To Eat You (USA) – 69,5
Μπορεί ο ήχος τους να είναι λιγότερο τραχύς και βρώμικος σε σχέση με παλιότερα, αλλά το μοτίβο παραμένει το ίδιο. Hard rock στα χνάρια των AC/DC και των Motorhead, βρωμόστομο και αλήτικο, με μπόλικο groove. Οι Nashville Pussy ποτέ δεν αυτοπροσδιορίστηκαν ως βιρτουόζοι, οπότε μην περιμένετε περιτεχνες ή καινοτόμες συνθέσεις. Όπως και σε κάθε κυκλοφορία τους, απλά περνανε καλά και εμείς μαζί τους. Λ.Π.
Grave Digger – The Living Dead (Germany) – 72,5
Η τυποποίηση και τα κλισέ στον ήχο των Grave Digger ήταν και είναι δεδομένα, οπότε δεν περίμενα να ακούσω κάτι το που δεν θα είχα ξανακούσει. Συγκριτικά όμως με τον προηγούμενο δίσκο, μπορώ να πω ότι αυτός μου άρεσε περισσότερο. Οι συνθέσεις είναι πιο προσεγμένες, ενώ και οι στίχοι είναι πιο δουλεμένοι και ψαγμένοι. Μόνες εξαιρέσεις σε όλα αυτά, τα The Power of Metal και Zombie Dance. Πετάξτε αυτά τα δύο και κρατήστε τον υπόλοιπο δίσκο, καλός είναι. Λ.Π.
Uriah Heep – Living The Dream (United Kingdom) – 92,5
Έχοντας στο μυαλό μου το καλό, αλλά κάπως χλιαρό, Sea Of Light του 1995 και μην έχοντας ακούσει κάτι μεταγενέστερο αυτού, περίμενα κάτι ανάλογο. Αντ’ αυτού, το Living The Dream με κόλλησε πραγματικά στον τοίχο. Τόσο πολύ δεν πίστευα στα αυτιά μου, που άκουσα το κάθε κομμάτι δύο φορές για να σιγουρευτώ ότι ακούω σωστά. Η ζωντάνια, η φρεσκάδα και η ενέργεια που βγάζει ο δίσκος είναι αξιοθαύμαστη, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι οι Uriah Heep κουβαλάνε μισό αιώνα καριέρας στην πλάτη τους. Λ.Π.
Slash – Living The Dream (USA) – 76,5
Λαμβάνοντας υπόψη ότι ηχογραφήθηκε παράλληλα με την περιοδεία του Slash με τους Guns N’ Roses, μπορώ να πω ότι ο δίσκος είναι αρκετά καλός. Καλύτερος μάλιστα από τον προηγούμενο. Οι συνθέσεις είναι πιο συγκροτημένες από πριν και προς έκπληξη μου παρουσιάζουν λιγότερες ομοιότητες με Guns N’ Roses. Σε πολύ καλή φόρμα βρίσκεται και ο Myles Kennedy, ο οποίος αποδίδει εξαιρετικά για άλλη μια φορά, ίσως και λίγο καλύτερα από ότι στον δικό του προσωπικό δίσκο. Λ.Π.
Dream Child – Until Death Do We Meet Again (International) – 15,5
Ένας μπασίστας, ένας drummer και ένας κιθαρίστας, όλοι πρώην μέλη της μπάντας του Dio. Ένας πληκτράς που θα ήθελε να έχει παίξει με τον Dio. Ένας τραγουδιστής που μικρός κοιμόταν με μια αφίσα του Dio πάνω απο το κρεβάτι του και τον έχει αντιγράψει πλήρως. Όλοι αυτοί μαζεύτηκαν για να γράψουν κάτι «δικό τους». Που όμως μοιάζει πάρα πολύ με Dio. Αλλά δεν είναι ακριβώς Dio. Και τώρα έχω γράψει πάρα πολλές φορές την λέξη Dio, που κατάντησε κουραστικό. Όπως και αυτό το project και κατ’ επέκταση αυτός ο δίσκος. Λ.Π.
Aborted – TerrorVision (Belgium) – 77,5
Κατά κανόνα, τα «γουρουνίσια» φωνητικά (pig squeals) δεν μου αρέσουν. Εδώ όμως που συνδυάζονται με βαθιά growls αλλά και κάτι μεταξύ core και shrieking φωνητικών, φτιάχνουν ένα σύνολο που βγάζει νόημα. Για όσους ξέρουν τους Aborted, ο δίσκος δεν κρύβει εκπλήξεις. Η καφρίλα και το groove εναλλάσσονται σε ίσες ποσότητες, τα blasbeats δίνουν και παίρνουν, ενώ που και που υπάρχουν και μερικά μελωδικά διαλείμματα, έτσι για την ποικιλία. Ωραία πράγματα. Λ.Π.
Brant Bjork – Mankind Woman (USA) – 72,5
Στόχος του Bjork σε κάθε δίσκο του ήταν και είναι το groove. Ο στόχος επετεύχθη για άλλη μια φορά. Άλλοτε blues-άροντας ελαφρά (βλ. Lazy Wizzards), άλλοτε ρίχνοντας κλεφτές ματιές στους Deep Purple (βλ. Mankind Woman) και άλλοτε φλερτάροντας με το garage rock (βλ. Charlie Gin). Τα καθαρά stoner στοιχεία έχουν περιοριστεί μόνο στο πρώτο και στο τελευταίο τραγούδι και συνολικά οι συνθέσεις είναι λιγότερο επιθετικές από ό,τι είχαμε συνηθίσει. Καθόλου όμως δεν μας πειράζει αυτό, μιας και το album είναι καλοδουλεμένο και η ακρόαση του κυλάει στρωτά, χωρίς σκαμπανευάσματα. Λ.Π.
Madder Mortem – Marrow (Norway) – 100
Σπάνια συναντά κανείς μια μπάντα που να μην μοιάζει ηχητικά με καμία άλλη. Μια τέτοια μπαντα είναι οι Madder Mortem με το αλλόκοτο και κυκλοθυμικό progressive/gothic/doom/alternative μείγμα τους. Μια πλειάδα συναισθημάτων πλημμυρίζει τις συνθέσεις με πλοηγό την φωνή της Kirkevaag, εν μέσω μιας χιονοστοιβάδας απο κιθάρες και drums. Ο δίσκος σε καθηλώνει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο κομμάτι κι εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο από το να αφεθείς. Το πρώτο μου 100άρι για αυτή τη χρονιά. Λ.Π.
Redemption – Long Night’s Journey Into Day (USA) – 56,45
Τα πράγματα είναι απλά, γιατί υπάρχει μόνο μία διαφορά μεταξύ αυτού του δίσκου των Redemption και των προηγούμενων 5 δίσκων. Αν πιστεύετε ότι μπορεί ο Tom Englund να αντικαταστήσει τον Ray Alder σε ένα progressive/power metal δίσκο, τότε θα σας αρέσει. Όσοι δεν συμφωνείτε, συμφωνώ εγώ μαζί σας, και πάμε όλοι μαζί παρακάτω. Γιατί άμα χρειαστεί να ακούσω άλλη μία φορά τον Englund να τραγουδάει το New Year’s Day των U2, θα κάνω φονικό.
Stoned Jesus – Pilgrims (Ukraine) – 76,64
Δηλαδή, έχει η Ουκρανία stoner σκηνή; Καλά, ποσώς με ενδιαφέρει. Το σημαντικό είναι ότι μιλάμε για έναν απίστευτα feelgood δίσκο, με σοβαρές συνθέσεις, χωρίς περιττά πράγματα και έξτρα «διακοσμητικά». Και, πάνω από όλα, με ύφος τόσο στις συνθέσεις και ενορχηστρώσεις, όσο και στην παραγωγή.
Alice In Chains – Rainier Fog (USA) – 69,63
Οι Alice In Chains ανήκουν στην κατηγορία των συγκροτημάτων που δεν μπορούν να βγάλουν κακό δίσκο. Και έτσι, είμαστε αναγκασμένοι να ψάχνουμε το δίσκο που θα μας ενθουσιάσει όσο κανείς άλλος τους. Αυτός λοιπόν ο δίσκος είναι το Dirt για εμένα. Ο φετινός προφανώς απέχει πολύ από τον Dirt, γιατί δεν έχει Staley. Σε κατάταξη με τους δίσκου του DuVall, είναι ο 3ος για εμένα. Βέβαια, δεν μπορώ να πω με σιγουριά τι του λείπει. Δεν μπορώ να το περιγράψω ακριβώς. Διφωνίες, σωστά riffs, πολύ καλή δουλειά στις lead κιθάρες (φυσικά). Αλλά. Υπάρχει ένα Fly που θα μπορούσε μέχρι και Nickelback να είναι (αλήθεια, γιατί; Τι είχαν στο μυαλό τους). Και δεν έχει εκείνο το (τουλάχιστον) ένα που θα σε κάνει να πεις «ωπ; Τι έχουμε εδώ;».
Cauldron – New Gods (Canada) – 61,41
Νομίζω ότι σε αυτόν το δίσκο προσπάθησαν να γράψουν πιο “hit” τραγούδια. Για αυτό και έχουν πέσει λίγο οι ταχύτητες σαν μέσο όρο, για αυτό και οι τόσες ομοιότητες μεταξύ των ρεφρέν των τραγουδιών. Σε κάποιο από τα τραγούδι λειτουργεί. Βγαίνει επιτυχές το τελικό αποτέλεσμα. Σε κάποια όμως δεν κολλάει καθόλου. Και επίσης, Είναι λίγο κουραστικά τα ίδια δεύτερα φωνητικά σε όλο το δίσκο. Δεν είναι;
Conan – Existential Void Guardian (England) – 80,16
Πραγματικά, ο δίσκος είναι ένα τέλειο check list σε αυτά που περίμενα να ακούσω από τους Conan. Stoner κιθάρες με ιδιαίτερο βάρος στον ήχο; Check. Μπάσο που δίνει απίστευτο όγκο στο τελικό αποτέλεσμα; Check. Φωνητικά στα όρια από τον Davis; Check. Φωνητικά σε χαμηλές συχνότητες που σε στιγμές νομίζεις ότι είναι brutal (ενώ δεν είναι); Check. Σε αυτά προσθέστε και προσεγμένες και πολύ-επίπεδες συνθέσεις. Ε, τι άλλο θέλετε; Α, ξέρω τι θέλετε. Μόνο που οι Conan δεν είναι progressive μπάντα (ακόμα).
Joe Bonamassa – Redemption (USA) – 83,28
Δεν τον είχα πάρει με καλό μάτι από την αρχή. Αυτό το “child prodigy” που ξεκίνησε την καριέρα του στα 12, δεν μου γέμιζε το μάτι. Μετά, ένα τραγούδι εδώ, ένα βίντεο εκεί, ένα «υπερφανταστικό και απίστευτο και γαμάτο solo» εκεί, μου κίνησαν την περιέργεια. Παρέμενα σκεπτικός όμως. Αρχικά, ήταν οι Black Country Communion. Μετά, οι συνεργασίες με την Beth Hart (η φετινή σκίζει). Και μετά πήρε σειρά η solo δισκογραφία. Χέστηκα αν θεωρείται guitar hero ή όχι. Στο συγκεκριμένο δίσκο δίνει ρεσιτάλ σε σύνθεση, ενορχήστρωση, παραγωγή, παρουσίαση επιρροών, και φυσικά κιθαριστικές ικανότητες. Αλλά πραγματικά, τι απίστευτες ενορχηστρώσεις είναι αυτές; Κλείνοντας, τι φάση με τα drums που ανοίγουν το Evil Mama; Tribute στον John Bonham; Επίσης, τι μπαλαντάρα είναι το Self-Inflicted Wounds;
Dir En Grey – The Insulated World (Japan) – 70,10
Ένα από τα αναπάντητα ερωτήματα της metal μουσικής, που ΔΕΝ είναι “what if”, είναι τι μουσική παίζουν οι Dir En Grey. Προφανώς κατηγοριοποιούνται στις ετικέτες “progressive” και “avant-garde”, αλλά δεν νομίζω ότι θα δεχόμουν με τόση ευκολία από άλλη μπάντα την τόσο συχνή αλλαγή ύφους, ακόμα και από τραγούδι σε τραγούδι. Προφανώς, δεν παίζει κανένα ρόλο για εμένα το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνω τους στίχους. Ξεπερασμένο πρόβλημα εδώ και χρόνια. Το μεγάλο ατού του δίσκου είναι (πάλι) ο Kyo. Η ιαπωνική έκδοση του Mike Patton.
Riverside – Wasteland (Poland) – 85,27
Οι Riverside ακόμα διατηρούν τις ισορροπίες. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα από αυτό το δίσκο. Κατ’ αρχάς, ο Grudziński αντικαταστάθηκε από τον Maciej Meller τόσο στα live όσο και σε κάποιες ηχογραφήσεις. Αλλά είναι πολύ νωρίς για να χαρακτηριστεί ως το 4ο μέλος του συγκροτήματος. Οι Riverside κρατάνε τις ισορροπίες και δεν θα κάνουν τον Meller το δικό τους Newsted. Επίσης, το The Day After που ανοίγει το δίσκο, «κλείνει» μία για πάντα το πένθος. Θα τους λείπει ο φίλος και συνοδοιπόρος, θα τον θυμούνται σε συγκεκριμένες στιγμές σε live και studio, αλλά τέρμα το πένθος. Το καταλαβαίνουμε από το πώς «απομακρύνεται» ο Duda κατά τη διάρκεια της acapella ερμηνείας του. Είπαμε, ισορροπίες. Ο υπόλοιπος δίσκος έχει όλα τα γνώριμα στοιχεία των Riverside, πλην ενός. Τα φωνητικά του Duda αυτή τη φορά είναι σαφέστατα σε χαμηλότερες νότες από ότι οι προηγούμενοι δίσκοι. Ο ίδιος δήλωσε ότι «τις βρήκε» κατά τη διάρκεια κάποιων μαθημάτων. Εγώ πιστεύω ότι είναι απλώς ένα βήμα «πίσω» για να πάρει φόρα. Και, ενώ δεν διαγράφω αυτό το δίσκο, περιμένω τον επόμενο. Αρκεί να μην πάθουν “Anathema”. Αντιθέτως, μπορούν να πάθουν λίγο “Porcupine Tree”, όπως στο Vale Of Tears;
Brainstorm – Midnight Ghost (Germany) – 86,5
Οι Brainstorm, συνεχίζουν ακάθεκτοι το σερί των πολύ αξιόλογων κυκλοφοριών. Ο δίσκος ισορροπεί μεταξύ των up tempo και των πιο «σκοτεινών» συνθέσεων. Τα riffs και τα solos των Ihlenfeld και Loncaric είναι ευρηματικά και σου μένουν στο μυαλό, ενώ παράλληλα ο Andy B. Frank συνεχίζει να αποτελεί το μεγάλο ατού της μπάντας με τις ζεστές και άρτιες ερμηνείες του. Σε μουσικό επίπεδο δεν παίρνουν μεγάλα ρίσκα, η αλήθεια είναι. Όταν όμως ακούς τραγούδια σαν το The Pyre, το Divine Inner Ghost ή ακόμα και τα πιο radio friendly Ravenous Minds και The Four Blessings, δεν σε νοιάζει. Λ.Π.
Behemoth – I Loved You At Your Darkest (Poland) – 73,5
Ο δίσκος πατάει πάνω στην πετυχημένη συνταγή του The Satanist. Συγκριτικά όμως δεν υπάρχει κάποια εξέλιξη σε συνθετικό επίπεδο και κινείται σε αρκετά safe μονοπάτια. Έτσι το impact του είναι αρκετά κατώτερο. Επιπλέον υπάρχουν και κάποιες στιγμές που φλερτάρουν με τον όρο “filler” (βλ. If Crucifixion Was Not Enough και Rom 5:8). Σε γενικές γραμμές όμως θα έλεγα ότι η νέα δουλειά των Behemoth περισσότερο ικανοποιεί παρά απογοητεύει. Λ.Π.
A Forest Of Stars – Grave Mounds and Grave Mistakes (United Kingdom) – 97,5
Κάθε δίσκος των A Forest Of Stars είναι ένα έργο που απαιτεί την αφοσίωση σου και την προσοχή σου. Έτσι και εδώ, συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε το Beware The Sword You Cannot See, το συγκρότημα μας προσφέρει άλλον έναν συναρπαστικό δίσκο. Έναν δίσκο που σου απαγορεύει να τον βάλεις «απλά να ακούγεται». Θεατρικοί και σκοτεινοί, μελωδικοί, ψυχεδελικοί αλλά και άγριοι, ξεφεύγουν από τα στενά όρια του black metal και παίζουν με το avant garde, το doom, το folk και το progressive. Με συνθέσεις περίπλοκες και πολυεπίπεδες, και με απρόβλεπτες εναλλαγές σε ύφος, ρυθμούς και ένταση, σε καθηλώνουν μέχρι το τελευταίο λεπτό. Λ.Π.
Deathhammer – Chained To Hell (Norway) – 74
Για να καθορίσεις τι παίζουν οι Deathhammer, πρέπει να πας πίσω στις αρχές των 80’s και στο evil thrash metal της εποχής, ακριβώς λίγο πριν οι Venom βαφτίσουν το ιδίωμα “black metal”. Ένα μέρος thrash, ένα μέρος speed, ένα μέρος βλάσφημη θεματολογία και είσαι έτοιμος. Σε σχέση με προηγούμενες δουλειές του, εδώ το συγκρότημα πατάει λίγο παραπάνω γκάζι, φτάνοντας στα όρια του «καθαρού» speed metal. Αν και ο ήχος είναι παλιακός όσο δεν πάει, η παραγωγή είναι αρκετά καθαρή και προσεγμένη χωρίς old school «εγκλήματα». Μικρή εξαίρεση τα drums που ακούγονται λίγο μουντά, αλλά με τόσο ικανοποιητικό αποτέλεσμα τους το συγχωρούμε. Λ.Π.
Electric Citizen – Helltown (USA) – 58,5
Το κακό με τους Electric Citizen είναι ότι ενώ δείχνουν να έχουν ικανότητες και ένα σχετικό ταλέντο, αναλώνονται στο να προσπαθούν να να ακουστουν σαν του μουσικούς ήρωες τους και καταλήγουν απλά να τους αντιγράφουν. Μέχρι τώρα, προσπαθούσαν να ακουστουν σαν τους Black Sabbath. Εδώ, ανεβάζοντας λίγο ταχύτητες, έβαλαν σε αυτό το «παιχνίδι» κάτι από Judas Priest της εποχής του Sad Wings Of Destiny. Δεν λέω, σαν αντιγραφή καλό είναι. Σαν «καινούριο» υλικό όμως, αυτό που παρουσιάζουν είναι αδιάφορο. Λ.Π.
Infestus – Thrypsis (Germany) – 83
Οι Infestus παίζουν το στυλ του black metal που μου αρέσει. Ένα black metal που δεν αναλώνεται στις φρενήρεις ταχύτητες και τα ανελέητα blastbeats, αλλά συχνά-πυκνά κατεβάζει ταχύτητες για χάρη της ατμόσφαιρας. Μιας ατμόσφαιρας που εμπλουτίζεται με εμβόλιμα στοιχεία gothic/doom μελαγχολίας. Επιπλέον, τα φωνητικά δεν είναι αυτά τα συνεχόμενα, μονότονα (και από ένα σημείο και μετά ενοχλητικά) shrieks. Να πω την αλήθεια μου, μου θύμησαν σε αρκετά σημεία παλιούς/καινουριους Paradise Lost. Ωραία πράγματα. Λ.Π.
Windhand – Eternal Return (USA) – 55
Στα μισά του δίσκου βαρέθηκα. Καλό και άγιο το “keep it simple” σκεπτικό. Ειδικά στο stoner/doom ταιριάζει απόλυτα. Αλλά όταν ακούς έναν συνεχόμενο fuzz βόμβο, μπασαρισμένο όσο δεν πάει, σε αργούς κυρίως ρυθμούς, πνιγμένα solo και φωνητικά που εν τέλει σε κάνουν να νυστάζεις, τότε χαλάει το γλυκό. Οι δε ακουστικές, americana-like εξαιρέσεις του Pilgrim’s Rest και των 5 πρώτων λεπτών του 13λεπτου Feather, μάλλον παράταιρες ακούγονται παρά σαν μια προσπάθεια να εμπλουτιστεί ο ήχος. Λ.Π.
Monuments – Phronesis (England) – 40,29
Βαρετός δίσκος. Με βαρετά riffs, και ακόμα πιο βαρετά φωνητικά. Φοβερή παραγωγή βέβαια (τα καλά να λέγονται). Αλλά ανούσια, μιας και δεν υπάρχει κάτι το ουσιαστικό για να αναδείξει.
Alkymist – Alkymist (Denmark) – 69,70
Υπάρχει κάτι το ενδιαφέρον σε αυτό το δίσκο. Δεν είναι το πρώτο doom/sludge συγκρότημα με βαριά φωνητικά που ακούω. Αλλά, νομίζω ότι οι συνθέσεις πλατιάζουν λίγο. Αλλά, ντεμπούτο είναι. Το μέλλον θα δείξει.
High On Fire – Electric Messiah (USA) – 74,03
Μετά τον καινούριο δίσκο των Sleep, άλλη μία δόση από Matt Pike με καινούριο High On Fire. Κλασικός και τυπικός High On Fire δίσκο. Λίγο πιο ροκ-εν-ρολ-άτος από όσο περίμενα. Με μερικά αξιομνημόνευτα riffs. Στην προσωπική μου λίστα, δεν έχει ξεπεράσει ούτε αυτός το De Vermis Mysteriis. Επίσης, σε θέματα παραγωγής, το τόσο βάθος στη φωνή του Pike, «μπουκώνει» λίγο το τελικό αποτέλεσμα.
Evil-Lÿn – Disciple Of Steel (Finland) – 72,78
Το περίεργο με αυτούς εδώ είναι που δεν μπορείς να καταλάβεις αν είναι Ευρωπαίοι ή Αμερικάνοι. Θεωρητικά μπορώ να παίζω ότι παίζουν heavy metal, αλλά ώρες ώρες μοιάζουν πολύ με παλιούς Rage! Κάτι που δεν περίμενα να ακούσω. Αξιοπρεπέστατος δίσκος που παίρνει κι άλλες ακροάσεις.
Yawning Man – The Revolt Against Tired Noises (USA) – 64,60
Κατ’ αρχάς, να γράψω μία ατάκα επειδή είναι ελάχιστες οι φορές που πραγματικά ταιριάζει: οι μπαμπάδες των Kyuss και όλων των stoner και desert και psychedelic και όλες οι μίξεις σχημάτων. Από εκεί και πέρα, ίσως και να το παρακάνουν στα psychedelic jam-αρίσματα εδώ. Ναι μεν ωραία έχουν ενσωματώσει τεχνικές από το post, αλλά σαν να τραβάνε πολύ οι συνθέσεις. Όλα αλλάζουν όταν φτάνουμε σε τραγούδια με στίχο όμως.
