Το τέλος της χρονιάς πλησιάζει. Αυτό είναι το προτελευταίο “Ακούγοντας” post για το 2018, καθώς θα υπάρξει άλλο ένα. Απλώς δεν ξέρω ακόμα να πω με σιγουριά αν θα είναι μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, ή μεταξύ Πρωτοχρονιάς και Φώτων. Θα δείξει. Γιατί, πρέπει να μπει στο πρόγραμμα και το “καλύτερα της χρονιάς” post. Το οποίο θα μπει, όταν καταλήξω στη μορφή του γιατί αυτό είναι το μόνο που μου μένει. Η τελική 5άδα στη βαθμολογία μου παραμένει ίδια εδώ και μήνες, και μέσα στην πρώτη 10άδα μόνο ένας δίσκος από αυτό το μήνα μπήκε. Όμως, δε βιάζομαι καθώς υπάρχει ακόμα ένας μήνας. Καθώς και κάποιοι ακόμα δίσκοι για τους οποίους περιμένουμε το Λεωνίδα.
Στο “Ακούγοντας” post του προηγούμενου μήνυμα έβαλα μία φωτογραφία των επανασυνδεμένων Conception γιατί χάρηκα-συγκινήθηκα που έμαθα ότι τελικά θα βγάλουν και καινούριο υλικό. Και μετά, άκουσα και απογοητεύτηκα. Περισσότερα για αυτό, παρακάτω. Για αυτό και πλέον στη βασική εικόνα του post θα βάζω τον καλύτερο δίσκο του μήνα που άκουσα. Και που, για αυτό το μήνα, είναι ο τελευταίος των Sumac
Deicide – Overtures Of Blasphemy (USA) – 71,99
Εδώ και πολλά χρόνια αρνιόμουν να ασχοληθώ με τους Deicide. Ο λόγος ήταν ότι είχα διαβάσει για τον Benton. Από συνεντεύξεις, από δηλώσεις, από διάφορες πηγές. Όμως, κάποια στιγμή λες «ρε γαμώτο, από το 1989 υπάρχουν οι τύποι και βγάζουν δίσκους. Δε μπορεί! Κάτι θα κάνουν καλά». Έτσι, είπα να το ξεκινήσω ανάποδα. Και ομολογώ ότι αν αυτός ο δίσκος, που μου φαίνεται αξιοπρεπής, είναι ένας μέσος δίσκος, ως δωδέκατος στη καριέρα τους, και στο 2018 μάλιστα, πόσο καλύτεροι είναι οι «καλοί» τους δίσκοι; Στα του δίσκου, πολύ καλή παραγωγές και ωραίες ενορχηστρώσεις. Αμερικάνικο (φυσικά) death metal, αλλά όχι στερεοτυπικό. Ενδιαφέρον, με λίγα λόγια, album.
Anaal Nathrakh – A New Kind Of Horror (England) – 80,45
Άμα ξέρεις τους Anaal Nathrakh, ξέρεις τι να περιμένεις. Με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά έχουν προσαρμόσει στον ήχο τους και αρκετά κλασικά metal στοιχεία. Θα ακούσεις περισσότερα «καθαρά» φωνητικά, όπως στο The Reek Of Fear που νομίζεις ότι ακούς τον King Diamond, και φυσικά τα μόνο-οι-Anaal-Nathrakh-το-κάνουν-σωστά σταθερά noise και industrial effects.
Seventh Wonder – Tiara (Sweden) – 67,12
Η μπάντα που ανέδειξε τον Tommy Karevik, πριν αυτός πάρει μεταγραφή στους Kamelot. Με τη διαφορά πως εδώ δεν είναι ποδόσφαιρο, οπότε έβγαλε κι άλλο δίσκο με τους Seventh Wonder. Στον οποίο δίσκο προσπαθούν να πατήσουν πολύ πάνω στο στυλ των Symphony X. Το οποίο δεν είναι εύκολο. Καλή προσπάθεια μεν, αλλά λείπουν οι κιθάρες των Symphony X, και τα φωνητικά. Αφού θέλουν να κινηθούν προς τα εκεί, με το «εκεί» θα τους συγκρίνω κι εγώ. Πάντως, σε γενικές γραμμές, αξιοπρεπής δίσκος. Απλά, δεν θα μου μείνει.
Disturbed – Evolution (USA) – 55,56
Νομίζω ότι ο Draiman μας δουλεύει λίγο. Γιατί μετά το εναρκτήριο Are You Ready, που είναι ένα τέρμα Disturbed τραγούδι και πολύ πιθανά θα ανοίγει τις συναυλίες της περιοδείας, μετά τους «ψάχνουμε». Στο 3ο τραγούδι έχουμε και μπαλάντα. Γιατί μετά το Sound Of Silence, ο Draiman κατάφερε να απενοχοποιήσει τελείως τις μπαλάντες στις συνειδήσεις των οπαδών του. Και το 6ο είναι μπαλάντα, το Hold On To The Memories. Και τα ενδιάμεσα δεν έχουν το κλασικό groove των Disturbed. Δεν περιμένω άλλη μία κόπια του Sickness προφανώς, αλλά νομίζω ότι στις καινούριες συνθέσεις τείνει περισσότερο προς μία κατεύθυνση που δεν ξέρω αν τους ταιριάζει. Βασικά, νομίζω πως δεν τους ταιριάζει. Μπορώ να κρατήσω μόνο τα Are You Ready, No More και Watch You Burn μόνο;
Bosse-de-Nage – Further Still (USA) – 79,05
Αν τους ξέρετε, πρέπει σχεδόν τυφλά να ακούσετε τον καινούριο δίσκο. Αν όχι, φανταστείτε blackmetal με καθαρή παραγωγή, με blastbeats που μοιάζουν να μην τελειώνουν ποτέ, με πολύ καλή δουλειά στις φωνές, με μερικά κλεμμένα κόλπα από το post για τις κιθάρες, αλλά το βασικότερο, με ρυθμούς για συνεχές headbanging. Πραγματικά, είναι δύσκολο αυτό που πετυχαίνουν και σε αυτό το δίσκο.
Crippled Black Phoenix – Great Escape (England) – 85,24
Αν και έχουν απομακρυνθεί από τις post τεχνοτροπίες, και προσεγγίζοντας περισσότερο την Ευρωπαϊκή νοοτροπία του progressive rock, έβγαλαν άλλον ένα δίσκο που μου αρέσει πολύ. Κατά την προσωπική μου θέση, ούτε αυτός ξεπέρασε το White Light Generator, αλλά το θεωρώ έτσι κι αλλιώς, πολύ δύσκολο. Και, καταπληκτική παραγωγή.
Sumac – Love In Shadow (USA) – 92,64
Τρίτος και «φαρμακερός». Πραγματικά, αυτός ο δίσκος είναι ο καλύτερός τους. Τεράστιες, από κάθε άποψη, συνθέσεις, με φανταστικές ατμόσφαιρες, καταπληκτικά ξεσπάσματα και ένα γενικότερο «σπάστα όλα» κλίμα σε όλο το δίσκο. Aaron Turner, είσαι αξεπέραστος στο είδος σου. Σε ευχαριστώ.
Coheed & Cambria – The Unheavenly Creatures (USA) – 93,25
Μετακόμισε με τη σύζυγό του, γεννήθηκε το παιδί του, ένιωσε περίεργα διχασμένος μέχρι να εγκατασταθεί στο καινούριο του περιβάλλον, κι έγραψε και ένα δίσκο για αυτά (The Color Before The Sun). Προφανώς, πλέον εγκλιματίστηκε. Και νιώθει πάλι «σπίτι του». Και ξαναπιάνει το δημιούργημά του, το “Amory Wars”. Φυσικά, το κλασικό στυλ και ήχος των Coheed & Cambria, επέστρεψε. Οι διφωνίες, που από την πρώτη στιγμή που τους άκουσα μου κόλλησαν, και τα συνεχόμενα licks και leads που απλώνονται σε όλο το δίσκο. Και φυσικά, επέστρεψε μία μοναδική ικανότητα που έχει ο Sanchez: να παίρνει το πιο απλό riff, που η οποιαδήποτε indie μπάντα μπορεί να γράψει, και να το εμπλουτίζει τόσο πολύ σε επίπεδο ενορχήστρωσης που να γίνεται ένα τεράστιο έπος.
Uncle Acid & The Deadbeats – Wasteland (England) – 32,25
Η Αγγλία έχει μία παράδοση στο ψυχεδελικό ροκ. Οι Uncle Acid & The Deadbeats όμως έκαναν ένα μεγάλο λάθος. Δεν έγραψαν μουσική για να ακούς ενώ κουμπώνεις μανιτάρια. Έγραψαν μουσική ενώ είχαν κουμπώσει οι ίδιοι μανιτάρια. Και την ηχογράφησαν μάλλον στην ίδια κατάσταση. Έτσι, ενώ το εναρκτήριο I See Through You είναι ένα ωραίο τραγουδάκι, προχωρώντας στο δίσκο εμφανίζονται ατέλειωτα jams βασισμένη σε μία νότα και σε μισή μελωδία, όπου δίνεται πολύ μεγαλύτερη του ανεκτού έμφαση στα εφφέ, και σε συνδυασμό με την εκνευριστική παραγωγή που έχει γίνει στα φωνητικά (καθ’ όλη τη διάρκεια των 46 ατέλειωτων λεπτών του δίσκου) το αποτέλεσμα κινείται μεταξύ βαρετού και εκνευριστικού.
Greta Van Fleet – Anthem Of The Peaceful Army (USA) – 81,77
Η κριτική που βγήκε στο Pitchfork από τον Jeremy Larson, είναι καταδικαστική τόσο για συγκρότημα, όσο και για δίσκο. Και προσπαθώ ακούγοντας ξανά και ξανά για το δίσκο να καταλάβω που ακριβώς βασίζεται αυτή η αρνητική κριτική. Και πέφτω στη μαγική φράση “They make music that sounds exactly like Led Zeppelin and demand very little other than forgetting how good Led Zeppelin often were”. Τι εννοείς κύριε Larson με το “often were”; Δεν θα απαντήσω σαν οπαδός των Led Zeppelin (που είμαι), αλλά πες μου πόσα αρνητικά μπορείς να βρεις στην πορεία και τη δισκογραφία των Led Zeppelin;
Για να μην μακρηγορώ, αν είστε λάτρεις του φαινομένου Airbourne, θα πρέπει (βάσει λογικής) να λατρέψετε τους Greta Van Fleet. Γιατί κάνουν ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο πράγμα και ακούγονται σαν τα είδωλά τους. Μόνο που υπερέχουν της περίπτωσης των Airbourne σε 2 κατηγορίες. Πρώτον, το feeling που αντιγράφουν είναι σαφώς πιο δύσκολο σε αντίληψη και εκτέλεση. Και δεύτερον, ακόμα και τα «κόλπα» που χρησιμοποιούν επειδή τα χρησιμοποιούσαν τα είδωλά τους, είναι σαφέστατα πιο δύσκολα. Με λίγα λόγια, υπάρχει ταλέντο. Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι αν ξεχαστείς μπορείς να πεις σε οποιοδήποτε τραγούδι «Zeppelin είναι αυτό ρε», κανένα σημείο δεν μοιάζει με συγκεκριμένο τραγούδι των Zeppelin.
Warrel Dane – Shadow Work (USA) – 81,71
Με τους Nevermore και τους Sanctuary και εμένα, συνέβαινε το εξής περίεργο. Ποτέ δεν ήμουν φανατικός ακροατής τους. Αλλά όποτε άκουγα κάποιο δίσκο τους (ειδικά των Nevermore), εκστασιαζόμουν. Τώρα, για ποιο λόγο δεν είχα κολλήσει μαζί τους, δεν ξέρω. Μπορεί να είχε να κάνει με το πόσο «έλιωναν» για την πάρτη του κάποια ελληνικά έντυπα. Άσχετο όμως αυτό. Το σημαντικό είναι ότι ο Dane ήταν ένας εκπληκτικός ερμηνευτής, όσο λίγοι. Και σε αυτό τον τελευταίο (δυστυχώς) δίσκο του, που είναι ημιτελής, που πολλές από τις ηχογραφήσεις του Dane που ακούμε δεν είναι οι τελικές, διαπιστώνουμε τι ερμηνευτής είναι, για ακόμα μία φορά. Το «κακό» της υπόθεσης είναι ότι είχε γύρω του και μερικούς πολύ ταλαντούχους μουσικούς που φοβάμαι πως θα χάσουμε.
Skull Fist – Way Of The Road (Canada) – 67,24
Και αυτοί έφτασαν στον τρίτο τους δίσκο. Ο οποίος είναι αξιοπρεπής σε γενικές γραμμές. Καλή δουλειά στις συνθέσεις, σε μία σαφή προσπάθεια να φανεί το δικό τους ύφος στο heavy/speed που παίζουν. Τα φωνητικά έχουν το ενδιαφέρον τους, αν και σε κάποια σημεία ακούγονται υπερβολικά «καθαρά». Υπάρχει όμως ένα θέμα με τις λιγότερο γρήγορες στιγμές του δίσκου. Εκεί το αποτέλεσμα είναι λίγο κατώτερο από τον υπόλοιπο δίσκο.
Piah Mater – The Wandering Daughter (Brazil) – 86,70
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Αν θέλετε να ακούσετε ένα συγκρότημα σαν τους Opeth της εποχής των brutal φωνητικών, που πλησιάζει σε ποιότητα εκείνη την περίοδο των Σουηδών, ακούστε τους Piah Mater. Τόσο απλά.
Shining – Animal (Norway) – 81,00
Έχουν στρέψει το «βλέμμα» τους σε άλλες φόρμες (πάλι). Αυτή τη φορά η βάση τους μοιάζει να είναι πολύ περισσότερο το hard rock. Όμως, σε αυτό έχουν προσθέσει πολλά στοιχεία ποιοτικής pop. Και έτσι, τι έχουμε; Λίγο πιο επιθετικούς Muse. Χωρίς τις φωνητικές ακροβασίες του Bellamy. Ένα απλό reference για να καταλάβουμε ακριβώς τι συμβαίνει. Ειδικά το riff του My Church, είναι τελείως Muse. Τώρα, τα φωνητικά στο συγκεκριμένο μπορεί να σας θυμίσουν λίγο μπάντες όπως My Chemical Romance. Αλλά νομίζω ότι αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ καιρό. Κλείνοντας, πρέπει να γράψω την πολύ μεγάλη περιέργεια που έχω τώρα για τα live τους.
Haken – Vector (England) – 73,82
Υπάρχει μία δυσαναλογία μεταξύ της «βαρύτητας» της μουσικής και της «βαρύτητας» της φωνής. Η φωνή του Jennings είναι πολύ «απαλή» για τη μουσική των Haken. Οι οποίοι μουσικά είναι φανταστικοί. Και το εντυπωσιακότερο είναι το πόσο τεχνικοί είναι, αν και Άγγλοι. Βέβαια, έχουν και τις πιο συναισθηματικές στιγμές, αλλά σε τραγούδια σαν το Nil by Mouth, προσεγγίζουν όσο λίγοι τους Dream Theater.
Ashes Of Ares – Well Of Souls (USA) – 64,78
Κατ’ αρχάς, να πω 2 καλά λόγια για τον Barlow. Οι ερμηνείες του παραμένουν καταπληκτικές. Πλέον ακούγεται λίγο πιο βραχνός από ότι στο παρελθόν, αλλά μη ξεχνάμε ότι είναι και 48. Δεν είναι πεσμένη η φωνή του, απλά ακούγεται λίγο πιο βραχνή από ότι είχα συνηθίσει. Και ενώ το ύφος του συγκροτήματος κινείται σε λίγο-πολύ γνωστά μονοπάτια (power με κάποια progressive ψήγματα), έχω πολλές αντιρρήσεις σε σχέση με κάποια μέρη της lead κιθάρας. Ακούγονται φάλτσα. Ακούγονται εκτός κλίμακας. Δεν ξέρω τι ακριβώς γίνεται. Η διασκευή είναι αξιοπρεπής. Μέχρι εκεί.
Antimatter – Black Market Enlightenment (England) – 75,70
Από τους πιο ατμοσφαιρικούς δίσκους που έχω ακούσει μέσα στη χρονιά. Ο Moss συνεχίζει το «ταξίδι» του μπλέκοντας όπως πάντα, πολλά πράγματα μαζί. Κάποια metal ξεσπάσματα έρχονται λυτρωτικά στην εξέλιξη των συνθέσεων. Ίσως το παρακάνει με το βιολί σε κάποια σημεία, αλλά μικρό το κακό. Του το συγχωρώ. Και ειδικά τώρα που χειμώνιασε, είναι ιδανικό soundtrack.
Terrorizer – Caustic Attack (USA) – 75,70
Το καλό με death/grindcore μπάντες όπως οι Terrorizer είναι ότι ξέρεις τι να περιμένεις. Αν ενώ διαβάζετε την παραπάνω φράση διαφωνείτε με τον χαρακτηρισμό «καλό», είναι μάλλον επειδή δεν ακούτε αυτό το είδος. Οπότε, προσπεράστε. Οι υπόλοιποι όμως, να μείνετε. Γιατί είναι ένας τίμιος δίσκος. Με σαρωτικούς ρυθμούς, ατέλειωτα riffs, πολύ καλό drumming και ανέλπιστα μεγάλη διάρκεια, που φτάνει σχεδόν τα 44 λεπτά! Και, αν και δεν πιάνουν τα ύψη του World Downfall, είναι καλύτερος δίσκος τόσο από το Hordes Of Zombies όσο και από το Darker Days Ahead. Όλα καλά λοιπόν.
Conception – Re:Conception & My Dark Symphony EP (Norway) – 61,75
Ακούω ξανά και ξανά τόσο το single, όσο και το ΕΡ. Και απορώ. Απορώ με αυτά που διαβάζω «δεξιά και αριστερά». Πότε είχαν στη δισκογραφία τους οι Conception τόσες «ευαίσθητες» στιγμές; Πότε είχαν τέτοιες πολυφωνίες όπως στο The Moment; Πότε ήταν τόσο ατμοσφαιρικοί όσο στο Into The Wild; Να δεχτώ ότι στο Grand Again έχει κάτι από το γνωστό τους ύφος. Αλλά μην μου πείτε ότι στα περισσότερα σημεία των τραγουδιών δε σας θυμίζουν τα πλήκτρα Kamelot, γιατί θα σαλτάρω. Ή το My Dark Symphony δεν είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ οι Kamelot με τον Khan, γιατί πάλι θα σαλτάρω. Αφήστε που η κούραση και τα χρόνια «στον πάγκο/πάγο» φαίνονται στη φωνή του Khan. Δε λέω, συγκίνηση που επέστρεψαν μετά από τόσα χρόνια. Και ανυπομονώ να ακούσω ένα full length. Αλλά μόνο στο όνομα θυμίζουν Conception αυτές οι κυκλοφορίες.
The Flower Kings – Manifesto Of An Alchemist (Sweden) – 67,19
Αν αυτή είναι η πρώτη φορά που ακούς The Flower Kings, έχε υπόψη σου ότι μιλάμε για Ευρωπαϊκό progressive rock. Οπότε, να ξέρεις ποια είναι η βάση. Βέβαια, στο ορχηστρικά μέρη τους έχουν πολλές επιρροές από Zappa. Όχι απλή jazz, αλλά Zappa. Το μόνο πρόβλημα είναι πως σε πολλά σημεία του δίσκου οι φωνές είναι σαν απαγγελίες. Και αυτό εμένα προσωπικά, με κάνει να βαριέμαι λίγο. Αλλιώς, προχώρα.
Marius Danielsen – Legend Of Valley Doom Pt. 2 (Norway) – 36,85
Υπάρχει κάτι που μου κάνει εντύπωση σχετικά με το χώρο του Ευρωπαϊκού power metal. Πρέπει, λογικά, οι μουσικοί και τα συγκροτήματα που απαρτίζουν το χώρο, να γνωρίζουν τα προβλήματα που τον ταλαιπωρούν. Βάσει απλής, κοινής λογικής, πρέπει να τα εντοπίζουν. Και τι κάνουν για αυτό; Ουσιαστικά, απολύτως τίποτα. Μιλάμε για ένα απίστευτο πείσμα. Έχουμε φτάσει στο έτος 2018, το power metal αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα που το έχουν βαλτώσει εδώ και 20 χρόνια, και τα μέλη του δεν κάνουν τίποτα. Και βγαίνει ο Danielsen και βγάζει το δεύτερο μέρος του concept “Legend Of Valley Doom” και συνεισφέρει ακόμα περισσότερο στα προβλήματα. Προβλεπόμενες ταχύτητες, φωνητικές γραμμές, μελωδίες, συνθέσεις, ενορχηστρώσεις, συμμετέχοντες. Όλα μια κακιά επανάληψη με αύξοντα αριθμό Νο 24538726274145. Φτάνει πια. Θα περιμένετε ΠΑΛΙ κάποιον Sammet να βγάλει με τους Avantasia ή τους Edguy καινούριο δίσκο για να ξελασπώσει το είδος; Ή περιμένετε ότι οι Pumpkins United θα βγάλουν καινούριο υλικό όλοι μαζί; Ή σας φτάνει το πιο-flat-και-από-τη-Γη-για-τους-flat-earthers power metal των Sabaton; Βγείτε επιτέλους από το γαμημένο comfort zone. Μη φοβάστε ότι άμα πιάσετε ταχύτητες και η συγχορδία είναι μινόρε μπορεί να ακουστείτε σα thrash. Υπάρχει η ενορχήστρωση και η παραγωγή για να βοηθήσει στο ύφος. Και σταματήστε να βγάζετε τόσο χάλια και μπερδεμένα εξώφυλλο. Φτάνει πια.
Sacrosanct – Necropolis (Netherlands) – 65,96
Δεν τους ήξερα. Και στα βιογραφικά των μελών τους θα δείτε μόνο το πέρασμα του Randy Meinhard από τους Pestilence για 3 χρόνια. Αλλά, διάβασα για ένα progressive thrash συγκρότημα, που κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο μετά από 25 χρόνια, και μάλιστα τον πρώτο από το reunion και μετά. Κατ’ αρχάς, να σας πω ότι μετά από αρκετές ακροάσεις, ακόμα ψάχνω τα progressive και thrash στοιχεία. Μπορώ να πω για κάποια thrash riffs, αλλά όχι progressive thrash. Από εκεί και πέρα όμως, φανταστείτε μία πιο «καθαρή» έκδοση των Godsmack, με περισσότερες δυναμικές στη φωνή από ότι έχει ο Erna, και με πολλές επιρροές από Metallica στα riffs. Βέβαια, τους Metallica του Black Album. Μη φανταστείτε.
