Αυτόν τον μήνα βγήκαν πάρα πολλοί δίσκοι. Και μου είχαν και μερικοί από τον Μάρτιο. Ένας χαμός, με λίγα λόγια, που δεν κατάφερα (ούτε αυτόν τον μήνα) να διαχειριστώ. Ελπίζω για τον επόμενο. Θα δείξει. Μέχρι τότε…διαβάστε αυτό. Θα έρθουν κι άλλα.
Between The Buried And Me – Automata I (USA) – 61,32
Ενώ οι συνθέσεις είναι αξιοπρεπείς, ενώ τα φωνητικά έχουν αρκετή ποικιλία σε εναλλαγές μεταξύ καθαρών και brutal, κι ενώ η συνολική διάρκεια του LP (?) είναι 35 λεπτά (!), μου φαίνεται λίγο φλύαρο το αποτέλεσμα.
Hypno5e – Alba – Les Ombres Errantes (France) – 39,14
Το 2016 είχαν βγάλει το Shores Of The Abstract Line. Ένας πολύ ωραίος δίσκος. Με εναλλαγές, με post χαρακτήρα, και κάποια avant-garde στοιχεία. Βασικά, προσωπικά θα τον χαρακτήριζα ως progressive, αλλά οι ίδιοι προτιμούν το avant-garde, οπότε μένω εκεί. Ο φετινός όμως είναι κάτι διαφορετικό. Και συγκεκριμένα, είναι ένα σαν-soundtrack, με πολλά spoken μέρη σε διάφορες γλώσσες, μόνο με ακουστικές κιθάρες, και γενικότερα ένα βαρετό πράγμα.
Eldritch – Cracksleep (Italy) – 61,08
Ανάμικτα συναισθήματα και μπερδεμένες απόψεις μου άφησε αυτός ο δίσκος. Από τη μία, οι συνθέσεις δε θυμίζουν σε τίποτα Ιταλικό power. Και αυτό είναι καλό. Βέβαια, ας είναι καλά η τεχνολογία, αλλά δεν πειράζει. Είναι κι αυτός ένας τρόπος, και μάλιστα θεμιτός. Αλλά, τα τραγούδια δεν είναι ορχηστρικά. Έχουν στίχους και φωνή. Και εκεί υπάρχει ένα θέμα. Όχι τίποτα το τραγικό, αλλά υπαρκτό θέμα.
Crematory – Oblivion (Germany) – 75,15
Whenever you feel there’s no turning back, whenever you feel the end is near, we ‘re here with you. Whenever you see the darkness all around you, whenever you see nothing but pain, we ‘re here with you. Please welcome…Crematory.
Αυτοί είναι οι «στίχοι» του track υπό τον τίτλο Expectation που ανοίγει τον καινούριο δίσκο των Crematory. Όποια ατάκα και αν σκεφτώ, όποιο αστείο και αν σκεφτώ, ότι κι αν σκεφτώ και γράψω ή πω, δεν μπορεί ούτε στο ελάχιστο να καλύψει το επίπεδο της γελοιότητας αυτής της εισαγωγής για studio album. Πραγματικά, ήθελα να ήξερα, τι σκατά σκέφτονταν όταν το ηχογραφούσαν και το ετοίμαζαν.
Αν εξαιρέσετε αυτό και το απίστευτα βαρετό και πολύ pop-oriented για να σταθεί μαζί με τον υπόλοιπο δίσκο Ghost Of The Past, ο υπόλοιπος δίσκος είναι αξιοπρεπέστατος. Και το Revenge Is Mine μπορεί να εξελιχθεί σε hit-άκι. Βέβαια, όλα αυτά τα έκαναν πριν 10-15 χρόνια οι Paradise Lost, αλλά δεν πειράζει. Αρκεί να κοπούν αυτά τα 2 tracks.
Dark Buddha Rising – II EP (Finland) – 77,03
25 λεπτά και 43 δευτερόλεπτα. Αυτή είναι η διάρκεια των 2 τραγουδιών που αποτελούν αυτό το EP. Και, κρίνοντας από το περιεχόμενο προφανώς, θεωρώ ότι το δείγμα είναι λίγο. Θέλω κι άλλο.
Eryn Non Dae – Abandon Of The Self (France) – 86,47
Με βάση στο death metal, με πολλά στοιχεία και δάνεια από το sludge και με καταγωγή από Γαλλία (βλ. Gojira, Hacride κλπ). Δεν φαντάζομαι να μην περιμένετε καλό δίσκο, έτσι; Απλά, είναι λίγο ιδιαίτερος στις μορφές των συνθέσεων και πως αυτές εξελίσσονται. Αλλιώς, καταπληκτικός!
Glorior Belli – The Apostates (France) – 90,32
Μου έχει προκαλέσει μεγάλη εντύπωση ο συγκεκριμένος δίσκος. Έχει blastbeats και φωνητικά τα οποία, σε διάφορα σημεία του, ακροβατούν μεταξύ black και death. Επίσης, έχει κάποια σημεία όπου τα riffs και τα solos είναι τελείως stoner-άδικα. Κάτι που δεν το βρίσκεις καθημερινά. Και υπάρχει και το Rebel Reveries που κλείνει τον δίσκο. Το οποίο πραγματικά, δεν μπορώ να το περιγράψω. Και σίγουρα, δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω. Φανταστικό τραγούδι, σε έναν πολύ καλό δίσκο.
Gus G. – Fearless (Greece) – 69,20
Ο Gus G. προσπαθεί να ισορροπήσει δύο διαφορετικές δισκογραφίες/καριέρες ταυτόχρονα. Και μέχρι πριν λίγο καιρό, είχε και τη θέση του κιθαρίστα του Ozzy. Και τώρα βγάζει καινούριο δίσκο. Έναν χρόνο μετά το concept album των Firewind. Δύσκολα πράγματα.
Η φωνή είναι ημι-αδιάφορη. Οι συνθέσεις είναι τύπου “Firewind-εποχής-Apollo”. Τα ακροβατικά είναι περιορισμένα και έτσι, δεν προσφέρουν κάποια συγκίνηση. Υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες στις συνθέσεις που θα τραβήξουν το ενδιαφέρον των κιθαριστών. Αλλά, δυστυχώς, μέχρι εκεί. Βέβαια, οι «φανατικοί οπαδοί» μιλάνε ήδη για «δισκάρα» και άλλα τέτοια υπερβολικά, αλλά τι να κάνεις; Δεν βάζει μυαλό ο άνθρωπος εύκολα.
Hibria – Moving Ground (Brazil) – 68,06
Έχουν μπλεχτεί οι Hibria άσχημα σε αυτόν τον δίσκο. Μία πάνε προς του Conception, μία προς μία metal έκδοση των Mr. Big. Μία πλησιάζουν το ευρωπαϊκό power λίγο παραπάνω από όσο θα ήθελα. Το τελικό αποτέλεσμα είναι αξιοπρεπές. Αλλά, είναι σαν να ακούω 2-3 EPs του συγκροτήματος σε κάποιου είδους compilation που μοιράζονται την ίδια παραγωγή. Και, αυτός που έγραψε τις φωνητικές γραμμές, ξέρει να γράφει μόνο ένα ανέβασμα για κλείσιμο στίχου; Πόσες φορές ακούμε σε έναν δίσκο το ίδιο ανέβασμα;
Howling Sycamore – Howling Sycamore (USA) – 90,79
Αμερικάνικο progressive metal με πολλά ευρωπαϊκά στοιχεία, και παραδόξως πολλά πατήματα σε παλιό τεχνικό thrash και black (!) metal. Ακούστε τον. Γιατί; Γιατί τα 3 μέλη του έχουν περάσει από μπάντες όπως Aborym, Ephel Duath, Hate Eternal, Dark Fortress, Nader Sadek, Obscura, Necrophagist, Watchtower. Και σταματάω εδώ το name-dropping.
In Vain – Currents (Norway) – 92,90
Η κραυγή του Frigstad στο Blood We Shed, και ο τρόπος με τον οποίο επαναλαμβάνει την φράση αυτή μέσα στο τραγούδι ξανά και ξανά, φτάνει από μόνη της να πείσει κάποιον για την ποιότητα του δίσκου. Αν τυχόν δεν ξέρεις ποιοι είναι οι In Vain, πέραν του ότι είναι Νορβηγοί να σου πω ότι παίζουν ένα μίγμα death και black, με πολλά progressive στοιχεία σε λυρικό και ατμοσφαιρικό επίπεδο. Και αυτό το μεσαίο μέρος του Standing On The Ground Of Mammoths
Jack White – Boarding House Reach (USA) – 36,08
Βρε Jack, γιατί τόσο βαρετό και μπερδεμένο δίσκο; Τι έγινε; Τι έπαθες; Καλά, πρώτη φορά είναι. Δεν θα σου πει κανένας τίποτα. Αλλά, πολύ βαρετός δίσκος. Πάμε παρακάτω.
