Με τον καιρό να είναι ο πλέον σπαστικός των τελευταίων μηνών, και με εμένα να προσπαθώ ακόμα να τακτοποιήσω το πρόγραμμά μου με τη καινούρια δουλειά, κατάφερα να ακούσω και κάποιους δίσκους. Ετοιμάζοντας αυτό το κείμενο, διαπίστωσα ότι άκουσα αρκετό blackmetal (σε διάφορες εκδοχές) αυτό τον μήνα. Προφανώς, με τον καιρό που είχαμε, ήταν λογικό. Όπως και να ‘χει, συνεχίζουμε.
Shining – X – Varg Utan Flock (Sweden) – 81,52
Όσοι έχετε ασχοληθεί έστω και λίγο με το Σκανδιναβικό black, έχετε δει/ακούσει το όνομα Niklas Kvarforth, και το όνομα Shining που είναι η μπάντα του. Ξέρετε ότι ο Kvarforth είναι ένας από αυτούς τους ερμηνευτές που χτυπιέται στα live (και πιθανώς και στο studio) σε επίπεδο αυτοτραυματισμού. Ζει τις συνθέσεις του και τα τραγούδια του, και ανάλογα εκφράζεται με κάθε μέρος του σώματός του. Δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα όλα αυτά τα χρόνια (από το 1996 μέχρι και σήμερα). Εκτός από το γεγονός ότι πλέον πολλές από τις συνθέσεις τους είναι σε heavy μουσικά μοτίβα. Mid-tempo και roll-αριστές. Με τα σχετικά πλήκτρα στις «πλάτες» για ατμόσφαιρα. Όμορφα πράγματα.
Orphaned Land – Unsung Prophets & Dead Messiahs (Israel) – 71,93
Ο κολλητός με είχε πρήξει. Πρέπει να με είχε ρωτήσει τουλάχιστον 5 φορές σε 2 εβδομάδες για το αν είχα ακούσει τον δίσκο. ΟΚ, τον άκουσα. Και; Κατ’ αρχάς, έχει πλάκα πως τα folk στοιχεία στη μουσική των Orphaned Land μου ακούγονται ως ζεϊμπέκικα και τσιφτετέλια. Νομίζω ότι ένα από τα τραγούδια είναι καρσιλαμάς. Δεν το λέω υποτιμητικά, απλά λόγω «εντοπιότητας» το folk στοιχείο σε αυτόν τον δίσκο feels closer to home. Τώρα, από εκεί και πέρα, ξεπερνώντας όσο μπορώ τις εισαγωγές κάποιων τραγουδιών που μοιάζουν με μπάσιμο σε μπουζούκια κάποιου μεγάλου ονόματος (άλλωστε, δεν φταίνε οι Orphaned Land για αυτό), ας πω και για τον δίσκο.
Ένας ακόμα αξιοπρεπής και καλός δίσκος για τους Orphaned Land. Τα “brutal” (όχι ακριβώς) φωνητικά σε κάποια σημεία είναι ενδιαφέροντα. Αλλά, δεν έχουν καμία σχέση με το παρελθόν της μπάντας. Αλλά δεν μπορώ να αφήσω κάτι ασχολίαστο: λογοκρισία; Στο We Do Not Resist έχει πέσει «μπιπ» στη λέξη dicks. Αν είναι δυνατόν! Πάντως, σε γενικές γραμμές, καλός ο δίσκος. Αλλά δεν ξετρελάθηκα όπως ο κολλητός.
Angra – ØMNI (Brazil) – 52,46
Με τα φωνητικά να μοιάζουν πάρα πολύ με Rhapsody, και τον Lione να έχει στήσει κατά πάσα πιθανότητα όλες τις φωνητικές γραμμές και χορωδίες, με ελάχιστα συνθετικά στοιχεία του παρελθόντος να έχουν μείνει (κάτι σκόρπιες ιδέες και αναφορές από εδώ και από εκεί), με ένα τραγούδι μόνο να έχει κάποια κλασικά και στα όρια του στερεότυπου tribal στοιχεία των παλιών Angra, και κάποιες σκόρπιες καλές συνθετικές κάτι-σαν-ιδέες που θυμίζουν πολύ Dream Theater, ο δίσκος χαρακτηρίζεται ως μία μετριότητα. Δεν πιστεύω ότι θα ικανοποιήσει καν τους φανατικούς των Angra. Άσε που με στέλνει να ακούσω Rhapsody, που δεν τους πολυσυμπαθώ κιόλας. Πάνε και χαμένα και τα guests της Gluz και του Loureiro (!!). Μην απορείτε, ξέρω τι γράφω. Ο Loureiro θεωρείται ακόμα μέλος της μπάντας, αλλά δεν συμμετέχει σε αυτόν τον δίσκο. Κάνει απλώς μία guest εμφάνιση στο War Horns. Μέχρι εκεί.
Beth Hart & Joe Bonamassa – Black Coffee (USA) – 82,21
Αυτός είναι ο τρίτος δίσκος με διασκευές σε soul και blues τραγούδια που κυκλοφορούν οι Hart και Bonamassa μαζί. Δεν έχω ακούσει (ακόμα, δυστυχώς) τους προηγούμενους 2 δίσκους. Αλλά ο συγκεκριμένος είναι απίστευτος. Οι ενορχηστρώσεις, που υποψιάζομαι ότι είναι του Bonamassa, είναι φανταστικές. Το πώς δένουν σε πολλά σημεία οι κιθάρες του με τα πνευστά, είναι άξιο θαυμασμού. Η παραγωγή του Shirley «σκοτώνει». Και η φωνή της Hart, όπως λέει και ο στίχος “My skin may be white, but my soul is black”. Βασικά, σταματήστε να διαβάζετε. Πάρτε τον δίσκο. Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας δίσκος με διασκευές άξιζε τόσο πολύ.
Black Rebel Motorcycle Club – Wrong Creatures (USA) – 0
Εδώ και αρκετά χρόνια το όνομα τους εμφανιζόταν ξανά και ξανά μπροστά μου. Ποτέ όμως δεν είχα ασχοληθεί. Προφανώς, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να έχω βρεθεί σε χώρους που παιζόταν κάποιο τραγούδι τους και να μην το πήρα χαμπάρι. Και ποιος φταίει για αυτό άραγε;
Ότι κάνουν σε αυτόν το δίσκο, το κάνουν εξ απαλών ονύχων. Λίγο βρώμικες κιθάρες, για να δικαιολογήσουν τον ισχυρισμό του garage. Λίγο πειραγμένες δομές, για τον ισχυρισμό του alternative. Αντίστοιχα και οι στίχοι. Λίγο βάθος στα μικρόφωνα (όπως 2486246 άλλες μπάντες) για τον ισχυρισμό του shoegazing ως μακρινό χαμένο και άσωτο ξάδερφο του post-rock (δηλαδή, ούτε καν). Και έναν από τους πιο generic ήχους που έχω ακούσει ποτέ μου. Οι Nickelback και οι Coldplay, οι Scorpions του Comeblack και η Avril Lavigne, έχουν πιο ξεχωριστό και ιδιαίτερο ήχο από αυτή τη μαλακία εδώ πέρα. Βαρετό μέχρι αηδίας. Μόλις 5 τραγούδια άντεξα. Και στα γρήγορα τα υπόλοιπα 7. Και πολύ τους ήτανε. Το χειρότερο πράγμα για έναν μουσικόφιλο: εμπορικά στημένο alternative rock με ψευτοεπιρροές και δάνεια από indie.
Apostle Of Solitude – From Gold To Ash (USA) – 82,23
Κλασικό αμερικάνικο doom. Οι δύο μπροστάρηδες Chuck Brown και Steve Janiak δίνουν μερικές φανταστικές ερμηνείες στις διφωνίες, που εμφανίζονται σχεδόν σε όλα τα τραγούδια. Επίσης, πολύ ωραία και rock-άδικα τα solos στις κιθάρες. Αρχετυπικός δίσκος. Δεν θα το καταλάβεις, αλλά θα το ακούσεις καμιά 10αριά φορές και δεν τον έχεις βαρεθεί.
Black Space Riders – Amoretum Vol 1 (Germany) – 78,29
Δε μπορώ να καταλάβω τι γίνεται σε αυτό τον δίσκο. Στο πρώτο τραγούδι, νομίζω ότι ακούω συνεργασία μεταξύ Oliva και Barnes. Κάτι που δεν γίνεται. Ή τουλάχιστον, δεν μπόρεσα να το διασταυρώσω πουθενά. Και είναι ένα garage-άτο τραγούδι, χωρίς καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια στη σύνθεση. Το δεύτερο τείνει λίγο προς το space rock, αλλά όχι ξεκάθαρα. Rock-άδικο και αυτό. Το τρίτο τείνει προς το post-punk, με σημερινή παραγωγή. Το τέταρτο στην εισαγωγή του μου θυμίζει Ahab. Το πέμπτο είναι ένα «απλό» alternative rock τραγούδι. Το έκτο λίγο πατάει στο 5ο. Το έβδομο έχει μία post αισθητική. Και το όγδοο είναι μία συγκλονιστική μπαλάντα. Δεν μπορώ όμως να σχηματίσω μία ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη συνολική γνώμη.
Dimmu Borgir – Interdimensional Summit ΕΡ (Norway) – 29,12
Ένα καινούριο τραγούδι (πολύ μέτριο – από τον επερχόμενο δίσκο), μία live εκτέλεση (πολύ μέτρια) ενός παλιού τραγουδιού, ένα ακόμα παλιό τραγούδι «έτσι», 3 διασκευές (μόνο το Perfect Strangers αξίζει) και ένα ακόμα παλιό τραγούδι. Και όλα αυτά, γιατί; Κανείς δεν ξέρει. Και το καινούριο είναι μέτριο δυστυχώς. Τι θα λέει άραγε ο υπόλοιπος δίσκος;
Harakiri For The Sky – Arson (Austria) – 94,93
Καταπληκτικός δίσκος! Φανταστικός! Οι συνθέσεις έχουν στηθεί έχοντας στο μυαλό blackmetal, αλλά με post αντίληψη. Σχεδόν όλες έχουν κλιμακώσεις που φτάνουν στο blastbeat, ενώ ο J.J. σαρώνει τα πάντα με τους στίχους και τη «χροιά» του. Πραγματικά, δεν περίμενα να είναι τόσο καλός ο δίσκος. Κρύο, παγωνιά, και ο τέλειος δίσκος για παρέα σε τέτοιες κλιματολογικές συνθήκες. Και ακόμα πιο περίεργο είναι το γεγονός ότι δεν προέρχεται από Σκανδιναβική μπάντα.
Keiji Hano & Sumac – American Dollar Bill – Keep Facing Sideways, You’re Too Hideous To Look At Face On (USA/Canada/Japan) – 54,43
Κατ’ αρχάς, δεν είναι καθόλου εύκολος ο δίσκος. Μα καθόλου. Κατά δεύτερον, είναι μία live in studio συνεργασία μεταξύ των Sumac και του Hano. Κατά τρίτον, πρόκειται για 3 συνθέσεις, εκ των οποίων οι 2 είναι χωρισμένες σε 2 μέρη. Αλλά, όταν έχεις να κάνεις με τίτλους όπως “What have I Done? (I Was Reeling In Something White and I Became Able to do Anything I Made a Hole Imprisoned Time Within it Created Friction Stopped Listening to Warnings Ceased Fixing my Errors Made the Impossible Possible? Turned Sadness Into Joy)”, καταλαβαίνεις ότι, κάτι πολύ συγκεκριμένο προσπαθούν να μας πουν εδώ οι συμμετέχοντες. Και μετά διαπιστώνεις ότι όλος ο δίσκος είναι σε αφήγηση στα Ιαπωνικά. Και εκεί είναι που νομίζεις ότι ακούς έναν ορχηστρικό δίσκο των Sumac ως soundtrack σε κάποιο anime. Και η όλη μαγεία χάνεται. Δεν είναι όλοι Merzbow, τι να κάνουμε τώρα;
Machine Head – Catharsis (USA) – 55,22
Δύο στοιχεία με κάνουν να απορρίπτω αυτό τον δίσκο. Ο πρώτος είναι η φωνή του Flynn. Δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά το αποτέλεσμα δεν μου αρέσει. Ακούγεται σα να προσπαθεί να rap-άρει, αλλά δεν έχει ανάσες. Και είναι και βραχνιασμένος. Σα να προσπαθεί να βρει μία χροιά που να ταιριάζει ταυτόχρονα στο thrash και στη rap. Υπάρχει αυτή η φωνή και λέγεται Max Cavalera. Ας τον καλούσε να κάνει guest. Εναλλακτικά, ας καλούσε τον Ice-T. Επίσης, τι ακριβώς συμβαίνει σε επίπεδο παραγωγής με τα drums; Και για bonus, γιατί 15 τραγούδια ρε Robb; Τόση έμπνευση πια; Δεν νομίζω…
Master’s Hammer – Fascinator (Czezh Republic) – 29,01
Σοβαρά τώρα; Αγγλικό όνομα, αγγλικός τίτλος δίσκου, και όλος ο δίσκος στα τσέχικα; Ακόμα και το ομότιτλο που έχει, ξαναλέω, αγγλικό τίτλο; Όχι.
Philip H. Anselmo & The Illegals – Choosing Mental Illness As A Virtue (USA) – 66,08
Το πιο metal πράγμα που έχει συμβει μέχρι στιγμής φέτος, είναι ένας δίσκος του Anselmo με ενιαίο concept (!) που αφορά παιδιά με ψυχικές ασθένειες. Ενδεικτικό αυτού, είναι το εναρκτήριο Little Fucking Heroes, που ακροβατεί μεταξύ thrash και black, μιλώντας για το εν λόγω θέμα. Γαμώ! Ο δίσκος είναι μέτριος, αλλά έχει όλα τα “Anselmo” στοιχεία. Συν, τον ίδιο να «τραγουδά» (πάντα εντός εισαγωγικών πλέον).
