Με “αυτά και με εκείνα”, φτάσαμε στον 3ο μήνα του έτους. Τους προηγούμενους δύο, όπως και πέρυσι, δεν είχα την δυνατότητα να ακούσω αρκετούς δίσκους ώστε να βγει ένα κανονικό post. Τώρα όμως, κάτι έγινε. Από αυτό το post, και κάθε μηνιαίο post, θα υπάρχει και βαθμολογία δίπλα στον τίτλου του κάθε δίσκου. Η κλίμακα βαθμολόγησης είναι 0-100, αλλά όχι έτσι απλά. Υπάρχουν παράγοντες που επηρεάζουν την τελική βαθμολογία η οποία προκύπτει από 5 διαφορετικές βαθμολογήσεις. Τώρα, λεπτομέρειες επ’ αυτού δίνονται αν τυχόν ζητηθούν. Αλλιώς, δεν βρίσκω κάποιο λόγο να κάτσω να το αναλύσω τώρα και εδώ. Άλλωστε, πρόκειται για μαθηματικό τύπο, προσαρμοσμένο σε υποκειμενικές απόψεις. Αλλά, αν τυχόν έχετε απορίες, p.m. me.
Meden Agan – Catharsis (Greece) – 58,44
Οι συνθέσεις είναι ΟΚ. Δεν μπορώ να τις πω καλές, δεν μπορώ να τις πω κακές. Αλλά, δεν άκουσα τίποτα που να μου κολλήσει στο μυαλό. 11 τραγούδια σε 50 λεπτά, και ούτε μία στιγμή δεν γύρισα το κεφάλι μου προς τα ηχεία με ύφος ελαφριάς έκπληξης. Ένας δίσκος τόσο-όσο.
Abysmal Grief – Blasphema Secta (Italy) – 31,93
Τους είχα αφήσει στο Feretri του 2013. Το Strange Rites Of Evil του 2015 δεν το έχω ακούσει. Αλλά ο φετινός δίσκος είναι μία αποτυχία. Προσπαθώντας να φτιάξουν έναν «ατμοσφαιρικό» δίσκο, τους βγήκε ένα πράγμα σχεδόν άδειο. Έχουμε τις «ατμόσφαιρες», αλλά δεν έχουμε μουσική. Δεν έχουμε riffs ή μελωδίες, ή κάτι τέτοιο. Και, χάλια φωνητικά του Necrothytus.
Leaves’ Eyes – Sign Of The Dragonhead (International) – 55,31
Σε αυτό τον δίσκο οι Leaves’ Eyes πλησιάζουν επικίνδυνα τους Nightwish της Tarja. Και, όχι με ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Επίσης, στην παραγωγή έχουν έρθει πολύ μπροστά φωνές και πλήκτρα, και όλα τα υπόλοιπα αναζητούνται στο βάθος του studio.
Anvil – Pounding The Pavement (Canada) – 34,39
Οι Anvil είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα ότι τα συγκροτήματα και οι μουσικοί από τον Καναδά έχουν να δώσουν πράγματα. Οι Anvil δεν έχουν. Δεν ξέρω καν αν είχαν ποτέ. Αλλά αυτό που παίζουν είναι, πέραν του προβλέψιμου, πολύ απλοϊκό και κακό. Ο Lemmy πέθανε, και ο Lips δεν θα πάρει ποτέ τη θέση του. Απλά τα πράγματα, πάμε παρακάτω.
Mystic Prophecy – Monuments Uncovered (Germany) 68,79
Δίσκος με διασκευές. Σε κάποιες το αποτέλεσμα είναι ενδιαφέρον, όπως στο Space Lord, σε άλλες όχι κάτι το ιδιαίτερο. Όπως το Are You Gonna Go My Way, που δεν του πάνε τόσο φορτωμένες κιθάρες. Πάντως, καλή και αξιόλογη προσπάθεια.
Audrey Horne – Blackout (Norway) – 80,1
Μία hard rock (και για κάποιους post-grunge) μπάντα, που σε αυτόν τον δίσκο απλώνει λίγο το χέρι της προς το heavy/power metal. Ενδιαφέρον το αποτέλεσμα. Ρυθμοί που μπορούν να σε πάρουν μαζί τους, riffs που σου μένουν στο μυαλό, πολύ καλές δισολίες (στα χνάρια των Thin Lizzy κυρίως) και πολύ καλές ερμηνείες από τον Toschie.
Black Label Society – Grimmest Hits (USA) – 71,76
Μου βγάζει έναν αέρα «βετερανισμού». Ξέρει πλέον ποιο είναι το μέγεθος, τόσο του δικού του ονόματος, όσο και των BLS. Οπότε, απλώς κάνει την «καύλα» του. Γράφει metal, γράφει μπαλάντες, γράφει southern-ιές. Και γενικώς, he doesn’t give a fuck. Πλέον τον εκτιμώ ακόμα περισσότερο.
Corrosion Of Conformity – No Cross No Crown (USA) – 64,59
Κατ’ αρχάς, χαίρομαι για την επιστροφή του Keenan. Αλλά, ε, εντάξει ρε παιδί μου. Απλός δίσκος. Πέρασε και δεν ακούμπησε σχεδόν. Έχει τον όγκο και τη δύναμη που περίμενα, αλλά μέχρι εκεί. Λίγο καλύτερο από το να χαρακτηριστεί «χρυσή μετριότητα». Αυτά.
Fu Manchu – Clone Of The Universe (USA) – 80,74
Ενδιαφέρον δίσκος. Γέρνει λίγο περισσότερο προς το psychedelic, παρά προς το stoner. Έχει όμως πολύ έντονο groove στα περισσότερα τραγούδια του. Και για τους πολύ stoner-άδες, έχει κι ένα 18λεπτο έπος για φινάλε.
Saxon – Thunderbolt (England) – 51,70
Υποτίθεται ότι ένας μουσικός/ένα συγκρότημα βγάζει καινούριο δίσκο, γιατί έχει κάτι να πει. Γιατί θέλει να προχωρήσει/εξελίξει τον ήχο του και τις προσωπικές μουσικές του εκφράσεις. Στη rock και metal μουσική, που ήταν αποτέλεσμα τέτοιας εξέλιξης, έχουμε αποδεχτεί κάποια συγκροτήματα ως «μη εξελίξιμα», χωρίς καν να μας έρχεται στο μυαλό η συγκεκριμένη φράση. Οι AC/DC, οι Motorhead, οι κλώνοι αυτών, και πάει λέγοντας. Σε αυτή την κατηγορία είναι φυσικά και οι Saxon. Καλός δίσκος, αλλά τι να τον κάνεις; Έλα ντε…
Επίσης, ποιος ήταν ο απίστευτος τύπος που σκέφτηκε ντουέτο Byford & Hegg;;;
Akula – Akula (USA) – 86,42
Η πρώτη μεγάλη αποκάλυψη της χρονιάς, μέχρι την επόμενη. Ψυχεδελικό doom με πολλά στοιχεία από post-metal και post-rock (γιατί, γίνεται), και καθαρά φωνητικά! Και μάλιστα, φοβερές ερμηνείες σε εκπληκτικά γραμμένες φωνητικές γραμμές. Και είναι μόνο το ντεμπούτο.
Bestialord – Law Of The Burning (USA) – 64,70
Αν αυτός ο δίσκος είχε κυκλοφορήσει την περίοδο του ντεμπούτου των Death, ή (ακόμα καλύτερα) πριν από αυτό, θα είχα μείνει άναυδος. Οι συνθέσεις είναι καλές και με προοπτικές τόσο σε headbanging, όσο και σε κόλλημα. Όμως, υπάρχουν 2 μεγάλες αδυναμίες στον δίσκο. Κατ’ αρχάς, η φωνή. Κύριε Mark Anderson (ex-Manilla Road), αφού δεν το ‘χεις; Τι το προσπαθείς; Δηλαδή, κόβεις πόντους από το album άδικα. Εν συνεχεία, ποιος έκανε παραγωγή στα drums; Και συγκεκριμένα, ποιος κατέληξε σε αυτόν τον ήχο και αυτό το βάθος για το ταμπούρο; Ακούγεται τελείως άσχετο και ξεκάρφωτο. Κρίμα.
Joe Satriani – What Happens Next (USA) – 62,54
Ας πούμε μερικές αλήθειες για τον Satriani. Όπως θα τις πούμε αντίστοιχα και όταν θα έρθει η ώρα για τον Vai. Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι, ανεξάρτητα από τις ικανότητές του ως κιθαρίστας, γεμάτο δίσκο έχει να κυκλοφορήσει από το 1992. Δίσκο από τον οποίο να έχουν μείνει στη μνήμη του κοινού 2-3 τραγούδια εννοώ. Στις συνθέσεις, κατά την προσωπική μου άποψη, δεν είναι τόσο καλός πλέον. Κατά πάσα πιθανότητα, έχει «ξεμείνει» από έμπνευση. Αλλά και αυτός, δεν βοηθάει τον εαυτό του. Στην πεπατημένη συνέχεια πατάει. Ε, κάποια στιγμή αυτό δεν φτάνει. Έτσι δεν είναι;
Watain – Trident Wolf Eclipse (Sweden) – 77,14
Ένας σαρωτικός δίσκος. Δεν έχει αλλάξει τίποτα από τους προηγούμενους. Η ποιότητα συνθέσεων και ερμηνειών παραμένει η ίδια. Η λύσσα και η μανία με την οποία επιτίθενται οι Watain παραμένει ίδια και αναλλοίωτη.
