Nader Sadek – The Serapeum EP
Ένα τραγούδι, μια παραλλαγή του και μία live εκτέλεση του. Και ανάμεσά τους ένα, ας πούμε, ιντερλούδιο για να ξεχωρίσουμε την original σύνθεση από την παραλλαγή. Πρώτον, αυτό δεν είναι EP. Είναι απλά ένα λίγο πιο πλούσιο single. Δεύτερον, ωραίο τραγούδι, ωραία και η παραλλαγή, αλλά σαν δείγμα είναι πολύ λίγο. / (USA) – 60
Uada – Djinn
Στυλιστικά είναι από τα πιο πολυποίκιλα και ενδιαφέροντα melodic black metal albums που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Post-punk πινελιές και rock-άδικες κιθάρες στο ομότιτλο. Horror film ατμόσφαιρα δύο τραγούδια μετά (το spoken sample του Vincent Price είναι λίγο κλισέ, αλλά ΟΚ). Από εκεί, στην παραδοσιακή σκανδιναβική black-ίλα και όλο πάλι από την αρχή. Κάποιες από τις πιο μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις θα μπορούσαν να έχουν μεγαλύτερη ποικιλία σε θέματα ή να είναι μικρότερες, αλλά σε γενικές γραμμές όλα καλά. / (USA) – 77,5
Jesu – Terminus
Περιγράφονται ως drone/doom metal/shoegaze/post-rock μπάντα. Το drone και το doom δεν το είδα πουθενά. Τουλάχιστον σε αυτό το δίσκο, μιας και δεν έχω ακούσει άλλες δουλειές τους. Οι μελαγχολικές έως και καταθλιπτικές μελωδίες τους προσεγγίζουν περισσότερο το shoegaze και το dream pop, με ένα post-rock στήσιμο και ολίγο από britpop στα φωνητικά. Με την μελαγχολία και την κατάθλιψη δεν έχω κανένα πρόβλημα. Όμως αυτό που άκουσα μου φάνηκε τελείως άνοστο και γλυκανάλατο. / (UK) – 53
Benediction – Scriptures
Δώδεκα τραγούδια. Ένα για κάθε χρόνο δισκογραφικής απουσίας. Τυχαίο; Ίσως. Το σίγουρο είναι ότι είναι το ένα πιο θανατερό από το άλλο. Ορυμαγδός από κοφτερά riffs, βομβαρδισμός από δίκασες, μπόλικο groove και ένας Ingram σε απίστευτη φόρμα να ακούγεται πιο βορβορώδης από ποτέ. Οι συνθέσεις έχουν μια ελαφριά thrash υφή και κινούνται κυρίως σε μεσαίες ταχύτητες πατώντας γκάζι όπου χρειάζεται. Η μπάντα αποφεύγει με μαεστρία τους πολλούς νεωτερισμούς, κρατώντας το old school ύφος στο οποίο νιώθει άνετα και φαίνεται από την αρχή μέχρι το τέλος. Το μόνο που λίγο με χάλασε είναι η παραγωγή. Είναι λίγο πιο καθαρή από ότι χρειάζεται. Όπως και να το κάνουμε, το old school θέλει λίγο “βρωμιά”. / (UK) – 82,5
Isolert – World In Ruins
Αρκετά ενδιαφέρον album, χωρίς όμως να προσφέρει και κάτι το φοβερό και τρομερό. Ηχητικά ισορροπεί μεταξύ του old school και του πιο μοντέρνου melodic black metal. Ενδιαφέρον και με αρκετή ποικιλία το κιθαριστικό και ωραίοι στίχοι. Τι ωραία που θα ήταν αν είχε και μια πιο σωστή παραγωγή στα drums ώστε να μην γίνεται ο κακός χαμός σε κάθε blastbeat… / (Greece) – 58,5
Tombs – Under Sullen Skies
Κεντρικό στοιχείο του δίσκου να είναι η ποικιλία σε θέματα και ύφη. Οι συνθέσεις γενικά γέρνουν προς το death και έχουν ψήγματα black και hardcore, post περάσματα καθώς και μπόλικες doom-άτες στιγμές. Στην ποικιλία βέβαια συμβάλουν και οι ουκ ολίγοι guests σε κιθάρες και φωνητικά, καθένας με την προσωπική του σφραγίδα. Συνολικά η μπάντα έχει απομακρυνθεί αρκετά από τις black metal ρίζες της. Έχει φτιάξει όμως έναν πολύ πιο πλούσιο ήχο και δεν παραπονιέμαι καθόλου γι’ αυτό. / (USA) – 80,5
Dark Buddha Rising – Mathreyata
Δεν με έχουν απογοητεύσει ποτέ και δεν το κάνουν ούτε και τώρα. Η ψυχεδελική πλευρά του drone, η βρωμιά και η σαπίλα του sludge και η σκοτεινή παγωμάρα του doom σε απόλυτη ισορροπία. Οι συνθέσεις τους είναι δαιδαλώδεις, αργές σαν το θάνατο, με βαριά μονολιθικά riffs και τύμπανα που σε χτυπάνε κατευθείαν στο στομάχι. Τα φωνητικά είναι υπέροχα μοιρασμένα μεταξύ καθαρών και σκισμένων. Τα πρώτα δίνουν μια μυσταγωγική διάσταση και τα δεύτερα απλά σε στοιχειώνουν. Οι διάρκειες των κομματιών είναι αναμενόμενα μεγάλες, όμως δεν κουράζουν στο ελάχιστο. / (Finland) – 84,5
Boris & Merzbow – 2R0I2P0
Ο δίσκος υποτίθεται ότι περιέχει επανεκτελέσεις κομματιών από το LφVE & EVφL και δύο διασκευές σε τραγούδια των Coaltar of the Deepers και των Melvins. Βέβαια, όταν ο θόρυβος του Merzbow πέφτει πάνω στον ήδη πειραγμένο ήχο των Boris, δεν το καταλαβαίνεις. Ίσως αν βάλεις τους δύο δίσκους να τους ακούσεις διαδοχικά, αλλά ποιός το αντέχει να το κάνει αυτό; Εγώ σίγουρα όχι. Αν κάποιος μπορεί, ας μου πει και μένα. / (Japan) – 52
Empress – Premonition
Ευχάριστο στο άκουσμα μεν, τυπικότατο δε doom/sludge/post metal, με μια υποψία από progressive. Παραπέμπουν έντονα σε Baroness, ISIS και Mastodon εποχής Crack the Skye. Ειδικά στα φωνητικά, άκουσα μια μίξη Baizley, Dailor και Sanders. Μέχρι τα μισά, ο δίσκος κυλάει αρκετά καλά. Ωραίες ατμόσφαιρες, ποικιλία, ενδιαφέροντα riffs, καλές εναλλαγές ρυθμών και ταχυτήτων. Έχει και μια ωραία έκπληξη με το Trost, που το άνοιγμα του επισκέπτεται τον προθάλαμο του black. Από εκεί και πέρα όμως ο δίσκος κάνει μια μικρή “κοιλιά”. Λίγο οι πεσμένες ταχύτητες, λίγο οι ελάχιστες διαφορές μεταξύ των συνθέσεων και σίγουρα οι πιο μεγάλες διάρκειες κάνουν την ακρόαση ελαφρώς κουραστική. Συνολικά όμως δεν τα πήγαν και άσχημα. / (Canada) – 69,5
Abigor – Totschläger (A Saintslayer’s Songbook)
Ο δίσκος είναι πανέμορφος από κάθε άποψη. Το εξώφυλλο, είναι στην ουσία ένας πίνακας ζωγραφικής. Στα “ενδότερα” συναντάς ένα υπερπλήρες και άψογα εκτελεσμένο ηχητικό σύνολο. Ένα μείγμα symphonic, progressive και avant-garde τεχνοτροπιών, που κάθεται πάνω σε μια βάση παραδοσιακού και βλάσφημου black metal. Και όλο αυτό σε κρατάει χωρίς να σε μπουκώνει. Η ατμόσφαιρα είναι ασφυκτική και ανατριχιαστική και οι εναλλαγές των δυναμικών υποδειγματικές. Η δε παραγωγή δεν είναι κρυστάλλινη, είναι όμως αρκετά ισορροπημένη και ταιριαστή. Πραγματικά εξαιρετική δουλειά. / (Austria) – 95
Dark Tranquility – Moment
Από την ταμπέλα “melodic death metal” μοιάζουν να έχουν κρατήσει μόνο το melodic. Από τα growls (που δεν πείθουν και δεν ενθουσιάζουν κανέναν), καταλαβαίνουμε ότι παίζουν κάτι σαν death. Άνευρες κλιμακώσεις, γλυκανάλατα ρεφραίν και κιθαριστικά θέματα πολύ κατώτερα της πείρας και των ικανοτήτων των Amott και Reinholdz. Ναι, οι αποχωρήσεις δύο ιδρυτικών μελών της μπάντας ήταν πλήγμα, αλλά από την άλλη έχω να ακούσω αξιόλογη δουλειά τους πάνω από μια 10ετία. / (Sweden) – 48,5
Gazpacho – Firewoker
Όπως και στον προηγούμενο δίσκο, εστιάζουν περισσότερο στην ατμόσφαιρα μέσα από τις “πλάτες” των πλήκτρων, με τα κιθαριστικά μέρη να είναι λιγοστά και αρκετά απλοϊκά. Οι συνθέσεις είναι στο μεγαλύτερο μέρος τους μελαγχολικές και νωχελικές. Τα δε μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια, πλατειάζουν πολύ και μοιάζουν σαν συρραφές μικρότερων συνθέσεων. Τα απειροελάχιστα ξεσπάσματα και κορυφώσεις εντοπίζονται σε κάποια σημεία του εναρκτήριου κομματιού και στο ομότιτλο, που αποτελεί και την καλύτερη στιγμή του δίσκου. Γενικότερα ο δίσκος μου έδωσε την αίσθηση ότι η υπόλοιπη μπάντα υπάρχει απλά για να μην στέκονται μόνα τους τα φωνητικά. / (Norway) – 52
Brave The Cold – Scarcity
Ντουέτο-φωτιά στην κυριολεξία. Ο ένας έχει στην ουσία εφεύρει το grindcore με τους Napalm Death. Ο άλλος έχει περάσει από ένα κάρο μπάντες διαφόρων ειδών. Το αποτέλεσμα είναι ένας τέρμα τσαντισμένος δίσκος που σε βάζει στην πρίζα και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα μέχρι να τελειώσει. Σίγουρα αυτό που ακούς δεν το περιγράφεις απλά ως “grindcore/death”. Είναι ταυτόχρονα thrash, death, grind και hardcore punk. Κάπου κάπου black-ίζει λίγο, αλλού σου αφήνει μια μικρή γεύση από industrial. Και το εκπληκτικό; Δεν σε μπουκώνει. / (International) – 85,5
The Flower Kings – Islands
Σε μουσικό επίπεδο δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα, ούτε και χρειαζόταν. Καλογραμμένο και άρτια εκτελεσμένο progressive rock ’70s style, φερμένο στο σήμερα. Συνθετικά έχει όση ποικιλία και πολυπλοκότητα χρειάζεται για να παίξει με το μυαλό σου, αλλά όχι τόση ώστε να σου προκαλέσει πονοκέφαλο. Οι ενορχηστρώσεις των κομματιών είναι φοβερές για άλλη μια φορά και η ατμόσφαιρα που βγάζουν είναι εξαιρετική. Παρότι διπλός, και μάλιστα μεγαλύτερος σε συνολική διάρκεια από τον προκάτοχο του, ο δίσκος κυλάει αρκετά καλά. Κι αυτό γιατί ενώ τα τραγούδια είναι περισσότερα στον αριθμό, οι μεμονωμένες διάρκειες είναι πιο συγκρατημένες, με εξαίρεση το 9λεπτο Solaris. Τολμώ να πω μάλιστα ότι τον ευχαριστήθηκα περισσότερο από τον προηγούμενο. / (Sweden) – 78,5
Crippled Black Phoenix – Ellengæst EP
Το σερί των φανταστικών κυκλοφοριών συνεχίζεται και σε αυτό το EP, αν και με διάρκεια σχεδόν μιας ώρας, μόνο EP δεν το λες. Αυτή τη φορά η ακροβασία τους μεταξύ post και progressive rock είναι πιο ισορροπημένη, ενώ παίζουν και λίγο μπάλα στα χωράφια του goth και του post-punk. Η Kordic λάμπει για ακόμα μια φορά πίσω από το μικρόφωνο, ενώ η απουσία ενός βασικού τραγουδιστή κάθε άλλο παρά κακό κάνει. Όλοι οι guests, ταίριαξαν τέλεια, δημιουργώντας μια όμορφη φωνητική πολυμορφία. Προσωπικά εντυπωσιάστηκα με τον Gaahl, που για να είμαι ειλικρινής, δεν του το ‘χα να τα καταφέρνει τόσο καλά στα καθαρά φωνητικά. Εντάξει, σχεδόν απαγγέλει παρά τραγουδάει, αλλά και πάλι… / (UK) – 83
Λεωνίδας Παπαδόδημας
