Vanden Plas – The Ghost Xperiment – Illumination
Αρκετά safe μουσικά δίσκος, με την έννοια ότι ακολουθεί το ύφος και την πορεία που έχει χαράξει το συγκρότημα εδώ και 35 χρόνια. Από την άλλη βέβαια, είναι πολύ προσεγμένος και καλοδουλεμένος. Οι συνθέσεις είναι μελωδικές και λυρικές, σου δίνουν όμως και πραγματάκια σε τεχνικό επίπεδο. Οι ενορχηστρώσεις είναι πλούσιες και η παραγωγή εξαιρετική. Έτσι παρότι δεν άκουσα κάτι που δεν το είχα ξανακούσει, το συνολικό αποτέλεσμα απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί “κόπια”. / (Germany) – 72
Grayceon – Mothers Weavers Vultures
Είναι μία από τις περιπτώσεις συγκροτημάτων που θα ήθελα να τα έχω ανακαλύψει νωρίτερα. Progressive metal παιγμένο από μια κιθάρα, ένα cello και drums με το cello να βρίσκεται στο επίκεντρο. Από τη μία αναπληρώνει πλήρως την έλλειψη μπάσου και πλήκτρων συνοδεύοντας τέλεια την κιθάρα στο rhythm κομμάτι. Από την άλλη, κυριαρχεί και στο κομμάτι των lead, εκεί όπου θα περίμενε κανείς να έχει η κιθάρα τον πρώτο λόγο. Υπάρχουν κάποια leads κιθάρας βέβαια, αλλά πολύ συνοδευτικά κι αυτό δεν με πειράζει καθόλου. Τα δε φωνητικά, είτε καθαρά είτε harsh, είναι πραγματικά πανέμορφα. / (USA) – 95
Celestial Season – The Secret Teachings
Επιστροφή μετά από 20 χρόνια, με ένα δίσκο που θα έπρεπε να έχει βγει πριν 20 (και πλέον) χρόνια. Πραγματικά αν αυτός ο δίσκος είχε κυκλοφορήσει αρχές με μέσα ’90s, πιθανότατα να μιλούσαμε για ένα δίσκο ισάξιο του Turn Loose The Swans, ή του Serenades. Ίσως μάλιστα το συγκρότημα να μην είχε αλλάξει το ύφος του από doom/death στο stoner, και φυσικά να μην είχε αυτή την πολύχρονη απουσία. Στο σήμερα όμως, προσωπικά δεν βρήκα κάτι το εξαιρετικά ενδιαφέρον. Οι δε αργοί, μακρόσυρτοι και λίγο μονότονοι ρυθμοί των τραγουδιών μαζί με την μεγάλη συνολική διάρκεια του δίσκου με κούρασαν αρκετά. / (Netherlands) – 62
Exarsis – Sentenced To Life
Speed-αριστό thrash metal που σε έχει μόνιμα στην πρίζα. Με σαρωτικό drumming και υπερηχητικές κιθάρες τόσο στα ρυθμικά όσο και στα lead μέρη. Ο ήχος τους είναι αρκετά ισορροπημένος μεταξύ του old school και του μοντέρνου thrash. Παρότι ξεκάθαρα αμερικάνικος, αποφεύγει την παγίδα του bay area, κυρίως λόγω της ταχύτητας. Αν και δεν κάνουν κάτι το φοβερό, μουσικά δεν το πάνε κι άσχημα. Έχουν ένα ενδιαφέρον. Εκεί που θα ‘θελα λίγη περισσότερη ποικιλία είναι στα φωνητικά, την οποία άκουσα μόνο στο Against My Fears, κι αυτό λόγω των guests. Καλή και ταιριαστή για το ύφος η υψίσυχνη χροιά του Τραγάκη, καλές και οι πολλές (πολλές!) τσιρίδες. Αλλά όταν δεν κάνεις τίποτα, μα τίποτα άλλο, κάπου κουράζει όλο αυτό. / (Greece) – 65,5
Leviathan – Words Waging War
Το ξεκίνημα με το Compromised By Need ήταν πολλά υποσχόμενο, όχι όμως και η συνέχεια. Οι συνθέσεις μόλις που ξεφεύγουν από την σφαίρα του αδιάφορου. Στυλιστικά γέρνουν περισσότερο στο power metal παρά στο progressive. Οι όποιες “τεχνικές ακροβασίες” είναι μεν ευχάριστες, αλλά δεν τρελαινόμαστε κιόλας. Επίσης, για μπάντα που δηλώνει ότι όλα τα μέλη συμβάλλουν στα φωνητικά (πλην του drummer), δεν είδα και καμιά σοβαρή πολυσυλλεκτικότητα στις φωνητικές γραμμές. Btw, ο drummer κάνει εξαιρετική δουλειά και είναι το μόνο πραγματικά καλό στοιχείο του album. / (USA) – 42
Royal Hunt – Dystopia
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι μια για πάντα. Τα πολλά πλήκτρα και οι πολυφωνίες δεν σε κάνουν progressive. Με αυτό το συνθετικό στήσιμο δε, σε κάνουν πιο μελωδικό power. Άντε, βαριά βαριά να σου δώσουν μια υποτυπώδη symphonic/neoclassical πινελιά. Όπως και να ‘χει το όλο αποτέλεσμα είναι νερόβραστο, παρά τις φορτωμένες και πομπώδεις ενορχηστρώσεις. / (Denmark) – 32,5
Schaffer/Barlow – Winter Nights EP
Το χριστουγεννιάτικο theme αυτού του EP μου προκάλεσε αρχικά ένα αρκετά έντονο cringe, που μειώθηκε στην πορεία χωρίς όμως να σταματήσει. Ομολογώ ότι υπάρχουν κάποιες καλές συνθετικές ιδέες (βλ. το δεύτερο μισό του Little Drummer Boy και κάποια σημεία του We Three Kings). Θα τις εκτιμούσα ίσως παραπάνω αν τις άκουγα σε νέο υλικό. Οι επανεκτελέσεις αν και δεν είναι για πέταμα, χάνουν πάρα πολύ σε μουσικό επίπεδο σε σχέση με τα original τραγούδια, παρά τις φιλότιμες και καθ’ όλα αξιοπρεπείς εκτελέσεις του Barlow. Ειδικά το Watching Over Me, όπου οι ηλεκτρικές είναι τόσο κοφτές και στακάτες που δεν το αφήνουν να αναπνεύσει. Το I Died For You συγκριτικά ήταν κάπως καλύτερο, αν και θα το θελα ακουστικό σε όλη του τη διάρκεια. / (USA) – 37
Zeal & Ardor – Wake Of A Nation EP
Αυτό που άκουσα, μου φάνηκε “εύκολο” σε πρώτη ακρόαση, αλλά δεν είναι καθόλου. “Μαύροι” ήχοι, δανεισμένοι κυρίως από την soul μουσική, και απαλλαγμένες από τον βλάσφημο χαρακτήρα των black metal φoρμών. Και όλα αυτά να συνοδεύουν οργισμένους και δηλητηριώδεις κοινωνικο-πολιτικούς στίχους. Ο τρόπος που συνθέτει και στιχουργεί αυτή η μπάντα, δεν έχει απλά “outside the box”. Έχει βγει από το κουτί, το έχει αφήσει πίσω του και γυρίζει για να το κοιτάξει από μακριά. / (Switzerland) – 96,5
Phase Reverse – Phase IV: Genocide
Άργησαν 5 χρόνια, αλλά άξιζε η αναμονή. Το “Southern European Pentatonic Metal” που χρησιμοποιούν για να περιγράψουν τον ήχο τους, φαντάζει κομματάκι υπερβολικό και βαρύγδουπο. Αν ακούσεις όμως το Martyr Of The Phase (πέραν όλων των υπολοίπων) θα καταλάβεις ότι ο όρος ταιριάζει γάντι. Ο αμερικάνικος νότος συναντά την πεντατονία της Ηπείρου και το αποτέλεσμα είναι πανέμορφο. Αν και ο συγκεκριμένος δίσκος χάνει οριακά “στα σημεία” από τον φοβερό προκάτοχο του, τα ζητούμενα που είχα στο μυαλό μου (groove, παχιές μπασογραμμές, επιθετικά riffs, αγριεμένα φωνητικά με μπόλικο γρέζι) είναι όλα εκεί. Οπότε, μια χαρά. / (Greece) – 79,5
Sevendust – Blood & Stone
Σαν μπάντα θα μπορούσαν άνετα να χαρακτηριστούν ως ο ορισμός της σταθερότητας. Σταθερό line-up και σταθερό ύφος που κινείται μεταξύ του hard rock και του alternative metal με ψήγματα από nu. Κάθε νέα τους δουλειά είναι πολύ ποιοτική και προσεγμένη, με ωραία riffs, ωραίες φωνητικές γραμμές και σωστή παραγωγή. Την ακούς ευχάριστα και περνάς καλά, όσο την ακούς. Αυτό ισχύει και εδώ, αλλά μέχρι εκεί. Δυστυχώς, για άλλη μια φορά απουσιάζει εκείνο το στοιχείο που θα σε κάνει να θυμηθείς το δίσκο και να τον βάλεις να τον ξανακούσεις. / (USA) – 66,5
Kult Of The Wizard – Gold
Τα 3 EPs που προηγήθηκαν είχαν δώσει το στίγμα για το τι να περιμένω από αυτό το εξαιρετικό ντεμπούτο. Ο δίσκος είναι μοιρασμένος ηχητικά. Το πρώτο μισό, ο κατά βάση doom ήχος της μπάντας είναι πιο groove-άτος και stoner-άδικος, ενώ στο δεύτερο είναι ξεκάθαρα πιο drone. Αν και συνολικά η δουλειά που έχει γίνει στο συνθετικό και ενορχηστρωτικό κομμάτι είναι φοβερή, τα φωνητικά της Roth είναι η αιχμή του δόρατος. Ταιριαστά στον απόλυτο βαθμό σε όλο το φάσμα των συνθέσεων. Τσαμπουκαλεμένα και τραχιά στο πρώτο μισό, μυσταγωγικά και ψυχεδελικά στο δεύτερο. / (USA) – 85
Chaos Over Cosmos – The Ultimate Multiverse
Ο ήχος τους είναι ένα αμάλγαμα ειδών που εκτείνονται από το power και το μοντέρνο progressive και φτάνουν έως τις παρυφές του melodic death και του metalcore, κυρίως λόγω των harsh vocals. Οι συνθέσεις τους είναι τεχνικές τόσο όσο πρέπει για να μην σε μπουκώνουν, με καλά κιθαριστικά μέρη και έντονα πλήκτρα που δημιουργούν μια τις sci-fi ατμόσφαιρα. Αν είχαν και φυσικά drums, θα ήταν ακόμα καλύτερα. Όσο καλό και αν είναι το programming, η “πλαστικίλα” του drum machine ακούγεται. Παρόλα αυτά δεν είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό και ο δίσκος ακούγεται μια χαρά, χωρίς βέβαια να προσφέρει και κάτι το φοβερό και τρομερό. / (International) – 65,5
Λεωνίδας Παπαδόδημας
