Υπάρχει μια μερίδα μουσικών που στην καριέρα τους μετά από κόπο το μόνο που καταφέρνουν είναι το όνομά τους να σμιλευτεί στον πάγο. Υπάρχει κι άλλων που λαξεύτηκε στους πιο γεροδεμένους βράχους για τις επόμενες γενιές. Δυο από αυτούς τους άλλους είναι ο Satyr και ο Frost και το Nemesis Divina είναι η ιστορία τους και η φλογισμένη επιθυμία να κάνουν τη διαφορά στον αδυσώπητο κόσμο του Νορβηγικού Black Metal κι ακόμα παραπέρα. Όταν οι Satyricon αρχίζουν να υφαίνουν σαν εργατικές αράχνες τον ιστό τους στο Black Metal, ούτε οι πρώτοι, ούτε οι τελευταίοι είναι που το κάνουν. Είναι από τις τίμιες μπάντες του δεύτερου κύματος του ακραίου ιδιώματος, ένα ιδίωμα που εκείνα τα χρόνια (αρχές με μέσα ‘90s) βρίσκεται στο μικροσκόπιο των metal οπαδών μέχρι και των αστυνομικών αρχών. Τα δυο πρώτα album τους που κυκλοφορούν διαδοχικά το ’94 και το ’95 έχουν την true-ίλα, τις σταθερές απόψεις και αρχές που αναζητεί ο αμετανόητος μπλακμεταλλάς της εποχής. Αυτός θα ήταν και ο κόφτης, το ταβάνι για τους Satyricon αν επέλεγαν να πατήσουν πάνω στις πέτρες των δυο πρώτων δίσκων τους.
For the great day of wrath is coming, and who shall be able to stand?
Αν για το Black Metal είχε συνταχθεί κάποια Βίβλος, τότε σε μία από τις προφητείες της θα περιλαμβάνονταν οι παραπάνω στίχοι του The Dawn of A New Age, του τραγουδιού που σε καλωσορίζει στο Nemesis Divina. Δε θεωρώ τυχαίο που περιέχει δανεισμένα εδάφια από την Αποκάλυψη του Ιωάννη…παραλλαγμένα από τις στιχουργικές ορέξεις του Satyr. Το όραμα των Satyr και Frost στο δίσκο σφιχταγκαλιάζεται από ένα αντιχριστιανικό σάβανο αλλά όχι σατανιστικό.
Ήδη από το split EP που έχουν βγάλει στην αγορά ένα χρόνο πριν, παρέα με τους Enslaved, εμφανίζουν την τάση προς την Νορβηγική κληρονομιά μέσα από τη φύση και την κουλτούρα πριν το πόδι του Χριστιανικού Διαβόλου καταπατήσει τα εδάφη τους σε πνευματικό και όχι μόνο υπόβαθρο. Σε αυτό το δίσκο που φέρεται να γράφτηκε κάπου ανάμεσα στη διετία ’93 – ’95, ο ακροατής έρχεται σε επαφή με το μεγαλοπρεπέστερο Παγανιστικό Black Metal album μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Στο Forhekset, που διαδέχεται το The Dawn of A New Age, οι folk μελωδίες προς το τέλος είναι όσο πιο έντονες γίνονται. Το ίδιο συμβαίνει και στο Du Som Hater Gud των οποίων τους στίχους έχει υπογράψει ο Fenriz των Darkthrone. Είναι το παγανιστικό black metal σε όλο τoυ το μεγαλείο. Στο album ξεπροβάλουν εδώ και εκει μελωδικές και ακουστικές στιγμές, όμως αυτές έχουν το ρόλο του ακόλουθου στα riff και τις ξυραφιαστές κιθάρες. Όταν ο Satyr σε προειδοποιεί για τον Αρμαγεδδών που κοντοζυγώνει στην αρχή του The Dawn of A New Age, εννοεί κάθε λέξη που φτύνει. Έτσι κάνει σε όλο το δίσκο. Το μίσος των στίχων βγαίνει στην ξινίλα της χροιάς του. Δεν είναι λίγες οι φορές που ηχεί σαν πολέμαρχος, δίνοντας τις εκστατικά νοσηρές διαταγές του στις αιμοδιψείς για χριστιανικό αίμα και έτοιμες να πεθάνουν ανά πάσα ώρα και στιγμή, λεγεώνες του.
Η μουσική στο τρίτο album των Satyricon είναι ο ίδιος ο σκληρός νορβηγικός χειμώνας, η φωνή του Satyr με τα blastbeat του Frost είναι η σφύρα που χτυπάει αδιάκοπα στο αμόνι. Tα majestic στοιχεία τοποθετούνται εκεί που πρέπει, τα διάφορα μουσικά προσωπεία του νορβηγικού δίδυμου που αποτελεί τον πυρήνα του σχήματος, αποκαλύπτονται σε folk ή και industrial νόρμες (Transcendental Requiem of Slaves). Το Nemesis Divina το 1996 που κυκλοφορεί, στέκεται σαν nemesis απέναντι στο μονόχνοτα πεισματάρικο νορβηγικό Black Metal, ανοίγοντας τις πύλες της αιωνιότητας στο ανερχόμενο σχήμα. Μπορεί να πει κάποιος πως είναι η σκλήθρα στο μάτι του πεισματάρικα στάσιμου νορβηγικού ήχου και τελικά ίσως να είναι και μια από τις έσχατες μαχαιριές στην καρδιά του.
Ανερχόμενοι μεν αλλά για ένα μικρό διάστημα οι Satyricon είχαν πάρει τη μορφή ενός supergroup. Στο δίσκο που ηχογραφείται στα Waterfall Studios τους πρώτους μήνες του ’96, ο ακροατής δεν ακούει μόνο τις κιθάρες του Satyr αλλά αυτές και του Nocturno Culto που υπογράφει σαν Kveldulv. Ο ίδιος έχει πει πως είχε πάει στο Oslo για να επισκεφθεί την κοπέλα του και άρπαξε την ευκαιρία να μπει στο studio, πεινασμένος από την απραξία των Darkthrone και νιώθοντας ξανά το συναίσθημα του να βρίσκεσαι σε ένα συγκρότημα. Τα πλήκτρα στις πρώτες πρόβες είχε αναλάβει ο Ihsahn των Emperor, ανεβάζοντας τη λίμπιντο των fan του black metal στα ύψη. Όχι ότι μας χάλασε που τελικά τα έπαιξε ο Geir Bratland, βασικός στους Apoptygma Berzerk. Πρόσθεσε και τα ελάχιστα γυναικεία από την Nebelhexe (Andrea Meyer) των Hagalaz Runedance και θα ξεδιπλώσεις μια βεντάλια μικρών ιστοριών που δείχνουν πόσο στενός είναι ο κύκλος των μουσικών στη Νορβηγία εκείνες τις ιστορικές για τον ακραίο χώρο, εποχές.
«Αυτό το album είναι το μόνο από τα τρία πρώτα που γέρασε καλά. Επίσης είναι το μόνο που παίζουμε πολλά τραγούδια του ακόμα και τώρα» υποστηρίζει ο Satyr. Αυτό που δε γέρασε καλά είναι το video του απόλυτου black metal άσματος που ονομάζεται Mother North. Οι δυσκολίες στα γυρίσματα είναι πολλές με τη μπάντα να αναγκάζεται μεταξύ άλλων να περνάει ολόκληρα βράδια έξω στο δάσος και μέσα στο καταχείμωνο του Βορρά. Άσχετα με το πως ωρίμασε στο πέρασμα των δεκαετιών, μετά από αυτό το video clip οι μπάντες του χώρου αρχίζουν να βλέπουν πιο επαγγελματικά την προώθηση μέσα από αυτό τον τομέα.
Οι Satyricon δεν σπάνε μόνο σταυρούς με τσεκούρια όπως στο πρώτο καρέ του βίντεο του Mother North, σπάνε και πολλά ταμπού. Το εξώφυλλο είναι ένα από αυτά. Με την έγχρωμη αλλά κυρίως θερμή παλέτα χρωμάτων που ξεφεύγει από την κανονικότητα του Black Metal. Πλούσιο τόσο σε χρώμα όσο και σε συμβολισμούς, το εξώφυλλο είναι ιδέα του Satyr που μεταφέρει τις κατάλληλες οδηγίες σε μια ομάδα καλλιτεχνών οι οποίοι κατασκευάζουν μια μακέτα, της βάζουν φωτιά και αρχίζουν να τη φωτογραφίζουν.
«Σπάσαμε λίγο τους κανόνες με τη μουσική, το εξώφυλλο, τον τρόπο που σκεφτόμασταν. Το Nemesis Divina καθοδηγήθηκε από ένα πνεύμα κυριαρχίας παρότι δεν το σχεδιάσαμε έτσι. Όμως δεν ήταν απλά ένα βήμα, αλλά ένα ολόκληρο σάλτο» έχει πει ο Frost και ποιός θα διαφωνήσει με τον υπερκινητικό drummer που μετά από αυτό το δίσκο εισχώρησε στην ελίτ των τυμπανοβασανιστών; Είναι τέτοια η ορμή του πίσω από τα τύμπανα που πολλές φορές διαφωνεί με τον Satyr ο οποίος σε σημεία δεν θέλει αυτά τα αδιάκοπα blast beat. Απτό παράδειγμα η σύγκρουσή τους στο Mother North με το Satyr να επιμένει πως το drumming του Frost «πνίγει» το τραγούδι και την επική ατμόσφαιρα που θέλει να προσδώσει. Έχει δίκιο και σε αυτό συμφωνεί πια και ο τότε ενοχλημένος Frost.
Τι να πρωτοπείς για ένα από τους αιώνιους μαυρομεταλλικούς ύμνους, για το Battle Hymns του Black Metal. Είναι τίγκα αντιχριστιανικό αλλά ακόμα και ο ίδιος ο Ιησούς δε θα σταματούσε το headbanging. Το Mother North είναι μια ωδή των νορβηγικών χωμάτων, μια κραυγή αγανάκτησης (“Mother north – how can they sleep while their beds are burning?”) και μια φωνή ενότητας (“Mother north – united we stand – together we walk”).Οι κιθάρες του διδύμου Satyr & Nocturno Culto όπως σε όλο το δίσκο, έτσι και εδώ παραδίδουν μαθήματα με τα κιθαριστικά μοτίβα τους. Οι αλλαγές των ρυθμών και το έντονο σκανδιναβικό mood κυριαρχούν. «Υπάρχουν τραγούδια που ορίζουν το σύγχρονο Black Metal και το Mother North είναι ένα από αυτά» έχει πει γεμάτος αυτοπεποίθηση ο Satyr και πως να μην είναι. Το τραγούδι και ολόκληρος ο δίσκος του Nemesis Divina είναι από τους πολύ πρώτους που πρωταγωνίστησαν στο να «ξετρυπώσουν» το στριφνό είδος έξω από τα ερεβώδη σπήλαια και τα λαβυρινθώδη δάση του.
Σε συνδυασμό με το ότι το 1996 είναι η χρονιά που οι Satyricon ξεκινούν να κάνουν τις πρώτες live εμφανίσεις στην ιστορία τους, η μπάντα από το underground μεταβαίνει άμεσα στις μεγάλες σκηνές. Αναμφισβήτητα έχουν κερδίσει συμπάθειες με τα δυο πρώτα album τους, όμως με αυτό το έργο, το πράγμα εκτοξεύεται σε πωλήσεις των 80 με 100 χιλιάδων δίσκων. Εντυπωσιακή προσπάθεια για τους δυο βασικούς μουσικούς που δεν είναι καν από τα αρχικά μέλη των Satyricon!
H κινητήρια δύναμη στο συνθετικό πεδίο δεν είναι άλλη από τον Satyr. Την εποχή που συμπλήρωνε τα κενά αυτού του δίσκου, είχε αποχωριστεί τη γονική φτερούγα, μετακομίζοντας στο πρώτο του σπίτι. Είναι το πρώτο καταφύγιο, ο πρώτος ιδιωτικός χώρος έμπνευσης και προετοιμασίας. Το σπίτι του που ουσιαστικά είναι μια παραδοσιακή παμπάλαια νορβηγική φάρμα, έχει το ρόλο και των γραφείων του label του, της θρυλικής πλέον Moonfog. Η γαλήνη της εξοχής και ο εναγκαλισμός με τη φύση, αποτελούν καίρια συστατικά της έμπνευσης του Nemesis Divina.
Αντίστοιχα στο δίσκο η γαλήνη και η παγερή ατμόσφαιρα του ορχηστρικού Transcendental Requiem of Slaves έρχεται να επικρατήσει μετά από σχεδόν σαράντα λεπτά. Ambient και σχεδόν industrial ηχοτοπία σε κάνουν να νιώθεις την κάλμα μετά από μια σαραντάλεπτη οργίλη καταιγίδα.
Για το Black Metal μια καινούργια ημέρα ανέτειλε το 1996. Τεράστια συμβολή είχε και το Nemesis Divina των Satyricon, με τους Satyr και Frost να φουσκώνουν από περηφάνια, δείχνοντας σε όλους τους άπιστους πως το Black Metal είναι φτιαγμένο για μεγάλα πράγματα.
Γιώργος Γράντης
