Έχουν περάσει 7 ολόκληροι μήνες από το τελευταίο “Ακούγοντας”. Μέσα σε αυτούς τους 7 μήνες ο διαθέσιμος χρόνος (και η όρεξη για αρθρογραφία) ήταν τόσο λίγος, που κόντεψα να “ξεχάσω”. Αλλά, it’s time to revive this thing. Γιατί, όπως μου συμβαίνει πάντα μετά από μεγάλα κενά διαστήματα, θέλω να γράψω πολλά και για διάφορα. Για δίσκους, για σκηνές, για συμπεριφορές όπως και για άλλα μη μουσικά θέματα. Αλλά, όλα εν καιρώ.
Το παρόν κείμενο αποτελείται από αρκετές σκόρπιες σημειώσεις και αφορά 20 δίσκους που άκουσα αυτούς τους τελευταίους μήνες, και άκουσα αρκετές φορές ούτως ώστε να κρατήσω κάποιες σημειώσεις. Θα ακολουθήσουν κι άλλα τις επόμενες μέρες, για να καλυφθούν όλα τα “κενά” που δημιούργησα. Anyway, στα ενδότερα…
The best…
Soen – Imperial (Sweden) – 91,91
Έχουν θυσιάσει λίγη από την τεχνική και την πολυπλοκότητα τους για χάρη της μελωδίας, η αλήθεια είναι. Δεν με χαλάει όμως καθόλου, μιας και το συνολικό αποτέλεσμα αγγίζει την τελειότητα. Αν θα ξεχώριζα κάτι θα ήταν οι εξαιρετικοί στίχοι, αλλά και η φοβερή δουλειά που έχει γίνει στα drums. Τόσο σε επίπεδο σύνθεσης, όσο και ενορχήστρωσης και παραγωγής.
Cult Of Luna – The Raging River EP (Sweden) – 89,99
Το Wave After Wave είναι μία σύνθεση που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της, προξενώντας ταυτόχρονα μια αίσθηση που μόνο ως λυτρωτική μπορώ να την χαρακτηρίσω. Πέραν αυτού όμως, πρόκειται πραγματικά για μια απίστευτη δουλειά στην ολότητα της. Ακούγεται σαν συμπλήρωμα του τελευταίου δίσκου. Και είναι. Σε κάθε επίπεδο. Από την πρώτη νότα που θα παιχτεί μέχρι το σβήσιμο του τελευταίου οργάνου.
Foo Fighters – Medicine At Midnight (USA) – 79,14
Προφανώς όσο περνάνε τα χρόνια “ωριμάζουν” και “ηρεμούν”. Το οποίο στην πραγματικότητα μεταφράζεται σε “επιλέγουμε πότε και πως και πόσο θα χτυπηθούμε, μιας και θέλουμε τα σημεία που το κάνουμε να ξεχωρίζουν”. Οπότε, στοχεύουν όλο και περισσότερο σε άλλα πράγματα. Μία μπαλάντα (Waiting On A War, Chasing Birds), 1-2 πιο “ενεργητικά” κομμάτια (Cloudspotter, No Son Of Mine, Love Dies Young) που έχουν δομές βασισμένες σε pop κανόνες, και μία έμφαση στο groove που δεν περίμενα (Shame Shame – που θα μπορούσε να είναι τραγούδι των Muse, Medicine At Midnight). Not bad, to be honest.
Transatlantic – The Absolute Universe (USA) – 85,91
Μετά από 21 χρόνια δισκογραφίας, περιμένω κάτι πολύ συγκεκριμένο: progressive rock, πολύ κοντά στον ήχο των Spock’s Beard φυσικά, και με άπειρες επιρροές από Beatles. Ο δε Portnoy, συνεχίζει να κάνει τα ίδια πράγματα, και συνεχίζει να τα κάνει να φαίνονται να μην είναι τα ίδια. Άσε που συνεχίζει να αναδεικνύει τους solist με τους οποίους παίζει, με απίστευτη άνεση. Αυτό όμως που δεν μπορώ να καταλάβω είναι όλες οι εκδόσεις του δίσκου που βγήκαν: Μία βασικά περίπου μίας ώρας, μία extended με διάρκεια που φτάνει στη 1.5 ώρα και μία “συνολική” με διάρκεια….ποιος ξέρει ακριβώς. Το Blu-Ray mix έχει διάρκεια 96 λεπτά. Γιατί όλο αυτό?
What I kept…
Marijuana Johnson – Gem City Kush (USA) – 68,82
Οι συνθέσεις τους είναι αρκετά groove-άτες. Τα solos τους είναι σχετικά καλά και τα riffs τους είναι απλά και εύστοχα, αν και ελαφρώς αναμενόμενα και προβλέψιμα. Τα ψιλο-άκουγα να “έρχονται” πριν παιχτούν. Τα φωνητικά τους είναι σωστά, αλλά σχετικά ουδέτερα. Συμπαθητική δουλειά σε γενικές γραμμές, αλλά όχι κάτι φοβερό και τρομερό.
Balancing The Lion – The Transient (USA) – 77,29
Πολύ καλό και ποιοτικό post rock. Η διάρκεια των συνθέσεων, αλλά και όλου του δίσκου, είναι όμως μικρή. Ίσως να μπορούσε κάποιες από τις συνθέσεις να τις αναπτύξει λίγο παραπάνω. Όπως το On The Verge, που θα μπορούσε να είναι το hit του δίσκου, αν το συγκρότημα έπαιζε κάποιο εμπορικό είδος μουσικής.
Thought Trials – The Hiding Gene EP (USA) – 78,76
Μεγάλη σύμπτωση που άκουσα κολλητά 2 καινούριες κυκλοφορίες post-rock. Αλλά αυτή εδώ είναι λίγο πιο “σκληρή”. Έχει και 2-3 σημεία που βαραίνουν πολύ οι κιθάρες και έρχονται πολύ περισσότερο στο προσκήνιο από ότι θα περίμενε κανείς για ένα post-rock EP. Πάντως, αυτό λέει ξεκάθαρα ότι είναι ΕΡ, οπότε δεν μπορώ να κάνω κανένα σχόλιο για τη διάρκειά του.
Asphyx – Necroceros (Netherlands) – 70,46
Οι Asphyx έχουν νεύρα. Πολλά. Και τα βγάζουν από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Συνθετικά δεν είναι και στην καλύτερη τους φάση. Όμως ο δίσκος είναι τίμιος και αξιοπρεπής. Με όμορφα riffs και solos που σε κρατάνε σε εγρήγορση και με μια πολύ καλή παραγωγή. Στέκεται μια χαρά αναμεσα στις υπόλοιπες κυκλοφορίες τους.
Tribulation – Where The Blood Becomes Sound (Sweden) – 73,91
Ο δίσκος μου άφησε μια έντονη αίσθηση επανάληψης. Ειδικά στο πρώτο μισό του, που ένιωσα σαν να άκουσα το ίδιο τραγούδι 5 φορές. Βέβαια, το δεύτερο μισό είναι πολύ πιο πλούσιο και ενδιαφέρον, οπότε σώζεται η κατάσταση. Αρκετά συμπαθητικός και ποιοτικός δίσκος, με ωραία riffs και καλές ενορχηστρώσεις. Απλά, λίγη περισσότερη ποικιλία δεν θα έβλαπτε.
Therion – Leviathan (Sweden) – 75,40
Πόσα χρόνια είχα να ακούσω καινούρια δουλειά των Therion που να είναι ένας πραγματικά καλός δίσκος? Μιλώντας τελείως υποκειμενικά, από το 2004. Αλλά ο φετινός δίσκος είναι πολύ καλός. Αρκετά riffs και hooks σου μένουν και στο μυαλό. Οι δε κλασικές συμμετοχές “συνεργατών” της μπάντας, πρέπει να σταματήσουν να αποκαλούνται guests πλέον.
The rest…
Stellar Death – Fragments Of Light (USA) – 64,23
Υπάρχουν πολλά πλήκτρα μέσα στο δίσκο και τα πάντα ορίζονται από αυτά. Δίνουν μια “κινηματογραφική” νότα δεν λέω, μόνο που δεν έχουν καμία κλιμάκωση. Από την άλλη, οι κιθάρες είναι τόσο αδιάφορες, που πολλές φορές ξέχασα ότι υπάρχουν. Ένας πολύ μέτριος ορχηστρικός δίσκος, που προσπαθεί να αποφασίσει αν είναι “rock” ή “metal”, και μένει στο μεταίχμιο.
Accept – Too Mean To Die (Germany) – 58,83
Με τίτλους τραγουδιών όπως The Undertaker και Sucks to be you, καταλαβαίνεις ότι έγραψαν ένα δίσκο αποκλειστικά και μόνο για μπαρ. Στο Symphony Of Pain, το “κλασικότροπο” μέρος του solo είναι τόσο “στημένο” και αναμενόμενο, που το βλέπεις να “ερχεται” κιόλας από τον τίτλο. Καμία έκπληξη. Αισίως φτάνουμε στο How Do We Sleep, το 9ο από τα 11 τραγούδια του δίσκου, να είναι το πρώτο σοβαρό Accept τραγούδι του δίσκου. Καλά πήγε αυτό. Α, και το 11ο Samson and Delilah είναι ωραίο.
The Body – I’ve Seen All I Need To See (USA) – 66,03
Ας μη γελιόμαστε. Οι The Body και αντίστοιχα σχήματα πειραματικού ήχου και noise νοοτροπίας, δεν είναι καθόλου εύκολα στην ακρόαση. Δεν ήταν εύκολα, δεν είναι εύκολα και δε θα γίνουν ποτέ εύκολα. Εν μέρει, γιατί αυτό θέλουν. Το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να κριθεί με συμβατικούς τρόπους. Μόνο υποκειμενικά. Και, τελείως υποκειμενικά, δεν με κρατάει αυτός ο δίσκος. Εντοπίζω ένα βασικό θέμα στα φίλτρα των φωνητικών, που είναι πάρα πολλά. Αλλά, δυσκολεύομαι να εκφράσω τους λόγους που αυτός ο δίσκος τους δεν μου κάνει, ενώ προηγούμενοι μου “έκαναν” πολύ περισσότερο.
Steven Wilson – The Future Bites (England) – 66,03
Κάθε δουλειά του είναι συνώνυμο της μουσικής πολυμορφίας και η συγκεκριμένη δεν αποτελεί εξαίρεση. Με μπόλικες ατμόσφαιρες και πολλά pop και funk στοιχεία. Στο φωνητικό κομμάτι οι πολυφωνίες, όπου υπάρχουν, δένουν πολύ καλά με το όλο σύνολο. Όσο για την παραγωγή, όπως πάντα διαμάντι. Από την άλλη βέβαια ψάχνω να βρω τις κρυμμένες κιθάρες που ήθελα να ακούσω, αλλά μπα.
Todd LaTorre – Rejoice In The Suffering (USA) – 65,18
Καθόλη τη διάρκεια του δίσκου φαίνεται ξεκάθαρα μία τάση προς το thrash metal. Σαν συνολική αίσθηση, βγαίνει. Όμως τα riffs δεν έχουν αρκετά γυρίσματα με αποτέλεσμα να ακούγονται μισοτελειωμένα. Η φωνή του LaTorre είναι αυτή που ξέρουμε. Εδώ φαίνεται σε κάποια λίγα σημεία να δοκιμάζει τα όριά του, αλλά από τη στιγμή που ανταπεξέρχεται, δεν με πειράζει καθόλου. Όμως, με 13 τραγούδια και πάνω από 58 λεπτά διάρκεια, ο δίσκος με κούρασε.
Demon King – The Final Tyranny EP (USA) – 66,87
Είχαν κάνει δηλώσεις και σε πολλές συνεντεύξεις έλεγαν ότι ο δίσκος θα είναι γεμάτος από riffs. Αυτό περίμενα κι εγώ, και αυτό άκουσα στο δίσκο. Όμως, μία ο πλαστικός ήχος των drums σε κάποια σημεία, μία τα φωνητικά που είναι αρκετά πίσω στη μίξη, δε βοηθάνε το αποτέλεσμα να φανεί όπως του αξίζει. Καλές συνθέσεις, η μίξη και η παραγωγή όμως τις κρύβουν.
Angelus Apatrida – Angelus Apatrida (Spain) – 61,60
Ο δίσκος ανοίγει με το Indoctrinate, που ακούγεται σαν το δικό τους Domination. Και ο υπόλοιπος δίσκος έχει πολλά στοιχεία από Αμερικάνικο thrash, και ελάχιστα από Ευρωπαϊκό. Είναι ένας τίμιος δίσκος, αλλά νομίζω ότι έχω ξεχωρίσει όλα τα σημεία που είπανε “ας το κάνουμε λίγο Metallica/Slayer/Antrhax/Kreator εδώ”. Και τα ονόματα που έχω γράψει, δεν είναι τυχαία.
Nervosa – Perpetual Chaos (Brazil) – 36,77
Ένας δίσκος με τόσο βαρετά riffs και τόσο βαρετά φωνητικά, δε σώζεται με κάποιες ενδιαφέρουσες εισαγωγές σε κάποια τραγούδια.
Labyrinth – Welcome To The Absurd Circus (Italy) – 64,73
Το πρόβλημα του power metal είναι γνωστό εδώ και χρόνια. Δε λύνεται εύκολα. Και ίσως, να μη λυθεί ποτέ. Οι Labyrinth δεν μπορούν να το λύσουν, όσο τίμιοι κι αν είναι σε αυτό που κάνουν. 11 τραγούδια (το 1 διασκευή του Dancing With Tears In My Eyes των Ultravox από power metal μπάντα – ω, τι πρωτότυπο) που κινούνται εκεί ακριβώς που τα περιμένεις. Καμία πρωτοτυπία μεν, κανένα εμφανές αδύναμο σημείο δε. Τίμιος δίσκος. Ο τελικός ήχος θα μπορούσε να είχε λιγότερα πρίμα. Θα βοήθαγε λίγο παραπάνω την παρουσίαση του τελικού αποτελέσματος.
Architects – For Those That Wish To Exist (England) – 25,61
Ο κάθε άνθρωπος σχηματίζει τη δική του γνώμη για ένα μουσικό είδος και οδεύει βάσει αυτής. Και οι περισσότεροι από εμάς έχουμε κάποιες minimum απαιτήσεις από το κάθε είδος που ακούμε. Βάσει αυτού, απορρίπτω αυτό το δίσκο γιατί οι Architects έχουν μπερδέψει τους ρόλους μεταξύ κιθάρων και πλήκτρων. Οι κιθάρες συμπεριφέρονται ως πλήκτρα τα πλήκτρα σαν κιθάρες. Επίσης,, ατελείωτα στρώματα φωνητικών με ξεκάθαρη pop αισθητική (θέαμα έναντι ουσίας), και κλισέ στίχοι.
